ROZDZIAŁ PIĄTY
WYJŚCIE
Dosiądę cię jak byk, suko.
Pomóż mi z wozem, Homer.
Zamknij się.
Nie je.
Nie to nie.
To były ziemie Czirokezów.
Szlak Łez i Śmierci.
Tatko kiedyś nim podróżował.
Ponoć rósł tu wtedy las.
Gdy wracał, już był wykarczowany.
Cóż.
I mamy powtórkę.
Jak to się zaczęło?
Musiał tu walnąć piorun.
-Nie, Homer? -Tak.
Czymś wkurzyli Boga.
Nie. Wystarczyła iskra.
Mała iskierka.
Słuchałem grobu
A on głucho wył
Nikogo tam nie było
Kto by za mnie odpowiadał
Panie, sam musiałem
Odpowiedzialnym być
Jasper.
Wiem, że mnie słyszysz.
No proszę.
Dlaczego zawsze śpiewasz jak po świątecznej uczcie?
Musisz jeść.
Wschód słońca mamy ciągle za plecami,
więc podróżujemy na zachód.
Jasper, odezwij się.
Proszę.
Schodzę ku
Rzece Jordan
Schodzę ku rzece Jordan
Alleluja.
Schodzę ku
Rzece Jordan
Schodzę ku rzece Jordan
To ten dzień
Homer. Zjedź z drogi.
Chyba zachodzisz w głowę,
jak cię znalazłem w Karolinie Północnej.
-Nie. -Nie?
Ale ty chcesz mi powiedzieć.
Nie spodziewałem się ciebie.
Na południu Wirginii aresztowano abolicjonistę,
który wspominał coś o stacji u podnóża gór.
Zdecydowałem, że tu przyjadę,
aby lepiej pojąć ten spisek.
Wtedy znalazłem ciebie.
To szczęście?
Wszędzie tu mówią o Arnoldzie Ridgewayu,
wielkim łowcy niewolników obdarzonym boską mocą.
I tak bym cię znalazł,
prędzej czy później. Po śladach.
Tak, jak moją mamę?
Homer.
Jak ona się nazywała? Ta u Randalla?
Lovey?
To była Lovey?
-Zgadza się. -Lovey.
Terrance'owi Randallowi przyznam jedno.
To brutal, ale ma wyobraźnię.
Trzy nowiuteńkie szubienice.
Po jednej na głowę.
Gdy skręciliśmy w główną drogę,
ujrzeliśmy Lovey
powieszoną za żebra na haku.
Kilka godzin później, wyjeżdżając, usłyszałem pewien dźwięk.
Byłem pewny, że dobiega z domu. Myliłem się.
Dobiegał z szubienic.
Wciąż dychała.
Lovey.
Wisiała tak dwie doby.
Wierzgała nogami, rzucała się.
Dwie doby.
Pełne.
Dalej.
Wio!
-Nie! -Chodź.
-Nie! -Idziemy.
Nie!
Dobrze, czekaj.
Dobrze.
Grzeczna dziewczynka.
Złożę brzemię swe
Nad rzeką
Opuśćcie broń!
Złożę brzemię swe Nad rzeką
Co masz?
Dość wojny
Mam już dość wojny
Ładujcie.
Dość wojny
Mam już dość wojny
Dość wojny
Ruszamy!
Spryciula.
Cholera.
Nie!
Przestań!
Nie!
Słuchałem, jak się toczy
Słyszałem zew
Nikogo tam nie było
Kto by za mnie odpowiadał
Panie, sam musiałem
Okra?
Odpowiedzialnym być
Słuchałem grobu...
Annie...
A grób...
Moja Annie uprawiała okrę.
Dla tatka.
Zawsze było mu mało.
Ja jej nie lubiłem.
Była jakaś śluzowata.
Ale to odporna roślina. Nic jej nie bierze.
Ani susza, ani powodzie.
Okra?
To by się zgadzało.
Przeklęte Tennessee!
Szlak Łez i Śmierci?
Tak będzie, jeśli nie zmienimy trasy.
Umrzemy tu z głodu. W imię czego? Udręczonej duszy?
Nie pasuje ci to smęcenie, Boseman.
Zjedz coś.
Dziad zagwiżdże, a ty biegniesz.
Jedz, mówię.
Zabieraj to gówno.
Homer.
Usiądź. Siadaj!
To on ją dziś rozkuł.
Chciał z nią obcować.
Ty knypie.
Mam prawo sobie ulżyć! Mam potrzeby!
Tylko ja zostałem.
Jak mnie zabraknie, będziesz bił Homera. Spodoba mu się.
Ciągle mówisz, że nie wierzysz w Wielkiego Ducha.
To on nie wierzył w ciebie!
Nie! Proszę!
Słyszałem zew
Nikogo tam nie było
Kto by za mnie odpowiadał
Panie, sam musiałem
Odpowiedzialnym być
Słuchałem grobu
A on głucho wył
Nikogo tam nie było
Kto by za mnie odpowiadał
Panie, sam musiałem
Odpowiedzialnym być
Słuchałem, jak się toczy
Słyszałem zew
Nikogo tam nie było
Kto by za mnie odpowiadał
Panie, sam musiałem
Odpowiedzialnym być
Słuchałem, jak się toczy
Słyszałem zew
Nikogo tam nie było
Kto by za mnie odpowiadał
Panie, sam musiałem
Odpowiedzialnym być
Jasper?
Ty się do mnie nie odezwiesz, ale ja będę mówić.
Pozostaje ci słuchać.
Albo i nie.
Możesz sobie śpiewać.
Biali z Tennessee dostali za swoje.
Skoro sprawiedliwość istnieje, to co ja mam na sumieniu?
To mama zasłużyła na karę.
Za to, że uciekła i zostawiła mnie jemu.
To wszystko, co mi zostawiła.
Ziemi, co była, już nie ma, a on pozostał.
Jesteś tam, mamo?
Wiem, że jesteś.
Siedzisz na Północy i dobrze się bawisz.
Jeśli się spotkamy,
przyrzekam, że kopnę cię prosto w zęby.
Cześć, Lovey.
Co porabiasz, kochana?
Tak mi przykro.
Wiem, że gdzieś tam jesteś. Spoglądasz z góry.
Brakuje mi ciebie.
Caesarze...
Gdybym mogła cofnąć czas, postąpiłabym inaczej.
Ale ty o tym wiesz.
Kiedyś znów się spotkamy,
a wtedy to naprawię.
Grace.
Jesteś silna. Silniejsza niż ja.
Nie przykuto cię do wozu.
Jesteś wolna.
„Szczęśliwy, kto schwyci
„i rozbije o skałę twoje dzieci”.
Chwalmy Pana. Skończyłaś.
Skąd pochodzisz?
Z Florydy.
Co tam robiłeś?
A jak myślisz? Zbierałem bawełnę.
Takimi chudymi rękami?
Masz rodzinę, Jasper?
Jak cię schwytali?
Dotarłem aż do Tennessee.
Złapali mnie, jak myszkowałem w spiżarni.
Cały czas mogliśmy ze sobą rozmawiać.
A ja myślałam, żeś rąbnięty.
To ty jesteś rąbnięta, Cora.
Każda ucieczka kończy się tak samo. Trzeba być rąbniętym albo głupim.
-Dlaczego nie jesz? -A po co?
Najadłaś się, wyzdrowiałaś i po co?
Żeby wrócić do domu?
Tarzamy się w prochach.
Co po nas zostanie?
Pył, który poniesie wiatr.
Mroczna wizja.
-Poddałeś się. -Nie.
Jestem wolny.
Nikt nie może mnie tknąć.
-Szef spojrzy. -Homer!
Niczego nie dotykaj.
Odłóż.
Długo z tobą podróżuje?
Kupiłem go...
w Atlancie od rzeźnika. Za dług.
Kosztował mnie pięć dolców.
Coś mnie w nim urzekło.
Nie wiem dlaczego.
Nigdy nie miałem niewolnika.
Nie podobał mi się taki stan rzeczy.
Zatem...
nazajutrz go wyzwoliłem.
Chciałem go przegnać...
a on poszedł za mną.
Wracał i wracał.
Cóż, przy mnie
chociaż nauczy się czegoś o świecie.
Znajdzie w życiu cel.
Dlaczego sam skuwa się na noc?
A, to.
Mówi, że tylko tak może zasnąć.
Żółta febra.
To wszystko od pioruna?
Pożar nie zaczął się od pioruna.
Bujdę ci wcisnąłem.
Tennessee płonie,
bo durni osadnicy...
celowo wypalają ziemie.
Ekspert się znalazł.
Owszem.
Jestem stąd.
Idziemy.
Jasper?
Homer, gdzie jest Jasper?
Jasper!
Rozejrzyj się w lesie. Biegiem! Jasper!
Ani mi się waż uciekać!
Jasper!
Nie czas na to!
Spojrzy na ciebie
i ujrzy, coś zrobił.
Spojrzy na ciebie i ujrzy, coś zrobił.
To, co się tam stało...
to moja wina. Nie przejmuj się.
Bosemana już nie ma.
Teraz, Homer,
zostaliśmy tylko my dwaj.
Czeka cię więcej obowiązków.
Musisz być silny. Jak ja.
Uważny. Jak ja.
Dumny ze swej pracy.
Należy czerpać radość
z realizowania własnych obowiązków.
Tak.
Ufamy sobie.
Łączy nas ten sam... duch.
Musisz się stać mężczyzną.
Tak jest.
No cóż.
Doskonale.
Rozumiemy się, to dobrze.
Proszę. To dla ciebie.
Doskonale.
Jedz.
Śmiało.
Okaż wdzięczność.
Ty...
Niewdzięczna baba. Będziesz żreć?
Żryj to!
Ty!
Chcesz...
Chcesz żyć?
Klucze! Homer!
Podoba ci się? Patrz na mnie.
Podoba się? Zobaczymy.
Obróć się!
Będę patrzył, jak zabija cię chłód.
Jak krew zamarza ci w żyłach.
Na rozpałkę.
Będę patrzył.
Obserwował.
Będę patrzył.
Siedział i obserwował.
Popatrzę sobie.
Szlag.
Będę na ciebie patrzył.
Przeklęty chłód.
Wielki Duch.
Wielki Duch, kurwa jego mać.
Szlag by to. Kurwa.
Wielki Duch.
Niech to...
Dalej!
Tutaj.
Pilnuj jej.
Homer!
Mam go!
Dobra robota, szefie.
Szefie!
Cora!
-Pilnuj Jaspera! -Tak jest.
Cora!
Dość! Myślisz, że to takie proste?
Chodź. Tego chcesz?
Nie ma tak łatwo!
Nie...
Nie będzie tak łatwo.
-Homer! -Szefie.
Jasper...
-Skuj ich ze sobą. -Ale Jasper nie żyje.
A ona uważa się za gotową na śmierć.
-Połączymy ich. -Nie!
Nie!
-O nie! -Klucze!
Przepraszam.
Wybacz mi.
Już nie ucieknę. Nigdy.
Przenigdy, słowo daję.
Rozkujcie mnie!
Mamo!
-Rozkujcie mnie! -Mamo, rozkuj mnie!
-Błagam. -Gdzie ona jest?
Mamo?
-Przepraszam? -Rozkuć cię?
Mamusia nie pozwala!
Nie!
Rozkuć cię?
Nie!
Włożę długą, białą szatę
Nad rzeką
KOLEJ PODZIEMNA
Nad rzeką
Włożę długą, białą szatę
Nad rzeką
Dość wojny
Mam już dość wojny
Dość wojny
Mam już dość wojny
Dość wojny
Tekst: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Arno Jaworowski