Gdzie twój amant?
Poszedł po drinki.
Chyba wypiłaś już kilka. Wszystko gra?
Jest świetnie.
Proszę, aniołku.
Dzięki, dzielny.
Kurczę. Zaczekaj.
Jajo już jest.
Cykniemy selfie z drugim plemnikiem.
-Dobra, ale wróć. -Wrócę.
Z przytupem radzisz sobie z rozstaniem.
Nawet nie wiem, o jakim rozstaniu mówisz.
Mówiłam ci, on nie przyjdzie.
Wiem.
Możesz ze mną o tym pogadać.
Gwoli ścisłości, uważam, że pasujecie do siebie.
Wcześniej się z nim przyjaźniłam,
co nie znaczy, że nie zależy mi na tobie, wiesz?
Dobra. Nie chcę
cię stawiać w niezręcznej sytuacji.
Poza tym nie zastanawiam się,
co robi dziś wieczorem, z kim jest,
jak się czuje.
-A jak się czuje? -Marnie. Tak jak ty.
Ale ty się wystroiłaś i całujesz faceta, którego właśnie poznałeś.
A on od dwóch tygodni siedzi w tym samym, szarym dresie.
Cholera, ten dres mu pasuje.
O nie, tęsknię za nim.
Jest moją pierwszą miłością?
Ale to za mało.
Nie mogę być z kimś, dla kogo „szklanka jest do połowy pusta”.
Kumam. Andres też nie jest doskonały.
Ale... mnie rozśmiesza.
Cholera.
Co?
O wilku mowa.
Hej,
znów wszyscy jesteśmy razem.
Co ty tu robisz?
To moi przyjaciele.
Tak, cóż,
są też moimi przyjaciółmi, więc...
-Więc? -Więc,
skoro już zerwaliśmy,
musimy się nimi dzielić.
Jak wspólnym dzieckiem?
Moi rodzice się rozwiedli.
Przepraszam, Dre.
Widzisz, co robisz? On cierpi.
Ja? Ty się pojawiłeś, chociaż mówiłeś, że nie przyjdziesz.
-Kto tak mówił? -Moja przyjaciółka, Annie.
Nawet jeśli, to nie oznacza
zaproszenia dla ciebie.
Oczywiście, że oznacza.
Od kiedy to chodzisz na imprezy?
Nienawidzisz ludzi.
Tak, ludzie są straszni.
Widziałem tu dwóch dupków przebranych za plemniki.
Oto on.
Pan „spoglądam na wszystkich góry, żeby zachować dystans”.
A oto ona.
Przeczytałaś artykuł na Goop i już jesteś terapeutką?
Po pierwsze to był podcast na Goop,
a po drugie, to w 100% prawda.
Są dwa sposoby na życie.
Jeden, że nic nie jest cudem, drugi, że wszystko nim jest.
Chcę żyć tak, jakby wszystko było cudem.
A ty kto, Mary Poppins?
To najgłupsze, co słyszałem.
Cytowałam Einsteina.
Czyli kto jest głupi?
Wiesz co?
To...
To był błąd.
Dobrze. Idź sobie. Adiós.
Odezwij się później, stary.
Przepraszam, popsuliśmy imprezę.
Nawet tak nie mów.
Wkrótce Andres postanowi
ogolić brodę i zapuścić wąsy.
To zrujnuje imprezę.
Tymczasem...
-Wypij to. Salud. -Salud.
Jeszcze raz.
Cholera.
Czas wstawać, aniołku.
Ładne wąsy.
Przegrałem zakład z Annie,
muszę posprzątać i przynieść jej coś z McDonalda.
Chcesz coś?
-Dzięki, że mogłam spać u was. -Nie ma sprawy.
Wszystko okej?
Szczerze?
Nie.
Ale będzie okej.
Miłego sprzątania.
WARZYWA Z RODZINNEJ FARMY
KOŚCIÓŁ KATOLICKI ŚW. MARII
Pobłogosław mnie Boże, bo zgrzeszyłam.
Minął prawie rok od mojej ostatniej spowiedzi.
Przepraszam za ten strój w domu Pana.
Przejdę do sedna.
Padre, jestem samotna. Znowu.
Byłam tu prawie rok temu, bo chciałam kogoś znaleźć.
Myślałam już, że znalazłam. Okazuje się, że się myliłam.
Więc znowu tu siedzę, cały rok
zmarnowany.
Obwiniam rodziców.
Są idealnym małżeństwem.
Gdyby nie miała takiego wzorca,
nie porównywałabym do nich moich związków.
Jestem zmęczona.
Może powinnam zostać zakonnicą?
Całe dni tylko z kobietami,
robienie serów, śpiewnie pieśni.
Całkiem fajne życie.
Zakonnice mają ubezpieczenie zdrowotne?
No dobrze...
A więc, podsumowując...
Co robić?
Przepraszam za tę zakonnicę.
Mówiłam szczerze, nie zgrywałam się.
Padre, okej, kiepski żart,
ale już zapomnij.
Padre?
No tak.
Mogę pomóc?
Czy ktoś nie powinien tam być?
Od 17:00 do 19:00.
Może trzeba wywiesić tabliczkę.
SPOWIEDZI 17.00 - 19.00
Żartuję. Przepraszam za...
Na wieki wieków, ojcze.
Z miłością
2 LISTOPADA
Hej.
Gdzie moja?
To niegrzeczne.
Kochanie jest 9.00, a ty wypiłeś już trzy filiżanki kawy.
Tak.
Los Angeles zrobiło z ciebie kawomaniaka.
Dziś rano stanęło mi serce, więc napiłem się kawy.
Przede mną pracowity dzień.
Chuey przysłał maila,
impreza Día de los Muertos jest wyprzedana.
Jasne. Przecież mój amant jest bomba.
„Amant”?
„Bomba”?
Czasem zapominam, że jesteś ode mnie starszy.
Wybacz, kochanie.
Serwuję taco al pastor pradziadka,
jak to spierdolę, dosłownie mnie nawiedzi,
bo tak to dziś działa.
Od taty.
„Powodzenia, mijo.
„Wiem, że poradzisz sobie na cmentarzu.
„Kocham cię”. Słodki jest.
Wszystko okej?
Tak. Bardzo tęsknię dzisiaj za rodziną,
ale jest okej.
Za dwa tygodnie Święto Dziękczynienia.
Wiesz co? Powinniśmy kupić bilety.
Właśnie chciałem z tobą o tym porozmawiać.
Moi rodzice spytali, czy mogą nas tu odwiedzić na Święto Dziękczynienia.
Powiedziałem, że z tobą pogadam,
ale naprawdę chcę, żebyś ich w końcu poznał.
Tak.
No jasne. Ja też chcę.
Chcę ich poznać. Świetny pomysł.
-Naprawdę? -Tak.
Dotąd spędzaliśmy święta z moją rodziną.
Tak będzie sprawiedliwie.
-Jesteś super. -Wiem.
W sumie...
Zasłużyłeś na kawę.
-Dziękuję. -I na to też.
I nagle stres zmalał.
Dobrze.
-Pij swoją kawę. -Okej.
Nie chcemy, żeby wystygła.
Nie ruszaj się.
W porządku...
Muszę przyznać,
w Los Angeles czuję, że rosnę.
Już. Przejrzyj się.
Zobaczmy.
Ale fajnie.
-Super. Zrobisz mi zdjęcie? -Pewnie.
Dzięki za wspaniały poranek,
ale muszę wracać do domu.
Upiec chlebek serowy, przysmak mojego taty.
To na ofrenda?
-Tak. -Co to jest ofrenda?
Ołtarzyk dla uczczenia bliskich, którzy odeszli.
Mogę pomóc ci go ustawić?
-To miłe, ale... -Dużo o tym czytałam.
Pomogę wybrać zdjęcia twoich rodziców.
Charlie...
Doceniam to, ale...
ofrenda to coś, co chcę zrobić sama.
W porządku?
Tak. Przepraszam.
Nie ma sprawy.
Muszę już iść.
Hej, już dobrze.
Czy mogłabyś podwieźć mnie dzisiaj do magazynu.
Zapomniałem mojego pudełka na Día de los Muertos.
Nie przejmuj się.
Mam nowe dekoracje.
Stare nie wyglądały najlepiej.
A co ze zdjęciami?
-Już wiszą. -Ale,
pamiętałaś o zdjęciu, na którym jest...
señor Salsa?
„Señor Salsa”?
Salcedo. Señor Salcedo.
Nazywaliśmy go señor Salsa,
bo potrafił zjeść łyżką całą miskę sosu.
Mami, myślę, że możemy się obyć bez zdjęcia señor Salsy.
Jasne.
Pobrecito señor Salcedo, musi czekać kolejny rok,
żeby przejść na tę stronę i spróbować mojej salsy.
Z pewnością to zrozumie.
Dobrze. Będę po ciebie za 20 minut.
Gracias.
Dała się nabrać.
Que bueno! Nabrać na co?
-Cholera. -Cholera, przepraszam.
-Mój Boże, Michael! -Lily!
-Jaki ten świat mały. -A nawet miasto.
Dziwne, że dotąd nie wpadliśmy na siebie.
-Jak się masz? -W porządku.
Dokąd się wybierasz?
To makijaż na uroczystość Día de los Muertos
w centrum kultury.
Co nowego u ciebie?
Ożeniłem się.
W dziesięć miesięcy znalazłeś ją, spotykałeś się z nią,
zaręczyłeś i jesteś żonaty.
Ekstra.
Tak, przepraszam,
może powinienem był ci...
Nie, to świetnie!
Gratulacje.
Dziękuję.
To wiele dla mnie znaczy.
Co nowego u ciebie?
Nie wyszłam za mąż.
Właśnie przechodzę dość burzliwe rozstanie, więc...
Kurczę. Przykro mi.
W porządku.
W sensie, ze mną w porządku.
Dużo się nauczyłam.
A to się liczy.
Twój nowy wizerunek.
Ten neonowy róż?
No tak, tandetny...
Nie chodzi o makijaż.
Mówisz mi, co się naprawdę dzieje,
nie próbujesz upiększać.
Jesteś opanowana.
Dobrze ci z tym.
Dziękuję.
Przepraszam, muszę... muszę lecieć.
Ale miło było na ciebie wpaść.
Dosłownie.
Na ciebie też. Trzymaj się.
Jasne, ty też.
-Pa. -Pa.
KWIATY I PREZENTY NA ZAMÓWIENIE
17 WRZEŚNIA 1969 25 GRUDNIA 2021
Wybacz, że nie przyszedłem w zeszłym tygodniu.
Dużo się działo.
Chcesz zostać z nią sam na sam, mijo?
Nie, nie odchodź.
Jest jakiś zwyczaj czy...
Nie. Jeśli chcesz chwili prywatności,
uszanuję to.
Olewałeś moją prywatność, kiedy żyła...
Czemu teraz? Wiesz, o czym mówię?
Spodobałaby jej się.
Nasze małe przepychanki.
Tak.
Braciszku!
Miałam do ciebie dzwonić.
Nie zgadniesz, na kogo wpadłam.
Na Pata Sajaka.
W Portland?
-Dlaczego niby... -Nie wiem.
Miałem zgadywać.
On pierwszy przyszedł mi do głowy.
Nie. Na Michaela! Wpadłam na Michaela.
Cholera, serio?
-Wciąż przystojny? -Owszem.
I żonaty.
Szkoda, że nie mogę się z tobą upić.
To cię musiało zaboleć.
Tak by się zdawało.
Ale naprawdę się ucieszyłam,
nie czułam złości, żalu ani zazdrości...
Bo jego żona jest brzydka.
Nie! Bo dojrzewam.
Dojrzewam jako osoba. Pochwal mnie.
Lil. To naprawdę super.
Dziękuję.
Jeszcze rok temu to by mnie dobiło.
Teraz nic mi nie jest.
Naprawdę się cieszę, kochana.
A co u ciebie?
Chciałem tylko usłyszeć twój głos.
Wszystko w porządku?
Tak.
Tak, oczywiście.
Wszystko w porządku.
Słońce w Los Angeles nadało mojej skórze
karmelowego blasku.
Niesamowite.
Tęsknię za tobą.
Ale niedługo Święto Dziękczynienia. Dam radę.
Tak.
Nie mogę się doczekać, kiedy cię zobaczę.
Wiesz, co się stało z moim tęczowym serape?
Sol chce go pożyczyć na ofrenda.
Ukradłem go.
Jorge, uwielbiam ten koc.
Ukradłem trzy lata temu,
więc nie bardzo.
Jest w starym mieszkaniu.
Jak tam będziesz, wykorzystaj Nicka.
-Pa. -Pa.
Jak sobie radzisz?
Nie za dobrze.
Kiedy twoja matka i ja rozstaliśmy się,
to był najgorszy czas w moim życiu.
Zawsze chciałem zapytać.
Czemu rozstaliście się z mamą?
Chciałbym móc wskazać jeden powód. Ale...
Byłem młody, głupi,
i musiałem mieć rację.
A twoja mama
była młoda i o wiele mądrzejsza ode mnie,
ale ja musiałem mieć rację.
Z czasem coraz częściej byliśmy na siebie wściekli.
Już pierwszej nocy bez was
wiedziałem...
że popełniłem największy błąd w życiu,
ale byłem zbyt uparty, żeby to przyznać.
Poczucie męskości wykręciło mi numer.
Potrzebowałem 16 lat,
by zrozumieć, że wolę się mylić z nią, niż mieć rację bez niej.
Więc kiedy zorientowałeś się, że straszny z ciebie głąb?
No dobra.
To byłeś ty. Boże Narodzenie 2015 roku.
-Jasne. -Nalegałeś, żebyśmy świętowali razem.
Przygotowałem kolację
i poprosiła, żebym został.
I już zostałem.
Wiesz co...
wywodzisz się z długiej linii przystojnych głąbów.
Miałem nadzieję, że ją przerwiesz,
bo nigdy nie widziałem cię tak szczęśliwego jak z Lily.
Mam nadzieję, że nie będziesz czekał 16 lat.
Jeszcze bardziej spakowałeś?
Mówi się „napakowałeś”.
I tak, jestem.
Okej.
-Przyszłam po mój koc. -Jorge dzwonił.
Jest w kuchni. Wejdź.
Cóż...
dawno cię nie widziałem, Diaz.
Tak...
mój telefon nie miał zasięgu w stałym związku,
ale teraz, po rozstaniu,
-znowu go ma. -Tak.
Przykro mi, że wam nie wyszło z Santiago.
W porządku.
Czuję się niezręcznie.
Prawda? Ale dlaczego?
Byliśmy przyjaciółmi i nadal możemy nimi być.
Kiedy cię widzę, od razu przychodzi mi na myśl:
„Widziałem go nago”.
Ja też widziałem cię nago.
I dobrze. Posłuchaj, nie zachowujmy
się dziwnie.
Wiesz co?
Masz rację.
-Dojrzali... -Atrakcyjni...
dorośli, którzy uczestniczyli, za obopólną zgodą...
-W bardzo satysfakcjonującym... -programie wymiany orgazmów.
W twoim przypadku wielu.
-Tak, dzięki. -Przyjemność po mojej stronie.
Po twojej.
Po naszej.
Dobra.
-Więc przyjaciele? -Przyjaciele.
-Chodź tutaj. -Tak.
-Colę na spółkę? -Tak.
Hej, może nawet zacznę nosić koszule.
Nie powiedziałem, że tego chcę.
-Na zdrowie. -Na zdrowie.
Skończyły się taco al pastor.
Cholera. Już?
Dzięki, pradziadku.
Daję głowę, że ta kolejka ciągnie się aż do Portland.
MAGAZYNY NA WYNAJEM
Daję głowę, że ta kolejka ciągnie się aż do Portland.
Zostaw mi tamala! Tęsknimy! Jesteśmy z ciebie dumni, mijo.
Jesteś pewna, że tu jest, mami?
Tak, jestem.
Co tutaj robisz?
Co ty tutaj robisz?
Twój tata mówił, że coś mu potrzebne.
Moja mama powiedziała to samo.
Rozwiążcie swoje problemy, ahora!
Wypuśćcie nas!
Bo inaczej już wam nie pomogę z Wi-Fi!
Jesteście tontos. Szkoda waszego związku, załatwcie to.
Zamknęli na klucz.
Świetnie.
Cóż...
znowu się spotykamy.
Wciąż tęsknię za wami.
Wciąż żałuję, że tak się między nami ułożyło.
Ten rok szczególnie mi się udał.
Zakochałam się w lekarzu.
Uwierzycie?
Jest świetnym partnerem.
I ma wyjątkowe dziecko.
Dwie rzeczy, których miałam nie posiadać.
A jednak się udało.
Szczęście.
Chciałabym, żebyście widzieli, jak się zmieniłam
i rodzinę, którą współtworzę.
Charlie Dziękuję bardzo za dzisiaj!
Możemy porozmawiać.
Rozmawialiśmy. Parę miesięcy.
Ale niczego nie rozwiązaliśmy.
Kim my teraz jesteśmy?
Niby małżeństwo, ale jesteśmy obcy we własnym domu?
Nie mogę tak żyć, Jorge.
-Musisz mi wybaczyć albo... -Albo co?
Próbowałem odzyskać równowagę, ale czuję się zagubiony.
Więc co? Nigdy mi nie wybaczysz?
Nie wiem jak!
-Nie ma powrotu. -Nie chcę wracać.
Pragnę z tobą zbudować coś nowego na przyszłość.
Ale musisz chcieć ze mną budować.
A jeśli nie chcesz, powiedz mi to teraz.
Jorge?
O Boże! Jorge! O Boże! O mój Boże!
Mami, papi, musicie nas wypuścić!
Coś się dzieje z Jorge!
Potrzebna pomoc!
Jorge, już dobrze.
Chrząszcz brzmi w trzcinie w Szczebrzeszynie.
Witam, jestem Pepper Bice.
Dzień dobry.
Jestem Pepper Bice.
-To nowy food truck... -Przepraszam,
tak się rozgrzewam.
Dam znać, kiedy będę gotowa,
-dobrze? -Świetnie. Może być.
Cześć.
Lepiej, żeby to było ważne.
Bo w wiadomościach powiem coś zabawnego,
ale głębokiego i będę gwiazdą.
Tak.
Tak, będę, tak szybko jak się da. Pa.
To w waszym stylu...
Przepraszam na sekundę.
Czy to niezwykle przystojny król taco w Los Angeles?
Mój tata właśnie miał zawał.
O Boże, Jorge.
Tak mi przykro.
-Co z nim? -Nie wiem.
Jadę na lotnisko
i wsiadam w pierwszy samolot.
Spotkamy się tam.
Nie ma czasu. Zadzwonię przed odlotem,
-dobrze? -Dobrze.
-Kocham cię. Bardzo. -Ja też cię kocham.
Chuey, musimy jechać.
Jakieś wieści?
Nie. Bez zmian.
Jak się trzymasz?
Jestem wrakiem.
To wszystko moja wina.
Mami, oddychaj.
To nie ma z tobą nic wspólnego.
Nie rozumiesz.
Pokłóciliśmy się,
krzyczałam na niego,
a on się przewrócił.
Jedna mała kłótnia nie powoduje zawału.
Nie rozumiesz.
To nie była tylko jedna mała kłótnia.
Kłócimy się od miesięcy.
Wciąż byliśmy na siebie źli.
Co?
Nie rozumiem. Jesteście idealną parą.
Dlaczego nic mi nie mówiłaś?
Ponieważ się kochamy i chcieliśmy,
żebyście ty i Jorge mogli się czuć bezpiecznie i pewnie,
i żebyście wiedzieli, że też poznacie miłość.
Ale miłość bywa trudna, mija,
skomplikowana i nieuchwytna.
I nie wystarczy.
Trzeba trzymać rękę na pulsie.
Prawdziwe partnerstwo wymaga
potu, zaangażowania i determinacji.
Ale...
wy sprawiacie, że to się wydaje łatwe.
Nie powinniśmy byli tak robić.
Daleko mi do ideału.
Twojemu ojcu też.
Ale kocham go.
I nie ma nikogo innego,
z kim chciałabym chodzić po tej ziemi.
Dzięki za podwiezienie.
Nie martw się, kuzynie.
Miałem dwa zawały serca i udar.
Wyjdzie z tego.
Taki drobiazg nie załatwi Diaza.
To rodzina twardzieli.
Uściskaj tatę ode mnie.
Tak zrobię. Dzięki, Chuey.
Jorge!
Co ty tutaj robisz?
Nie pozwolę ci lecieć do Portland samemu.
-Twoja rodzina jest też moja, Jorge Diaz. -Dziękuję.
Dobra, chodźmy. Trzeba złapać samolot.
-Cześć. -Jorge.
-Dobrze was widzieć. -Ciebie też.
Cieszę, że tu jestem.
-Dziękuję, że przyjechałeś. -Cieszę się. Pewnie.
-Cześć... -Dobrze cię widzieć.
Co z nim?
Stan jest stabilny, ale nie odzyskał przytomności.
Cieszę się, że wszyscy jesteście.
Czekamy i modlimy się.
Dziękuję wam.
Przyniosłem mu coś.
Będzie głodny, jak się obudzi,
nie znosi szpitalnego jedzenia...
Jest okropnie wybredny.
Nie wiem, czy już wam mówiłam, ale na nasze wesele
przyniósł własne jedzenie.
Ja się zajadałam sałatką à la Waldorf,
a wasz ojciec wsuwał w tym czasie carnitas!
W końcu ten gość w pojedynkę zniechęcił mnie do wegetarianizmu.
To prawda.
Wiecie, że karmił personel szpitala?
I dobrze.
-Pani Diaz? -Tak?
Mąż odzyskał przytomność. Może pani wejść.
Dobrze, dziękuję.
Przestraszyłeś mnie.
Przynajmniej wypuścili nas z tego magazynu.
Mi amor, tak mi przykro.
Zrobię, co tylko chcesz.
Czego tylko trzeba.
-Nie chcę cię znowu stracić. -Nie,
Beatriz, przestań.
Dość już przepraszałaś.
Jestem głupcem.
Ale ten głupiec ciągle cię kocha.
Wiesz?
Musiałem zajrzeć śmierci w oczy, żebym to sobie przypomniał.
Byłem strasznie małostkowy,
a naprawdę chciałem
przytulić cię
i znowu być z tobą.
Jasne, że ci wybaczam.
I też przepraszam.
Jestem gotów zbudować z tobą coś nowego.
-Ja też. -Tak?
Tak.
W porządku.
A teraz musimy porozmawiać o tym.
O cholera.
Chyba należą do Gladys.
Wychodzi na to, że też mam parę tajemnic.
Ustalmy coś,
żadnych tajemnic.
Żadnych tajemnic.
-Cześć. -Cześć, tato.
Jorgito! Co ty tu robisz?
Już dobrze.
-Dobrze. -Na pewno?
Przestraszyłeś nas.
Będzie dobrze.
-Jorgito? -Tak?
Nie mogę jeść szpitalnego gówna.
Masz jakieś jedzenie?
Mam. Przyniosłem ci tamale,
może być? Wiedziałem.
Szpitalne żarcie zabija.
Dramatyzujesz.
Dobrze. Ale tylko jednego.
Tak, jednego. Przyleciałem samolotem.
Jest lepiej.
Ale koniec odwiedzin na dziś.
Wracajcie do domu.
Lil i ja zostaniemy.
-Podrzucę was, co? -Dobrze.
Chodźmy.
Chcę się przewietrzyć.
-Dobrze. -Okej.
-Pa. -Na razie.
-Do zobaczenia. -Trzymajcie się.
Dobrze, że lepiej z twoim tatą.
Tak.
Okazało się, że rodzice mieli problemy i trzymali to w tajemnicy, więc...
Henry, nie chcę powtórzyć ich błędów
dlatego...
Muszę ci coś powiedzieć.
Okej...
Ja...
tak naprawdę nie kocham Los Angeles.
Właściwie nienawidzę Los Angeles.
Mój dom to Portland,
moja rodzina jest tutaj i nie chcę ich zostawić.
Nie wiem, co ty na to i jak to się skończy,
-ale musisz wiedzieć... -Jorge,
ty jesteś moim domem.
Jeśli chcesz mieszkać w Portland, ja też muszę tu być.
Jesteśmy razem.
Naprawdę?
Tak.
Dobrze. Więc żeby wszystko było jasne,
porzucisz pracę w Los Angeles i zamieszkasz tu ze mną.
W sensie, teraz.
No wiesz, tyle tam słońca.
Ciągle zapraszam ludzi na drinki,
choć nie mam na to ochoty.
Wczoraj mówiłem, że dom za dwa miliony
dolców jest tani.
Nie podoba mi się to, kim się staję.
Też tęsknię za Portland.
I na pewno tęskniłem za twoją rodziną.
Dzięki Bogu.
Jeśli jeszcze usłyszę, że ktoś chce nagrać podcast,
to zjeżdżam z czterystapiątki.
Naprawdę.
Kocham cię.
I zdałam sobie sprawę, że jesteście moją rodziną
i chcę się nimi z wami podzielić.
Znowu się rozpłaczę.
Uwielbiam cię za to, że płaczesz.
Wyjaśnij tequilę.
To część starożytnego rytuału zwanego:
„Moja mama lubiła się napić”.
A chlebek serowy?
To zabawna historia. Widzicie...
smakował mojemu tacie.
Cóż, smacznie pachnie, więc...
Moi rodzice byli oryginalni.
Wszystko robili razem,
nawet zachorowali i zmarli jednocześnie.
To sprawiło, że zostałam onkologiem.
I...
szkoda, bo czuję, że byśmy się zbliżyli.
Często myślę, że po prostu się bali.
O to, że nigdy nie zaznam miłości, nie mówiąc o dzieciach.
Teraz mam jedno i drugie.
Chodźcie!
Moje dziewczyny.
-Wypijmy za to. -Dobrze.
-Mogę trochę? -Nie.
Na zdrowie.
To ja wezmę to.
Mocna.
Nie dostaniesz. To moje.
Chlebek serowy, tequila, dwie ukochane kobiety. Nie może być lepiej.
Hej, tu Santiago. Zostaw wiadomość.
Hej. Santi, tu Lil.
Przepraszam za wczorajszy wieczór.
Ale nie dlatego dzwonię.
Mój tata miał zawał.
Już mu lepiej, ale ja...
Nie wiem, dlaczego dzwonię. Chyba...
bardzo chcę z tobą porozmawiać.
Jesteś tu.
Oczywiście, że jestem.
-Skąd wiedziałeś, że ja... -Od Sol.
Jak on się czuje?
Dobrze.
Jest stabilny.
Wyjdzie z tego.
-To dobrze. -Tak.
Wiesz, że twój papi to twardziel.
Tęskniłem za tobą.
To właśnie powinienem był powiedzieć ci wczoraj.
Tęsknię za zapachem twoich włosów
na mojej piersi, kiedy czytam.
Nawet jeśli zasłaniają tekst
i nie wiem, na której stronie jestem.
Tęsknię za tym, że choć okropnie fałszujesz,
wciąż masz ochotę śpiewać.
Głośno, naprawdę głośno.
Za tym, że starasz się być miła dla ludzi,
choć może nie zasługują,
ale ty...
zawsze znajdujesz w nich coś dobrego.
Słuchaj, nie wiem,
czy potrafię żyć tak, jakby wszystko było cudem.
Ale mogę żyć tak,
jakbyś ty nim była.
Bo dla mnie jesteś cudem, Lily Diaz.
I nie mogę bez ciebie żyć.
Cholera,
niezłe przeprosiny.
24 GRUDNIA
L to coś, co sprawia, że mnie lubisz
O oznacza oczy jedynego
Jedynej
V jest bardzo, bardzo
Wyjątkowe
zaś E to z kolei coś ekstra
Więcej niż się spodziewasz
„Love” to wszystko, co mogę dać
Tobie
„Love” to coś więcej niż tylko gra
Dla dwojga
Dwoje zakochanych na pewno da radę
Weź moje serce i proszę nie złam go
„Love” jest dla mnie i dla ciebie
Dla ciebie i ciebie
I ciebie, i ciebie, i ciebie
-Za dużo? -Nie mam...
Dobra, mam chisme.
Co to jest, mami.
Sprzątałam po obiedzie
i na podłodze znalazłam to.
Czy to pierścionek zaręczynowy?
Jak myślicie, które z moich wnuków zaręczy się dziś wieczorem?
Zobaczmy.
Napisy: Jacek Trzęsowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski