Lekarka znana z pracy charytatywnej
wjechała w pieszych na lokalnym targu,
zabijając 3 osoby i raniąc 5.
Po długich zmianach czasami drzemała w dyżurce,
nim wsiadła do auta.
W tym dniu tego nie zrobiła.
Była w drodze
na urodziny córki i zasnęła za kierownicą.
Nie dotarła na przyjęcie i już nigdy
nie świętowała urodzin córki.
Ten dzień stał się inną rocznicą.
Taką, której lekarka wolałaby nie upamiętniać.
Trzech pilotów leciało awionetką zbyt blisko wyciągu narciarskiego.
Panowała gęsta mgła utrudniająca widoczność.
Nie widzieli gondolek z narciarzami,
a prawe skrzydło przecięło stalowe liny.
Kolejka linowa spadła z 80 metrów,
a 20 pasażerów zginęło na miejscu.
Jeden z pilotów kontaktował się z rodzinami ofiar,
lecz nie chciały z nim rozmawiać.
Dwunastolatek spowodował u brata bliźniaka
uraz kręgosłupa i paraliż od szyi w dół.
Mimo próśb matki, by przestali broić,
bracia bawili się jak zawsze.
Stolik, na który upadł, zawsze tam stał.
Byli identyczni, ale od tamtej pory
ich życia diametralnie się różnią.
Te historie skupiają się na ofierze.
Nie mówi się o osobie odpowiedzialnej za tragedię.
Nikt nie chce słuchać o chłopcu, który sparaliżował brata,
o kobiecie śpiącej za kółkiem,
ani o pilotach, którzy strącili kolejkę.
Ale ja chcę wiedzieć o sprawcach...
To działo się tak szybko.
Chcę poznać ludzi, którzy spowodowali te tragedie...
Ludzi takich jak ja.
Czy ktoś im wybacza?
Czy wrócą do normalnego życia?
Bez przerwy myślę o tym, co zrobiłam.
Myślę o tobie.
O tym, co robisz...
Jak się masz...
I jak żyjesz dalej...
Choć całkowicie zniszczyłam twoje życie.
EKSPATKI
Rozmawiałam z florystką. Wszystko potwierdzone.
Dostawa jutro z samego rana. Upewnij się,
że ktoś je odbierze.
Pytałaś właścicieli lokalu o baner?
Tak. Zgodzili się, ale nie może blokować wejść.
Wspaniale.
Musisz jeszcze przejrzeć menu.
Anthony podobno jest najlepszy.
Mogę spytać, czemu Hongkong?
Mąż dostał awans, ale musiał wyjechać. Typowe!
A ty pracujesz?
Pracowałam. Pracuję.
Nie jestem gosposią.
Wybacz. Nie chciałam tego zasugerować.
Przepraszam. To drażliwy temat.
Jestem architektką krajobrazu.
Projektuję ogrody.
Tutaj to bardzo trudne. Nikt nie ma ziemi.
To cały urok Hongkongu.
Co za grzeczny chłopiec.
Mam siostrzeńca w jego wieku, ale nie potrafi tak wysiedzieć.
Dobrze. Co o tym myślisz?
To wspaniałe dziecko.
Pytałam o menu.
- Jest w porządku. - Skończyłyście? Wracajmy.
Musimy omówić jeszcze kilka spraw.
- Moment, skarbie. - Masz piękną córkę.
Jest do ciebie podobna. Macie tylko dwójkę?
Margaret?
- Mogę zobaczyć listę gości? - Oczywiście.
Nie wydrukowałam jej, ale jest na iPadzie.
Te osoby potwierdziły obecność.
Niektórzy odwołują na ostatnią chwilę, ale wątpię, że tak się stanie.
Sporo ludzi.
Sporo? Szkoda, że nie widziałaś naszego ostatniego wesela.
Było na nim pół miasta.
Duże przyjęcia są przytłaczające,
ale mój zespół będzie was wspierać.
Wydaliśmy milion przyjęć.
Uwierz, macie najlepszy lokal w mieście.
Dobrze, że zapełnicie taką przestrzeń,
bo zbyt mało gości źle by wyglądało.
To 50. urodziny twojego męża, ważna okazja.
Gdy już wszystko będzie zaplanowane,
będziecie świetnie się bawić.
- Mam nadzieję. - To będzie przepiękne przyjęcie.
- Jedźmy do domu. - Oczywiście.
Chodź, Daisy.
Co za piękny rysunek.
To ty, twoja siostra i mama?
A to kto?
Gus.
- Kim jest Gus? - Daisy, idziemy.
Pora na nas.
Dziękuję.
- Proszę. - Idź.
Do widzenia.
WZGÓRZE
- Wiem, ale nie pomogę. - Czemu?
Bo to twój projekt.
Ciociu! Nie zamykaj!
- Zaczekaj! - Nie biegajcie.
Dzieci, co ja...
Czy...
dostaliście zaproszenie na urodziny Clarke'a?
Tak. Nie damy rady. Już coś zaplanowaliśmy.
Przekaż mu najlepsze życzenia.
Rozumiem.
Wiem, że ostatnio...
Po prostu...
Zależy mi na waszej obecności.
Porozmawiam z Davidem.
- Essie, wróciliśmy. - Cześć, Essie.
Cześć.
- Hej. - Babcia, dziadek!
Właśnie przyjechali. Próbowałam...
- To nic. - Cześć.
Myślałam, że odpoczniecie w hotelu.
- Chcieliśmy zobaczyć wnuki. - Gdzie wujek Peter?
- Śpi. Jet lag. - Umieram z głodu.
AUSTRALIA OBSZAR POSZUKIWAŃ
Świeże owoce.
- Mango. - Super!
Chwileczkę. Umyjcie ręce.
Essie, pilnuj, żeby od razu myli ręce.
- Dobrze. - Dzięki, Essie.
Pozwalasz jej oglądać takie okropne rzeczy?
Ma obsesję na punkcie wiadomości. Nic nie poradzę.
Jing, przeniosłaś filiżanki?
Są w szafce. To lepsze miejsce.
Przyjęcie to kiepski pomysł.
- Będzie zbyt smutne. - Racja.
Chcemy poczuć odrobinę normalności.
Wasze życie nie jest już normalne.
- Zostaw trochę mango. - Po co udawać?
Kto chce zagrać w grę?
- Zagrajmy. - Oglądamy telewizję.
Mamo, mogę wypić mleko czekoladowe?
Tak, pewnie.
- Philip? - Tak?
Kim...
Kto jest na rysunku?
To Jezus.
Dlaczego narysowałeś Jezusa?
Masz go więcej nie rysować, dobrze?
Dobrze, mamo.
Synku. Chodź tu do mnie.
Bardzo cię kocham.
Wiesz o tym, prawda?
Tak. Ja ciebie też.
Leć po to mleko.
Dziękuję, mamo.
Niech Bóg was błogosławi i strzeże każdego dnia.
- Pan z wami. - I z duchem twoim.
Wiedzcie, że otacza nas obecność i miłość Boża.
Miłosierdzie Boże trwa na wieki.
Bóg bierze was pod skrzydła jak ptak swe pisklęta.
Wszechmogący, wieczny Boże, w swej miłości do ludzi
zesłałeś syna swego, Jezusa,
który stąpając po ziemi, był takim samym człowiekiem jak każdy z nas.
Tak jak i my, miał własne troski.
Odczuwał żal i strach.
- Niegrzeczny króliczek! - Bardzo niegrzeczny.
- Zasługujesz na karę. - Tak. Uderz mnie.
- Co? - Uderz mnie. Proszę, Dirk.
Mocniej. Dawaj.
Pa, króliczku.
- Powiedziałem: „Pa”. - Pa.
Co to za imię „Dirk”?
Dla białego mężczyzny.
Jak Chet, Tucker, Skeet czy David.
Koreanki też mają dziwne imiona.
- Uri, Yuki, Suki. - To japońskie imiona.
Znałem Koreankę o imieniu Suki.
Nic dziwnego.
Dobra.
Pa, Dirk!
Ile płacę?
Sześćdziesiąt.
Proszę.
Dziękuję.
Czy ten autobus przejeżdża przez Temple?
Daj spokój. Wysiądźmy na następnym przystanku.
Wsiedliśmy do złego autobusu?
Raczej nie.
Proszę pani?
Czy ten autobus zatrzymuje się na Temple?
Jestem Koreanką.
Zatrzymuje się czy nie?
Jest Koreanką.
Koreanką?
Nie mówi po kantońsku?
Pewnie nie.
Powiedziała, że jest Koreanką.
Hej, Puri.
Odebrałaś już ubrania z pralni?
Szukam czegoś na przyjęcie.
Sam po nie pojechał.
Jeszcze jedno.
- Pinot ciągle tak szczeka? - Tak, proszę pani.
Cały ranek.
Dziękuję.
Mercy! Już myślałam, że nie przyjdziesz. Usiądź.
Dzięki.
Znacie moją przyjaciółkę Mercy?
Nie poznałyśmy się. Lucia.
- Cześć. - Mercy, czym się zajmujesz?
Przyjaźnię się z Phileną.
Mam też mnóstwo innych zajęć.
Pisałam dla Hong Kong Post.
Byłam też hostessą, ale miałam mega nachalnego szefa.
Potem uczyłam bogatego dzieciaka,
ale jego stuknięta mama mnie wylała, więc teraz
- pracuję w cateringu. - To dość... eklektyczne.
- Napijesz się szampana? - Wolałabym French 75.
- Dobrze. - Boże, uwielbiam tego drinka.
Świetny pomysł.
- Jest z szampanem, tak? - I ginem i cytryną.
Brzmi wspaniale. Ja też poproszę.
- Jasne. - Dziękuję.
- Ja też. - Oczywiście.
Dziękuję.
- Znasz się na drinkach? - Po prostu...
- Na studiach dużo piła. - Obie dużo piłyśmy.
Ty masz lepsze pijackie historie.
- Coś słyszałam. - Nie!
Przysięgam, nic nie mówiłam.
- Philena! - Co?
Pomogę ci.
Cieszysz się na przyjęcie?
Raczej tak.
Spróbuj dobrze się bawić.
- Zapleść ci warkocz? - Nie mam sześciu lat.
Włożę nową opaskę.
Dobrze.
Rany. Piękna sukienka.
Jak się czujesz?
Staro.
Wyglądasz świetnie.
Wszystko gra?
Czy twoi rodzice mają rację?
Co do przyjęcia.
Powinniśmy zaczekać?
Doktor Stein twiedzi, że musimy żyć normalnie.
To jedyne wyjście.
Krok po kroku.
To nie jest żadna zdrada wobec Gusa.
- Mamo! - Przestań!
Mamo!
- Mamo! Nie daje mi oglądać! - Przestań!
Phil, skarbie, ubieraj się. Spóźnimy się. Daj.
Ja już jestem ubrana!
Nie dokładajcie nam stresu.
Oglądam. Nadal nie znaleźli samolotu.
Ja się tym zajmę. Wstawaj.
Znajdą ten samolot?
Nie wiem. Szukają go. Powinni go znaleźć.
Nie spotkamy się dziś wieczorem. Pracuję.
Nie mogę znaleźć jej Insta.
Tak, ty też to zrobiłaś.
- Te social media. - Obłęd.
- Szalona. - Nie!
- Kim jest Dirk? - Nie ma tak na imię.
To taki nasz żarcik.
Chwila, co to za facet?
- Dirk. - Jak ma na imię?
- Taki tam koleś. - Biały? Tak myślałam.
Nie bądź hipokrytką, Shellac. Umawiałaś się z białymi.
Byłam na kilku randkach. To co innego.
To też nic poważnego. Bawimy się.
- Dobra. - Wybaczcie, muszę was opuścić.
- Co? Już? - Dirk czeka.
Mercy! Nie wierzę, że nie chcesz powiedzieć, kim on jest!
Oby był przystojny!
No raczej!
Zadzwonię! Chcę wiedzieć wszystko!
Dziwne, nigdy o nim nie mówiła.
Ciekawe, kto to taki.
Na co tak patrzysz?
Pies Christophera szczeka cały dzień.
Kurwa.
- Co robisz? - Zamierzasz w tym iść?
Kogo obchodzi, co mam na sobie?
Trochę za późno na przejmowanie się opinią innych.
Nikt nie ma o tobie „opinii”.
Co?
Babka spod 304 znowu się na mnie gapi.
Tilda?
Masz paranoję.
- Hej, jak tam dzień wolny? - Wolny?
Pracowałam siedem dni z rzędu, nie licząc dzisiaj.
Boli mnie całe ciało.
Dziś zapłaciłam za kilka drinków tyle,
- ile wynosi moja dniówka. - Dołóż kawior.
- Już. - Jasne.
Tatar z łososia?
- Tatar z łososia? - Przepraszam.
Dobry wieczór. Co to jest?
Tatar z łososia.
A ten krakers? Zawiera gluten?
To chips wonton, więc... Tak, jest z mąki.
Na pewno chcesz tam iść?
Nie wiem. Margaret okropnie cię potraktowała.
Ale przyjaźniłyśmy się, a teraz nie potrafimy obok siebie stać.
To nas wykańcza. Mieszkamy w jednym budynku,
nie mam siły ciągle ich unikać.
Co?
Cuchniesz alkoholem.
Wypiłem piwko.
Jedziemy na imprezę. Zacząłem wcześniej.
Obiecałeś, że przestaniesz.
Gdybyś wtedy nie pił, to może...
- Może co? - Gdybyś przyznał,
gdzie byłeś i powiedział prawdę...
Więc to moja wina?
Oczywiście, że nie. Ale szkoda...
Nieważne. Nie chcę się kłócić.
Masz rację. Mam dość kłamstw.
Dalej tak nie mogę.
- Sam, zatrzymaj się, proszę. - Co ty robisz?
- Sam, zatrzymaj się. - Nie rób tego.
Wypuść mnie. Nie dam rady.
- O czym ty mówisz? - Błagam, Sam.
- Zatrzymaj się. - Nie, Sam.
- Stań! - David, nie możesz.
A przyjęcie? Oczekują nas.
Co ty robisz? Jedź dalej!
David, nie każ mi iść na przyjęcie samej.
Nie musisz tam iść.
Tylko się pokażę i zobaczymy się w domu, dobrze?
Dokąd idziesz? O której wrócisz?
- Wszystkiego najlepszego, Clarke. - Dziękuję.
Dziękujemy.
Umieram z głodu.
- Przynieść ci coś? - Jedzenie jest okropne.
Wcale nie, mamo.
Smakuje mi tylko koktajl z krewetek.
Pamiętasz jedzenie na naszej 25. rocznicy, Andy?
Było przepyszne. Najlepsze.
Widzicie? Gdybyście urządzili przyjęcie w domu,
- zatrudnilibyśmy tę samą firmę. - Nie teraz, mamo.
- Nie każę wam wracać na stałe. - Ale to masz na myśli.
Gdybym miała to na myśli, to bym to powiedziała.
- Powiedziałaś to wiele razy. - Kotku.
Dajcie spokój.
Nie przyleciałem z Filadelfii, żeby słuchać waszych kłótni.
- To nie czas i miejsce. - Omówimy to w domu.
Nie ma czego omawiać. Zostajemy w Hongkongu.
- Fuj. Okropieństwo. - To nie jedz.
- Ale jestem głodna. - Chodźmy po koktajl z krewetek.
Nigdy nie odpuszcza.
Myślę, że po wszystkim, co zaszło, chcą, żeby dzieci były w domu.
- I czuły równowagę. - Ich dom jest tutaj.
Wybacz, Peter. Nie chciałam się unosić.
Nie szkodzi. Pójdę...
po koktajl z krewetek.
Przylecieli tylko na kilka dni.
Wiem. Nie chodzi o nich, po prostu...
- Dzieci dobrze się bawią. - Tak.
Wszystko w porządku?
Jasne. Nic mi nie jest.
- Myślę o tym rysunku. - To tylko rysunek, kochanie.
Czemu myśli o Jezusie? Nie jesteśmy religijni.
- Może Brian mu coś powiedział. - Mahoney? Ta rodzina to buddyści.
Więc może inny kolega. To mógł być każdy.
To bez znaczenia.
Nie powinnaś się teraz tym zadręczać.
Jesteśmy z bliskimi na przyjęciu.
- Masz rację. Przepraszam. - Nie szkodzi.
Hej. Spróbuj się wyluzować.
Spróbuję. Obiecuję.
Kocham cię.
Dobra.
- Przyjechałaś prosto z pracy? - Co?
Nie.
Stresowałam się.
Nie wiedziałam, jaka to impreza.
Czy świętowanie, czy może coś innego.
To przyjęcie urodzinowe.
Tak. Ale wiesz, o co mi chodzi.
Patrz. Oto i ona.
Nie wiem, jak ona to robi. Jest taka spokojna.
Gdyby mnie coś takiego spotkało...
zabiłabym się.
Mamy 2014 rok. Jakim cudem zgubili samolot?
Ocean jest ogromny, bezkresny.
- Pierożka? - Dziękuję.
Przeraża mnie to, że mogli tak zniknąć.
Przepraszam.
Przepraszam. Co to jest? Podziękuję.
Mleko czekoladowe?
Mogę jeszcze?
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, CLARKE
Margaret? Chciałabym...
Margaret? Cześć.
Chciałam podziękować za zaproszenie... Margaret!
Idź.
Tu jesteś. Macie jeszcze... Jak to się nazywa?
Widziałaś Margaret?
Mercy?
Margaret! Tu jesteś.
- Margaret. - Co ona tu robi?
Kto?
Mercy. Co ona tu robi?
- To przyjaciółka. - Nie...
Nie jest moją przyjaciółką.
Zaraz przemowa.
Clarke cię potrzebuje.
Daj mi to.
Dziękuję za przybycie.
Bardzo to doceniamy.
Z wieloma z was dawno się nie widzieliśmy...
Może sama organizacja przyjęcia jest dziwna, ale...
chcemy nie tylko uczcić moją starość,
ale także skorzystać z tej okazji,
by wam wszystkim podziękować
za okazane nam wsparcie w tym roku.
To był i zapewne wciąż będzie najtrudniejszy czas w naszym życiu.
- Margaret ledwo kontaktuje. - Pewnie jest na lekach.
Takich przypadków jest mnóstwo.
Ale o tym słyszało pół świata,
bo oboje są fotogeniczni.
Nikt nie mówi tego na głos, ale każdy o tym wie.
- Pójdę już. - Co? Tak szybko?
Nie mogę patrzeć, jak się męczy.
Każde kwiaty tyle dla nas znaczyły.
Czemu zostali w Hongkongu?
Powinni wrócić do domu.
...koszmar. Cholera.
Przepraszam.
Życie zmieniło się nie do poznania.
Chcę powiedzieć jeszcze jedno.
Kochamy cię, Gus.
Tęsknimy za tobą, synku.
Gdziekolwiek jesteś.
Dziękuję.
Wszystkiego najlepszego.
- Widziałam ją. Jest tu. - Kto? Co?
- Mercy! Ona tu jest! - O czym ty mówisz? Chodź.
Czemu nam to robi?
Dobrze, uspokój się. Wystarczy tego szampana. Odetchnij.
- To nie tak. - Usiądź.
- Usiądź. Proszę. - Clarke.
- Jest na naszym przyjęciu. - Nie ma jej.
- Nie ma jej tu! - Nie oszalałam.
Margaret.
Dlaczego? Dlaczego tu jesteś?
Słucham?
Już dobrze. Chodź.
Przepraszamy.
Nie uwierzysz. Margaret odbiło.
Właśnie naskoczyła na kelnerkę!
- To nie ma sensu. - Mamo.
- Co miałaby tu robić? - Skończ!
Wiem, że to bez sensu, ale widziałam ją.
Była tu.
Margaret?
Hilary.
Wszystko gra?
Przyszłaś. Myślałam, że cię nie będzie.
Tak. Właśnie...
Musimy już wracać. Wezwiesz taksówkę?
Weźcie nasz samochód. Wrócimy innym.
- Nie, jedź z nimi. - Nie.
Wrócimy razem?
Jasne.
Na pewno?
- Chodźmy. - Sam czeka na zewnątrz.
Chodźmy.
Widziałam ją. Naprawdę.
Naprawdę ją widziałam. Prawda?
Boże.
Czy ja tracę rozum?
Nie.
- Oszalałam? - Nie.
- Co? - Poważnie naskoczyłaś na kelnerkę?
- Wybacz. - Tak, w samym środku imprezy.
- Może mam zwidy. - Nie.
Hej.
Nikt nie powinien przechodzić przez to, co ty.
Padam z głodu.
- Jedzenie było niejadalne. - Okropne.
Nie chciałam nic mówić. Przepraszam.
- Nie mogłam nic przełknąć. - Ja zjadłam paluszek chlebowy.
Kiedy byłaś tu po raz ostatni? To było z facetem?
- Chyba tak. - Nie. To było po tym.
Po czym?
Po wystawie Cecily Brown.
Wtedy byłam tu ostatni raz.
Boże, masz rację. To było wieki temu.
Wiem.
Chodził za nami ten biały przystojniak.
- Był w tobie po uszy zakochany. - Nie.
- Daj spokój. - Łaził za tobą jak szczeniak.
Ledwo skończył liceum. Wyglądał jak Ryan Gosling.
Miłe wspomnienia.
Co?
Moje małżeństwo się posypało.
Przykro mi.
Wyobrażasz sobie czasem, że masz zupełnie inne życie?
Że jesteś inną osobą?
Bez przerwy.
Kocham moją rodzinę, ale coraz bardziej chcę ich zostawić.
Mam mieszkanie w Koulunie.
Czasami potrzebuję być sama, wiesz?
Gdzieś, gdzie nie jestem żoną ani matką.
Gdzie nie definiuje mnie tragedia
i nikt nie przypomina mi, że mam dwoje, a nie troje dzieci.
Zawsze będziesz jego matką.
Raz się zakochałam i było cudownie
Lecz okazało się, że ma serce ze szkła
Śpiewałaś to na karaoke.
Pamiętam.
I się rozebrałaś.
Raz się zakochałam i było bosko
Lecz okazało się, że tracę rozum
Czułam, że to miłość Lecz byłam ślepa
Brak zaufania, miłość przeminęła
Teraz jest
Chodź.
Mi bardzo przyjemnie Świetnie czuję się
Miłość mąci w głowie Spokoju nie daje
Gdy boję się, że stracę cię To nie w porządku
Że tak droczysz się
Co?
Co się stało?
Co?
Zabierz mnie na ten targ.
Proszę.
Wracajmy.
Już dobrze.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Hil...
- Co? Co... - Margaret. Uspokój się.
- Chodzi o moje dzieci? - Przestań.
Nie wysiadaj.
Dowiem się, co się dzieje.
- Co się stało? - Chodzi o mojego sąsiada.
Znaleźli go w mieszkaniu. Nie żyje.
Dzięki Bogu.
Dziękuję, że przyszłaś.
Wiem, że zależało ci na małżeństwie,
ale żaden związek nie przetrwałby kłamstw,
które opowiadał David.
Myślisz, że wszystko wiesz, ale tak nie jest.
Wróciła pani. Podać coś?
Nie, dziękuję, Puri.
David był w domu?
Nie.
Dobrze, dziękuję. Wracaj do łóżka.
Dobrze.
Tak?
Nie.
To wszystko jest takie...
Nie wierzę, że po prostu umarł.
Miał już swoje lata, prawda?
Ja...
Nie pytałem. To był ciężki wieczór.
Gdzie byłyście? Mogłem po ciebie przyjechać.
Czemu nie dzwoniłaś?
Phil?
Phil, co robisz?
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska