-Niezły widok o poranku. -Tak? A żebyś widziała mój.
Super, że w końcu udało nam się zgrać.
Też się cieszę. Miło było.
I wciąż może być.
-Tak dobrze? -O tak.
Tak mi dobrze.
Czekaj. Dasz mi chwilę?
Pewnie.
Nie ruszaj się.
DLA DZIECI
Kurwa, masz dziecko?
Co? Czekaj, mogę wyjaśnić.
Spotykamy się od miesiąca. Mogłeś mi powiedzieć.
To bardzo skomplikowana sytuacja.
-Chciałem znaleźć... -Muszę to przetrawić.
Proszę, nie idź. Porozmawiajmy.
Udanych walentynek.
Kurwa!
Z miłością
14 LUTEGO
-Szczęśliwych walentynek! Hej! -Cześć.
Jasne, wchodźcie.
Co tu robicie?
Przymierzaliśmy się do swingowania
i dziś postanowiliśmy działać.
-Chyba mówi na wpół serio. -Ciemno tu masz.
Tak lubię.
Nie odzywałeś się, więc postanowiliśmy wpaść.
-Co tam słychać? -Spróbuj pudin de pan.
-Nie chcę. -Wepchnę ci go do gardła.
No dobra.
-Kurna, smaczne to. -Wiadomo, sama robiłam.
Masz jakieś plany na walentynki?
-Tak, stoją tam. -Nie ma mowy.
Idziesz z nami.
Nie wolisz być sam z dziewczyną?
Daruj sobie, Santi.
Wiem, co próbujecie zrobić. Dajcie mi dokończyć fotel.
Nie. Wiesz, że nie lubię, jak nawijacie po hiszpańsku.
Usłyszałem hombre i wiem, że chodzi o mnie.
Wyjdź z nami, będzie fajnie.
Nie odpuścicie, co?
Niech będzie, ale pod jednym warunkiem.
-Ja wybieram miejscówkę. -Lubię gości z inicjatywą.
Ten żart coraz mniej mnie bawi.
Ładnie pachnie.
Dla mojej walentynki mam specjalne, filipińskie śniadanie.
To smażony ryż z tocino i longanizą z jajkiem sadzonym.
Przyprawiony miłością.
Niesamowite.
Pomyślałem, że później urządzimy sobie wycieczkę.
Wycieczka. Tak.
Wcale o tym nie kłamałem, żeby sprawić wrażenie wyluzowanego.
Będzie super, obiecuję.
Zwykle walentynkowy wieczór spędzam w restauracji.
To ważne dla moich rodziców.
Ich impreza wygląda jak kolorowy rzyg.
Są churrosy w czekoladzie,
a wszystkie tias upijają się i chwalą moją cerę.
Jest boska. Moja skóra i cała noc.
Chcesz spędzić walentynki z rodziną?
Gdy tak to mówisz, brzmi dziwnie.
Czasami mam wrażenie,
że spotykam się nie tylko z tobą, ale z twoją całą rodziną.
To nic złego.
Kocham ich. Są zajebiście uroczy.
Wiesz co? Zróbmy po twojemu.
Wycieczka, kolacja, drinki. Brzmi ekstra.
Nie licząc wycieczki. Ale jakoś to będzie.
Założysz krótki top i glany, co?
No raczej.
-Cześć. -Cześć.
-Co ty masz na sobie? -Podoba się? Będę w tym biegać.
Ponoć trzeba się przebrać na osobę, którą chcesz być.
A ja chcę być kimś, kto kupuje dres i faktycznie biega.
Wyglądasz naprawdę ładnie.
Dziękuję.
Uznałam, że zrobię sobie mały prezent na walentynki.
Szlag!
Miałem ci zrobić naleśniki na śniadanie.
Nie trzeba, i tak nigdy nie obchodzimy tego dnia.
Wiem, co możemy zrobić.
W końcu pójdę z tobą do tego klubu dla biegaczy.
To słodkie, ale masz lepsze rzeczy do roboty.
Poza tym jestem taka powolna, że szybko ci się znudzi.
-Na pewno? -Tak.
No dobrze. To widzimy się w restauracji?
Tak.
Pa.
Zapraszanie ludzi na fitness powinno być nielegalne.
Jaki zwyrol chce płacić i oglądać, jak pocę się, stękam i pierdzę?
-Pierdzisz? -Nie.
Nie musiałeś ze mną przychodzić, poradziłabym sobie sama.
Czyżby? Są walentynki.
O co ci chodzi?
To nie w tym tygodniu Michael miał ci się oświadczyć?
Zamiast tego jesteś na jodze ze swoim wzdętym bratem gejem.
Nic mi nie jest.
Naprawdę. Nie musisz się martwić.
Powiem ci nawet, że wybieram się do Wine Country. Sama.
Lil! To wspaniale!
Singielka robiąca singielskie rzeczy. Za to cię kocham.
Ja siebie nawet bardziej.
Chwila.
Czy ty i Michael nie planowaliście wyjazdu do Wine Country?
O mój Boże.
Serio chcesz wykorzystać waszą wspólną rezerwację?
Żeby nie było, chciałam ją odwołać,
ale i tak by mnie policzyli, więc czemu by nie?
Szczerze? Cieszę się, że choć raz spędzę walentynki sama.
Ominą mnie te randkowe bzdury.
Mocny makijaż, korygująca bielizna i ciasne sukienki.
Tylko ja, ja i ja.
Nareszcie trójkąt, który mi pasuje.
Spoko, czaję. Masz się dobrze.
Za to ty chyba niezbyt.
No raczej, kurwa. Jest źle.
Dobra, moja walentynko. Jesteś gotowa?
Tak jest!
-Wyglądasz wystrzałowo. -Ty też niczego sobie.
-Cześć. -Siema.
Przepraszam. Jesz makaron na śniadanie?
Tak. Doładowuję węgle.
Ostatnio często ci się zdarza.
-W sensie, czy to się kiedyś skończy? -Nie dla mnie.
Wpadłem w kręcące się tęczowe koła śmierci,
które drwią ze mnie kolorami i nieustannym ruchem.
To przypomina mi o kruchości życia oraz o nieustannym cierpieniu.
Spoko.
-Strój do ćwiczeń? -Byłem z Lil na jodze.
Robię dla tej laski niebywałe rzeczy.
No. Co u niej?
Oby dobrze.
Ale na takim normalnym poziomie.
Byleby wszystko grało.
Mówiąc szczerze, trochę się o nią martwię.
Jedzie do tej winnicy, do której się wybierali.
Twierdzi, że ma się dobrze, ale tylko dobrze udaje.
Chciałbym, żeby ktoś tam z nią pojechał.
Źle mi z tym, że będzie tam sama.
No nic. Cały uwaliłeś się węglami.
Życzę sobie szczęśliwych walentynek!
Morda tam!
NICK - UDANYCH WALENTYNEK, KUMPELO!
I WZAJEMNIE, KUMPLU!
NICK - WSZYSTKO DOBRZE?
TAK. DOGADZAM SOBIE WINKIEM
NIEDŁUGO SIĘ ZOBACZYMY, CO?
Myślałem, że z czasem powinno być łatwiej.
Chyba naginamy prawa fizjologii, bo jest coraz gorzej.
Czuję, że rozczarowuję mój dres.
Skąd. Wyglądasz nieziemsko.
Chodziarze znów nas mijają.
Rety.
Cześć, Crystal. Cześć, Pearl.
Trzeba jednak przyznać, że my w biegu więcej gadamy.
Pewnie spalilibyśmy więcej kalorii, żując jedzenie.
Na przykład pulchnego rogalika.
Mogłabym spalić 50 kalorii, mieląc samą szczęką.
-Sprawdzimy tę teorię? -Pewnie.
-Masz przy sobie rogalika? -Ufasz mi?
-Powiedzmy. -To chodź.
Cześć.
Jakimś cudem wybrałeś na wycieczkę mniej odpowiedni ubiór
niż krótki top i glany. Kto by pomyślał.
Wiem, że zgodziłem się na wycieczkę, kolację i drinki...
Owszem, zgodziłeś się.
Ale może zamienimy to na wizytę w Wine Country?
-Mówisz serio? -Tak.
Ja, ty, wino,
ciągnące się pagórki
i widok par hetero znudzonych swoją heteronormatywnością.
Może być coś zabawniejszego?
Skąd to się wzięło?
Co? Znikąd.
Po prostu uznałem, że byłoby miło wyrwać się z miasta.
Najpierw chciałeś spędzić walentynki z całą swoją rodziną,
a teraz zaplanowałeś nam wycieczkę po winnicy.
Kim jest ta ulepszona wersja mojego chłopaka?
-Mogę go zatrzymać? -Możesz.
Wskoczę w coś stosowniejszego.
Daj mi chwilkę.
W porządku.
LILY - UDOSTĘPNIJ LOKALIZACJĘ
Te mi się podobają.
Ależ będziemy się dziś prezentować.
Panowie padną z wrażenia.
Wiesz, Sol...
Dawniej ja i twój abuelo ciągle chodziliśmy na podwójne randki
z adoratorami twojej mamy.
Była taka piękna.
Zupełnie jak ty.
Odebrano ją nam o wiele za wcześnie.
Też za nią tęsknię.
A co do kolacji.
Nie wiem, czy Miles do nas dołączy.
-A to czemu? -On ma dziecko.
Dla mnie to cudowna nowina.
Zostałabym wspaniałą prababcią wcześniej, niż liczyłam.
Nie.
Przemilczał, że ma dziecko.
Dlaczego miałby to przede mną ukrywać?
-Wstydzi się mnie? -Mi amor, jak mógłby?
Nie wiem, co myśleć o umawianiu się z kimś z dziećmi.
-Nie wiem, czy chcę dzieci. -Poważnie?
Byłabyś wspaniałym rodzicem.
Mogłabyś uszczęśliwić każde dziecko.
No nie wiem. To skomplikowane. Sensowniej może być to zakończyć.
Daj mi go chociaż poznać.
Pozwól mu się wytłumaczyć.
Nigdy nie wiadomo, Sol.
Poza tym oczekuję, że zapłaci za nasze jedzenie.
Abuelita, jemy w naszej restauracji.
-My nie płacimy. -To nawet lepiej.
Niech gringo zapłaci za to, za co nie musi.
-Można prosić o stolik? -Jasne.
Walentynkowa oferta specjalna to 75$ za dwie osoby.
Pani partner już tu jest?
Nie, przyszłam sama.
„Działam solo”.
Jak w piosence.
Stolik dla jednej osoby to koszt 50$.
To ma sens.
Marża 50% za samotność.
Bo bycie singlem to największy grzech.
Dobrze, więc chce mi pani powiedzieć,
że zostanę opodatkowany za brak towarzystwa?
Widzisz? On to rozumie.
Hej.
French 75. Pamiętasz?
Sylwester? Twoja pięść, czyjaś twarz.
No tak.
Na moją obronę, jego twarz aż się o to prosiła.
Jesteś tu sam?
Tak właściwie to na doczepkę.
Ale już tego żałuję.
-Ich marże są... -Zbrodnicze.
-Annie, Andres, to... -Lily Diaz. Miło poznać.
Latynoska? Ja Dominikanka.
-Meksykanka. -Kubańczyk.
A ja jestem czarny.
W sylwestra bronił honoru mojego brata geja.
Wybacz, a jak ty się nazywasz?
-Santiago. -Santiago.
Miło mi cię poznać.
Jesteś tu sama? Jeśli tak, to zapraszamy.
Rzadko spotykamy przyjaciół Santiago.
Ponieważ ich nie ma,
bo do tego trzeba być przyjacielską osobą.
Naprawdę?
No, wyszłoby taniej.
-Lubię dobre okazje. -No to postanowione!
Spoko.
Tak.
Zwykle nie cierpię walentynek.
Mówię sobie, że mam je gdzieś,
ale okazuje się, że jednak nie,
a wtedy jest mi źle przez to, że mi zależy.
Ale jak na razie moje walentynki są całkiem udane.
Masz jakieś plany na później?
Nie. Jak zwykle będę pracować w naszej rodzinnej restauracji.
Wszystkiego najlepszego dla mnie.
A ty? Masz swoją walentynkę?
Skoro pytasz, to tak.
Jest ktoś.
Podkochuję się w niej od jakiegoś czasu,
ale jakoś nie miałem odwagi, by coś z tym zrobić.
Nazywa się Linda.
To wspaniale.
Mógłbym poprosić cię o radę?
Chciałbym dziś powiedzieć jej o swoich uczuciach.
Cóż, nie zaszkodzi przynieść kwiaty.
Wiem, że to banał, ale ja lubię róże.
Róże. Prostota. Podoba mi się.
-Dzięki, Beatriz. -Proszę.
Zdrówko.
-Dobra. Gotowi? -Dajesz.
-Jeżyna. -W porządku.
Kakao i suszone zioła?
Jest taki wkurzający.
Przez tę gadkę o jedzeniu robię się głodna.
Ale że to winiarnia, to mają tylko przekąski i korniszony,
-a mnie marzy się burger. -O tak.
Nie ma to jak buła z Burgerville po nocnym wypadzie w Portland.
Chrzanić te wykwintne knajpy i ich truflowe sery.
Oni karmili trawą, zanim to było modne.
Mam coś na zębach?
Santiago też jara się Burgerville.
I to w bardzo irytujący sposób.
-Powaga? -Mówię tylko,
że dwa burgery i frytki waflowe...
Raczej dwa burgery i cienkie frytki.
-Nie zgodzę się. -Nie chcę być wścibska,
ale co tak urocza osóbka jak ty
robi tu sama w walentynki?
Miałam przyjechać z chłopakiem, ale zerwaliśmy.
Próbowałam odwołać rezerwację,
ale naliczają kary, więc uznałam,
że wybiorę się w pojedynkę.
-Czemu zerwaliście? -Gościu.
-Nie możesz tak pytać. -Sama chciałabyś wiedzieć.
-Zrobiłabym to lepiej. -Nie szkodzi.
Po trzech latach gdzieś uleciała magia.
-Nie żartowałaś? -Nie, czemu miałabym żartować?
Myślałem, że dziewczyna, która walentynki uważa za zbrodnię,
nie będzie prawić o magii miłości.
Zbrodnicza była marża, nie sam dzień.
Dla mnie to wszystko gówno warte.
Ktoś chce przejść się po winnicy?
Ależ tu pięknie!
Rzeczywiście.
-Czy to Lil? -Co? Nie.
Nie, to na pewno nie ona, dlaczego miałaby tu być?
-Hej! Lil! -Nie!
Boże.
Pani wybaczy.
-Jorge? -Tak.
-Dlaczego tu jesteśmy? -Bo mają przepyszne wino.
Powiedz, że nie stalkujesz swojej siostry w walentynki.
Mógłbym,
-ale bym skłamał. -Poważnie?
Co mam ci powiedzieć? Chodzisz z moją całą rodziną!
Dzień dobry. Poprosimy stolik dla dwojga.
Serwujecie tu wino?
Żartuję. Wiem, że to winnica.
Serio myślisz, że to wszystko gówno warte?
Wątpię w szczerość narracji, jaką buduje się wokół tego święta.
Miłość może być super, jasne,
ale może też być trudna, a już na pewno nie jest magiczna.
Rozejrzyj się.
Spójrz na te pary w ich kokonach,
które myślą, że są jedynymi ludźmi na świecie.
Ale wszystkie robią dokładnie to samo.
Toczą te same kłótnie i tak samo się przepraszają.
Sądzą, że są wyjątkowi i inni,
ale tak naprawdę żyją fantazją.
Czekaj.
Według ciebie miłość to fantazja?
A według ciebie nie?
Według mnie to jedyna prawdziwa rzecz na świecie.
To ekstremalnie naiwne. Bez obrazy.
Po co było to „bez obrazy”,
skoro wiemy, że chciałeś mnie obrazić?
Powinieneś dodać „z obrazą”.
I tak, obraża mnie to, że masz mnie za naiwniaczkę.
Ale przynajmniej nie jestem totalnym ponurakiem. Bez obrazy.
Przez chwilę zignoruję twoją małostkowość.
To nie ja żyję, jakbym był w bajce.
Przykro mi to mówić,
ale nie zjawi się nikt, kto oczaruje cię
i naprawi twoje problemy.
Masz się za oryginała?
Pierwszy mizantrop na świecie.
Orientuj się, kolego, inni ludzie robili to przed tobą,
tyle że bardziej oryginalnie.
Ta twoja otoczka nie jest ani nowa, ani ciekawa.
Jest nudna i smutna!
Skoro tak przynudzam, to co my tu razem robimy?
Dobre pytanie.
Przyjechałam tu dać sobie odrobinę miłości,
a nie słuchać tyrad zgorzkniałego nieznajomego.
Wracam do hotelu.
Świetnie! Wprost idealnie!
Ciesz się swoimi filmami z Julią Roberts i białym winem!
Wolę Reese i różowe! Ale dzięki, nie omieszkam!
Baw się dobrze.
Trochę szkoda,
bo wiesz, co pomyślałam, widząc cię wcześniej?
Co?
Magia.
Cholera.
Wybacz, że sprowadziłem cię tu pod fałszywym pretekstem.
Po prostu martwię się o Lil.
Dusi w sobie różne rzeczy,
szczególnie gdy cierpi bardziej, niż się wydaje.
Gdyby mnie potrzebowała, wolałbym być w pobliżu.
Czy podoba mi się to, że mnie okłamałeś? Nie.
Czy cieszy mnie lampka niezłego szampana w otoczeniu gór?
Tak.
Trochę niepokoję się tym, co zrobiłeś, by mnie tu ściągnąć,
ale korzystajmy, ile się da.
Naprawdę mi przykro, Henry.
Głównie gniewam się na to, że mnie nie uprzedziłeś.
Ubóstwiam tajne misje.
Mam kilka peruk. Wymiatam w escape roomach.
To o wiele lepsze niż hipsterska restauracja
i kolejne danie z brokułami.
Ale wiesz, mamy tu gigantyczny zestaw szachów.
Będziemy grać w szachy?
Boże, nie.
-Ale fajnie, że tu jest. -Zgadzam się.
-Czekaj. To Lily. -Serio?
Pędzi i wygląda na przybitą.
-Musimy ruszać! -Musimy?
Ale mam jeszcze wino.
Zeruj je, skarbie, nie mamy czasu.
-Nie dław się! -Już biegnę.
Szybko!
RESTAURACJA MEKSYKAŃSKA
-Szczęśliwych walentynek. -Szczęśliwych walentynek.
I pamiętaj...
że jestem tylko dziewczyną, która stoi przed chłopakiem i prosi,
by ją kochał.
Pieprzony Santiago.
NICK KIEDY KONKRETNIE?
CHCIAŁABYŚ, ŻEBYM BYŁ TAM TERAZ Z TOBĄ?
WIESZ... NIE BYŁOBY TO TAKIE ZŁE
WIĘC OTWÓRZ DRZWI
Co ty tu robisz?
Są walentynki i pomyślałem,
że jesteś tu sama i...
Nie chciałaś się spotkać?
Nie przypuszczałam, że magicznie się tu zjawisz.
Cóż...
Te kwiaty są dla mnie?
Owszem, dla ciebie.
Lilie dla Lily.
To miłe.
-Nie lubisz lilii, prawda? -Kwestia imienia, ale to nic.
Są śliczne.
Wybacz. Udanych walentynek. To ja już sobie...
-Możesz wejść, ale bez numerów. -Oczywiście.
To zupełnie beznumerowe ciało.
-Witaj, Marto. -Miło cię poznać, Miles.
-Luis. -Miles.
Mnie również miło was poznać. Wiele o was słyszałem.
-Hej. -Cześć.
-Pięknie wyglądasz. -Wiem.
-Przyjemnie, nie? -Owszem.
A może kolejka drinków?
Hej, tu Lily. Zostaw wiadomość.
-Nie odpowiada. -Że też ją zgubiliśmy.
A jeśli upadła w wannie?
A może skończyła ze sobą, oglądając Pretty Woman? Boże!
-Straszna śmierć! -Dobra.
Weźmy głęboki oddech.
W porządku.
Musimy odkryć, który pokój jest jej.
Nigdy nie ujawnią tych informacji.
Jorge, zapominasz o jednym.
Latynoska więź, o której wciąż mówisz.
Brawo. Dobrze cię wyszkoliłem.
Dobry jesteś w te szpiegowskie gierki.
W peruce Zaca Efrona byłbym nawet lepszy.
Co? Przepraszam, pauza.
Masz perukę Zaca Efrona?
Dlaczego pierwszy raz o tym słyszę?
Jest w stylu Zaca z High School Musical?
Wybacz, dokończymy później.
Przepraszam? Señorita?
Podejrzewam, że moja siostra jest muerta.
-Wiem. -Tak też można.
Podobno masz dziecko?
Tak, to prawda.
Jakie jest? Ile ma lat?
Gdzie chodzi do szkoły? Chcę wiedzieć wszystko.
Ja też, bo jeszcze rano nie wiedziałam nic.
Niczego nie pomijaj.
Ma na imię Charlie.
Ma 13 lat i nie znam fajniejszego dzieciaka.
Chodzi do publicznej szkoły w naszym sąsiedztwie.
Wcześniej do prywatnej szkoły katolickiej,
ale z niej zrezygnowaliśmy.
Tak? Czemuż to?
Charlie jest osobą niebinarną.
Lub raczej gender-fluid.
To przerosło szkołę katolicką.
Tak mi przykro.
To właśnie w tym momencie oddaliłem się od kościoła.
Religia, która nie akceptuje tego, kim jest moje dziecko,
nie jest religią, z którą chcę być związany.
To samo przerabialiśmy z Sol.
Był nawet moment, kiedy myśleliśmy o odejściu.
Ale wiesz co, Miles?
W końcu im powiedziałam.
Ludzie wiele odebrali mojej Sol,
ale nie mogli pozbawić jej Boga,
bo On jest dla wszystkich.
-Wypiję za to. -Ja też.
Sama prawda.
Cieszę się, że tu jesteś.
Ja też się cieszę.
Spoko z ciebie gość, Nick.
Wiesz o tym?
Na świecie jest wielu dupków,
ale ty jesteś dobry.
Ty też, Lil.
...na śmierć. Co?
Co to jest?
-Co wy tu robicie? -My? A co on tu robi?
-To nie to, na co wygląda. -Jesteś pewna?
Bo mnie to wygląda na sekretny romans z Nickiem.
-Mówiłem, że jestem w tym dobry. -Nie. Boże!
A ja się o ciebie martwiłem.
Ja też, dlatego tu jestem.
W ciekawy sposób ją pocieszasz.
Powiedziałbym, że podręcznikowo.
-Nie rób tego. -Dobra, masz rację!
Miałam sekretny romans z Nickiem.
Ukrywaliśmy to przed tobą, bo masz tendencję do przesady.
Zaraz zwymiotuję.
Ale już koniec, to nigdy nie miało znaczenia.
Co?
-Ja tak nie uważam. -Uważasz.
Dla mnie miało.
Okej, dobra.
Damy wam pogadać. Będziemy w barze.
Nadal mi się to nie podoba. Ale cieszę się, że żyjesz.
Trzymam za ciebie kciuki.
Trzymaj.
Przepraszam, zastałem Beatriz?
-Mogę panu pomóc? -Tak, mam dla niej przesyłkę.
-Od kogo, jeśli wolno? -Leo?
Cześć, Beatriz.
Co tu robisz?
Kupiłem je dla ciebie, Lindo.
To po hiszpańsku znaczy piękno, prawda?
Przepraszam. Kim pan jest?
Jestem Leo. Biegam z Beatriz.
A pan to...
Jorge. Jej mąż.
Przepraszam, Nick.
Nie chciałam, żebyś niewłaściwie to odebrał.
To był ciężki dzień, byłam samotna, a gdy się pojawiłeś, poczułam...
Miałeś być lekarstwem,
ale dotarło do mnie, że to niesprawiedliwe wobec ciebie.
Dotąd nigdy do nikogo nie czułem czegoś takiego.
Nick, bardzo cię lubię,
ale to nie miłość.
Naprawdę mi przykro.
Mnie też.
Jeśli chcesz zapytać, czy możemy pozostać przyjaciółmi,
to nie rób tego.
Ponieważ odpowiedź brzmi tak,
pozostaniemy przyjaciółmi.
Zawsze nimi będziemy, po prostu...
Nie chcę teraz słyszeć, jak to mówisz.
Jeśli to ci pomoże,
jesteś najlepszym, z jakim byłam.
Faktycznie, pomogło.
Zaniosłaś to na zły stolik. Miało iść na piątkę.
-Przykro mi. -Aby na pewno?
-Bo nie widać. -Naprawdę, Jorge.
Gdybyś nie popełniła błędu,
nie musiałabyś przepraszać, racja?
Nie wiem, o co wam chodzi,
ale psujecie nam nastrój. Wyjaśnijcie to sobie na zewnątrz.
Sio!
Przepraszam cię, Jorge. Właściwie nie wiem, co się wydarzyło.
Dałam się wciągnąć.
Założył, że nie mam męża, a ja nie wyprowadziłam go z błędu.
Sama nie wiem dlaczego. Ale do niczego nie doszło, przyrzekam.
W porządku.
-To pokaż telefon. -Serio?
Jeśli do niczego nie doszło, pokaż mi ten przeklęty telefon.
Wypisujesz do niego od tygodni?
-Flirtujecie? -Wiem. Przepraszam.
-Jak mogłabym to naprawić? -Nawet nie chcę na ciebie patrzeć.
Proszę cię, Jorge. Wybacz mi.
-Spałaś z nim? -Nie, przysięgam!
A chciałaś?
Gdybym się nie dowiedział, zrobiłabyś to?
Nie, nie zrobiłabym.
Nie wierzę ci.
Jorge.
Nie wierzę, że mnie okłamali.
Tak. Nie za fajne uczucie, co?
Ani trochę.
Okej, widzę, co robisz, ale to co innego.
-Nieprawda. -Słuchaj.
To piękne, jak jesteście zżyci z rodziną,
ale cechuje was też niezdrowa dynamika.
Wiem, że jesteśmy od siebie mocno współzależni,
ale to dlatego, że się o siebie troszczymy.
Wiem, co próbujesz osiągnąć,
ale czasem musisz dać innym pożyć.
Masz rację.
Przepraszam za to, jak potoczyła się ta noc.
Żartujesz? Było czadowo.
Przy tobie zawsze jest czadowo.
Rozumiem tę obsesję na punkcie rodziny.
Stworzyli coś dobrego.
I nie mogę się doczekać,
aż pewnego dnia będę tego częścią.
-Cześć. -Hej.
-Wybacz, że puknąłem twoją siostrę. -Nie szkodzi.
Dawaj.
Będę za nią tęsknił.
-Robiliśmy z ciałami takie rzeczy... -Nie musisz.
Smakuje jak ananasy. Nie mogłem się nacieszyć.
Raczej nie muszę tego słuchać, ale...
Tak.
Wiesz co?
Udzielamy dziś wsparcia.
Cudowna muzyka. Zatańczymy?
Ale tu nie ma parkietu.
Przy tobie, mi amor, zawsze znajdzie się parkiet.
Dołączymy?
Dzięki za to, co powiedziałeś.
Ale czemu dopiero teraz?
Nie chciałem, byś myślała, że wykorzystuję cię,
by zbliżyć się do dziecka, by je zrozumieć.
Chciałem, żebyś wiedziała, że lubię cię za to, jaka jesteś.
W porządku.
Powinienem był ci powiedzieć.
To nie było fair z mojej strony. Popełniłem błąd i przepraszam.
Bałem się, że cię odstraszę.
Trzeba czegoś więcej, by mnie odstraszyć.
Może kiedyś ja i Charlie będziemy mogli się spotkać.
Bardzo bym chciał.
Korzystajcie, pokój jest opłacony. Mnie się tu nie podoba. Kocham cię.
A ja ciebie.
-Pa. -Cześć.
Mówiłem, że Wine Country będzie fajne.
-Boski materiał. -Co nie?
USA BURGERVILLE ZAWSZE ŚWIEŻO, ZAWSZE LOKALNIE
Chyba miałaś rację.
Co do frytek.
Dziękuję.
W innych kwestiach również.
Tak.
Ale ty też.
Wiesz, co to jest?
Tak.
Magia.
Chciałam powiedzieć, że przypadek, ale twoja wersja jest lepsza.
WARZYWA Z RODZINNEJ UPRAWY
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski