Co to było?
I co to robi z moją szczoteczką do zębów?
- Skarbie... - Tylko nie skarbie.
Halo?
Mamo!
Suszarka chyba się popsuła.
Co?
Halo?
Jest tu ktoś?
Chwileczkę!
Cholera.
Jeden, jeden, jeden...
Dziwne.
Jeden, jeden,
jeden, jeden...
POZA BEZMIAREM
Jeden...
- Spójrzmy, co tu mamy. - ...jeden, jeden...
jeden.
Zobaczymy, czy to pomoże.
Super!
Turmalin!
Świetnie.
WYMIANA BATERII µSvh-1 DAWKA POCHŁONIĘTA
NAJBARDZIEJ UDRĘCZONY CHŁOPIEC W WIELKIEJ BRYTANII
Zwędziłeś mi ciastko?
Nie.
Jak to nie? Przecież widzę, że gryziesz.
Tato, nie musisz się skradać i podbierać mi rzeczy. To głupie.
Ja to lubię.
Czuję się wtedy jak Raffles, dżentelmen włamywacz.
Hej! Kiedy masz zamiar naprawić windę?
Zajmę się tym po pracy.
Ale gdybyś z niej korzystał, błagam, włóż bieliznę.
To naprawdę niehigieniczne.
Przestań mnie wychowywać!
Hej! Hej!
Niech cię diabli!
Cześć, Dave.
Cześć, Gus. Już jesteś?
Tak, właśnie podjeżdżam.
Jak zawsze punktualnie. Możesz do mnie zajrzeć?
Mam dla ciebie niespodziankę i myślę, że ci się spodoba.
Nie.
Potrzebuję więcej takich pracowników jak ty.
A nikt nie wyszkoli ich lepiej od ciebie.
Wolę pracować sam.
Z Paulem świetnie się dogadywałeś.
Jak ci się podobała Biała karta?
Sporo w niej ciekawych artykułów. Wydano zaledwie 200 egzemplarzy.
To unikat.
Posłuchaj, Dave. Mam niańczyć jakiegoś żółtodzioba,
który nie odróżnia kabla koncentrycznego RG142 od 8-calowego heliaxa?
Wykluczone.
Nie będzie mi nieogarnięty gówniarz
zagracał furgonetki.
Elton. Może jednak poczekasz na zewnątrz?
Elton!
Mógłbyś...?
Od razu widać, że ma perukę.
Kto?
Co oznacza żółtodziób?
Kogoś, kto nie odróżnia RG142 od 8-calowego heliaxa.
Czyli świeżaka.
A co oznacza świeżak?
Żółtodzioba.
No dobra, świeżaku, przed lunchem czeka nas pięć instalacji.
Do roboty. Patrz i ucz się, dzieciaku.
Przykro mi z powodu twojego partnera.
Dla mnie on umarł.
Nie ruszaj moich rzeczy.
Przepraszam.
Chyba umarł dla wszystkich.
Nic podobnego.
Przyłączył się do ISIS.
Co?
Ilford Systemy Internetowe Serwisowanie.
Myślałem, że mówisz o tym ISIS.
Ipswich Serwis Indywidualne Serwery czy Informatycy Specjaliści Innowacyjny Sprzęt?
Dlaczego Paul miałby się zadawać z tymi pajacami?
- Chyba na stykach nam nie łączy. - Zgadza się.
Zawsze tak jest, kiedy wepniesz RG142 do niewłaściwego portu.
Nie wiem, co cię tak bawi.
- Przepraszam. - To ryzykowny błąd.
- W porządku? - Tak.
Jeden, jeden.
- Jesteś żonaty? - Jeden, jeden, jeden...
- Cicho. - ...jeden, jeden, jeden...
- Co to? Radio 1? - ...jeden.
- To stacja numerów. - Jeden,
- jeden, jeden, jeden. - Super. A co to takiego?
To tajne transmisje długofalowe,
które są w kółko powtarzane od czasów II wojny światowej.
Nikt nie wie, kto je nadaje i po co.
Ta konkretna nazywa się Kłusownik z Lincolnshire.
- Jeden, jeden... - Trochę upiorne. Posłuchamy 5...?
- Nie! - Pięć,
jeden, pięć.
Jeden, jeden, jeden, pięć.
- Co zrobiłeś? - Nic.
- Przysięgam, nic nie zrobiłem. Słowo. - Jeden, pięć.
- Okej, musimy... - Jeden,
- jeden, jeden... - Musimy jechać. Muszę...
- Musimy jechać. - ...pięć.
Jeden, jeden, jeden, pięć.
Dziękuję.
Ta stacja nigdy nie nadała czegoś innego niż numer jeden.
A teraz pięć.
Pięć, właśnie!
To musi coś oznaczać.
To Dave.
Ma nowe zlecenie. Jedziemy.
Dzięki, Muhammed. Idziemy.
W drogę.
ŁĄCZYMY ŚWIATY
Dokąd jedziemy?
ZAKĄTEK CONNELLYCH
Pani Connelly?
Nazywam się Gus Roberts.
- A to mój kolega Elton... - John.
Jesteśmy z firmy Smyle. Podobno ma pani problem z łączem.
Nie spodziewałam się was tak szybko.
Co za miła niespodzianka.
Pewnie stąd uśmiech w naszej nazwie.
Wejdźcie, chłopcy.
Dziękujemy.
Spójrz tylko.
Dom nazwano na pani cześć?
Wybudował go mój dziadek.
Po jego śmierci odziedziczył go mój ojciec, a po nim ja.
Praktykował tu, gdy byłam dzieckiem.
Był lekarzem?
Weterynarzem.
To miło.
Kiedyś byłem recepcjonistą u weterynarza. Wszędzie cuchnęło kocimi szczynami.
Ma pani kłopot z sygnałem TV?
Po prostu przestał działać.
Zajmiemy się tym.
Napijecie się herbaty?
Bardzo chętnie. Dziękujemy.
Przyniosę ciasteczka. Na wszelki wypadek.
- Ekstra. Dzięki, pani Connelly. - Bardzo proszę.
Jest miła. Wszyscy są tacy przyjaźni?
To przez samotność. Często się z tym spotykam.
Brak jej towarzystwa.
Więc załatwia przewód od telewizora nożyczkami.
Samotność potrafi ludzi pchnąć do desperackich czynów.
- Bardzo proszę. - Jezu Chryste!
Znalazł pan powód usterki?
Tak. Znalazłem.
Jak to się mogło stać?
Nieważne. Przyniosę drugi i go wymienię.
Dobrze.
Może to myszy.
Przydałby się kot.
Koty to dranie.
Lubię psy.
Kiedyś miałam jednego.
Wabił się Pepper. Ale uciekł.
Przykro mi.
Rozwiesiłam ogłoszenia, ale jak dotąd nikt się nie odezwał.
Kiedy uciekł?
W 1965 roku.
No tak.
Jest na tym zdjęciu z moim tatą i ze mną.
Co to?
Już jestem!
Zamontuję przewód
i możemy lecieć.
Gotowe.
Dziękuję.
- Jesteśmy na miejscu, żółtodziobie. - No tak.
Trochę mi żal pani Connelly.
Mieszka sama w ogromnym, przerażającym domu.
Czemu przerażającym?
Bo ja wiem? Nawiedzonym?
Nawiedzonym? Doświadczyłeś jakichś zjawisk paranormalnych?
Co? Nie.
A ty?
Weź telefon.
Wejdź na YouTube.
- No. - Wyszukaj kanał
Poszukiwacz prawdy.
A teraz wyszukaj „Dreszcze na plebanii w Cordry”.
Właśnie to.
Okej.
POSZUKIWACZ PRAWDY
Plebania w Cordry. Zapewne druga najbardziej nawiedzona plebania w kraju.
Tuż po mojej ulubionej plebanii w Borley.
- Przewiń trochę. - Wiele lat...
- Dobra. - ...znaleziono ośmioro martwych dzieci.
- Jeszcze do przodu. Jest pod koniec. - Okej.
Bingo. Odtąd.
Podczas jednej z moich paranormalnych obserwacji widziałem, jak te drzwi
- zatrzaskiwały się przez dziewięć godzin. - Właściwie nie trzaskają.
Sugerujesz, że to nie było paranormalne wydarzenie?
Nie.
Tylko że bardzo powolne.
Ale to te drzwi interesują mnie najbardziej.
- Moja siostra też ma kanał na YouTube. - Tak?
Kręci tutoriale o makijażu.
Ma kilka tysięcy subskrypcji.
Do widzenia.
Dobrze. Wezmę tylko...
Tylko...
BAWEŁNIANE SLIPY MĘSKIE
Zamknij drzwi.
Okej. Do widzenia.
Do jutra.
Witaj, Elly.
Helen! Nie rób tak.
- Wszystko jest nie tak. - Jak to włączyłaś?
Nie mogę zmieścić paneli na skuterze.
Cov Col Cos Con jest za tydzień.
Nawet nie wiesz, jakie to męczące.
Przed lunchem byłam już tak padnięta, że musiałam odpocząć przy trylogii Hobbita.
- Tym razem obejrzałaś do końca? - Jasne, że nie.
Odpadłam jeszcze przed kopalniami Morii.
Nie zapytasz, jak mnie minął dzień?
O Boże, świat nie kręci się wokół ciebie.
No dobra. Już zrezygnowałeś?
Nie.
Mam nowego kolegę.
Ma kanał na YouTube.
Jak się nazywa?
- Dobranoc. - Elly! Jak się nazywa?
Tak.
Jeden, jeden, jeden, pięć.
- Jeden, jeden, jeden... - Co to ma znaczyć?
- ...pięć. - Chciałem, żebyś je włożył.
- Halo? - Gus, mówi Dave.
Nie przeszkadzam?
Skąd. Gadałem z tatą. W czym mogę pomóc?
Muszę cię prosić o przysługę.
Chodzi o panią Connelly.
Pewnie nie spodziewali się panowie, że tak szybko znów mnie zobaczą.
Dalej ma pani problem z sygnałem TV?
Nie, wszystko działa.
Ale nie tak, jak powinno.
Proszę.
Co, u diabła?
Zrób to jeszcze raz.
- Co? - Krok do przodu.
Popatrz. To chyba leci na żywo.
- Co to za miejsce? - Nie wiem.
Wczoraj też to słyszałem. Mówiłem ci, że ten dom jest upiorny.
Na pewno nie ma tu nikogo poza panią?
Jestem tu sama. Od śmierci ojca.
Naturalnie.
Pozwoli pani, że rzucimy okiem na górze?
- Co ty wyprawiasz? Nie patrz. - Przepraszam!
- Nie otwieraj tych drzwi. - Nie wiedziałem.
- Nie patrz. - Okej.
- Weź to. - Ale powiedziałeś...
Nieważne. Bierz.
Bomba.
To przydziałowe?
Nic z tego nie jest przydziałowe. Prawda?
- Co to? - Spektrometr ektoplazmowy.
Wykrywa fale elektromagnetyczne pochodzące z wymiaru spektralnego.
Okej.
Chodź.
To wykrywacz duchów.
Zamknij drzwi.
Ależ jestem nieuprzejma.
Nawet nie zaproponowałam herbaty, pieczeni czy kąpieli.
Ja bym się wykąpał.
Nie trzeba. Dziękujemy, pani Connelly.
Co to?
- Możemy już zejść na dół? - Nie.
Sprawdźmy, czy coś usłyszymy.
Posłuchaj.
Nie filmuj mnie.
Chyba dobiega stąd.
To stary gabinet ojca. Tam pracował.
Nie wchodzę do niego.
Nie pozwalał mi.
Możemy rzucić okiem?
Chyba tak...
Okej. W porządku.
Nagraj to.
- Uwaga. Gotowy? - Nie.
Raz...
Słabo mi.
...dwa, trzy.
Nadal masz w wozie te zapasowe gacie?
- Tak. - Dzięki.
- To piłeczka Pepper. - Przepraszam.
Teraz chętnie napijemy się herbaty.
Nastawię czajnik.
Bardzo proszę.
Czyli to piłka. Możemy stąd spadać?
Nie. Piłki same nie podskakują.
Czekaj. To dziwne.
Ten pokój z zewnątrz wygląda na większy.
- Skąd wiesz? - Kiedyś pracowałem dla architekta.
No tak.
Nagraj mnie. Zrobię WDK.
- Okej. A co to znaczy? - Wypowiedź do kamery.
Okej.
Powiedz, jak zaczniesz.
- Zacząłem. - Okej.
Widzu, witaj w Poszukiwaczu prawdy.
Zastajesz mnie w miejscu zwanym Zakątkiem Connellych.
Jestem tu, by rozwikłać zagadkę tej piłeczki.
Robię najazd.
Mam.
Zostań ze mną.
- Słyszałeś? - Tak.
Świetne ujęcie. Lecimy montować?
Nie. Nagraj to.
Patrz.
Shawshank.
Co mówisz?
Shawshank.
- Mogę to wykorzystać? - Tak.
Lepiej zabrzmi, jak ja to powiem.
- Pewnie. - Jedziemy.
Uwaga.
Shawshank.
Mamy to.
- Trzyma się. - Ostrożnie.
No i proszę.
Spójrz tylko.
Miałeś rację.
- Małe drzwi. - Przez które nie powinniśmy przechodzić.
Nie zachowuj się jak świeżak. Dawaj.
- Mój Boże. - Co jest?
Wygląda jak obraz z telewizora na dole.
- To Pepper? - To borsuk, sieroto.
Jeśli ten facet był tylko weterynarzem, to ja jestem tylko instalatorem Internetu.
Jak to? A kim niby jesteś?
Tylko...
Tylko popatrz.
To mi się nie podoba.
Co tu mamy?
Hej, Pepper.
Jesteś pewien...
Jesteś pewien, że powinniśmy to puszczać? Nie oglądałeś Kręgu?
Gotowy?
Piątek, 17 grudnia 1965 roku.
Nigdy nie byłem tak bliski odkrycia tajemnic
- oddzielenia i przeniesienia duszy... - Herbata gotowa!
Co to za pokój?
Niestety skończyły mi się egzemplarze do badań.
- Nie mogę przestać. - To głos ojca.
Cicho, Pepper, idź się pobawić.
Pepper, chodź!
Dobry piesek.
Wciąż żyje?
Nie szarp się!
Twoja ofiara nie pójdzie na marne.
- Och, Pepper. - Gdzie moja skrzyneczka?
Mój śliczny Pepper.
Ojcze, czy Pepper jest z tobą?
Nie, tu go nie ma.
Musi być...
gdzieś indziej.
Gdzieś indziej.
Pani Connelly, słyszy nas pani?
Elton, cięcie.
Cięcie.
Jeszcze raz dziękuję.
To my dziękujemy.
Gdyby miała pani problem z łączem, czy jakikolwiek inny,
proszę dzwonić. Do widzenia.
- Co się stało z Pepperem? - Pewnie poszedł dalej.
To znaczy dokąd? Dokąd idą dusze?
To jedno z kluczowych pytań.
Czyli nie wiesz?
- Nie. - Pepper.
Chodź.
Dobry pies.
Wiesz co? Myślę, że parując nas, Dave bardzo dobrze zrobił.
Będziesz moją króliczą łapką.
Rzucam tę pracę.
- Co? - Nie nadaję się do tego.
Rozumiem, że czujesz się skonsternowany.
Ja też, ale uważam, że powinieneś zostać.
Nie pasuje mi perspektywa łażenia po upiornych domach.
- Nie zawsze tak jest. - Jeden, pięć, dziewięć, siedem.
Jeden, pięć,
- dziewięć, siedem. - Co?
Uważaj!
- Co to było? - Jeden...
- Walnęliśmy w coś? - ...pięć, dziewięć, siedem.
- W coś? - Nie.
Pewnie nam się przywidziało.
I obaj jednocześnie zauważyliśmy, że numery się zmieniły?
- dziewięć... - Nie ma opcji.
...siedem.
To coś oznacza.
- Jedziemy? - Tak.
Mówiłem, że się do tego nie nadaję.
A ja nigdy nie czułem się lepiej.
Nie przyzwyczajaj się. W tej robocie życie w trasie zwykle jest nudniejsze.
Możemy już o tym zapomnieć? Mam dość emocji.
Nie bądź cykor. Podrzucę cię do domu.
Dodaj gazu.
Kiedy ty usiądziesz za kółkiem, czyli nigdy, będziesz mógł decydować o prędkości.