KSIĄŻKI
Z miłością
4 LIPCA
Co my tu mamy?
Boże, nie otwieraj tego!
Czekaj.
Dobrze wyglądałabyś nawet na zdjęciu z rocznika.
Właśnie zacytowałaś Zmierzch?
To była ironia.
Jakoś wątpię.
Teraz to brzmi jak ironia, więc wygrałam.
Cytując słowa wielkiej filozofki, Stephenie Meyer:
„Skoro i tak trafię do piekła, mogę po drodze trochę zaszaleć”.
Kurna. Musimy uważać,
mamy tu wymiatacza od cytatów ze Zmierzchu.
Pokażę ci, jak bardzo wymiatam.
Halo?
Dobra. W porządku.
Macanki w czasie przeprowadzki.
To obrzydliwe. Aż mnie mdli.
Miło, że jesteś.
Zwymiotuj na tamten dywanik, żebyśmy mogli go zostawić.
Hej!
Ale ustalmy coś najpierw.
Dźwigać nie będę.
Nie moja bajka. Ale mam dla was prezent.
Biblia?
Bo zamieszkacie razem, będziecie żyć w grzechu.
-Dobrze, ojcze Jorgito. -Otwórz ją.
Dobra, dobra.
-Ale czad! -To nie prawdziwa Biblia.
-Dziękuję. -Nie ma za co.
Byłeś ostatnim facetem, z jakim mieszkałam.
Teraz będzie tak samo,
tylko z mniejszą ilością tańca w stylu Destiny's Child.
Możliwe, choć...
Dobra, już, już. To ja tu robię za śmieszka.
Spokojnie, śmieszku. Już dobrze.
-Pójdę załadować samochód. -Dobrze. Kocham cię.
Ja ciebie też.
-Zaraz wrócę. -Luz.
Do zobaczenia.
Skoro tak to wygląda, gdy schodzi na dół,
to co musi się dziać, jak idzie do pracy?
Nie ma tu powierzchni, na której się nie bzykaliśmy.
Jorge, wszystko jest na swoim miejscu.
Pełen luz! Wszystko jest proste. Zero haczyków.
Rzadko się nie zgadzamy, oboje chcemy tego samego.
A co najlepsze, on sprząta bez żadnego proszenia.
-Wiesz, jak mnie to kręci? -Wiem.
Tak się składa, że wiem, tylko...
zastanawiam się, czy to nie dzieje się za szybko?
To słodkie, że się martwisz, ale jestem szczęśliwa.
Mniejsza o mnie. Dziś jest twój wielki dzień!
Że też papi dał się namówić na food trucka.
Cóż, wytrwałość to moje drugie imię.
-Jestem z ciebie dumna. -Dziękuję.
Ale wkurza mnie, że kradniesz wszystkich primos.
Kuzyni to jedna z zalet bycia Latynosem.
Darmowa siła robocza.
Walnijmy shota. Chodź.
Dziękujemy za spotkanie.
Spodziewaliśmy się, że przez święto przełożymy sesję.
Nie celebruję 4 lipca.
Ten kraj zbudowano rozlewem krwi i grabieżą ziemi.
Miałabym otworzyć piwko i świętować z kolegami?
Litości.
Konstytucja stawia sprawę jasno.
To dzień dla białych mężczyzn, właścicieli nieruchomości,
a ja jestem czarną kobietą na wynajmie.
Jak minął ostatni tydzień?
Całkiem nieźle.
Choć były też problemy.
Z samochodu zobaczyłem parę biegaczy i wszystko do mnie wróciło.
Ale przegadaliśmy to
i czuję, że wyszliśmy na prostą.
Tak.
Cieszę się, że to poruszył.
Świetnie.
Omawiacie wszystko na bieżąco.
Czy coś zadziało się w sferze fizyczności?
Więcej się przytulamy.
Nadal tkwimy w tym punkcie?
Oboje pragnęliście więcej kontaktu fizycznego,
a nie widać postępów.
Byliśmy zajęci restauracją.
A nasz syn otwiera food trucka.
Właściwie nawet dzisiaj. To ekscytujące.
Córka zamieszka ze swoim chłopakiem.
W naszej rodzinie dużo się teraz dzieje.
Właśnie.
Słyszę masę wymówek.
Wyraźnie unikacie seksu.
Jeśli chcecie, zaproponuję wam aktywność, która może pomóc.
W porządku.
Chcę, byście przez jeden dzień całkowicie skupili się na sobie.
Żadnej rodziny czy restauracji. Tylko wy dwoje.
By przyspieszyć sprawy sypialniane,
czy gdzie tam lubicie się kochać...
Nie oceniam, słyszałam już wszystko.
Spróbujcie tego.
-Kości? -Seks-kości.
Rzucacie i robicie to, co akurat wypadnie.
To smutne, że potrzebujemy ich, by uprawiać seks.
A jednak tu jesteśmy, Jorge.
Właśnie tutaj.
Dziesięć minut i dojedziemy.
Nie spieszy mi się.
Poza tym mój szofer jest przystojny jak cholera.
Przestań, i tak już się czerwienię.
W końcu ty i Charlie poznacie się.
Wiem. Nareszcie czuję się gotowa.
Zapowiada się uroczo. Powinnam o czymś wiedzieć?
Lubi rysować, więc przygotuj się, że będziesz pozować.
Przed nami cudowny dzień.
Będą twoi przyjaciele, wyczyściłem basen,
a pogoda jest idealna na plażowe wybryki.
Plażowe wybryki?
Ale nie takie. Wróćmy do tego później.
Chodzi o głupkowate zabawy
urządzane z sąsiadami na 4 lipca.
W tym roku Charlie i ja
weźmiemy udział w trójnożnym wyścigu.
Zabraliśmy mocny krem z filtrem?
Tak, mój ty biedny blanquito.
Dwie butelki, sześćsetkę. Żebyś mógł zachować swoją bladość.
Dziękuję.
Ciężko nad nią pracuję.
Co? To obłęd.
Szlag.
A ja tu przyjechałam w moich chanclas za dolara.
Chodźmy.
Kuzyni się spisali. Może powinienem im zapłacić.
Nie płacisz im?
I... wrzucamy.
Nie ma lajków.
Bo jestem zerem i to nie wypali.
Bez takich.
Ludzie przyjdą.
Ciężarówka jest wspaniała.
Uwierz w pracę, jaką wykonałeś.
Kiedy będą twoi rodzice?
Nie mogą dzisiaj przyjść.
Nie chcę, by cokolwiek zobaczyli, zanim nie będzie idealnie.
Nie mogę zawieść papiego.
-Jeśli mi nie wyjdzie... -Jorge, przestań.
Oddychamy przez nos.
To stanie się za trzy, dwa, jeden...
Dziękuję, już mi lepiej.
Jakim cudem zawsze jesteś taki spokojny?
Miesiącami czekasz na awans
i nic cię nie rusza.
Odkryłem, że denerwowanie się nie jest produktywne.
Wolę zachować energię na coś lepszego.
Na przykład na wspieranie chłopaka,
który otwiera dziś swojego food trucka.
Co bym bez ciebie zrobił?
Tego już nigdy się nie dowiesz.
-Wracamy do pracy. -Tak jest, szefie.
Zgadnij, kto był po soczek.
Chcesz zgarnąć nagrodę chłopaka roku?
Jesteś tego warta.
No proszę, zostało już tylko kilka pudeł.
I kanapa.
Kanapa?
Nie wiedziałem, że ją zabieramy.
Nie mamy miejsca.
-Wstawimy zamiast twojej. -Zamiast mojej?
Dlaczego? Jest nowsza.
Twoja jest tak stara, że ma na sobie
babcine landrynki.
Ale jest wygodniejsza. Widzisz?
Poza tym to głupota, by wyrzucać dobrą kanapę.
W porządku.
Co powiesz na to?
Zabieramy kanapę
i na miejscu decydujemy, która pasuje lepiej.
Czyli mówisz, że mam znieść kanapę po schodach,
załadować na ciężarówkę, wieźć przez całe miasto,
a potem wnieść na drugie piętro, by zrobić porównanie?
Tak.
Poproszę rodziców, żeby nam pomogli ją wnieść.
Damy radę, bez problemu.
Poradzimy sobie ze wszystkim.
Dobra.
Malinka?
Co za pierdolenie.
Ja cię!
Sądziłem, że jesteśmy za starzy na malinki, ale coś może być na rzeczy.
Zachowałam to na specjalną okazję.
Nie sądziłam, że tą okazją będą pornograficzne kości.
To co, zagramy o seks?
To ja zacznę.
„Poliż... stopy”.
Nie chcę zacząć ze złej stopy, dosłownie,
ale to mnie nie podnieca.
Mnie też nie. Cały dzień byłem bez skarpet.
-Nie chcę ci tego robić. -Nie, nie.
-Powtórka. -Tak.
„Masaż... nóg”.
I na to się piszę.
Dobra.
Gotowy?
Przyjemnie.
Nawet bardzo.
Ty kontynuuj, a ja rzucę.
W porządku.
„Pocałuj szyję”.
Dobra.
O tak, kochanie.
Tak mi rób.
Wyciszę.
-To Lily. Powinienem odebrać. -Nie, oddzwonimy.
Okej.
Czekaj. Przeprowadza się. Odbierz.
Hej, Lil. Co tam?
No tak, nie.
Oczywiście, zaraz będziemy.
Do zobaczenia.
Potrzebują pomocy.
Oni...
To zajmie tylko kilka minut, uwiniemy się raz-dwa.
To było dobre.
Naprawdę dobre.
Pomożemy dzieciakom, a potem wracamy tutaj.
Odhaczymy to i to.
Ale mają pół godziny. Ustawię stoper.
Dobra.
Kochanie, ja...
Wiem, że teraz musisz się przebrać,
ale trzymaj ten fatałaszek w pogotowiu.
Później chcę go z ciebie zerwać.
Dobrze.
Gdzie są moje spodnie?
Nie wiedziałem, że mam w domu cytryny.
Nie miałeś. Przygotowałam się.
Tato!
Charlie! Tęskniłem. Co u ciebie?
-Spoko. -No dobra.
Sol, Charlie. Charlie, to Sol.
Jesteście najfajniejszymi ludźmi, jakich znam.
Miło w końcu cię poznać.
Słyszałam o tobie wiele dobrego.
Fajnie. Ciebie też miło poznać.
Dzięki, że mogę spędzić tu weekend.
Mam dla ciebie prezent.
To Polaroid.
Zawsze taki chciałam, gdy byłam w twoim wieku.
Dzięki.
Może zrobimy sobie wspólne selfie?
Bosko. Skoczę po rzeczy z drugiej lodówki.
-Masz dwie lodówki? -Tak.
A wy odpocznijcie i poznajcie się bliżej.
No nie mogę. Ale się cieszę.
Myślałam, że możemy...
Idę się rozpakować. Na razie.
Kanapa powinna iść na końcu,
żeby była na wylocie, ale luzik bluzik.
Mówisz to piąty raz.
Nie czuję tego luzu bluzu.
Nadeszła pomoc!
Nie musimy już kupować papieru toaletowego. Nigdy!
Dziękuję, papi.
Nie lubimy przyjeżdżać z niczym, a w garażu było tylko to.
Mamy tylko pół godziny, ale pomożemy.
Jak tylko chcecie.
Potrzebujemy was przy kanapie,
ale najpierw trzeba ją odgruzować.
Po co wam ta stara kanapa?
-Santiago ma lepszą. -O czym ty mówisz?
Kanapa Lily jest najwygodniejsza na świecie.
Nie można wyrzucić dobrej kanapy.
Bon appetit!
Smacznego.
Szpital miał dzwonić tylko w nagłych przypadkach.
Tak mi przykro.
Zaraz jestem.
Ponoć lubisz rysować.
O tak, nie ma niczego lepszego.
Jeśli ma się osiem lat.
No tak.
Ale włosy masz w dechę. Wyczesane pasemka.
Chcę je ściąć, ale jeszcze nie przekonałam mamy.
Przerabiałam to.
Tata nie robi mi problemów.
Mama też nie.
Uwielbia mnie farbować i czesać.
No tak, pewnie.
Ale fajnie by było móc pogadać z innymi osobami queer.
Później wpadną moi znajomi, moja queerowa ekipa.
Możemy razem posiedzieć.
Obejdzie się, moi przyjaciele też są tacy jak ja.
Poza tym, ile wy macie lat? Z 50?
Wiem, że to kiepski moment,
ale muszę jechać do szpitala.
Przykro mi.
Rozumiem.
Zacieśnimy więzi. Prawda, Charlie?
Wszystko jedno. Poza tym plaża nie ucieknie.
Dzięki za zrozumienie.
Dlatego tak was lubię.
Wrócę, jak szybko się da.
W porządku.
Widzisz? Podoba mi się.
Patrzymy na to samo?
Mamo? Tato? Jakieś opinie?
-Nie. -Nie.
Nasz czas minął.
Ocaleni przez dzwonek.
Ale wciąż mają do wniesienia kilka pudeł.
A ja nie lubię rzucać roboty w połowie.
Fakt, ale musimy też dokończyć inne sprawy.
Masz rację, pora na nas. Zbieramy się.
Tak. Adiós.
Wielkie dzięki za pomoc.
-Kocham was. -Zejdź z kanapy.
-Dzięki. -Tak, tak.
-Żaden problem. -Ogarniemy to.
To wspaniale.
Nie widziałem jeszcze pokoju Lily.
Gdzie będzie spać?
Żartuję.
Tato!
WIELKIE OTWARCIE! CASITA
-Przepraszam. -Widzisz to?
Jestem geniuszem czy jak?
Ze skrajności w skrajność.
Przestań.
Ale tak, jesteś.
Gratulacje.
Nie.
To nasz wspólny sukces. Ludzie kochają twój „szum”.
Zupełnie jakbyśmy tworzyli idealny zespół.
Co ty powiesz?
Muszę uwiecznić tę chwilę.
Przyda się, jak znowu zapomnę
wrzucić do prania kulki zmiękczające.
-Rety, Jorge. -Co?
-Dostałem tę pracę. -Tak?
Boże, to wspaniale!
-Co? -Mój Boże.
Co za piękny dzień. Jesteśmy teraz parą mocy.
Sarah Paulson i Holland Taylor mogą się gonić.
Zaklepuję Sarah Paulson.
-Cholera. -Dobra, możesz ją wziąć.
Holland Taylor to laska.
To praca w innej lokalizacji.
Gdzie? W innej części miasta?
Nie, w innej części kraju.
W Los Angeles.
Cholera. Tak mi przykro.
Ale to nic.
Wykorzystasz to, by znaleźć coś innego.
-A co z tym lokalem... -Ale o czym ty mówisz?
To świetna okazja.
Moja pensja byłaby dwa razy większa.
Tak, ale to w LA.
Chyba nie...
Chyba nie rozważasz przyjęcia tej posady?
To mógłby być punkt zwrotny w mojej karierze.
Wyjedziesz z Portland?
Chcę to przynajmniej przemyśleć.
Wiesz, że wtedy opuścisz też mnie?
Dobra, czaję, ale to chyba za wiele,
bym mógł całość teraz przetrawić, więc pójdę wrzucić nowego posta.
Co by szkodziło poświęcić im jeszcze 45 minut?
Obiecaliśmy spędzić cały dzień tylko we dwoje.
-Też musisz się zaangażować. -Ale to tylko...
-Cześć. -Hej.
Angażuję się, Bea.
Ale muszę być szczery.
Wciąż widzę cię z tamtym gościem.
Co takiego widzisz?
Jak razem biegamy?
Bo tylko to robiliśmy.
Chciałbym to zatrzymać, ale myślę tylko o tym.
Bluza z Harvardu i gadanie o cyfrowych reklamach
i jakichś jebanych kwadrantach.
Sprawdzałeś go w sieci?
Niepotrzebnie się tym zamęczasz.
Dlaczego to robisz?
Bo nie mogę iść i go zabić.
Jorge! Musisz przestać.
Traktujesz mnie, jakbym miała romans
i go zaliczyła, a wiesz, że tak nie było.
-Ale mogłaś! -Tego nie wiesz!
Wzięłam odpowiedzialność za to, co zrobiłam źle.
Tysiąc razy przepraszałam za tę porąbaną sytuację.
Staram się naprawić nasze relacje,
ale nie rób z siebie ofiary romansu, który nie miał miejsca.
To wciąż zdrada. I to boli.
Jestem dobrym ojcem i zięciem.
Nie rozumiem, co zrobiłem nie tak.
Czułam się samotna.
-Cały czas jesteśmy razem. -Tak, jako koledzy.
Albo w restauracji lub na rodzinnych uroczystościach.
Ale romantyczne gesty mamy już dawno za sobą.
A teraz...
jest nawet gorzej,
bo nie wiem, czy chcesz ratować nasze małżeństwo.
Ani czy...
w ogóle da się je uratować.
Pytanie.
U twoich rodziców wszytko gra?
Chyba właśnie się kłócili.
Mylisz się.
Nie znam szczęśliwszej pary.
Dobra.
Hej.
Miałaś rację o tych pudłach.
Jeśli to jakieś podchody, żebym zrezygnowała z kanapy,
to sobie daruj.
Niby mógłbym, ale to nie szachy. Nie planuję kilku ruchów do przodu.
Miałaś rację.
A ja się myliłem i wiem, że zachowałem się jak dupek.
Nie chcę być taki przy tobie.
Chodź tu.
To nic takiego.
Przeprowadzki są stresujące.
Może zajrzymy do food trucka Jorge?
Wesprzemy go i coś wciągniemy, zanim wrócimy do tych pudeł.
Dobra. A jak już je rozpakujemy,
mógłbym rozpakować coś jeszcze.
Po nieproszonych przeprosinach ktoś na pewno zaliczy.
Ma się ten talent do szachów, maleńka?
Co tam?
Słuchaj. Kumam.
Skoro mnie jest dziwnie, to tobie tym bardziej.
Człowieku, nie znasz mojego życia.
To, że należymy do mniejszości, nie znaczy, że mamy się przyjaźnić.
Mój tata naprawdę cię lubi.
To super, bo zanim cię poznał był wielkim smutasem.
I wydajesz się luźna.
Ale chyba ubzdurał sobie,
że nagle połączy nas jakaś magiczna więź,
bo mamy podobny stosunek do binarności płciowej czy coś.
Jeśli podzielasz jego zdanie, to na to nie licz.
Możesz przestać się starać.
Idę na basen. Nara.
Charlie, zaczekaj.
Wymiatasz rodzicielsko.
Zrobiłem arroz con frijolez, jeśli jesteś głodna.
Podziękuję.
Kiepsko z tobą.
Naprawdę czułaś się samotna?
Od jak dawna?
Pamiętasz, kiedy ostatnio gdzieś razem byliśmy?
-W zeszłym miesiącu... -Nie mówię o restauracji.
Pamiętasz, kiedy ostatnio wyszliśmy gdzieś razem,
ale tylko we dwoje?
Tak.
Tak, my...
Poszliśmy do...
Zabrałeś mnie do Andiny.
Miałam żółtą sukienkę,
a ty powiedziałeś, że jestem tam najpiękniejszą kobietą.
Tak.
Widzisz?
To było cztery lata temu.
Kurwa.
Nadal ci się podobam?
Co ty, mames.
Skarbie, oczywiście, że tak.
Widziałaś siebie?
Toczono wojny o kobiety, które nie równały się z tobą.
Więc co się stało?
Nawet nie wiem, co powiedzieć.
Nie wiedziałem. Ja...
-Myślałem, że jesteś szczęśliwa. -Bo byłam.
Przez długi czas.
Aż przestałam.
Oddaliśmy się wszystkiemu wokół,
nie zostawiając niczego dla nas.
Ja tylko...
tęsknię za moim mężem.
Chcę znów czerpać radość z bycia z tobą.
Chcę próbować nowych rzeczy i wspólnie przeżywać nowe przygody.
Wiesz co? Mam pomysł.
Poczekaj, daj mi chwilę.
Czy to...
Gladys zostawiła je na Nochebuena.
Twój papi myślał, że to cukierki i zamierzał je zjeść.
Dobrze, że go powstrzymałem, bo nadal byłby na haju.
-Nie łykniemy ich. -Dlaczego nie?
Dlaczego, u diabła, nie?
Co ty na to? Nowa przygoda z mężem?
A ja na to...
Całą? Powinnaś wziąć pół.
Twoja kolej. Też całą.
Dobra.
Więc co, powinnam siedzieć cicho?
Bo nic, co mówię, nie dociera do Charlie.
To miał być weekend wybryków.
„Wybryków”!
Pół roku z białym facetem i już jej wybryki w głowie.
Mała, oni mają zupełnie inny słownik.
Przymknij się.
Dobra, łapię.
Co z tego, że się tobą nie zachwyca?
Wiem, że masz potrzebę, by wszyscy cię uwielbiali...
Wcale nie.
Nie wejdziesz do restauracji,
jeśli kelnerka cię nie lubi.
Nadal przynosisz smakołyki pracownikom szpitala?
Robisz tak od ponad roku.
-Pewnie już jaja sobie z ciebie robią. -Ciężko pracują, należy im się.
Większość ludzi cię kocha i dlatego nie byłaś gotowa na ten moment.
Dobra, nie lubię być nielubiana.
Ale kto lubi? Po prostu nie czaję.
Oferuję prezenty,
uśmiech i różne queerowe anegdoty.
Czego Charlie jeszcze chce?
Może spróbuj o to zapytać?
Zapytaj, czego chce?
Na szczęście masz jeszcze czas, by naprostować klimat.
Dzień wciąż młody.
Tak młody, że chodzi na spotkania GSA jako sojusznik hetero.
Poza tym pobudka!
Widziałaś już dość queerowych dram,
by wiedzieć, że bycie trans nie czyni z nas przyjaciół.
Zacznijmy może mniej zgadywać, a więcej dopytywać?
Macie rację.
Słodko.
To niesamowite.
Mega! Jesteś gwiazdą. Zawsze o tym wiedzieliśmy.
Cześć, kolego.
Jak leci?
Wszystko jest super.
Wpuściłbym was w kolejkę,
ale i tak nie płacicie.
-Okej. -Uczciwie.
-To do później. -Jasne.
Andres i Annie pobierają się!
A, no tak.
Chciał wykorzystać darmowy pokaz fajerwerków.
Nie wierzę, że wiedziałeś, a nie pisnąłeś ani słowa.
To takie ekscytujące!
-Tak? -Nie rusza cię,
że twoi najlepsi przyjaciele biorą ślub?
To chyba z głodu.
Po prostu sądzę, że małżeństwo jest głupie.
Jest niepraktyczne, drogie i całkowicie zbędne.
Czekaj, czyli nie chcesz się żenić?
Nie.
Nigdy?
Zgadza się.
Czyli co? Na starość dalej będziemy tylko ze sobą chodzić?
„Długo jesteście małżeństwem?”
„Nie, spotykamy się od 37 lat”.
Wierzę w to, że da się
być sobie oddanym bez ślubu.
To tylko świstek papieru.
Naprawdę?
A co z twoim dyplomem, aktem własności auta
albo banknotem studolarowym? To też tylko papiery.
Ważne jest znaczenie.
Nasze społeczeństwo funkcjonuje na fundamencie z kawałków papieru.
Tak. To jego zasadnicza wada.
Nie rób ze mnie wariatki, bo chcę tego, czego chce większość.
Chcę, by osoba, z którą ślubuję spędzić resztę życia,
-miała tak samo. -Te śluby nie mają sensu.
Ludzie ciągle je łamią, dobrze o tym wiesz.
Nie moi dziadkowie i rodzice.
Ekstra. Więc udawajmy,
że wszystko jest dobrze tak jak oni.
Słucham?
Widziałem kłótnię twoich rodziców.
Twoja rodzina ukrywa wszystko,
by przypadkiem nikt nie pomyślał, że coś może być nie tak.
Gdyby coś było nie tak, wiedziałabym o tym.
Rozwód twoich rodziców nie rzutuje na wszystkie małżeństwa.
A oni i tak się zeszli.
-Powinieneś dostrzegać nadzieję jak już. -Nadzieję?
Nadzieja to jedno,
a życie mrzonkami drugie.
To szaleństwo, że ludzie składają obietnice,
na podstawie tego, kim będą za 20 lat,
choć nie mają pojęcia, jaka będzie ta osoba.
Ja pierdzielę.
Pozbyłam się mieszkania i połowy rzeczy,
sądząc, że jesteśmy zgodni.
Myślałam, że twój sceptycyzm i pesymizm
to efekt tego, że ktoś cię zranił,
ale to?
Oto, kim jesteś.
I nie wiem, jak się z tym czuję.
Lil, jak życie? Siema, Santiago. Co wam podać?
Tacos de lengua to dzisiaj petarda.
Wiesz co? Straciłam apetyt.
Pójdę na spacer.
Musimy pogadać.
Tak?
Słuchaj, przepraszam cię.
Wiem, że to wiele.
Nie chciałem odwracać uwagi od twojego wyjątkowego dnia, ale...
To dla mnie wymarzona okazja, Jorge.
Tego pragnę.
Tak.
Ale łudziłem się, że pragniesz też mnie.
Bo tak jest.
Dlatego chcę, byś wyjechał ze mną.
Przeprowadźmy się do Los Angeles.
Co?
Henry, nie mogę zostawić rodziny.
Dopiero otworzyłem biznes.
Kocham cię.
Proszę, wyjedź ze mną.
Twój biznes dosłownie ma koła.
Ja też cię kocham.
Ale nie chcę tego zostawiać.
I nie wiem, co to oznacza dla nas.
Ja też tego nie wiem.
Mogę się dosiąść?
To wolny kraj.
Pewnie byłam irytująca, co?
Masz rację. Nie znam twojego życia.
Jesteś częścią niesamowitego i odważnego pokolenia.
Wasz świat różni się od tego, w którym ja dorastałam.
A jak było wtedy?
W sensie, przede wszystkim mniej otwarcie niż teraz.
Nie miałam queerowych przyjaciół, nikt nie poruszał tego tematu.
W moim otoczeniu nie było widać mniejszości.
Więc w ten weekend...
próbowałam być dorosłym, którego chciałabym mieć.
Nie gniewam się ani nic.
Ponieważ tu... Nie chodzi o ciebie.
Po prostu ten dom jest dla mnie wyjątkowy.
Tutaj życie zawsze było proste.
Nawet w okresie dojrzewania i z dziwnymi akcjami dotyczącymi ciała
w tym basenie można było po prostu unosić się na wodzie.
Tam nie trzeba być chłopakiem lub dziewczyną,
nie trzeba dbać o ubiór czy zdanie innych ludzi.
Mogę po prostu być.
Wiesz, co jest dziwne?
Co?
Twierdzisz, że za młodu nie miałaś wsparcia.
A ja mam go aż nadto.
To przywilej, ale nie potrzebuję, by mama
co rusz wysyłała mi jakieś linki do sklepów dla osób trans.
Chyba przytłoczyła mnie twoja obecność
i usilne próby zbudowania więzi.
Mój wina.
W porządku.
Muszę coś wyznać.
Nadal lubię rysować.
Nawet bardzo.
Później chętnie pokażę ci moje prace.
Byłoby miło.
Proszę o uwagę!
-Udajcie się na plażę... -Już zaczynają?
-Taty jeszcze nie ma. -Wkrótce rozpoczną się wybryki.
Mam pomysł.
Chodź.
Nie mogę w to uwierzyć.
Moi rodzice wyjeżdżają z miasta, a ja biorę narkotyki.
Naćpaliśmy się. Jesteśmy niegrzeczni.
Czujesz coś?
Nie.
Żebym nie musiał czynić żadnych założeń,
czego chcesz jeszcze od życia?
Bo ostatnio chcieliśmy
razem przejść na emeryturę,
mieć jakiś domek na wybrzeżu,
pomóc Lily i Jorge przy ich dzieciach.
Nadal tego chcesz?
Wiesz co?
Miło, jak ktoś pyta.
I tak.
Podoba mi się ten plan.
Brzmi cudownie.
Ale chcę też być osobą, która rozwiązuje krzyżówki.
I robi to do końca.
A ty?
Chcę odnowić kolejny samochód.
Kolejnego mustanga.
Ale nie jeździłbym nim.
Tylko siedział w środku i wdychał zapachy.
A ja mogłabym siedzieć obok, rozwiązując swoje krzyżówki.
Tak. Byłoby miło.
Odpowiada mi to.
Stolica Norwegii?
Na cztery litery.
Oslo.
Zabawne słowo.
Prawda?
-Oslo. -Oslo.
Jeny, chyba mnie siekło.
Ale mam ubaw.
-Wiesz co? -Co?
Nasza terapeutka byłaby dumna.
Wiesz, z czego jeszcze byłaby dumna?
Dajesz, panna!
Ruchy, Charlie!
Wygrali!
Udało im się!
Przystojny doktorku, dotarłeś!
Wy musicie być...
Cześć!
Hej.
Świetnie to urządziłeś.
Dla ciebie.
Oboje możemy mieć to, czego chcemy.
Możemy?
Powiedz, że chcesz zostać.
Oczywiście, że chcę.
Głównie dlatego, że nie mam siły
na kolejną przeprowadzkę.
Rzecz jasna parę tematów musimy jeszcze rozgryźć.
Tak.
Ale chcę je rozgryźć z tobą.
A ja z tobą.
Ochrzcimy nową kanapę?
O ile ochrzcimy też starą.
-Nie mam ulubieńców. -Tak?
Tak.
Chodź tutaj.
Zatem prowadź.
Pokaż mi ten kaloryfer.
To było niesamowite.
Bardzo mi tego brakowało.
Jorge?
O co chodzi?
Bea...
Nie mogę o tym zapomnieć.
-Co? -Przepraszam.
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski