Przepraszam za zwłokę,
ale przesłuchiwałam dziś także innych szpiegów Federacji.
Chorąża Beckett Mariner.
W porządku, nie mam nic w grafiku.
Zobaczymy, czy spuścisz z tonu, gdy posmakujesz dręczyciela.
Zaczniesz gadać?
Tak. Pracuję oficjalnie u boku matki raptem od od paru miesięcy
i ciągle nie potrafię do niej mówić „pani kapitan”.
Kapitan to twoja matka?
To żadna tajemnica!
Myślałam, że wiesz, co robisz.
Dawniej wymykałam się na różne drobne misje,
nic jej nie mówiąc. Teraz nie da rady.
Uroczo, że jest taka wesoła, ale mnie już odbija!
Długo tak nie wyrobię.
Straż!
Mariner, wyciągnij mnie stąd. Pokazują mi światełka!
- Nie, dalej się gniewam. - Za przejście na Titana?
Wiedziałaś, że chcę awansować. Ładna mi mentorka.
Wymknąłeś się bez słowa w połowie mojej zmiany!
Moja najlepsza kumpela to teraz moja matka. Czuję się jak w pracy.
Jestem hologramem. Prawdziwy Boimler miał swoje powody.
Może kiedyś mu groziłaś?
Nie, cicho tam!
Nie, Mariner!
Porzucisz drugiego oficera?
Cóż, ma za swoje.
Brać ją!
Nie liczę na specjalne traktowanie,
ale też nim nie pogardzę. To znaczy, że jestem podła?
Jesteś skrajnie podła!
Wstydź się.
Słowa bolą równie mocno jak prąd, wiesz?
Dobrze!
Chyba muszę się przyzwyczaić.
Życie to pasmo zmian.
Sądziłam, że wykopie mnie z Floty.
- Nigdy nie uciekniesz! - No nie?
A, masz na myśli więzienie. Daj spokój, w sumie już zwiałam.
Namierzają nas!
Weź nie…
Komputer, pauza.
Czego tu, Jennifer?
- Co robisz? - Kardio i lekki trening.
Trenujesz ucieczki z kardasjańskich więzień?
- Tak, a ty? - Wolę jogę.
A to dopiero.
Nieważne. Kapitan wzywa do kajuty.
Wiem, że nie pochwalamy scysji, ale nie cierpię tej Andorianki.
Jedziemy. Komputer, puść dalej.
Po co robisz przysiady? Zaraz zginiemy, przestań!
Nie mogę, dziś robię nogi.
NA MOTYWACH SERII „STAR TREK” GENE'A RODDENBERRY'EGO
Dziennik kapitański.
„Dziwne energie”
Cerritos opuszcza Apergos po drugim konktakcie.
Tymczasem córka złożyła wniosek o kolejną poboczną misję.
Zgodziłam się dać jej więcej swobód,
ale nie sądziłam, że tak często będę spełniać jej zachcianki.
Zaczyna mnie to już męczyć.
Nie musisz zabierać pamiątki z każdej wspólnej misji.
Co to niby jest?
Maska od Vornilian, oddana w zamian za korzenny sok.
Jasne, jasne.
Chcę zrobić przed odlotem jeszcze jedną rzecz.
Rzecz jasna.
Stolica tonie w brudzie
od czasów rewolucji przemysłowej. Mogę umyć parę budynków?
Może tutejsi się przekonają, gdy zobaczą, ile to daje.
Oficjalnie odmawiam, bo Flota nie zwraca uwagi na estetykę.
Ale jako fajna mama mówię: droga wolna.
Grupa desantowa czeka na rozkazy.
Nie widziałam pana, komandorze.
Ostatnio często się to pani zdarza.
Apergosjański przywódca musi tylko wybrać numer podprzestrzenny i można ruszać.
Dobrze, wyrażam zgodę.
A, Jack?
Wyposaż Mariner jak trzeba.
Tak jest.
Dzięki, Jack!
Gdzie mój PADD? Muszę zapisać, że zgasiłam Ransoma, nim zapomnę.
Patrzyłaś u Boimlera?
Oszalałby, wiedząc, że teraz to nasz składzik.
Pewnie ma na Titanie wielką kajutę.
Na bank tak się cieszy, że służy z Rikerem,
że wcale o nas nie myśli.
W porządalu, chorąża Barnes potwierdziła randkę.
To ślicznotka! Denerwujesz się?
Brzmi znajomo.
Nie, ani trochę. Będzie super!
Właściwie ta zeszłoroczna niezbyt wam się udała.
Miała gdzieś, że czerwony alarm nie otworzył włazu 70.
- Dasz wiarę? - Spoko.
To już trzecia randka i idzie świetnie. Jest taka fajowa.
Aha…
Znów źle skręciłem.
Rutherford nie jest jakiś dziwny?
Zawsze, a co?
Rok temu nie lubił gruszek, a teraz wcina je bez przerwy.
Skoro wyrwało mu wszczep razem z kawałkiem mózgu,
lubienie gruszek to w sumie nic strasznego.
A trzecia randka z Barnes? Nie powinien jej lubić.
Jeśli przeszkadza ci, że z kimś chodzi, to mu to powiedz.
Nie w tym rzecz. Martwię się o DSP. Degradację Syntetycznej Pamięci.
To rzadka choroba cyborgów z nowymi wszczepami.
Wpierw zmieniają opinie,
a potem mózg im się topi i wycieka przez nos!
Na szczęście właśnie do tego trenowałam.
Ocalę swojego kumpla!
Czad.
Na serio sądzisz, że Boimler ma dużą kajutę?
Pewnie tak.
Nie, nie…
WYKAZ NIEZAJĘTYCH KANAŁÓW
Numer właściwie nie ma znaczenia, wasza ekscelencjo.
Wystarczy powiedzieć „Połącz mnie z władcą Apergosjan” i komputer zrobi to sam.
Nasz lud przykłada dużą wagę do cyfr.
Muszą wzbudzać podziw, by nawet wnuki były z nich dumne.
Jasne. A może ten?
Ten budzi podziw.
Kojarzy mi się z moją byłą.
Za mało opcji.
Dobrze. Mariner, skoczysz po więcej PADDów?
Wybacz, nie da rady.
Tak jakby wolę robić co innego.
To ja tu dowodzę! Dawaj te PADDy!
Ale pani kapitan przydzieliła mi własną misję.
Poproś swojego kumpla Stevensa.
- Nie jest nim! - Oto pańskie PADDy.
- Ułożone jak pan lubi. - Daj mi spokój!
Nie wiedziałem, że przodkowie ozdobili ściany.
Widzicie to?
Czyśćcie przestrzeń publiczną! To nic wielkiego!
Kto wie, co się kryje pod całą tą sadzą!
Odchodzi jakieś science fiction!
Mariner, zmykaj!
Wykrywam przyrost jakiejś dziwnej energii!
Mariner!
Komandorze?
- Słyszysz mnie? - Matko, żyje?
Powiedz, że żyje!
- Luz, nic mu nie będzie. - Nie kłam!
Mówiłem, żeby nie odbiegać od misji.
Przyjął wyładowanie dziwnej energii prosto w mózg.
Czym jest ta „dziwna energia”?
To wyładowania elektryczne o nieznanych właściwościach.
Mogą mieć przeróżne efekty.
Odblokowywać rejony mózgu, a nawet przyznawać boskie moce.
Ludzkość ma złożone spojrzenie na religię.
Ale nie dziwne energie. Znacie Gary'ego Mitchella?
On szybko zrobił się dziwny.
Nie były takie dziwne, żyję.
Puszczajcie mnie!
Muszę powstać!
Teraz lewituje. Chyba na serio struga bóstwo.
Zaczekajmy lepiej na wyniki badań.
Mam dość śmiertelników!
Excelsior! Uleczony!
Mam wielką moc. Odblokowuję pełną potęgę mózgu.
Na szczęście wiele tam nie znajdzie.
Słyszę twoje myśli!
Ej, ja się tylko zgrywam. W swojej głowie.
Muszę znaleźć częstotliwość, która zakłóci jego energię.
Ujrzyjcie…
Co teraz robi?
Łatwo stać się bogiem. Trudniej nim pozostać!
Obecnie chyba ćwiczy ramiona.
Pani kapitan, dzwoni do nas admirał Freeman.
Odbiorę w kajucie.
Kochanie, chciałem spytać, jak ci idzie.
Wybacz, przeszkadzam w czymś?
Tylko w obiedzie. Zajadam chili.
Idzie świetnie. Kończymy drugi kontakt.
Zaimponowałaś dowództwu po tym starciu z Pakledami.
Możliwe, że oddadzą ci duży statek – póki nic nie sknocisz.
Cerritos to przecież synonim odpowiedzialności.
Mariner! Ogarnij Ransoma i wybierajcie ten numer, ale już!
Krzyki nic nie dadzą.
Tak jest, piecze!
Mózg wycieknie mi nosem, bo polubiłem gruszki?
Nie, nie.
Twój hipokamp ma zaburzoną łączność ze wszczepem.
- To po co te dyski? - Lekko cię porażą.
Kiedy jest ich setka!
Neurony często nastawiają się w reakcji na ból.
Jak silny ból?
Zabolało! Ostrzegłabyś!
Wybacz, muszą cię zaskoczyć.
Nie mogę mówić…
- Mocniej! - Moduluję napięcie,
byś się nie uodpornił.
Dalej lubisz gruszki?
Tak!
A teraz?
Nie cierpię gruszek! W życiu żadnej nie zjem.
Czyli raczej zdasz.
Na morzu zaginęły trzy pary bliźniąt.
Każda para ma wspólnego rodzica, ale całkiem się różnią.
Jak nazywa się statek?
Słony pies?
- Tak! - Serio?
Nie.
Nie, zostaw!
- Idę na randkę. - A mózg?
Przed rażeniem czuł się świetnie.
Nie poznaję cię!
Muszę się uciec do bardziej skrajnej kuracji.
Ransom jest zagniewany.
Zniknął nam księżyc.
Spójrz tutaj, koleś.
Chyba w życiu nie widziałam lepszego numeru.
Zniszczył muzeum muzyki popularnej!
Raczej wam się nie przyda.
Nic z tego nie będzie, mamo.
Ale musi.
Żałuję, że pozwoliłam ci odbyć własną misję.
Skąd miałam wiedzieć, że Ransom wniebowstąpi?
Stworzę rasę Ransomitów!
Ej, nie zmieniaj moich wyborców!
Ja bym chciał!
Chrzanić, strzelam.
Nie! Właśnie od tego wszystko się zaczęło.
Uspokój go!
Ty mnie chyba nie słuchasz.
Uspokoję go, strzelając.
A ja słyszę tylko tyle, że zawsze stawiasz na swoim.
Kurde!
Musimy się zgrać.
Jasne, bardzo chętnie.
Przestańcie udawać, że się lubicie, bo oszaleję!
Przewyższam was wszystkich!
To fakt! Chwała Ransomowi!
Padam przed panem na kolana!
Przenieść komandora Ransoma do ambulatorium!
Koleś, weź!
Jak opanowano Gary'ego Mitchella?
Kirk zgniótł go głazem.
Mitchell był mrówką, a ja jestem lwem!
Może lepiej się dziś nie spotykajmy.
Nowy wszczep miesza mi we wspomnieniach.
Wybacz, jeśli będę dziwny.
Wyluzuj, przywykłam.
Starsza siostra całkiem się zmieniła, gdy przyjęła symbionta.
Bo poznała wspomnienia wszystkich dawnych wcieleń?
Nie, bo ciągle wspomina, że ma symbionta.
Dotarło!
Kiedy wracasz do służby?
Poszedłbyś popływać ze mną i koleżankami z Brygady Waleni?
Jest wodoszczelny, mogę pływać całą noc.
Super.
- Koleżanka do ciebie mierzy. - Że co?
- Co ty robisz? - Wybaczcie,
ale nie chcę, żebyś znowu zginął!
Tendi, koleżanka.
Miło mi.
Tendi, weź, daj spokój.
Cierpi na DSP. Ratuję mu życie.
Co za DSP?
Choroba cyborgów, spoko.
Będę czekać na basenie, gdy już cię wyleczy.
Idę się przebrać w kostium.
- Czekaj, pójdę z tobą. - Co to to nie!
- Co jest w strzykawkach? - Leczniczy jad.
Przestań! Atakowanie mnie z zaskoczenia mi nie pomoże.
- Jeśli na serio mam LSD… - DSP.
Mniejsza. Nie wyleczysz tego jak czkawki!
- Racja. - Dzięki!
Trzeba wyjąć ci mózg, zamrozić go i ręcznie zszyć ci dendryty!
Błagam! Chcę popływać z dziewczynami!
- To oddawaj mózg! - Nie!
Me słowo jest prawem!
Oto pierwsze nadejście Ransoma!
Zbliża się do nas wielki łeb.
Czerwony alarm! Unik!
Sprzęt do ćwiczeń?
Buduje swoją własną utopię.
Skoro nie uśpimy jego mocy, to je wzmocnijmy.
A to z jakiej paki?
Może wtedy stracić boskość.
Albo zrobi się jeszcze gniewniejszy.
Masz lepszy pomysł?
Mamo, walnijcie ze wszystkich dział.
Wtedy go przeciążycie.
Tak, karmcie mnie fazerami!
Czuję, że staję się jeszcze potężniejszy!
Tak tylko zyskał więcej mocy!
Muszę go uspokoić. Połączcie nas.
Co ty wyprawiasz, Jack? Spocznij.
Mariner zastąpiła mnie jako twoja prawa ręka, bo jest twoją córką!
To od dziś też pracuj z nami.
Z nią nie chcę!
Nie podchodź! Mój mózg ma zostać na miejscu!
Pożyczę i zaraz oddam.
Komputer, pole siłowe w korytarzu 755!
Ja cię ratuję!
- Nie trzeba. - Ale się przyjaźnimy!
Musimy sobie ufać!
To może nie powinniśmy!
Wcale nie masz DSP.
Co?
Mamo, walnijcie torpedami!
Nie rozkazuj mi!
- Miałyśmy współpracować. - Kłamstwa!
Nie znosicie tego!
Wcale nie! Prawda?
To fakt.
Co? A ja… czuję się tak samo. Nie cierpię być twoją pomagierką.
A ja tego, że wszystko podważasz.
Obie kłamiecie! A teraz poniesiecie za to karę!
Nie masz DSP, ale na bank coś ci dolega.
To dlaczego się za mną uganiałaś?
Po tylu zmianach bałam się, że jeśli nic nie zrobię,
stwierdzisz, że mnie też już nie lubisz.
Nie powinnam być twoją lekarką.
Czyli stosowałaś inwazyjne zabiegi neuromedyczne,
by upewnić się, że dalej cię lubię?
Tak. Możesz przestać.
Komputer, wyłącz pole.
Nie mógłbym!
Ja też próbowałbym tak rozwiązać kłopot na linii uczuciowej.
- Serio? - Tak, ale nie musisz.
Żaden wszczep nie sprawi, że przestanę się z tobą przyjaźnić.
Dzięki.
Miło, że mimo wszystko oboje kochamy naukę.
Jeszcze jak.
Nie chodź z Barnes.
Wyrosły mu ręce.
Zaraz nas chwyci!
Odpalcie wreszcie te torpedy!
A ja poszukam głazu!
- Nie! Wyłączyć broń. - Pani kapitan!
Nie będę strzelać do przyjaciela.
Dlaczego?
Bo masz rację.
Nie byłyśmy szczere, a ty na tym ucierpiałeś.
Jesteś świetnym oficerem i źle, że cię zaniedbałam.
Jego moc topnieje, pani kapitan.
Jakie miłe uczucie. Mów dalej.
Załatwię to pochwałami.
Dobry z ciebie komandor. W doskonałej formie.
Tak, dobry. Taki nabity!
Mamo, strzelaj! Boga nie udobruchasz.
Cisza, chorąża. Dam radę.
Jesteś świetnym pilotem, geniuszem strategicznym…
Ja powinienem dowodzić!
- No nie wiem. - Bo co?
Bo nie może być dwójki kapitanów.
Byłbym tylko ja.
Wolnego! To mój statek!
Chcę być kapitanem!
Jack, nie!
Masz świetną fryzurę, dobrze grasz na gitarze…
Udało się? Po tekście o gitarze?
Zaraz was zniszczę!
Co tam się wyrabia?
Wybacz, wzięłam sprawy we własne buty.
Co robiłem, Mariner?
Chciałeś zjeść statek. Wymierzyłam cios w twoją strefę neutralną.
Wybacz. Dziwne energie obdarzyły mnie mocą,
ale ego przemieniło mnie w potwora!
Gały ci zaświeciły.
Dzięki. Czuję, jak moc mnie ogarnia…
- Beckett, przestań! - Odpada.
Wybrałem numer, lećcie stąd.
Nie!
Cerritos zmierza do Gromady Bitrus,
a komandor powinien wrócić do zdrowia.
Przepraszam za zgrywanie wszechwiedzącego boga śmierci.
Na razie wracaj do siebie. Jesteś mi potrzebny.
Dobra, wielkoludzie, przeczytam ci dziś Kobietę-słowika.
Dzięki, kolego.
Jak tam Ransom?
Dobrze. Stevens go nie odstępuje.
Fajnie było stworzyć na chwilę niepokonany duet,
ale lepiej radzimy sobie osobno.
Słusznie. Jestem z ciebie dumna,
ale nie wyrobię, dowodząc razem z tobą.
Może wykonujmy razem tylko co którąś misję.
Chętnie.
Zabiorą mnie zaraz do karceru?
Jak ty mnie znasz.
Kocham cię!
Ja ciebie też! Masz mnie słuchać!
Robię, co chcę!
- Czyli mózg ci się nie stopi? - Nie od wszczepu.
Ale we Flocie nigdy nie wiadomo.
Udało się odwrócić jedno połączenie synaptyczne.
Fajnie, które?
Nie cierpię gruszek! Są takie nijakie.
Walić gruszki!
Czyli chyba wszystko wraca do normy.
Brakuje tylko Boimlera.
Tęsknię za nim, ale się nie dziwię. Pomyślcie, jakie ma fajne przygody.
Pracuje z Rikerem na o wiele fajniejszym statku.
O tym zawsze marzył.
Na pewno bawi się jak nigdy.
- 30% mocy tarcz! - Czerwony alarm!
Ta jam sesja poszła za mocno w solówki, a kompozycja kuleje!
Co to znaczy?!
Kolejne okręty Pakledów! Okrążyły nas!
- Zabierajcie mnie stąd. - Wprowadzam.
Wlecimy do anomalii!
- Będą zaburzenia gluonowe! - Że co?
Kocham tę robotę!
ORYGINALNY MOTYW MUZYCZNY AUTORSTWA ALEXANDRA COURAGE'A
Napisy: Piotr Kacprzak