Nagłe czy narastające?
Nagłe, ale coraz dłuższe.
Oddychaj.
Popuściłam, Mabel.
Normalne.
Cora, leć po Mosesa.
Leć.
Oddychaj.
ROZDZIAŁ DZIESIĄTY
Wszyscy ubolewamy nad poronieniem.
Ale twoja kobieta się wykrwawi,
jeśli nie wezwiesz lekarza.
Moses.
Moses!
Obmyjcie ją.
Tak jest.
Dzięki Bogu, znalazłaś go.
Moses zabrał go do Polly.
Gdzie ona teraz jest?
Z lekarzem.
Moses błagał Connelly'ego,
by po niego posłał. Obiecał pracę na dwie zmiany.
Może obaj odnaleźli Boga w tej twarzyczce.
Jedyne, co nam pozostało,
to zapewnić dziecku godny pochówek.
Amen.
Pospieszmy się.
Muszę cię obejrzeć.
Zbieraj za Polly.
Dobrze.
Dobrze. Śmiało.
Dobrze.
Boli cię, bo masz dużo pokarmu.
Bóg za mało mnie ukarał, czyniąc mnie niewolnicą.
Gadasz głupoty.
To zupełnie naturalne procesy.
Taka dola kobiety.
Naturalnie okrutna.
Urodziłam się niewolnicą. Nie chcę.
Poszukam ziół.
Szałwii i pietruszki.
Spowolnią laktację.
Na razie nie pij wody.
Dobrze?
Nie, skarbie. To tylko ostrokrzew.
Szukaj dalej.
Dzień dobry, panie Connelly.
-Moses. -Gdzie byłaś?
Nieważne. Pójdziesz z nami.
Oczywiście. Dokąd?
Że co?
Pytam z powodu córki.
Pan Randall dowiedział się o Polly. Mówi, że mamy szczęście.
Niezbadane są ścieżki Pana.
Na plantacji Hicksa kobiecina urodziła dwa bachory.
Bliźniaki. Ojcem był kawał chłopa.
Ale matka nie przeżyła porodu.
Mają na plantacji akuszerkę, ale żadnej karmiącej.
Pan Randall zaproponował, żeby Polly pokarmiła dzieciaki,
aż poradzą sobie bez cycka.
Mogę je karmić z butelki.
Mama nauczyła mnie mieszanki,
która jest bardzo zdrowa. Jak z piersi.
Pan Hick nalega na karmienie piersią.
Moses.
Powiedz mu, że twoja kobieta poroniła wcześniej dwukrotnie.
Wszyscy o tym wiedzą.
Nie można kazać jej karmić cudzych dzieci,
nim rany się zagoją.
Przecież to okrutne.
Pan tak nakazał i tak będzie.
A teraz idź opiekować się dziećmi.
Co z Corą?
Zostanie z resztą bachorów.
To potrwa góra tydzień.
Idź.
I zabierz ten bałagan.
Chodź, Moses.
Tak jest.
Mężczyźni nigdy się nie przyglądali, gdy uczyłam przystawiać.
Pan kazał mi pilnować dzieci.
Każde z nich jest warte ponad pięć razy tyle co ty.
Spytaj Connelly'ego, kto dwa tygodnie uczył jego siostrę karmić piersią.
Może i tak, Mabel.
Ale ja nie jestem głupi.
A teraz bierz się do roboty
i wracaj do swojej córki.
Do roboty.
Później i tak musisz swoje zebrać.
Connelly kazał mi tego dopilnować.
Co z tobą, Polly?
Nic.
Tylko...
Ciało reaguje.
Jakbym miała cudze piersi.
Wszystko opada
i ciemnieje.
Już dobrze, Polly.
Już dobrze.
Ciało reaguje na twoje potrzeby.
Nie pokażesz mi niczego nowego.
Śmiało.
Dobrze.
Najpierw trzeba je przystawić.
Sprawdzę wielkość brodawek.
Druga pierś.
Wiem, wiem.
Dobrze.
Już dobrze.
Trzymaj w ten sposób.
Nikt o tym matkom nie mówi,
ale karmienia trzeba się nauczyć.
Z tym się nie rodzimy.
Dzieci też się uczą.
Jak ściągną całe mleko,
poczujesz się lepiej.
Doskonale.
Wspaniale.
Emanujesz macierzyństwem.
Dobrze.
Wiem, że wolisz pracę akuszerki.
Ale to kobieta Mosesa, a on chce się sam o nią troszczyć.
Wiem, ale...
Dokończ.
Dzieci mają wystarczająco pokarmu.
Polly mnie nie potrzebuje, fakt, ale...
Źle z nią.
To znaczy? Zsiadłym karmi czy co?
Nie.
Nie w tym sensie.
Umysł kobiety bywa zwodniczy.
Nie wiem, czy Moses sobie z tym poradzi.
Cóż, to już jego sprawa.
Zrobi to, co uzna za słuszne. Rozumiesz?
Tak.
Cześć.
Polly tu teraz jest.
Maluchy też.
Szef wszystkich wygonił,
żeby mi choróbska nie przynieśli.
Jesteśmy tylko my i dzieci.
Możesz już wrócić do pracy w polu.
Nie będziesz nam potrzebna.
Dobrze.
Zabiorę tylko lekarstwa.
Tam są.
Moses, szef Connelly cię woła!
Moses!
Zostaw nas już, Mabel.
Dobrze nam tu.
Polly.
Wszystko w porządku?
Tak.
Naprawdę.
Moje dzieci są zdrowe,
a Moses chce mnie wziąć za żonę, żebym urodziła kolejne.
Czyje dzieci?
Moje i Mosesa.
Polly.
To nie wasze dzieci.
Należą do Hicksa.
Sprzeda je w mieście,
gdy tylko dadzą radę ustać.
Muszę nakarmić dzieci, Mabel.
Dobrze.
No dobrze.
Mamo, spójrz.
Mamo?
Cora!
Natychmiast wracaj do domu.
Do środka, mówię.
Do domu, Cora!
Mamo...
Rób, co mówię.
Chodź.
Prideful?
Tak?
Poradzisz sobie z biczem?
Tak.
Pokaż.
-Ezekiel! -Tak?
Poślij no Thomasa po tytoń.
Robi się, szefie.
Jak się ośmieszysz, to się zamienicie i on cię wybatoży.
Dość.
Do słupa go.
A wy co się gapicie? Do roboty!
-Cora. -Tak?
Znalazłam to podczas walki.
Podniosłam z ziemi.
Chodź.
Wejdźmy wyżej.
Jestem głodna.
Wiem, skarbie.
Zaczekaj chwilę.
Stań tam.
Głodne?
Bardzo, proszę pana.
Pan z tych dobrych?
Zazwyczaj.
Choć zdarzają się potknięcia, jak każdemu.
Dokąd zmierzacie?
W okolicy nic nie ma,
więc albo uciekacie przed czymś, albo dokądś.
A pan?
Jadę do Saint Louis.
Stamtąd od Kalifornii. Mam spotkanie w Missouri.
Może być, panno...
Cora.
Miło mi, Cora.
Zwą mnie Ollie.
Nie zrobię wam krzywdy.
Przyrzekam.
Ja jestem Molly.
Witam panienkę.
Proszę.
Wskakujcie.
Zapraszam.
Pomogę. Proszę.
Usiądź wygodnie.
Sukienka.
I już.
Siadajcie.
I już.
Jedzie pan na zachód?
Tam, gdzie najlepiej, panienko.
I już.
Tu mają panienki wodę.
Proszę.
-No dobrze. -Woda.
Jeśli zmarzniecie,
to pod siedzeniem jest pled.
Właśnie tam.
Ruszajmy.
KOLEJ PODZIEMNA
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Mariusz Arno Jaworowski