Wszystko w porządku, mamo.
Nie martw się o nas.
Pamiętasz, jak upadłem na te grabie w szopie?
Nigdy wcześniej nie widziałem własnej krwi.
Zakręciło mi się w głowie.
I...
Poczułem coś,
gdy krwawiłem.
Coś, o czym on zawsze mówi.
Ducha.
Ale...
Nie potrwało to długo. Przeminęło.
Co, jeśli już go w sobie nie znajdę?
Jeśli on go we mnie nie znajdzie?
ROZDZIAŁ CZWARTY
WIELKI DUCH
Bo...
Znów słyszałem, jak w mieście o tobie mówią.
Sądzą, że ci odbiło, bo zatrudniasz wyzwolonych.
Żelazo to żelazo.
Jak ktoś umie je obrabiać,
to Duch jest z nim i w nim.
Skąd wiesz, że...
Dziękuję.
Nie, dziękuję.
Skąd wiesz, że jest w nich Duch?
Wielki Duch jest we wszystkim.
W ziemi i w niebie.
Łączy nas.
Już ci mówiłem.
Jeśli go nie widać,
skąd wiadomo, że istnieje?
Nie widać go.
Ale go czuć.
A jeśli
ja go w sobie nie czuję?
Co wtedy?
Poczujesz go, synu.
Wszystko w swoim czasie.
Arnoldzie.
Podejdź, dokończysz ogniwa.
A kto będzie pilnował ognia?
Mój syn już powinien dać radę.
Krzepki Mack.
Ależ on szybko rośnie.
Jeszcze ojca przerośniesz.
Idź. Stań tam.
Chwyć.
A jeśli zepsuję?
Ciekły ogień to krew tej ziemi.
Szanuj go, a poradzisz sobie z żelazem.
Masz nauczkę. Spróbuj raz jeszcze.
-Mack? -Pan Arnold?
Co tu robisz, chłopcze?
Nic, proszę pana.
Nie wygląda to na nic.
Powiedz.
Co tam trzymasz?
Zabawa z ogniem jest niebezpieczna.
Wiem. Chciałem ujrzeć Ducha.
Co takiego?
Wielkiego Ducha. Chciałem go ujrzeć.
Pana tatko o nim mówi.
Chciałem zobaczyć, czy go w sobie mam.
Zatem...
uważasz, że możesz spalić ziemię,
bo taką masz ochotę?
Skądże.
To co chciałeś zrobić?
Pokaż mi.
Pokaż, co robiłeś.
Co cię trapi?
No bo...
Nie chcę, żeby gasły.
Chcę, żeby spadły na sam dół.
Żeby pokazać Ducha.
Pozwalasz Duchowi się od ciebie oddalić.
Nie możesz wrzucić tam zapałki, licząc, że nie zgaśnie.
Musisz jej pomóc.
Ochronić ją własną duszą.
Tak pokażesz, jak wielki jest w tobie duch.
To usztywni zrastającą się kość.
A jeśli nie pomoże?
Musisz być silny, Mack.
No dobrze.
Nie obawiaj się, młodzieńcze.
Wielki Duch pulsuje w ogniu.
Spłynie na ciebie.
Czujesz go?
Czuję.
Arnoldzie,
zaczekaj na mnie w domu.
Tam porozmawiamy.
Nosi w sobie gniew, Em.
Żarzy się i rozjaśnia mój.
Nasz syn pragnie pochwycić Ducha,
zamiast wsłuchać się w jego zew.
Nie powinien pobierać ode mnie nauk.
Bóg wie, że to ty sprawiłaś, że mam w sobie Ducha.
Ale jakim kosztem?
Jakim?
Jakim kosztem?
Jak chce pan za to zapłacić?
Ojciec pokryje koszt.
To tak nie działa.
Tata musi tu przyjść, jak mam to sprzedać na kredyt.
A co z tymi słodyczami, do cholery?
Którym się zajmiemy?
Jeremiah czy Hastym?
Tym, za którego dają więcej.
Słusznie. No to Jeremiah.
Własność plantacji Reynoldsów,
jakieś 60 km na południe.
Uciekł tydzień temu, jak jego pan sprzedał jego żonę.
Nie widziano go.
No to odwiedźmy żoneczkę. Wie, gdzie się kryje.
Tak i nie.
Okłamie nas. Zrobimy tak.
Już popytałem. Zostało jedno miejsce.
Schowamy się przy drodze za farmą,
zaczekamy, aż do nas przyjdzie.
-Dobra. -Wiem, dokąd pójdzie.
Ktoś cię pytał?
Panowie, spokojnie.
Usiądź.
Tak jest.
Znam tę ziemię i wszystkich czarnuchów.
Wychowałem się tu.
Na ziemi Templetona jest gęstwina.
Da się wypatrzeć czarnucha, jak się wie, gdzie szukać.
No proszę.
Posłuchaj mnie uważnie, chłopcze.
Jeśli nas zaprowadzisz,
-zapłacę ci. -A gówno!
Nagroda jest spora, podzielimy się.
To Amerykański Imperatyw. To kraina możliwości.
Zobaczmy, co zrobi nasz młody prorok.
Napij się.
Dobrze.
Będzie dobrze. Wszystko będzie dobrze.
Proszę.
Panie.
Proszę nie krzywdzić mojego syna.
Błagam.
Proszę.
Dziecko.
Weź mnie, ale oszczędź syna.
Miejże litość.
Oszczędź go.
Ochroń go, Boże.
Mam go!
Chandler! Mam go!
Znalazłem go!
No proszę.
Urodzony łowca.
Ostrożnie.
Jak są jeszcze małe, łatwo zapomnieć, co je od nas różni.
Daj go.
Śmiało.
Już dobrze.
Co z nim zrobicie?
Z tym czymś? To, co z ojcem. Sprzedamy.
Dlaczego nazywacie go „tym czymś”?
A czemu nie?
Weź.
Zasłużyłeś.
Mogę w czymś pomóc?
Wróciłeś po słodycze?
Tak.
Dostaliśmy dziś nowe zamówienie na części i podkowy.
Czterokrotnie większe niż dotychczasowe.
Może czas kupić paru niewolników.
Byłoby lżej. Stać nas.
Są tańsi niż wyzwoleni.
Znasz zasady tej rodziny.
Przemyśl to.
Może to prawdziwy Wielki Duch.
Jeśli masz być wolny, to będziesz.
A jeśli masz żyć w łańcuchach, to rodzisz się czarnuchem.
Jak możesz tak mówić,
zjadłszy posiłek od Annie?
O tym mówię. Annie i Samuel
ciężko pracowali.
Zapracowali na wolność.
Ci, którzy uciekają,
to psy. Są niebezpieczni.
Dlaczego nie trzymać ich na łańcuchu?
Synu,
musisz próbować odnaleźć siebie w każdej żyjącej istocie.
Wejrzeć w każdego człowieka...
Każdego.
I odnaleźć w nim siebie.
Tak odnajdziesz Ducha.
Twoja matka...
Ona...
Rozumiesz, co mówię?
Chyba tak.
Tak.
Idealna pora na placek.
-Gotowi? -Nie zasługujemy na ciebie.
Zapewne, ale i tak zostanę.
Położę tutaj. Na dziele pana Arnolda.
Annie, mogę cię o coś spytać?
Słucham pana.
-Dziękuję. -Tak.
Jesteś wolną kobietą. Tak?
Samuel jest wolny,
Mack też.
Jesteście wolni.
Zapracowaliście na to?
Tak uważam.
To co sądzisz o czarnych, którzy nie zapracowali na wolność?
-Uciekają... -Arnoldzie.
...od swych obowiązków wobec panów, a potem przez jakiegoś polityka myślą,
że należą im się prawa, na które wy zasłużyliście.
Cóż...
-Chyba... -Dziękuję, Annie.
To wystarczy.
Tak. Dziękuję.
Jesteś moim synem.
Synem swej matki.
Proszę, nie łam mi serca.
Potrzebujesz pomocy?
Nie, dziękuję.
Proszę.
To nowa kurta. Dla ciebie.
Sam ją kupiłem.
Ma srebrne guziki.
Czyste srebro, sprawdziłem.
Mam kurtę.
Annie ją łatała już z sześć razy.
Trzeba już ją wyrzucić.
Takich jak ja nie stać na ekstrawagancję.
Zatrzymaj ją.
Kupiłem sobie taką samą.
No proszę, synu.
Dwie kurty.
To ci dopiero.
KOLEJ PODZIEMNA
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Opieka artystyczna Mariusz Arno Jaworowski