Gus.
Perdón.
- Perdón. - Ven aquí, ruliño.
Desculpa!
Gus, ven aquí.
Perdón.
Gus, para!
- Desculpa. - Ruliño, vamos!
Desculpa.
Gus! Non, Gus.
- Desculpa. - Gus, para.
Perdón.
Pilleite.
Se caes pola popa do barco, vas acabar machucado.
Queres iso?
Non, iso ti.
Non, vaite machucar a ti.
- A ti. - Non.
- Non, a ti. - Non, a ti.
Moitas grazas.
Grazas, síntoo moito.
- De nada. - Non fagas iso.
Non podes correr así polo barco, vale?
Quedas comigo e con papá.
Estamos nun barco rodeados de auga
e é moi perigoso.
Non.
Cando comezades a buscarlles fogar ós nenos?
Moitas nais non asinan os papeis. Cren que van volver.
E os rapaces acaban pasando aquí moito tempo.
Por aquí.
A seguinte parte da visita conséguese
grazas as vosas doazóns.
Queremos visitar...
Mira canto queixo hai e ninguén o quere.
¿Tanto queixo europeo teñen todos na casa
que non ven o deste bufete?
Probaches a burrata? Está boísima.
A que si?
Este ano teño que ir a Italia.
Ten que ser.
- Non podes ir. - Por que non?
É unha irresponsabilidade.
Ti este ano xa fuches dúas veces.
E a Tailandia, India e Australia.
Xa, pero é diferente.
Porque es unha nena rica?
Que bruta!
Tes que estudar ou ter un traballo.
Veña, imos cos meus amigos.
Creo que non lemos ben a invitación.
Auga, viño e nenos. Mala combinación.
É como estar rodeada dunha gran piscina.
Vou con Essie.
Estás ben aquí, ceo.
Pedín unha Coca-Cola Zero, esta é Light.
Non é o mesmo.
Desculpe, señora.
Non lles podedes falar así.
Por experiencia, isto funciona así.
Tía Essie.
Encárgome eu, señora.
Moitas grazas, Essie.
Vou contigo, Essie.
Tes sorte de que se leven ben.
Essie leva connosco dende que naceu Gus. É como da familia.
Eu tívenlle que mercar o billete a Mercy.
Vivía na casa con súa nai.
Hong Kong está lonxe abondo para que non me siga.
Perdoade. O deber chámame.
Ola, como estás?
Fuches a Columbia?
Fun bolseira.
Que sorte.
Tiña boas notas.
Teño de todo menos sorte.
De feito, estou algo maldita.
Como?
A miña cara atrae a mala sorte.
Non só a miña cara.
Léronme as cartas de rapaza
e dicían iso mesmo.
Non caserei, non terei familia e morrerei soa.
Algo así.
Aceptaron o teu irmán en Columbia?
Vas ir velo?
Irei cos meus pais cando el vaia vivir para alí.
Quere visitar América do Sur.
Leva os mellores clubs de Manhattan.
- Cales? - Leva o DL...
Lembras que fomos ese verán?
Carainas! Si...
Que fai?
Meu Deus.
Faino.
- Philena! - Que? Ai, Deus!
Está tola, xa cho dixen.
A que nado por baixo?
Veña, faino!
- Faino! - Veña.
As cousas nunca che saen como queres.
Cabalga a cegas cara a un precipicio.
Ten coidado... Estás maldita.
Nunca casarás, non terás familia.
Mira.
Morrerás soa.
Antes de saltar, pénsao. Sempre tera mala sorte.
Naciches coa maldición e só terás mala sorte.
É todo o que che vén, así que, vai con coidado.
A sorte nunca estará do teu lado. Nunca vin unha persoa con tan mala sorte.
Está lista.
Vale.
Ola.
Como acabaches aquí?
Ceos, é tan pequena.
Pequena coma un paxaro.
Non coma Chloé, que naceu tan gorda
que viñeron varias enfermeiras a vela.
Quen se pode resistir a un bebé gordo?
Os pulsos tan repoludos.
Cando chegamos á casa, a miña nai confinounos un mes.
Verdade?
Non me deixaba lavar o cabelo.
Dábame té amargo e unha sopa noxenta.
Pobriña.
Ninguén che vai facer sopa.
Non.
Que pasou? Estás ben?
Espera.
Vou pola toalla.
Toma.
Que pasou?
É longo.
Onde tes a roupa?
Vou por ela se queres.
Son Margaret, por certo.
- Un viño branco para a dama. - Grazas.
Non quero máis viño.
E o que sexa con fresa para a señora.
Precisades algo máis?
Non, grazas.
- Si? - Grazas.
Deica logo. Adeus.
Moi ben adestrado.
Non está mal.
Ti non.
Ía comezar de cero en Hong Kong.
De cero?
Ós 24?
Tómasme o pelo.
Xa che digo.
"Xa che digo. "
Moi gracioso.
Gústavos Hong Kong?
Si.
Boto de menos a casa, pero...
Vivimos no Peak. Boas vistas.
Si.
O maior grupo de calvos brancos conducindo cabriolés que vin nunca.
Sei unha bocalada.
Ei, prometiches non dicila nunca.
Gus! Non o digas diante de mamá.
Vouno dicir.
- Vouno dicir. - Ei.
Non digas iso diante da túa nai.
Traballa moito por vós.
- Non o digas xamais, vale? - Vale.
Moi ben.
Espera.
Choca aí.
Tes irmáns?
Son filla única.
De veras?
A miña tía ten un restaurante.
Miña nai axudábaa mentres eu coidaba dos nenos.
Gústanme.
E menos mal, porque tiña un cento deles.
Non o axites.
Mira, se...
Se necesitas axuda, conta comigo.
A xente sempre di iso por dicir.
Falo en serio.
Para, Gus!
Ás veces síntome mellor cos nenos ca cos adultos.
Arre carallo!
Non pasa nada.
Iso non me asusta.
Quero ir con Essie!
Quero ir con ela!
Ven.
- Quero ir con Essie! - Está ocupada.
Ven comigo.
Quero ir con Essie!
Lévame!
Quere ir contigo.
Si, señora.
Veña.
Tes que facerlle caso a mamá.
Estou canso.
Non te preocupes. Mac ocúpase.
Non te preocupes.
Déixaas aí.
- Non, deixa estar. - Axúdoche?
- Non. - Vale.
Ola, Pinot.
Que tal?
Amodo, Gus.
- Veña. - Vamos.
Vamos.
Ola, Sam.
Señor.
Grazas.
Fotos novas do cole?
Os nenos parecen maiores.
Como medraron.
Si, señor.
Cantos anos teñen?
Nove e sete, señor.
Nove e sete?
Vaia.
O tempo voa.
Inda non hai tanto tiñan seis e oito.
Tes sorte. Parecen bos rapaces.
Grazas, señor.
Nós estamos buscando un.
Si.
Sempre pensei que nunca sería un bo pai.
Pero non sei.
Agora vexo ser pai como un rexuvenecer.
Teño unha relación complexa coa familia.
Case non os vexo.
Puiden ir á voda do meu irmán o ano pasado,
pero...
Hai moita historia.
E a familia de Hilary é complicada.
Non queremos acabar así.
Si, señor.
Hilary Starr.
- Sígame, por favor. - Grazas.
Ola.
Perdoa, chego tarde.
Ola.
Vin andando.
Teñen ameixas.
Encántanche.
Que, como foi?
Xa sabes, desacougante e cheo de desinfectante.
Como?
Tras moitos grazas e formularios,
comezaron a repartir bebés.
Colliches un?
Unha pequecha.
Tería un mes e xa estaba no sistema.
Xa sabes...
Como se nos dixésemos unha á outra: "Merda!"
Un: "Como cheguei aquí?" Esa clase de "Merda!"
Deume moita mágoa.
Non era un: "Lévote xa.
Era un: "Vémonos en 20 anos e bebemos xuntas. "
E claro, as outras mulleres
cos ollos chorosos e dicindo o que cumpría
e eu alí...
Que?
Non sei. Sendo eu, sabes?
Sendo... eu. É terrible.
Non pedimos iso.
Reservou para un evento especial.
- Non pasa nada. - Colle un.
Non, non fai falla.
Veña, hoxe é un bo día.
Veña, vale. Grazas.
Vostede quere algo?
Non, con auga abonda, grazas.
- Creo que pedirei as ameixas. - Si?
Pois polas ameixas.
Polas ameixas.
- Porque sempre estean no menú. - Si.
Hoxe pensei moito en nós,
en sermos pais
e nesa explosión de amor da que fala a xente.
Xa sabes, cando adoptan...
Ven o neno e sábeno ó momento.
Nese momento, sábeno, entendes?
Pero como é posible? Como o saben?
Xa.
E se eu non sinto nada?
Sentirás cando sexa o teu.
Seguro?
Si... A ver.
Ven.
Cando teñamos un bebé, esqueceremos o difícil que foi intentar facer un.
Vale?
A próxima é a nosa.
Só hai que seguir.
Vale?
Si.
Vale.
Non me gusta a comida.
Quero outra cousa!
Gústache a comida vermella. Amorodos, ketchup...
Non, quero chow fan!
Non me gusta.
Fágoche chow fan?
Non, isto non é un restaurante.
Non poden pedir e ter o que queiran.
- Pero Essie traballa para nós. - Ei!
Essie está para nos axudar, non para consentirte.
A túa nai fixo unha lasaña moi rica.
Tes que comela.
- Apesta. - Eu comeríao, tía Essie.
Santo ceo, Philip.
Só digo que non lle diría que non se o tivese diante.
- Come iso. - Non quero!
Gus, déixate de lerias.
Veña, ruliño, come.
Conto ata tres.
Un, dous...
Non!
Arre carallo.
Metécheste en problemas!
Agora hai que limpar a túa esterqueira.
Non te me movas de aí!
Aí quietiño, oíches?
Ata que volva.
- Ola, Christopher. - Ola.
Que tal a nova dieta do can?
A caca é máis consistente, iso é algo.
Seguro.
Seguro que non vos importa coidar dela?
Claro que non, é un pracer.
Grazas.
Gus!
Que fas aquí?
Gus!
Veña, Gus!
Gus!
Oh, non! Onde se metería Gus?
Aquí o está!
- Lévoo á casa. - Vale.
- Non tardes. - Agora volvo.
- Mira quen é. - Vamos.
Ola.
Ola, Pinot.
Vamos.
Daisy, está Gus?
- Vale. - Non.
Gus! Díxenche que non marchases!
- Grazas, Hil. - Estaba na miña planta.
- Deus, vaia día. - Queres beber algo?
O seu té xeado, señor.
Essie coidounos moi ben de pequenos.
Agora consínteos, dálles todo canto queren,
sen disciplina, e eu teño que ser a mala.
Ó mellor deixastes que se pasase da raia.
Pode ser, pero non a podemos botar, é da familia.
Sabes que sempre dis o mesmo?
"Essie é da familia. "
Non o é e sábelo.
Vive connosco dende que naceu Gus.
Seino, pero todo o mundo ten asistenta.
Es a súa xefa.
Non a súa amiga.
Tes que poñer límites,
que saiba cales son as normas.
Vivir aquí non axuda.
Estamos en Hong Kong,
pero ás veces parece unha aldea.
Hoxe estivemos nun iate cun grupo de expatriadas
que se queixaban das tendas,
botábanlle ketchup ó ramen e berrábanlles ás asistentas.
Ceos, eran o peor.
Que ides comer?
- Chow fan. - Outra vez?
Si!
- Está bo? - Si.
- Aí tes o problema. - Non axudan.
- Non. - Non.
Ola, mamá.
Volvo tomar a píldora.
Sábeo David?
Xa o sei. Odio mentirlle...
pero non sei como dicirllo.
Non me quero meter,
pero téñocho que dicir.
Cando quedei embarazada de Gus,
non quería outro fillo.
Non o sabía.
Síntome culpable dicíndoo,
pero tiña unha voz na cabeza
que dicía: "Non quero outro fillo. "
Pedía que desaparecese.
Pero logo, naceu, vin a súa cara
e a miña primeira palabra foi: "Perdón. "
Non quero que perdas a oportunidade de ser nai
porque penses que non vas ser quen.
Es capaz!
Sei que o es.
E se non o son?
E se non quero selo?
Ti dis que sempre nos sacrificamos máis.
Facémolo case todo e somos as malas.
E non quero ese rol.
Cres que David non te apoiará?
Non é iso, pero...
- Volveu beber? - Non!
Non, está ben.
Esforzouse moito, leva case un ano sobrio.
A ver, un ano...
Vai ser un bo pai.
Ese non é o tema. Vai ser bo pai.
Por iso sinto que o estou traizoando.
Ambos os dous acordamos
apoiarnos cando casamos.
Nada de fillos.
Agora parece que cambiou de parecer
e síntome obrigada a facer
algo que non sei se quero.
Cómprasme o xogo do móbil?
- Agora non. - Dixeches que despois.
Faille caso á túa nai.
- Dános... - Por favor, mamá!
- Rematei os deberes. - Non tal, é mentira!
- Basta. Dáme... - Como o sabes?
- Non estiveches comigo. - Pois parece.
Tes que poñer o contrasinal.
Grazas, mamá.
Síntoo.
Fun onda Margaret, necesitaba desafogarse
e comezamos a falar e fóiseme o santo ó ceo...
Ola, Puri. Que tal?
Antes de esquecelo, mañá tes que recoller un paquete.
Vou quitar a roupa. Síntoo.
Botaban faragullas de pan polo camiño
que lles indicaba o pai.
Está na cama con el.
Debería pagarlle máis por devolverme a muller.
Antes sempre ías ti.
Xa o sei, pero non sei...
Ei, os rapaces teñen etapas.
Xa, pero...
Xa lle pasará, e nós esquecerémolo.
Non fai falla que o fagas hoxe. Foi un día longo, xa nos ocupamos nós.
Grazas. Boas noites.
- Boas noites. - Adeus.
Temos que poñer uns límites.
Ten que saber ata onde chegar.
Pois poñamos límites.
Que?
Son unha parva.
Cando vexo como ela o arrola,
non sei que me pasa!
Nunca quixen ser unha nai así,
das que están sempre cos fillos.
Estaba moi ocupada para iso.
Agora estás ocupada.
Non.
- Si. - Tiña un traballo.
Pero tanto ten, imos...
Volvemos á casa.
Que?
Ofrecéronme outro contrato.
Acordamos volver, pero é moi boa oportunidade.
Non.
- Non podes. - Margaret.
- Non podo botar outro ano aquí. - Margaret!
Non é xusto. Xa busquei oficina.
Organicei reunións cos clientes nas vacacións.
Tódolas miñas amigas de alá son empresarias e artistas.
- Aquí as mulleres son só esposas... - Vale.
...e convertinme nunha.
Foron moi xenerosos ó renegociar a nosa condición de expatriados.
Poderiámonos permitir...
Isto só pasa porque deu a casualidade de que gañabas máis ca min.
Non.
Sinto que teño que renunciar a todo.
Todo canto era meu. Sinto que teño que ser...
Ser que?
A contable da familia.
A túa contable.
Non é así.
Si.
Bótala de menos?
A casa?
Non sei.
Gústame esta vida.
A comida, a axuda, os choferes. Todo é máis doado.
Isto non é a vida real, Clarke.
Non é malo mimármonos un pouco.
Non si? Merecémolo.
Lembras cando chegamos?
Levamos os nenos a tantos lugares. As viaxes a Macau,
tomar o té no Peninsula, o mercado nocturno.
Non che gusta o mercado.
Si, odio o mercado, pero os nenos adórano, por iso me gusta.
- Non, Clarke. - Pénsao.
Só pénsao, por favor!
Por favor!
Pensareino.
Vale.
Corrícheste?
Non, córrete ti.
- Segura? - Si.
- Si? - Si.
Estás a punto?
Si.
- Perdoa. - Tanto ten.
Non pasa nada.
Fágoche iso?
Agora non.
Vale. Seguro?
- Veña. - Si.
Vale.
- Si. - Vale.
Oh.
Si.
Veña, rapaces!
Daisy, vamos.
Ides perder o bus.
Non podo ir así. Suponse que estou extinguido!
- Iso era hoxe? - Si.
- Despídete da túa nai. - Adeus!
Tes... Adeus, rulo.
Quérote.
Leva caramelos?
- Que? - Caramelos.
- Non pode almorzar azucre.
Hoxe imos ó mercado.
Esquecemos o disfrace de Philip.
Era a semana que vén.
Eu tamén o pensei.
Rinoceronte ou paxaro.
- Adeus! - Temos un de paxaro
do Samaín.
Algo apañamos.
Chego tarde. Vémonos.
Vale, quérote.
Quérote.
Ola, ruliño.
Como foi o día?
Berráronlle a Winnie.
Si, e iso? Que fixo?
Agarda. Deixa que che axude.
Que pasou con Winnie?
Bicou a Willem na boca.
Na boca?
Si, sempre o persegue.
Non debería facer iso.
É unha parvada.
Perdoa. Non podo ir hoxe. Outro día?
Perdón!
- Non é culpa miña. - Furáchesme a á!
Mamá mandoume poñelo.
- Rapaces. - É meu! Para!
- Gus dorme. - É vello e non che gustaba!
- Tanto ten. - Deixa.
- Daisy. - Ódiote!
Quere que espere, señor?
Non fai falla, Sam.
Collerei un taxi dende aquí.
Vale, grazas, señor.
Estás chamando a David Starr.
Deixa unha mensaxe e chámote.
Perdoa, Hilary.
Queren que cambiemos os pendentes polos dereitos de marca.
- Que marca? - Parecen un Mickey Mouse.
Son aros.
Traen outros, por se os queres ver.
Xa se gravou a metade da campaña con estes.
Non quedará ben se os cambiamos.
Ei, marchas?
Si, xa o solucionarás.
Essie, lavas isto?
Púxoos tres días seguidos.
- Si, señora. - Estás facendo a cea?
- Si, señora. - Non cho dixen?
Non é necesario, imos saír cos nenos.
Vale, voume preparar.
Pensei que che gustaría ter a noite libre.
Vale, rapaces. Mac está esperando.
- Vamos. - Essie non vén?
- Necesita tempo libre. - Non o esqueza isto.
- Quero que veña. - Grazas, Essie.
- Adeus. - Adeus!
- Está esperando. - Adeus.
Adeus.
Cando era pequena aborrecía o peixe así.
Non quería comer nada que tivese cara.
Os animais teñen cara.
Os nuggets de polo non.
Os adultos non os comen.
Ben, eu non son unha adulta.
Que ben que viñeras. Por pouco non te chamo.
Alégrome. Non tiña nada que facer...
Onde vives?
Kowloon.
- Iso é meu. Quéroo. - Soa?
- Si. - Ei, amodo.
Ó acabar de estudar, tiven que marchar de Nova York.
Non podo vivir con miña nai.
O meu pai axudábanos a comunicarnos. Están separados.
Botaralos moito de menos.
Non.
- Un pouco. - Xa.
Meus pais morreron un detrás do outro.
Tiña a túa idade.
Si.
Non chegaron a coñecer os avós.
Pero non sei.
Tivéronnos a min e a miña irmá ós 40.
Sabiamos que os íamos perder antes que o resto.
Iso non fai que os queiras menos.
Ás veces cando soa o teléfono penso que é miña nai.
Gústame pensar que seguen vivos.
Aínda que sexa por un segundo.
Gústame pensar que coidan de nós.
O mundo é máxico, se abres a mente.
- Mamá? - Si?
Vou deixar de comer carne.
Crereino cando o vexa.
E as hamburguesas?
Podo deixalas cando queira.
- As salchichas? - Tamén.
E a pizza de pepperoni?
Nunha entrevista. Pago a conta? Axuda.
Pode que coma carne, pero só os venres.
Perfecto.
Non.
Pago eu.
- Estás segura? - Si, inviteite eu.
- Non sabía se era... - Fasme un favor.
De verdade.
Veña.
- Onde imos? - Imos á rúa dos animais?
Quero ver coellos.
- E cadeliños. - Vale, veremos as dúas cousas.
Queres ver o can?
Queres entrar?
Si.
Veña.
Mira.
Podemos mercala, mamá?
Quero un can. Un cadeliño.
Queres un?
Papá non che deixaría.
Nunca.
Quero mercar moitos coellos. Milleiros.
Podo mercar un coello?
Que coello queres?
O vermello.
- Vermello? - Si.
Hai coellos vermellos?
Si, si que os hai.
E un peixe.
Crin que che gustaba o azul.
- E un azul. - Gústache o laranxa, lembras?
Quero o peixe laranxa.
Levo este, por favor.
É chulo, verdade?
Si, moi chulo.
Pagou ela pero dixo que lle estou facendo un favor.
Non é un traballo?
- Non imos comprar. - Quéroo.
Papá dixo que nada de animais.
Dixo que nada de cans.
O teu pai marcha se imos cun animal.
E unha serpe?
Si, e dicímoslle: "Mira o que mercamos. "
Veña, vamos.
Queres xeado?
Quero un té.
Quéroo de plátano.
De plátano?
É noxento e pastoso.
- Se lle gusta o plátano... - Gústame.
Podemos mirar alí?
Prometo non mercar nada. Só quero ver.
- En serio? - Teñen figuras.
Vale.
Quedo eu con el.
Vale, grazas.
Vémonos despois.
Que bonito.
Si.
Non compredes animais.
Mira os papaventos.
Vaia, eses son preciosos.
Xoguetes.
Cal che gusta?
Gústame o do tren.
Podemos ir aí?
- O tren? - Si.
- Philip, agarda. Vai amodo. - Veña, Mercy, apura.
Non o collas.
- Non sabes de quen é. - Sóltame.
O camión.
Onde están as figuras?
Un pouco máis adiante?
Mira os gatos da sorte. Son moi chulos.
É moi chulo.
Vemos os muíños?
Si, por favor.
Quero un coello.
Quero un robot.
Queres un coello ou un robot?
Un robot.
Non te escoito. Un robot?
Quero un robot.
Quero un coello.
Un coello? Non sei se túa nai
quere que teñas un coello.
Ó mellor teñen robots. Imos?
Si, por favor.
Mira eses.
Que chulos!
Acéndese?
Quero unha bóla.
Non.
Axudádeme. Collédeas.
Xa a teño.
Mercy, hai máis aquí.
Mercy, atopei unha.
Tes traballo? Ti?
Por aquí!
Ha, ha.
Un globo, Mercy.
Un globo.
- Xa o vexo. Moi ben. - Un globo.
Cóbrolles o día de proba? Canto?
E o teu irmán?
Estaba aquí.
Gus?
- Gus? - Gus!
Gus?
Gus!
Gus?
Gus!
Gus?
Aí están.
Vai todo ben?
Onde está Gus?
Estudouse cada minuto daquela noite.
Onde estiveron. Onde ían.
Quen estaba alí.
É a coidadora que o perdeu.
Díxolles á nai e á policía
que o estaba collendo da man.
A verdade é que iso non é posible.
Se o estivese collendo da man, o rapaz seguiría aquí.
A familia perfecta.
Rota pola súa culpa.
O detective dixo que en casos así adoita ser alguén coñecido.
Familia, veciños, compañeiros de traballo.
Díxolle á policía que ía de camiño á casa.
Aínda que fose mentira.
Está alguén con ela?
Non.
Ola.
Son David, oín o que pasou.
Tremes co frío.
Toma a miña chaqueta.
Toma.
Podo chamar a alguén?
Como te chamabas?
David.
Son veciño de Margaret.
Ía cara á casa e... vin as luces.
Igual non deberías...
Lévote eu.
Que tal se te levo á casa?
Deberían descansar.
Mañá continuaremos coa busca.
É hora de marchar.
Non pasa nada.
Vamos.
Non pasa nada, veña.
Subtítulos: Darío Vázquez Filgueira
Supervisora creativa: Darío Vázquez Filgueira