Gus.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Chodź tu.
Przepraszam!
Gus, wracaj.
Przepraszam.
Gus, stój!
- Przepraszam. - Skarbie, zatrzymaj się.
Przepraszam.
Gus! Nie.
- Przepraszam. - Zatrzymaj się!
Przepraszam.
Mam cię.
Jeśli spadniesz za burtę, posieka cię na kawałki.
Tego chcesz?
Ciebie posieka!
Nie mnie, tylko ciebie.
- Ciebie! - Ciebie!
Ciebie!
Bardzo dziękuję.
I przepraszam.
- Żaden problem. - Nie rób tak.
Nie oddalaj się. Nie na łodzi. Dobrze?
Trzymaj się mnie albo tatusia.
Jesteśmy na łodzi, otacza nas woda
i jest niebezpiecznie.
Nie.
Kiedy można zacząć szukać dziecku nowych rodzin?
Większość matek nie podpisuje formularza. Myślą, że wrócą.
Więc dziecko jest tu przez długi czas.
Tędy proszę.
Tę część zawdzięczamy
waszym datkom na rzecz sierocińca.
To sama przyjemność.
Tyle sera, a nikt go nie je.
Mają w domach tyle europejskiego sera,
że nie zauważają tego bufetu?
Próbowałaś burraty? Pycha.
Prawda?
Muszę zwiedzić Włochy jeszcze w tym roku.
Muszę.
- Jak to? Nie możesz. - Czemu?
Bo to nieodpowiedzialne?
Ty byłaś tam dwa razy w tym roku.
Do tego w Tajlandii, Indiach i Australii.
Wiem, ale to co innego.
Bo jesteś z bogatej rodziny?
Nie bądź taka.
Musisz znaleźć pracę. Choćby dorywczą.
Chodź. Poznasz moich przyjaciół.
Chyba źle zrozumiałam zaproszenie.
Woda, wino, dzieci. Beznadziejne połączenie.
Otacza nas gigantyczny basen.
Pójdę z Essie.
Zostaniesz ze mną, kochanie.
Prosiłam o colę zero. To jest cola light.
To co innego.
Przepraszam.
Nie mów tak do nich.
Mieszkam tu od dawna, inaczej się nie da.
Ciociu Essie!
Wezmę go, pani Margaret.
Dziękuję, Essie.
Pójdę z tobą, Essie.
Dobrze, że lubi waszą służącą.
Essie jest z nami od narodzin Gusa. Właściwie należy do rodziny.
Musiałam kupić Mercy bilet do Hongkongu.
Mieszkała z mamą.
Nie poleciałaby za mną aż do Hongkongu.
Wybaczcie. Obowiązki.
Cześć, co u ciebie?
Ukończyłaś Columbię?
Stypendium.
Szczęściara.
Nie. Miałam dobre oceny.
Jestem przeciwieństwem szczęściary.
Wręcz jestem przeklęta.
Przeklęta?
Głównie przez moją twarz. Jest jak zbiornik na nieszczęścia.
Nie tylko twarz.
Mama wróżyła mi z kart,
wyszło dokładnie to samo.
Nie wyjdę za mąż, nie będę mieć rodziny, umrę w samotności.
I takie tam.
Twój brat dostał się na Columbię?
Odwiedzisz go?
Tak. Pewnie pojadę z rodzicami, gdy przeniesie się jesienią.
Muszę przedstawić cię mojemu przyjacielowi Antonio.
Ma świetne kluby na Manhattanie.
- Które? - Na przykład DL.
Byliśmy tam latem, pamiętasz?
Racja...
Co?
O Boże.
Po prostu skoczyła.
- Philena! - Co? O mój...
Mówiłam, że jest szalona.
Przepłynąć pod łodzią?
Tak! Zrób to!
Zrób to!
Nic nie będzie szło po twojej myśli.
Jedzie na ślepym koniu w kierunku urwiska.
Uważaj... Jesteś przeklęta.
Nie wyjdziesz za mąż, nie będziesz mieć rodziny.
Patrzcie.
Umrzesz w samotności.
Zanim skoczysz, zrozum to! Zawsze będzie miała pecha.
Urodziłaś się przeklęta. Będziesz mieć pecha.
I tylko pecha. Bądź ostrożna.
Nie będzie ci się układało. Nigdy nie widziałam tak pechowej osoby.
Jest gotowa.
Dobrze.
Hej, mała.
Jak tu trafiłaś?
Rany, jest taka tycia.
Jak ptaszek.
Moja Chloé urodziła się taka tłuściutka,
że pielęgniarki zawołały do niej inne pielęgniarki.
Nikt nie potrafi oprzeć się tłuściutkiemu dziecku.
I tym uroczym nadgarstkom.
Gdy wróciłyśmy do domu, moja mama zamknęła nas na miesiąc.
Prawda?
Nie pozwalała mi myć włosów,
podawała mi gorzką herbatę i obrzydliwą zupę.
Biedactwo.
Tobie nikt nie gotuje zupy.
Nie.
Co się stało? Wszystko gra?
Chodź.
Dam ci ręcznik.
Proszę.
Co się stało?
Długa historia.
Gdzie twoje ubrania?
Pójdę po nie.
Margaret, tak w ogóle.
- Białe wino dla pani. - Dziękuję.
Choć nie powinnam już pić.
Koktajl truskawkowy dla panienki.
Jeszcze coś? Coś dla ciebie?
Ja dziękuję.
- Na pewno? - Dziękuję.
Do zobaczenia.
Dobrze wychowany.
Całkiem nieźle.
Nie to, co ty.
W Hongkongu miałam zacząć od nowa.
Od nowa?
W wieku 24 lat?
Chyba żartujesz.
Racja.
„Racja”.
Przezabawne.
Podoba wam się tu?
Tak.
Czasem tęsknię za domem, ale...
Mieszkamy na Wzgórzu Wiktorii. Piękny widok.
Tak.
Nigdzie nie widziałam więcej białych łysoli w kabrioletach.
Znam słowo na K!
Obiecałeś, że nie będziesz go mówił.
Gus, nie przy mamie.
Powiem je.
- Powiem! - Hej.
Nie mów tego. Zwłaszcza przy mamie.
Tak bardzo o ciebie dba.
- Nigdy tego nie mów. - Dobrze.
I super.
Chwileczkę.
Masz rodzeństwo?
Jedynaczka.
Naprawdę?
Ciocia ma knajpę w Queens.
Mama jej pomagała, więc zajmowałam się kuzynami.
Kocham dzieci.
Całe szczęście, bo miała ich siedem miliardów.
Nie potrząsaj.
Jeśli...
Jeśli będziesz potrzebować pomocy, jestem do dyspozycji.
Ludzie nigdy nie mówią tego szczerze.
Ja mówię szczerze.
Nie potrząsaj tym!
Czasami lepiej czuję się przy dzieciach.
Kurwa!
Bez obaw.
Tak łatwo się nie zrażę.
Essie! Chcę do Essie!
Chcę do Essie!
Ja cię zaniosę.
- Chcę do Essie! - Jest zajęta.
Mama cię weźmie.
Chcę do Essie!
Na rączki!
Chce do ciebie.
Tak jest.
Chodź.
Powinieneś słuchać mamusi.
Jestem zmęczony.
Zostaw, Mac je weźmie.
Nie trzeba.
Zostaw.
- Nie. Wezmę je. - Pomóc?
- Nie trzeba. - Dobrze.
Cześć, piesku!
Cześć.
Cześć wam.
Ostrożnie, Gus.
Chodź.
No już.
Cześć, Sam.
Dzień dobry.
Dzięki, stary.
Nowe zdjęcie?
Wyglądają na starsze.
Szybko rosną, co?
Tak jest.
Ile mają lat?
Dziewięć i siedem.
Dziewięć i siedem?
Rany.
Ale ten czas leci.
Wczoraj były rok młodsze.
Wyglądają na dobre dzieciaki.
Dziękuję.
My staramy się teraz o dziecko.
Tak.
Kiedyś myślałem, że nie nadaję się na ojca.
Teraz już nie wiem.
Dziecko to szansa na powrót do dobrych czasów.
Mam skomplikowaną relację z rodziną.
Rzadko się widujemy.
Przegapiłem ślub brata rok temu.
Ale...
zbyt wiele się wydarzyło.
A rodzina Hilary jest wiecznie skłócona.
Chcemy zrobić to lepiej.
Oczywiście.
Hilary Starr.
- Proszę za mną. - Dziękuję.
Cześć.
Przepraszam za spóźnienie.
Cześć.
Przyszłam pieszo.
Mają małże.
Uwielbiasz je.
Jak było?
Smutno i śmierdziało odkażaczem.
Co?
Rozmowy, podziękowania i czeki.
Potem mogłyśmy potrzymać dzieci.
Trzymałaś jakieś?
Małą dziewczynkę.
Ma ledwo miesiąc, a jest już w systemie.
Czułam się,
jakbyśmy obie chciały powiedzieć do siebie: „Kurwa!”.
W sensie: „Co ja tu robię?”.
Było mi jej żal.
Nie chciałam jej zaadoptować,
ale mogłabym pogadać przy drinku za 20 lat.
Pozostałe kobiety
miały świeczki w oczach i mówiły piękne słowa,
a ja...
Co?
Po prostu byłam sobą.
Po prostu sobą. To okropne.
Nie zamawialiśmy tego.
Mają państwo rocznicę.
- Nie trzeba. - Napij się.
Nie muszę.
Dobrze się dziś czuję. Proszę.
Dobrze, poproszę. Dziękuję.
Coś dla pana?
Wystarczy mi woda, dziękuję.
- Ja też zamówię małże. - Tak?
A więc za małże.
Za małże.
- Żeby zawsze były w karcie. - O tak.
Zaczęłam myśleć o nas,
o dziecku
i o tym, że ludzie czują tę natychmiastową miłość.
Gdy chcą adoptować dziecko,
spotykają je i po prostu wiedzą.
Od razu. Wiesz?
Ale skąd to wiedzą? I co wiedzą?
Tak.
A jeśli nic nie poczuję?
Przy swoim poczujesz.
Na pewno?
Tak. Posłuchaj.
Daj rękę.
Kiedy będziemy mieć dziecko, zapomnimy, jak trudno było je zrobić.
W porządku?
Za miesiąc się uda.
Nie odpuszczajmy.
Dobrze?
Tak.
Nie lubię czerwonego jedzenia!
Chcę coś innego!
Lubisz czerwone jedzenie. Truskawki, ketchup.
Chcę chao fan!
Nie smakuje mi to!
Przyrządzić chao fan?
Nie! To nie restauracja.
Nie pracujemy dla nich.
- Ale Essie dla nas pracuje. - Hej!
Essie ma nam pomagać, a nie was rozpieszczać.
Mama zrobiła pyszną lasagne,
musisz ją zjeść.
- Śmierdzi! - Zjadłbym chao fan.
Boże, Philip.
Tylko mówię. Gdyby tu było, to bym je zjadł.
- Jedzcie kolację. - Nie chcę!
To się robi nieznośne, Gus.
No już, kochanie.
Policzę do trzech.
Jeden, dwa...
Nie!
O kurwa.
Masz kłopoty!
Nabałaganiłeś i muszę to posprzątać.
Zaczekaj tutaj.
Tylko nigdzie nie idź, rozumiesz?
Czekaj na mnie.
- Cześć, Christopher. - Cześć.
Pinot sprzyja nowa karma?
Robi twardsze kupki, to dobry początek.
Z pewnością.
Nadal chcesz jej popilnować w weekend?
Jasne. Miłego obserwowania ptaków.
Dzięki.
Gus!
Co ty tu robisz?
Gus!
Zaczekaj, kolego.
Gus!
O nie! Gdzie on się podział?
Tu jest!
Odprowadzę go.
Zaraz wracam.
- A kto to? - Chodź.
Cześć.
Cześć, Pinot.
No chodź.
Daisy, Gus jest w domu?
Chyba nie.
Gus! Miałeś się nie ruszać!
- Dzięki, Hil. - Był na naszym piętrze.
To był ciężki dzień. Napijemy się?
Mrożona herbata dla pana.
Essie była świetna, gdy były małe.
Teraz je rozpieszcza, daje im to, czego chcą.
Żadnej dyscypliny. A ja muszę być tą złą.
Może już z niej wyrośliście.
Może. Ale nie możemy jej zwolnić. Należy do rodziny.
Zawsze to mówisz.
„Essie należy do rodziny”.
Wcale nie. Dobrze o tym wiesz.
Mieszka z nami od narodzin Gusa.
Tak, ale tutaj każdy ma pomoc, z którą mieszka.
Jesteś jej szefową.
Nie przyjaciółką.
Musisz ustalić granice,
żeby znała zasady.
Tutaj to niełatwe.
To Hongkong, a miewam wrażenie,
że to jakaś dziura w Connecticut.
Byłam dziś na jachcie. Rozmawiałam z grupą ekspatek.
Narzekały, że tu nie ma Targetu
i dodawały ketchup do ramenu, wrzeszcząc na swoje służące.
Nie ma nic gorszego.
Co dzisiaj jemy?
- Chao fan. - Znowu?
Tak!
- Dobre? - Tak.
- I to twój problem. - Zero solidarności.
- Zero. - Tak.
Cześć, mamusiu!
Znów biorę tabletki.
David wie?
To straszne, że go okłamuję...
Nie wiem, jak mu powiedzieć.
Nie chcę cię przekonywać,
ale coś ci powiem.
Gdy zaszłam w ciążę z Gusem,
nie chciałam kolejnego dziecka.
Nie wiedziałam.
Ciężko mi to przyznać,
ale głos w mojej głowie powtarzał:
„Nie chcę kolejnego dziecka”.
Jakbym chciała, żeby zniknął.
Ale gdy się urodził i go zobaczyłam,
od razu powiedziałam: „Przepraszam”.
Nie odbieraj sobie możliwości posiadania dzieci
z obawy, że sobie nie poradzisz.
Poradzisz sobie.
Jestem tego pewna.
A jeśli nie?
Albo jeśli tego nie chcę?
Jako kobiety wiele poświęcamy, sama to powiedziałaś.
Musimy ciężej pracować, być tymi złymi.
Nie chcę grać takiej roli.
Myślisz, że David cię nie wesprze?
To nie tak.
- Znowu pije? - Nie.
Nie. Jest wspaniały.
Bardzo się stara, jest trzeźwy prawie od roku.
Rok to...
Byłby świetnym tatą.
Wiem, że świetnie by sobie poradził,
dlatego czuję, że jestem wobec niego nieuczciwa.
Byliśmy zgodni,
gdy braliśmy ślub.
Nie chcieliśmy dzieci.
Teraz on zmienił zdanie,
a ja czuję się przymuszona
do czegoś, czego nigdy nie chciałam.
Kupisz mi tę grę na telefon?
- Nie teraz. - Miało być po kolacji.
Daisy, słuchaj mamy.
- Mogłabyś... - Mamo, proszę.
- Skończyłam zadania z matmy. - Ona kłamie!
- Skąd wiesz? - Nie krzycz. Daj.
- Nie byłeś ze mną cały dzień! - Ale wiem!
Musisz wpisać hasło.
Dzięki, mamo.
Bardzo cię przepraszam.
Weszłam do Margaret, potrzebowała się wygadać.
Zaczęłyśmy rozmawiać i straciłam poczucie czasu.
Cześć, Puri.
Zanim zapomnę, musisz jutro odebrać dla mnie paczkę.
Muszę zdjąć te ciuchy. Przepraszam!
I rozrzucał po drodze okruszki chleba,
idąc za swoim ojcem.
Znów leży w jego łóżku.
Powinienem dać jej premię, bo odzyskałem żonę.
Kiedyś ty z nim leżałaś.
Wiem, ale... Sama nie wiem.
Dzieci przechodzą przez różne etapy.
Tak, ale...
To minie i o wszystkim zapomnimy.
Essie, nie musisz tego robić. To był długi dzień, poradzimy sobie.
Dziękuję. Dobranoc.
Dobranoc.
Musimy wyznaczyć lepsze granice.
I jasno je przedstawić.
Więc zróbmy to.
Co?
Jestem żałosna.
Gdy widzę, jak się w nią wtula,
coś we mnie wstępuje!
Nie chciałam być taką matką,
która nie odstępuje dzieci na krok.
Byłam na to zbyt zajęta.
Teraz też jesteś.
Nie.
- Tak. - Wtedy miałam pracę.
Ale to bez znaczenia.
Wracamy do domu.
Co?
Zaproponowali przedłużenie kontraktu.
Wiem, że miałem odmówić, ale warunki są świetne.
Nie.
- Nie możesz! - Margaret.
- Nie wytrzymam kolejnego roku. - Margaret!
Nie powinieneś mnie nawet pytać. Szukałam już biura.
Organizowałam spotkania z klientami w wakacje.
Moje przyjaciółki w Stanach to same dyrektorki albo artystki.
- A tutaj? Kobiety są tylko żonami. - Dobrze.
Staję się jedną z nich.
Oferują nowy pakiet relokacyjny.
Jeśli chcesz, możemy kupić...
To wszystko dlatego, że zarabiasz więcej niż ja.
Nie.
Czuję, że muszę wszystko porzucić,
wszystko, co moje, i zostać...
Zostać kim?
Księgową rodziny.
Twoją księgową.
Nie ma mowy.
Nie tęsknisz?
Za domem?
Nie wiem.
Mamy tu dobre życie.
Jedzenie, pomoc, kierowcy, wszystko jest łatwiejsze.
Tak nie wygląda prawdziwe życie.
Mamy prawo nieco sobie dogodzić.
Zasłużyliśmy.
Pamiętasz, jak tu przylecieliśmy?
Zabraliśmy dzieci w tyle miejsc. Wycieczki do Makau,
podwieczorki w hotelu Peninsula, nocny targ.
Nie znosisz nocnego targu.
To prawda, ale dzieci go uwielbiają, więc ja też.
- Nie, Clarke. - Przemyśl to.
Tylko to przemyśl, proszę!
Proszę, proszę!
Przemyślę.
Dobrze.
Doszłaś?
Nie, ale nie czekaj.
- Na pewno? - Tak.
- Tak? - Jasne.
Już prawie?
Tak.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
W porządku.
Mam to zrobić?
Nie teraz.
Na pewno?
- Może. - Dobra.
Pospieszcie się!
Daisy, ruchy.
Autobus ci ucieknie.
Mamo! Nie włożę tego, miałem być wymarły!
- To dzisiaj? - Tak.
- Pożegnaj się z mamą. - Pa!
Pa, skarbie.
Kocham cię.
Je lizaka?
- Co? - Je lizaka.
Nie może jeść rano cukru.
Dziś nocny targ.
Tak, o 18.30. Zapomnieliśmy o kostiumie Philipa.
To nie za tydzień?
Też tak myślałam.
Nosorożec z papieru toaletowego, ptak.
- Pa! - Mamy ten kostium ptaka
z zeszłego Halloween.
Coś wymyślimy.
Jestem spóźniony. Zadzwonię.
Dobrze. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Cześć, synku.
Jak ci minął dzień?
Winnie miała dziś kłopoty.
Naprawdę? Dlaczego?
Poczekaj, pomogę.
Czemu miała kłopoty?
Pocałowała Willema w usta.
Prosto w usta?
Tak. Ciągle za nim chodzi.
Nie powinna tego robić.
To głupie.
Przepraszam. Dziś nie dam rady. Przełożymy to?
Przepraszam!
- Nie moja wina! - Zrobiłeś dziurę w skrzydle!
Mama kazała mi to włożyć.
- Dzieci. - Jest mój!
- Gus śpi. - Nawet go nie lubisz!
To bez znaczenia!
- Daisy. - Nienawidzę cię!
Mam na pana zaczekać?
Nie musisz, Sam.
Wrócę taksówką.
Dobrze, dziękuję.
Tu David Starr.
Zostaw wiadomość.
Przykro mi, Hilary.
Prawnicy kazali zmienić kolczyki. Problem ze znakiem towarowym.
- Słucham? - Wyglądają jak Myszka Miki.
To zwykłe koła.
Możesz pomóc nam wybrać inne.
Nakręciliśmy w nich ponad połowę reklamy.
Nie możemy ich teraz zmienić.
Hej! Wychodzisz?
Tak, muszę lecieć. Dacie sobie radę.
Essie, wypierzesz je?
Nosił je przez trzy dni.
- Tak, proszę pani. - Robisz kolację?
- Tak. - Nie mówiłam ci?
Wychodzimy, nie musisz gotować.
Dobrze, przygotuję się.
Zrób sobie dzisiaj wolne.
Dzieci, idziemy. Mac czeka.
- Chodźcie. - Essie idzie?
- Nie. Essie musi odpocząć. - Jeszcze Yakult.
- Niech z nami pójdzie. - Dziękuję.
- Pa, Essie. - Pa.
- Chodźcie, czeka na nas. - Pa!
Pa.
Jako dziecko nie znosiłam owoców morza.
Nie chciałam jeść niczego z twarzą.
Każde zwierzę ją ma.
Nuggetsy nie mają twarzy.
Dorośli ich nie jedzą.
Nie jestem dorosła.
Cieszę się, że przyszłaś. Wahałam się, czy zadzwonić.
Dobrze zrobiłaś. Nie miałam żadnych planów.
Gdzie mieszkasz?
W Koulunie.
- Ja to chciałem. - Sama?
Czekaj.
Trzy dni po ukończeniu studiów wiedziałam, że muszę wyjechać z Nowego Jorku.
Nie mogłam mieszkać z matką.
Porozumiewałyśmy się przez tatę, a rodzice się rozstali.
Na pewno za nimi tęsknisz.
Nie.
- Może trochę. - Jasne.
Moi rodzice umarli w odstępie dwóch miesięcy.
Byłam w twoim wieku.
Tak.
Nie poznali dziadków.
No cóż.
Siostra i ja urodziłyśmy się, gdy mieli ponad 40 lat.
Spodziewałyśmy się, że wcześnie ich stracimy.
Mimo to brakuje mi ich.
Czasami gdy dzwoni telefon, myślę sobie, że to mama.
Miło jest pomyśleć, że wciąż żyją.
Choć przez milisekundę.
I że nad tobą czuwają.
Magia istnieje, wystarczy się na nią otworzyć.
- Mamo? - Tak?
Chyba przestanę jeść mięso.
Uwierzę, jak zobaczę.
A hamburgery?
Nie muszę ich jeść.
- Hot dogi? - Wytrzymam bez nich.
A pizza z pepperoni?
Rozmowa o pracę! Zapłacić za kolację? Pomocy.
Może będę jeść trochę mięsa, ale tylko w piątki.
Świetnie.
Nie trzeba.
Ja zapłacę.
- Na pewno? - Tak, to ja cię zaprosiłam.
- Nie byłam pewna... - Wyświadczasz mi przysługę.
Naprawdę.
No już.
- Dokąd teraz? - Na ulicę ze zwierzakami?
Do króliczków.
- I szczeniaczków. - Dobrze, zobaczymy i to i to.
Chcesz zobaczyć pieska?
Wejdziemy?
Tak.
Chodźmy.
Patrz.
Weźmiemy ją?
Chcę pieska. Chcę szczeniaczka.
Naprawdę?
Tatuś by się nie zgodził.
Nigdy.
Chcę kupić dużo króliczków. Miliony.
Kupimy jednego teraz?
A jakiego byś chciał?
Czerwonego.
- Czerwonego? - Tak.
A są takie?
Pewnie, że są.
I złotą rybkę.
Nie wolisz niebieskiego koloru?
- Niebieską też kupimy. - Gus, wolisz pomarańczowy.
Chcę pomarańczową rybkę.
Kupmy tę, proszę.
Fajna, co?
Bardzo fajna.
Zapłaciła, ale uznała, że wyświadczam jej „przysługę”.
Więc nie chodzi o pracę?
- Nie kupujemy. - Mamo, kup mi ją.
Nie, tata zabronił.
Chodziło o szczeniaczki.
Nieważne. Wyprowadzi się, jak wrócimy ze zwierzątkiem.
To może kupimy węża?
Jasne. „Cześć, tato, kupiliśmy węża”.
Chodźcie. Idziemy dalej.
Chcecie lody?
Chcę herbatę.
Ja chcę o smaku bananowym.
Kto lubi banany?
Są niedobre i papkowate.
- Lubi banany. Daj jej spokój. - Właśnie.
Rozejrzymy się?
Obiecuję, że nic nie kupię.
- Serio? - Chcę obejrzeć figurki.
Dobrze.
Wezmę ich.
Jasne. Dzięki.
Znajdziemy was.
Ładne.
Tak.
Nie kupujcie zwierząt!
Patrzcie, jakie latawce.
Ale ładne.
Ile zabawek!
Która ci się podoba?
Pociąg.
Pójdziemy tam?
- Pociąg? - Tak.
- Philip, zaczekaj. Powoli. - Mercy, pospiesz się.
Zostaw to.
- Nie wiesz, czyje to jest. - Chodź.
Wóz strażacki.
Philip, gdzie te figurki?
Chyba trochę dalej.
Koty przynoszące szczęście. Fajne, co?
Super.
Obejrzymy wiatraki?
Tak, proszę.
Chcę króliczka.
I robota.
To króliczka czy robota?
Robota.
Robota? Nie dosłyszałam, powtórz.
Chcę robota!
I króliczka!
Króliczka? Wasza mama
się nie zgodzi.
Może mają roboty. Sprawdzimy?
Tak, proszę.
Patrz.
Ale fajne.
Świeci?
Chcę piłeczkę.
Nie.
Pomóżcie je pozbierać.
Złapałem.
Mercy, jedna jest tam.
Mercy, znalazłem!
Ty dostałaś pracę? Ty?
Tutaj!
Haha
Balonik! Mercy, balonik!
Balonik!
Widzę.
Policzyć za okres próbny? Ile?
Gdzie twój brat?
Przed chwilą tu był.
Gus?
Tam są.
Wszystko w porządku?
Gdzie Gus?
Każdy szczegół z tamtego wieczora został przeanalizowany.
Gdzie byli. Dokąd szli.
Kto był w pobliżu.
To opiekunka, która go zgubiła.
Powiedziała matce i policji,
że trzymała chłopca za rękę.
Ale nie mogła go trzymać.
Bo gdyby trzymała go za rękę, chłopiec wciąż by tam był.
Idealna rodzina.
Została przez nią rozbita.
Policjant powiedział: „W takich sprawach to zazwyczaj ktoś znajomy.
Członek rodziny, sąsiad, współpracownik”.
Powiedział policji, że wracał z pracy.
Kłamał.
Ktoś się nią zajął?
Nie.
Cześć.
Mam na imię David. Słyszałem, co się stało.
Trzęsiesz się.
Weź moją marynarkę.
Proszę.
Zadzwonić do kogoś?
Powtórzysz swoje imię?
David.
Mieszkam w tym samym budynku co Margaret.
Wracałem do domu z... Zobaczyłem światła.
Nie powinnaś...
Odwiozę cię.
Zabiorę cię do domu. Chodź.
Powinni państwo odpocząć.
Będziemy patrolować okolicę. Rano wznowimy poszukiwania.
Wracajmy.
Już dobrze.
Chodź.
Już dobrze, chodź.
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska