HOOFDSTUK NEGEN
Cora?
Ik heb veel over je gehoord.
Ellis.
Hemeltje. Miss Cora.
Wat ontzettend fijn om je weer te zien.
Ben je zo blij om me te zien?
Sorry, Ellis, ik ben gewoon verbaasd.
Wat doe je hier?
We gaan naar het westen. Olivia en ik.
Toen we getrouwd waren, leek ons dat het beste.
Het leven in het zuiden, ondergronds, is geen leven voor een kind.
-Een kind? -Ja.
Ik had van deze plek gehoord.
Ik kon het niet geloven, tenzij ik het met eigen ogen zag.
Net zoals jij.
Ik zei het net tegen die jongens.
Mr Royal kan je vertellen...
Gaat het?
Ja.
Maar ik heb iets te zeggen.
Ik weet niet goed hoe.
Toen ik die ochtend wakker werd...
Toen ik je kwam zoeken en zag dat je weg was,
deed dat iets met me.
Ik voelde dingen die ik lang niet had gevoeld.
Ik wil mijn excuses aanbieden voor...
Ik wil mijn excuses aanbieden en hoop dat je dat deze keer toelaat.
Sorry dat ik wegging zonder het te zeggen.
Dat ik niet bij je langskwam
om te laten zien hoe ik me daarover voelde. Begrijp je me?
Het was verkeerd.
Ik ging uit schaamte omdat jij je door mij schaamde.
Maar toen liet ik je alleen met al die schaamte.
Dat was verkeerd van me.
Het was verkeerd.
Er is iets wat ik moet doen.
Ik moet getuigen.
Hallo, allemaal.
Bedankt dat jullie voor mij zijn gekomen.
Velen van jullie weten nu wel wie ik ben.
Ik ben er al lang. Jullie kennen me.
Ik vond het niet meer dan juist,
omdat ik weet dat ik hier wil blijven,
bij jullie wil horen,
dat ik jullie mijn verhaal vertel.
Mijn hele verhaal.
Ik word gezocht.
Ik bedoel niet alleen een wegloper.
Dat ben ik, maar ik ben nog meer.
Ik ben weggelopen van een plantage
helemaal in Georgia.
Samen met twee anderen.
Ik, mijn beste vriendin
en een heel goede man.
We liepen op een zwijnenpad toen een paar mannen ons besprongen.
Ik dacht dat het mannen waren.
Eentje pakte me vast
en ik sloeg hem op zijn hoofd.
Ik heb hem vast en zeker vermoord.
Daarom word ik gezocht
en ik wilde hier niet zijn zonder dat jullie weten wat...
Dit is waanzin.
Ze is voortvluchtig.
-Broeder Mingo, alsjeblieft. -Voortvluchtig.
Niet gewoon weggelopen. Een moordenaar.
Alsof er hier niet eerder al voortvluchtigen waren.
Die hadden evenmin recht om hier te zijn.
Bovendien zijn zij weggegaan.
En ze hadden zeker geen witte jongens gedood.
Als jullie willen dat ik vertrek, dan doe ik dat.
Waar ik vandaan kom, om te zien wat jullie hier hebben gebouwd,
is meer dan waar ik ooit op had gehoopt.
Ik had het nooit voor mogelijk gehouden.
Ik ben dankbaar dat ik het heb mogen zien.
-Je gaat nergens heen. Je bent nu thuis. -Wie zegt dat?
Daar heb jij niks over te zeggen.
Jij weet daar niks van.
Ze is niet de eerste die komt opdagen met...
En ze zal niet de laatste zijn.
We kennen het verhaal. Je hebt gewerkt en gespaard
en je hebt jezelf en je familie vrijgekocht,
maar wat als iemand dat niet kan?
Laten we dit niet doen.
Zuster Cora verdient dat niet.
Ze is een van ons.
Het is bekend dat het lot van de boerderij in de komende twee weken wordt beslist.
Ik denk dat het het beste is
om gedachten over Cora tot dan uit te stellen.
VOER STALLEN AAS
KAMERS - STALLEN TE HUUR
Homer.
Dank u.
Het eigendom in dit bericht,
dat in een akte is vastgelegd in de staat Georgia,
wordt gezocht voor moord op een witte jongen,
wiens enige overtreding was
proberen het eigendom tegen te houden nadat het was ontsnapt.
Waar is die akte dan?
Die heb ik niet.
Maar
ik heb wel mijn woord.
En als wetsdienaren onder elkaar
beroep ik u op uw gevoel van gerechtigheid, edelachtbare,
om me te helpen dit eigendom te verkrijgen.
Niet zonder bevel.
Ik neem aan dat u niet lang in deze omstreken bent geweest,
maar de zwarten hier zijn van een ander slag.
Ze mogen hier lezen en wapens dragen.
Als u daar Dixie gaat fluiten,
schieten ze u de oren van uw hoofd.
Waar?
Stuur een telegram naar Georgia,
toon me de akte van het meisje,
dan krijgt u uw bevel.
Je hebt vandaag een mooie getuigenis afgelegd.
Kom hier en geef me een knuffel.
Accepteer het nou maar.
Je bent thuis.
Je moeder wil dat ik trouw. Dan kan Samson hier komen wonen.
Hou je mond, kind.
Goed, heren en heren.
We verklaren hierbij dat het kolven pellen kan beginnen.
Hier hebben we de ouderen.
Ze heeft het tegen jou. Niet tegen mij.
En hier hebben we de snotneuzen.
Ja.
De jongelui.
De prijs dit jaar is een set mooie pijpen
geselecteerd door Mr John Valentine zelf
van een van de beste verkopers in Chicago.
Tot straks.
Onthoud
dat als een van jullie een rode kolf vindt,
er een heel bijzondere traktatie op je wacht.
Goed. Klaar...
En...
Kom op, mensen.
Ga ervoor.
Kom op.
Die heb ik.
Kom op nou.
Wat doe je? O, ik snap het.
Kom op.
Wat is dit?
Hé, ik win.
-Aan de kant. -Er is niks meer.
Er is niks meer.
Wacht even.
Kom. Schiet op.
Inderdaad.
Jonge honden. Jullie zijn te jong.
-Oké. -Wat denk je daarvan, Samson?
We krijgen jullie de volgende keer.
Ik zei tegen Royal dat hij naar huis moest gaan, maar hij luisterde niet.
Dat is alleen dit jaar.
Overwinningskus.
Wil je met me wandelen?
Dit heb ik niet nodig.
Ik hoor je hart, Royal.
Al vanaf het eerste moment.
Ik hou van je.
Je bent een geweldige vrouw, Miss Cora.
Je moeder zou heel trots op je zijn geweest.
Pas goed op jezelf, goed?
Ik heb altijd ondergronds geleefd.
Er is niet veel erboven wat me bang maakt.
Pas goed op jezelf.
Jij ook, Miss Cora.
Lopen maar.
-Telegram. -Wat zeg je?
Telegram, meneer.
Natuurlijk, jongeheer.
Dit zal wel mijn geluksdag zijn.
Je bent niet zoals de rest, of wel?
Ik ben niet zo bijzonder.
Er is een hele boerderij met mannen als ik.
Er wordt gepraat over je boerderij. Over je wijn.
De kwaliteit kan niet worden ontkend.
Maar men praat ook over voortvluchtigen,
weggelopen slaven en erger.
En erger?
Ik weet wat je misschien hebt gehoord,
maar Valentine is meer dan jullie denken.
Hoe kan anders een groep zwarten land verkrijgen, bewerken,
duurzaam maken en bovendien rendabel,
zonder anderen op te offeren?
De mannen en vrouwen van wie je spreekt,
waren onder ons, maar zijn dat niet meer.
We willen alleen goede zwarten op Valentine.
Dat is allemaal goed en wel,
maar laten we openhartig over dit akkoord praten.
Ja. Laten we dat doen.
We zijn bereid een aanmerkelijk percentage op alle transacties te bieden.
Om dit akkoord te kunnen sluiten,
moeten we meer zien van de werkzaamheden.
Alleen jouw woord of dat van Peyton is niet genoeg.
-Dan moeten jullie het zien. -Wat?
Ze moeten naar het complex komen.
Jullie moeten zien hoe eloquent en democratisch zwarten kunnen zijn.
We houden een debat en een stemming hierover.
Daar mogen jullie getuigen van zijn.
Stemmen jullie?
Ja.
Over of jullie dit akkoord aangaan?
Inderdaad.
Mijn moeder zei altijd:
'Een hard hoofd zorgt voor een zachte kont.'
Je moet ze een beetje laten winnen.
Je zou er niet zo mee moeten pronken
dat je net zo goed bent als witte mannen
elke keer dat je de kans krijgt.
Maar dat ben ik, Peyton.
Dat ben ik.
Wegwezen, oude vrouw.
Het lijkt of je hier al de hele week bent.
Ik heb verder niks te zeggen.
Mijn woord is mijn leven.
Ik kan niet voor anderen spreken, maar je hebt mijn stem.
Ik maak me geen zorgen om jouw stem.
Is dat zo?
Het is fijn om hier te zijn, maar ik ben nog gewoon een wegloper.
Maar je bent niet meer op Randall, weet je nog?
Je bent vrij.
Hoe dan?
Dat is niet te bewijzen.
Een man verloor mijn moeder
en toen mij.
Hij zal me altijd blijven zoeken.
Je bent lang genoeg en ver genoeg weg.
Ze kunnen je geen kwaad doen vanuit Georgia.
Niet zolang ik er ben.
Land is eigendom.
Gereedschap is eigendom.
Ik ben nog steeds eigendom,
zelfs in Indiana.
Dat is hieraan te zien.
Dat kan wel zo zijn,
maar hier is genoeg verdiend
om iedereen op die plantage uit te kopen en nog meer.
Ik zou zelf je papieren in orde gaan maken.
Waarom dan niet?
Wat?
Waarom zijn jullie dan al die zwarten niet gaan uitkopen
die niet weg kunnen?
Dat weet ik niet.
Misschien is de tijd nog niet rijp.
Niks duurt eeuwig, vooral niet voor zwarte mensen.
Misschien houden we vast aan wat we kunnen vasthouden.
Elkaar beschermen en tegelijkertijd uitbreiden.
Dan heeft Mingo dus gelijk over mij.
Ik ben niet een van jullie.
Waarom hou je mij dan vast?
Als ze gaan stemmen,
zal ik de uitslag hoe dan ook respecteren.
Zover komt het niet.
Nee. Beloof me niks.
Iedereen zegt steeds hoe bijzonder ik ben.
Wat heb je aan een spoorweg die alleen bijzondere mensen kunnen gebruiken?
En aan een boerderij vol vrijheid waar alleen bijzondere mensen kunnen werken?
Kijk nog eens.
Ik heb al zo vaak gekeken. Gedraag u en we bespreken het.
-Ik ben hier al meer dan een week. -Ja.
Ik had naar Georgia kunnen rijden en weer terug kunnen zijn...
Ik kan niks doen.
...in plaats van op jouw telegram wachten.
Mijn geduld raakt op.
Dat ligt niet aan mij.
Ik vind het goed als hij het aan mij verkoopt.
Baas. Kijk.
Rechter.
Ik heb dat bevel nodig.
Als dienaar van de Amerikaanse overheid moet ik dat bevel krijgen.
-Is dat zo? -Ja, meneer.
Dus jij bent de sheriff en wie is dat? Je hulpsheriff?
Rechter. Als bekend wordt
dat de voortvluchtige zich verschuilt in uw stad,
-loopt uw positie gevaar. -Hou op met dat kabaal.
Je komt hier met je volgekrabbelde papieren
en je zwarte helpertje
en denkt dat je hier kunt komen bluffen als Montezuma?
Ik dacht het niet.
Niet hier.
Kom op.
Dat is slecht voor je ogen.
Ik kon niet slapen.
Nee.
Ik ook niet.
Maak je geen zorgen. Ik keek niet.
Het zal niet veel anders zijn.
Ik weet één ding over ons:
twee zijden van dezelfde medaille.
Dat is het nou net.
We zijn niet hetzelfde.
Mensen zien jou
en geloven niet dat je ooit een slaaf was.
Maar als ze mij zien...
Dan weigeren ze te geloven dat ik ooit vrij kan zijn.
Ze haten mij.
Waarom wil je dan zakendoen met ze?
Waarom gaan we niet weg van die bleekscheten, van dit alles?
Er is genoeg land. Dat weet je net zo goed als ik.
Meer dan waar een man van kan dromen.
Ja, maar voor wie?
Dromen voor wie?
Voor wie?
Praat me niet over dromen, verdomme.
Goed, kinderen. Kom maar.
Kom maar terug.
De Amerikaanse plicht als een,
als een verheven...
Schrijf dit op. De Amerikaanse plicht is een schitterend...
Ja, een schitterend baken
als gids van de...
Wat?
Ja?
Ik denk dat ik je kan helpen.
Doe de deur dicht.
Zoals jullie wel weten,
hebben John en ik nooit kinderen gehad.
Het mocht niet zo zijn.
Misschien zorgt de vloek van de vermenging in ons dat de voortplanting eindigt
en John en ik herinneren ons dit als de dag van gisteren:
een vrouw kwam naar ons toe, in de bittere winterkou,
ziek en wanhopig,
en we lieten haar niet binnen omdat we dachten dat we haar niet konden redden.
En zoals onze situatie was,
twee zwarte mensen die in het geheim leefden,
was het risico gewoon te groot.
En als ik in deze ruimte kijk,
zie ik het gezicht van die vrouw in ieder van jullie.
De kinderen die we niet konden krijgen, hebben zich in jullie gemanifesteerd.
En zoals alle kinderen is het werk van deze familie jullie nalatenschap.
We bezitten niets.
Valentine is van jullie.
Vandaag hebben we veel te doen.
We luisteren naar mijn lieve man en onze geachte broeder Mingo.
En daarna stemmen we over het lot van onze boerderij.
Waaronder dat van onze lieve zuster Cora.
Ik ben geboren als slaaf
en heb mezelf vrijgekocht.
Met eerlijk werk heb ik mezelf
en mijn gezin een voor een vrijgekocht,
dagloon na dagloon.
Hier hebben we het onmogelijke bereikt.
Maar niet iedereen heeft hetzelfde karakter als wij.
Niet iedereen redt het.
Dat is helaas gewoon zo.
Sommigen van ons zijn te ver heen.
Slavernij heeft hun verstand aangetast.
Jullie hebben ze gezien op de plantages,
op straat in dorpen en steden,
degenen die zichzelf niet willen en kunnen respecteren.
En jullie hebben ze hier gezien,
waar ze mochten komen,
maar zich niet konden aanpassen.
Het is te laat voor hen.
En voor hen te riskeren wat we hier hebben opgebouwd,
is onverstandig en onnodig.
Broeder Mingo heeft een paar sterke punten.
We kunnen niet iedereen redden. Nee.
Maar
we kunnen het wel proberen.
Inderdaad.
Soms is een nuttige illusie
beter dan een nutteloze waarheid.
Hier heb ik een illusie.
Dat we kunnen ontkomen aan slavernij.
Dat we met geld onder die gesel vandaan kunnen komen.
We kunnen er niet aan ontsnappen.
De littekens vervagen niet.
Zelfs op huid zoals de mijne
zal het altijd te zien zijn.
Toen je zag hoe je moeder werd verkocht,
je vader werd geslagen,
je zus werd misbruikt door een baas of meester,
dacht je toen dat je ooit hier zou zitten,
zonder kettingen, zonder het juk,
bij een nieuwe familie?
Alles wat je kende,
vertelde je dat vrijheid een list was.
En toch ben je hier.
En ik zal nog wat anders zeggen.
Valentine is een illusie.
Wie zei dat zwarte mensen een toevluchtsoord verdienden?
Wie zei dat je dat recht had?
Elke minuut dat je moest lijden, bewees het tegengestelde.
De hele geschiedenis bewijst dat het niet kan bestaan,
dus zal deze plek ook wel een illusie zijn.
En toch zijn we hier.
Er zijn realiteiten...
-Ja. -We zijn hier.
Er zijn realiteiten die we onder ogen moeten komen.
Witte mensen veranderen niet ineens.
Ze laten ons niet toe in hun huis en hun bedrijf
zonder ons te straffen.
Dat staat als een paal boven water.
Maar kijk,
dat hoeft ook niet.
Dat hoeft niet
omdat het product dat wij maken
waardevol en machtig is.
Witten hebben 100 dollar
voor elke cent die een zwarte heeft in dit land.
Als we de opbrengst van de onderneming verkopen en delen,
kan ons bedrijf onbeperkt doorgroeien.
Weglopers onderdak bieden,
mensen die worden gezocht voor moord, criminelen.
Denk je dat die witten hier verderop
onze brutaliteit voorgoed verdragen?
Alsjeblieft, broeders en zusters.
Ik heb deze heren hier uitgenodigd.
Zodat ze kunnen zien en horen
wat de gewoonten en gedachten van de waardige zwarten hier zijn.
Goed. Laat ze blijven.
Laat ze blijven. Ga zitten, alsjeblieft.
Laat ze blijven.
Ze moeten achteraan gaan staan,
maar laat ze blijven.
Er is niets wat ik jullie moet zeggen
en niet tegen hen zou zeggen.
Zoals ik zei, is Amerika ook een illusie,
de grootste van allemaal.
Het witte ras gelooft met heel zijn hart
dat het zijn recht is om het land in te nemen.
Om indianen te doden, oorlog te voeren,
hun broeders tot slaaf te maken.
Deze natie zou niet bestaan als de wereld rechtvaardig zou zijn
omdat haar fundamenten moord, diefstal en wreedheid zijn.
Ze zou niet bestaan.
En toch zijn we hier.
Valentine Farm
heeft voor zichzelf een geweldige toekomst gebouwd.
We hebben een gemeenschap gebouwd,
een product waarvan de witten weten dat ze niet zonder kunnen.
Door onze zuinigheid en intelligentie te blijven bewijzen,
betreden wij de Amerikaanse samenleving als productief lid met volledige rechten.
Broeders en zusters, dit is echt.
Het is echt.
En het gebeurt hier en nu.
Waarom dat op het spel zetten?
In plaats van opgeven wat we hebben gebouwd,
moeten we dingen langzamer doen,
een akkoord bereiken met onze buren
en vooral activiteiten staken die hun woede ontketenen.
Hier op Valentine hebben we iets verbazingwekkends gebouwd.
Het is erg waardevol.
En het moet worden beschermd,
gekoesterd,
anders verwelkt het.
Als een roos in een plotselinge vorst en...
Nu...
Neem je tijd, broeder.
Begrijp het goed, familie.
Ik trek dit mooie pak elke dag aan.
Maar dat betekent niet dat de littekens op mijn rug ooit verdwijnen.
Ik voel ze elke keer dat je me aankijkt,
elke keer dat ik mijn vrouw aankijk,
mijn kinderen.
Elke keer voel ik die verbondenheid
die alleen de gekleurde mensen op deze aarde kennen en begrijpen.
Weet dat als ik spreek
over de toekomst van deze prachtige plek,
gebouwd uit zwarte liefde, bezieling en deugdzaamheid,
ik dat doe uit dezelfde liefde
en bezieling
en uit een wanhopig verlangen
om die deugdzaamheid te zien floreren.
Ik moet reageren op de oproep van broeder Mingo
tot geleidelijke vooruitgang,
de deuren sluiten voor de behoeftigen
en ze openen voor degenen die die behoefte veroorzaken,
ze openen voor die plunderende witte lui achterin,
maar ik kan jullie niet zeggen dat te doen.
Dat kan ik niet, want de keuze is aan jou.
Want wij weten allebei heel goed
dat onze kleur niet ongedaan kan worden gemaakt.
Onze kleur kan niet en zal niet ongedaan worden gemaakt.
Want wij zijn Afrikanen in Amerika.
Iets nieuws in de geschiedenis
zonder modellen voor wat we zijn of wat we zullen worden,
dus onze kleur moet genoeg zijn.
Want die bracht ons naar deze plek, naar deze discussie,
en die brengt ons naar de toekomst,
hier, of in Oklahoma, Californië,
zelfs in Egypte of Sierra Leone.
'Niets is gegeven.'
'Alles is verdiend.'
Hou vast wat jou toebehoort.
Broeder, ik weet niet waarom je ervoor koos om die woorden niet uit te spreken,
want ze zijn zeer zeker waar.
Welnu,
deze boerderij is niets.
We hebben hem toch gebouwd?
En we kunnen hem opnieuw bouwen,
honderd keer als dat moet.
Maar ik bouw hem liever opnieuw dan hem aan hen te geven.
Ik brand hem liever af dan hem aan hen te geven.
Want als ik één ding weet
over elke witte die ik ooit heb gekend,
is het dat als je hem een deel geeft, hij alles komt halen.
Nee.
Blijf hier. Blijf bij mij.
Waarom?
Hij zei het zelf:
'Een hele boerderij vol mannen als hij.'
Dat zijn er gewoon te veel.
Richten, schieten.
Blijf hier. Hoofd omlaag.
Schieten.
Eén schot per man en dan herladen,
dan hebben we ze snel.
Ik ben klaar.
Georgina.
Wat is er gebeurd?
-We werden aangevallen. -Wat...
Nee.
Sta op.
Breng me naar de spoorweg. Nu meteen.
Breng me naar de spoorweg.
Mijn hemel.
Hemel.
Hier gaan ze heen.
Homer.
Van Cora's vriendje.
Vooruit.
Je hebt woede in je.
Die moet je kwijtraken.
Het verteert je als je dat niet doet.
De ergste soort energie.
De ergste soort.
Baas.
Ik kom eraan, baas.
Nee.
Cora.
-Ik ben hier. -Cora.
Het is in orde.
Hou dit voor me vast.
Oké.
Je doet net zoals ik, goed?
Rustig aan.
Geef het maar aan mij.
Cora.
Ik zal je vinden.
Cora.
Ik zal je vinden.
Waar je ook heen gaat.
Ik vind je wel.
Cora.
Waar ben je?
-Ik ben hier. -Nee.
Homer, jongen, ik heb iets te zeggen.
Ik heb woorden.
-Ben je klaar? -Ja, meneer.
De plicht... Nee.
De Amerikaanse plicht
is een schitterend iets.
Een baken van...
Een stralend baken, geboren uit noodzaak,
noodzaak en deugdzaamheid,
tussen de hamer en het aambeeld.
Ja.
Veroveren, bouwen en beschaving brengen.
Het mindere ras verheffen. Verheffen of onderwerpen.
Het onderwerpen, uitroeien, elimineren.
Ons lot op goddelijk voorschrift.
De Amerikaanse plicht.
Je moet gaan. Vooruit.
We hebben allemaal onze plaats,
jij en ik, de slaaf en de slavenvanger,
de meester en de gekleurde baas.
Iedereen, van de politici
helemaal tot de nieuwelingen die de havens overspoelen.
De zwakken van je stam
zijn er al uitgehaald.
Ze sterven op de slavenschepen of aan onze Europese pokken,
werkend op de indigo- en katoenvelden.
Je hoorde mijn naam toen je een moriaantje was.
Jij...
Ze plukten die blauwe ogen zo uit zijn hoofd.
Baas? Baas, word wakker.
Baas?
Nee.
Ondertiteld door: Esther van Opstal
Creatief Supervisor Maaike van der Heijden