'Wanneer in de loop van menselijke gebeurtenissen
'het noodzakelijk wordt dat een volk de politieke banden verbreekt
'die het verbonden hield met een ander
'en om onder de machten van de aarde
'de aparte en gelijke plek in te nemen
'waartoe het gerechtigd is volgens de wetten en de god van natuur.
'We zien die waarheden als vanzelfsprekend,
'dat alle mannen gelijk zijn geschapen,
'met onvervreemdbare rechten door hun schepper zijn begiftigd,
'waaronder leven, vrijheid
'en het nastreven van geluk.
'Om die rechten te waarborgen,
'zijn regeringen ingesteld onder mensen,
'die hun rechtmatige bevoegdheden ontlenen aan hun instemming,
'dat wanneer een regeringsvorm in strijd met deze doelen is,
'het volk het recht heeft deze te veranderen of teniet te doen
'en een nieuwe in te stellen,
'haar te baseren op dusdanige principes en haar macht zo te organiseren
'dat hun veiligheid en geluk zo goed mogelijk worden gewaarborgd.
'Maar wanneer een lange reeks misbruiken en machtsoverschrijdingen,
'onveranderlijk gericht op hetzelfde doel,
'duidelijk als doel heeft hen onder complete tirannie te brengen,
'is het hun recht, hun plicht, deze regering omver te werpen
'en nieuwe bewakers te vinden van hun veiligheid.'
Dank u wel.
Ik ben overweldigd.
Ik wil Molly bedanken voor die oprechte voordracht.
Uit de mond van kinderen.
Broeders en zusters, ik geloof dat we naar de toekomst kijken.
Dank je, Molly.
HOOFDSTUK ACHT
Miss Cora.
Georgina.
Je hebt die moriaantjes goed leren praten.
Er zijn hier geen moriaantjes. Alleen kinderen.
Het spijt me, ik...
Het geeft niet, Cora.
Vaak, wanneer de geest van mensen eindelijk bevrijd wordt,
moeten ze net zoveel afleren als leren, begrijp je?
Ja.
Ik moet watertanden van die barbecue.
Maar mag ik je iets vragen over de kinderen?
Natuurlijk, Cora.
Ze spreken zo goed, maar
begrijpen ze die grote woorden?
Nee.
Maar wat ze vandaag niet begrijpen, begrijpen ze morgen.
Neem de Onafhankelijkheidsverklaring die kleine Molly voordroeg.
Het is net een kaart.
Je vertrouwt erop,
maar je weet pas of het werkt als je het uittest.
Geloof je dat echt?
Natuurlijk niet, Cora.
Ik ben een gekleurde vrouw in Amerika.
Maar iedereen moet het voor zichzelf testen.
Begrijp je?
Laten we eens kijken bij de barbecue.
Hoe gaat het met iedereen?
-Goed. -Goed.
Ik hoop dat jullie een leuke dag hebben gehad.
Normaal gesproken zou mijn man hier spreken,
maar hij voelt zich te goed voor woorden vanmiddag.
Jullie moeten het met mij doen
en ik zal zeker doen wat ik kan.
Dus...
Ik was de hele dag in de kelder
en toen kwam ik boven en zag wat een geschenk God ons gaf.
Deze prachtige hemel,
de varkens
en dit prachtige stuk land.
Ik wil graag even
mijn man bedanken en prijzen dat hij dit land heeft bemachtigd.
God weet dat toen we voor het eerst kwamen,
ze de gekleurde liefde en vreugde die door zijn aderen stroomt niet kenden.
En dus, als ik over de velden loop,
als ik de kleintjes bij de vijver
zonder zorgen hoor spelen,
als ik...
Als ik hier onder ons nieuwe stemmen vind, uit verre plaatsen,
maar met dezelfde kracht van onze mensen in hun botten.
Het herinnert me eraan een beetje vertrouwen te hebben
dat wat we hierna ook beslissen,
deze boerderij, deze gemeenschap in goede staat is.
Ik beloof dat we stoppen met dit geklets
en snel lekker gaan eten.
Het ruikt wel lekker, hè?
Ja.
Maar laten we eerst gaan staan en elkaar
de hand geven.
Wees aanwezig aan onze tafel, Heer.
Wees hier en overal aanbeden.
Deze offerandes zorgen dat wij...
Mogen eten in gemeenschap met U.
Amen.
Ongetwijfeld heb je een hart van goud,
maar je hebt ons te veel problemen gebracht deze keer.
Is dat zo?
Mijn vrouw hoorde dat je laatste vondeling gezocht wordt.
Nee.
De meeste mensen hier worden ergens voor gezocht.
Ik niet.
Hoe het ook zij,
Cora hoort hier thuis.
Zoals wij allemaal.
En het is aan haar om te vertellen waar ze van wegrent
of waar ze naartoe rent, wanneer ze dat wil.
Gebruik haar niet om over de spoorweg te klagen.
Ik ben niet tegen de spoorweg.
Ik heb niks tegen dat arme meisje,
maar het is naïef te denken dat witten ons deze plek laten houden
als we zo arrogant blijven doen.
Arrogant?
Sinds wanneer is leven
en het land bewerken dat van ons is arrogant?
Ik
waardeer je ideeën, broeder Mingo.
En ik zal ze zeker in gedachten houden bij mijn zaken.
Terwijl jullie deze heerlijke maaltijd verteren,
hebben we een geëerde gast op de boerderij vandaag.
Degenen die hier al een tijdje zijn,
zullen zijn knappe gezicht zeker herkennen.
Een paar vinden hem een lust voor het oog.
Een zeer voorname jongeman van de kunsten,
hier om te lezen uit zijn nieuwe verzameling gedichten,
onze broeder, Rumsey Brooks.
Mag ik vragen,
is de geest van ons volk hier bij ons op Valentine Farm vandaag?
'Toen zag ik een gevlekt wonder
'Neerkomen over de velden
'Zwevend op engelenvleugels
'Zwaaiend met een brandend schild
'Van tranen en bloed, vlees, bot en huid
'Van alle stemmen die komen en gaan
'Van prachtige zielen van verwanten
'Uit de hemel keerde terug een engel gevallen
'Een soldaat van de nalatenschap
'Om die Apollinische sintel op te stoken
'In alle sterfelijke wezens'
Broeder Rumsey.
Toen dat gedicht begon,
wist ik dat je zou weglopen.
Het is nog maar een maand
en je kent mijn manieren al, Mr Royal?
Nee, mevrouw.
Ik
observeer gewoon.
Bid maar dat Red jou niet pakt.
Zo, ja.
Je bent erg mooi zo.
Als je lacht, weet je?
Ik bedoel, je bent sowieso mooi, maar als je zo lacht...
Hoe zei Rumsey het?
'Om de Apollinische sintel op te stoken die brandt in alle sterfelijke wezens.'
Hou je mond.
Echt niet.
Pas op mijn voeten.
Je spreekt mooie woorden, Mr Brooks.
Als ik je mijn verdriet gaf, zou je het mooi laten klinken?
Ik zou het zeker proberen. Ja.
Ja.
Dat geloof ik wel.
Oké.
Oké, dan.
'Oké' wat?
Alsjeblieft.
Geef me je verdriet.
Royal, het voelt alsof er iets ophanden is.
De Valentines willen
iedereen naar het westen verplaatsen.
Ze zeggen dat we verder van de witte mensen weg moeten,
afstand creëren tussen ons en de slavenstaten.
Dat vind ik logisch.
Mingo vindt dat niet.
Hij heeft andere plannen voor Valentine.
Hij wil
witte zakenlui mee laten profiteren van onze wijn,
maar dan moeten we wat concessies doen.
Wat dan?
Er zijn wat akkefietjes geweest over weglopers die in hun stad kwamen.
En Mingo beweert dat ze
zekerheden willen hebben dat dat verleden tijd is.
Kijkt hij me daarom aan alsof ik ongedierte ben?
En hij weet niet eens de hele waarheid.
Mingo spreekt niet voor iedereen.
Wanneer gaan ze beslissen?
Ik weet het niet, maar...
Binnenkort.
Krijgt iedereen een stem?
Jazeker.
Zelfs jij.
Waarom kijk je me zo aan?
Hoe?
Je kijkt me heel vreemd aan.
Je bent erg mooi zo, weet je? Als je lacht.
Ik bedoel, je bent sowieso mooi, maar als je zo lacht...
Miss Cora.
Je laat een man nog denken dat je hem bespot.
Deze lijn hier is je liefdeslijn.
Die loopt helemaal tot hier.
-Weet je wat dat betekent? -Nee. Maar je gaat het vast vertellen.
Dag, Miss Sybil.
Samson.
Royal.
Hé, zeg.
Ik zal maar weer gaan.
Ik wil jullie niet ophouden.
Het was me een genoegen, Miss Cora.
Mij ook, Royal.
KAMERS TE HUUR
Hallo, Mr Valentine.
Rechter.
Kregen ze je onder de koeien vandaan?
Hou je mond.
Cora.
Ze zoeken je niet.
Cora, ze zoeken je niet.
Ik zweer het.
Ze wees naar me.
Ze wees naar ons.
Ze wees naar de wijnstokken.
De enige verdachten zijn degenen die zich verstoppen.
In Indiana hebben we regels. We hebben openbare orde.
Een slavenvanger mag niet op iemands terrein komen
als de lokale rechter geen bevel geeft.
De rechter
houdt van een drankje.
Dus we zorgen dat die man geen druppel tekortkomt
van die mooie rode Valentine-wijn
en in ruil daarvoor, voordat een slavenvanger op dit terrein komt,
$100 BELONING
zorgen we dat wie ze zoeken allang weg is.
Je bent hier veilig.
Cora, je bent veilig.
Mag ik binnenkomen?
Mag ik?
Heb je dit gedaan?
Heb je deze weg afgelegd over de spoorweg?
Ja.
En ik heb al die mensen achtergelaten.
Cora.
Ik weet dat morgen een werkdag is, maar
gezien de dag die je had,
zat ik te denken
dat we misschien iets anders kunnen doen.
Alleen jij en ik.
Er is hier veel wat je nog niet hebt gezien.
Ik zou je graag
mee uit nemen,
zodat je tot rust komt.
Ja.
Goed, dan.
Maak je geen zorgen.
Ik ben niet van plan om op iemand te schieten.
Het is alleen
dat ik nog nooit zo veel zwarten met wapens heb gezien.
Tot ik hier kwam.
Nou, het staat in de grondwet.
Die hebben we in de bibliotheek.
Hier.
Pak het maar vast.
Ja.
Jij bent er de meester over,
niet andersom.
Laat het doen wat jij doet.
Het is moeilijk.
Je moet er gewoon aan wennen.
De truc is
iets te bedenken wat je probeert te raken.
Of iemand, als dat nodig is.
Wat is zijn naam?
Er zit verdriet in je.
Ik wou dat ik de oorzaak ervan kende.
Ik wou dat ik je kon helpen.
Je bent vrij geboren, is het niet?
Als je een wegloper bent,
blijven er veel dingen achter.
Je blijft eraan denken.
Het is alsof een stuk van je ontbreekt.
Het is zwaar.
Als ballast.
Dat kan wel zo zijn.
Maar je draagt meer van het verleden mee dan alle anderen.
Het gewicht waar je over praat...
Ik weet niet hoe iemand
dat soort gewicht geestelijk mee kan torsen.
Ik wil je iets laten zien.
Zo ruikt zelfs mest nog zoet.
Als je lang genoeg op de boerderij werkt, ruikt mest ook zoet.
Wat graaf je op?
Wacht maar.
Hier.
Er is niets wat zwarte mensen niet kunnen.
Wil je het zien, Miss Cora?
Alles goed, Miss Cora?
Kijk niet te veel naar beneden, anders schrik je.
Het is niet voor een locomotief.
Een beetje verderop wordt de tunnel te klein.
Dit is niet verbonden met de rest van de lijn.
Waar gaat het dan heen?
Het is van voor mijn tijd.
De conducteur die ik heb vervangen, liet het me zien.
Hier.
Ik heb wat kilometers met die handkar gelopen.
Ik ging te ver. De muren omhelsden me als een dronken oma.
Ik noem dit de 'spooktunnel',
want volgens mij is hij nog nooit gebruikt.
Dat huis daar was van een generaal in de Onafhankelijkheidsoorlog.
Ik geloof nog steeds niet dat iemand daar kon wonen.
Allemaal oude spijkers en onkruid,
alsof de aarde probeert het te verzwelgen.
Misschien begint het niet onder het huis.
Maar ergens
in dit zwarte gat.
Misschien is dit niet het begin,
maar het einde.
Je vraagt je af of er plekken zijn om heen te vluchten.
Alleen plekken om te ontvluchten.
Waarom zijn we hier?
Ik wilde je dit laten zien
omdat je meer van de spoorweg hebt gezien dan de rest.
Ik wilde dat je zag hoe het bij elkaar past.
Of niet.
Ik ben gewoon een passagier als ieder ander.
Ja, maar
de ondergrondse spoorweg is meer dan zijn conducteurs.
Het is ook jullie allemaal.
De kleine sporen, hoofdverbindingen,
nieuwste locomotieven, verouderde motoren
en zelfs de eenzaamste handkarren.
Maar
niemand van ons kan erachter komen.
Misschien kun jij dat wel.
Ik?
Ik weet niet waarom hij hier is of wat het betekent, Royal.
Ik weet alleen dat ik het vluchten zat ben.
Doe het dan niet.
Cora?
Cora.
-Cora. -Raak me niet aan.
Er zit verdriet in je.
Ik wou dat ik de oorzaak kende.
Ik wou dat ik je kon helpen.
Hé, Cora.
Hé.
Hoe is het met je?
Ik hou het vol.
Gaat het goed met je?
Dat heb je 20 keer gevraagd sinds afgelopen zondag.
Ik heb het al gezegd.
Dat klopt.
Dat weet ik.
Wat wil je?
Ik wil me verontschuldigen.
Verontschuldigen voor...
Dat heb je al gedaan.
Laat me nu met rust.
Er is een missie in het zuiden.
Red en Samson vertrekken over een paar dagen.
Ze hebben een derde nodig.
Best gevaarlijk. Ik ben een tijdje weg.
Ze kunnen ook iemand anders zoeken.
-Cora, ik vraag het je. -Wat?
Wat er tussen ons is gebeurd, heeft niets met jou te maken.
Doe wat jij wilt.
Maak je geen zorgen om mij.
Het is een lange dag geweest.
Pardon.
Mijn hoofd voelt zwaar.
REISINFORMATIE
VERWACHTE AANKOMSTEN
CAROLINA - GESLOTEN
SPOREN
Op deze plek.
Ik heb het niet gedaan.
Goed je te zien.
Volgende.
Waar kom je vandaan?
Indiana.
Naam?
Randall.
Cora Randall.
Vrij of weggelopen?
Ik weet het niet.
Waar heb je getuigenis gegeven?
Ik vertelde mijn verhaal in Georgia,
South Carolina, North Carolina en Tennessee.
Dat is een lange rit.
Dat zeggen ze.
Hoe zit het met Indiana?
Pardon?
Je hebt je verhaal overal verteld.
En in Indiana?
Ik heb het verteld, ja.
Maar heb je het verteld?
Heb je echt je waarheid verteld?
Ik vind hier geen Cora Randall.
Dat kan niet.
Maar het is zo.
Om je vooruit te kunnen helpen,
moeten we je getuigenis bevestigen.
Maar ik kan hier niet blijven.
Ik ken niemand.
Onze mama's en papa's ook niet toen ze ons hier brachten.
Maar kijk eens
naar wat we hebben gedaan.
De lijsten van Indiana heb ik zo doorgekeken.
En als wat je zegt daarin staat, helpen we je vooruit.
Goed.
Wat moet ik in de tussentijd doen?
Maak wat nieuwe vrienden.
Volgende.
Alsjeblieft.
Dank je wel.
Dit is heerlijk.
Een stel Afrikanen bouwt een ondergrondse plek
en schenken er de beste koffie ter wereld.
Alles goed met je?
Het is veel, ik weet het.
Zijn we boven de grond of onder?
Hangt ervan af waar je vandaan komt.
Ja.
Is de rest van de wereld er nog?
Natuurlijk.
Denk je dat we op de maan zijn?
Kan ik dan naar buiten gaan terwijl ik wacht?
Nee.
Ik denk niet dat je er klaar voor bent.
Cora.
Ik ben hier, Cora.
Lovey.
Je staat op een treinperron.
Angst om de trein te missen, slaaf van de tijd.
Er is zoveel wat je nooit tegen je metgezel zei
en zo weinig tijd om het te verwoorden.
De jaren hebben de eenvoudige woorden opgeslokt.
Er was genoeg tijd geweest om ze uit te spreken
als de jaren ze niet hadden uitgescheiden.
De conducteur loopt het perron op en neer
en vraagt zich af waarom je niet praat.
Je bent een smet op zijn perron en dienstregeling.
Spreek, vind de woorden,
de trein gaat bijna vertrekken.
Je kunt de woorden niet vinden.
De woorden staan je niet toe ze op tijd te vinden voor vertrek.
Niets mag met je metgezel gedeeld worden.
Het is al laat. Er wacht een zitplaats.
Dat de woorden simpel en waar zijn is de helft van de strijd.
De trein vertrekt.
De trein vertrekt altijd en je hebt je woorden niet gevonden.
Mag ik deze dans?
Dat mag.
Je ziet er
mooi uit vanavond, Miss Cora Randall.
Jij ook, Caesar Garner.
Is dat zo?
Ja.
Mooie dingen passen bij je.
Bij jou ook, Mr Garner.
Bij jou ook.
Hoelang zal dit duren?
Zo lang als je nodig hebt.
Royal is weg.
Pardon?
Hij is weggegaan.
Gisteravond laat vertrokken met twee mannen.
Hij heeft veel meegenomen.
Het leken officiële zaken.
Wanneer komt hij terug?
Weet ik veel.
Ik ben zijn moeder niet.
Ondertiteld door: Esther van Opstal
Creatief supervisor Maaike van der Heijden