Clarke.
Clarke. Hoy!
Okay.
Hoy!
Paumanhin!
Margaret...
Hoy!
-Hello? -Hoy!
Sandali!
Bumalik ka! Hoy!
Buksan mo ang pinto! Buksan mo...
Margaret.
Buksan mo! Hoy!
Diyos ko, ano ang...
Hello?
Gusto mo ba ng kape?
Ang sama ng lasa.
Puri, pwede mo bang kunin ang mga damit na ipapamigay, pakiusap?
At paki-tabi nito?
Pakibalot na rin ang cashmere.
Ayaw ko nang mawalan ng sweater dahil sa mga insekto katulad ng nakaraan.
At kapag pumunta ka ng tindahan, ibili mo ako ng mangga, hinog.
Okey lang ba na dumating ang nanay ko bukas?
Sige po, pero sabi ni Sam, mga limang minuto raw.
Ba't siya darating nang maaga? Tanghali ko pa siya kailangan.
Pero, ma'am, papunta na ang nanay n'yo. Susunduin na siya sa airport.
Hindi, Puri. Bukas pa iyon.
Hindi, ma'am. Nasa sasakyan na siya.
Nabawasan nang isang oras dahil huli ang LA,
kapag umalis sa oras natin kahapon, ibig sabihin ay...
Buwisit, buwisit.
Hello?
Ano... Hindi ko...
Hello?
-Hoy. -Hoy.
Kumusta.
Sinabihan kaming pumunta rito.
Sinabihan kaming pumunta.
Ni Detective Chang.
Ang pulis. Nanggaling kami sa Hong Kong.
Hindi.
Hindi, hindi, hindi.
-Huwag, pasensya. -Huwag, sandali.
Gusto ni Detective Chang na...
Matutulungan mo ba kami?
Saan kami pupunta?
-Pakiusap. Pakiusap. -Pakiusap.
Salamat.
Kita mo? Minsan kailangan mo lang pilitin ang tao.
O, Diyos ko.
Margaret.
Salamat.
Maraming salamat.
Kinulong niya ba...
Clarke, kinulong niya lang tayo rito.
Kinandado niya ang pinto. Hoy!
Hoy!
-Hoy! -Margaret.
Bumalik ka!
-Hoy! Hoy! -Margaret!
Palabasin n'yo kami!
Bumalik ka!
Huwag mo kaming ikulong dito!
Hoy!
Kaya ko namang gumawa ng cappuccino.
Hindi ko dala ang makina ko kaya kailangan mo na lang maniwala.
Indian homestyle coffee ang tawag dito.
Ginagawa namin 'to noong nag-aaral pa ako.
Buwisit. Miss ko na 'yung makina.
Laging maliliit na bagay. Nakukuha nang tama ang temperatura,
tama lang ang bula.
Hindi sa pupunta ako at kunin iyon.
Hindi ngayon.
Baka dumating na ang biyenan ko ngayon.
Siguradong nagtatalo na sila ngayon ng asawa ko.
Ang tanda mo na.
Meron kang biyenan. At buhok sa tainga.
Kailan ka pa nagkainteres sa tainga ko?
Napansin ko lang.
Problema?
Siguro.
Bwisit.
Sige.
Seryoso?
Anong ginagawa mo?
Gusto mong mawala ang buhok, tatanggalin ko na.
-Gamit ang vodka? -Gamit ang vodka.
Manood ka at matuto.
Susunugin mo ang iyong sarili.
Hindi, ikaw.
Lasing ka pa ba?
Iniisip mo ba bakit nandito pa ako?
May tiwala ka ba?
Silaban mo, babe.
Huwag mo akong tawaging babe.
Silaban mo ako.
Ta-da!
-Gumana. -Talaga?
O, Diyos ko. Gumana nga.
Ano pang "matatandang" diskarte ang alam mo?
Nagtatanong lang ako dahil mas mukha kang matanda sa umaga kaysa sa gabi.
Talaga.
Isa lang ang makakaisip kung ano ang nakatago sa luma mong mga mata.
Mga sapot lang.
Katulad ng mga nakakalat sa maliit mong apartment.
Baka mayroon din akong magandang tirahan,
kung lumaki ako sa mayamang pamilya na puti
na may bahay sa London at bahay-bakasyunan sa Cotswolds,
at magulang na pwedeng magbayad
para makapasok sa kahit saang unibersidad sa buong mundo,
para maibenta ko ang kaluluwa ko sa isa pang mayaman na abogado.
Gagamitin ko ang ibang pera para sa personal na pagsasanay.
Kawawa, malungkot na Mercy. Mag-isa. Walang may gustong pumunta at bumisita.
Kahit na ang sarili niyang ina.
Baboy ka.
Dahil diyan, ikaw ay isang sisiw na mahilig sa bacon.
Kapag bumaba ka sa akin, parang nakaupo ako sa basang putik. Parang...
At kapag, sumobra ang kumpiyansang nadarama mo,
minsan parang si Hannibal Lecter ka at mala-vacuum ang sipsip mo.
Hindi naman pumipigil sa 'yung makaraos?
Maraming ngipin. Bakit maraming ngipin?
Kapag nakaraos ka, para kang umiiyak na kambing.
Lawlaw ang puwit mo katulad ng lolo ko at 85 na siya.
Dalawang beses na-stroke at atake sa puso.
At amoy namamatay na hayop ang hininga mo.
Lasinggero at kinakaliwa mo ang asawa mo.
Talaga? Nakawala ka ng bata. Sumira ka ng isang pamilya.
Pasensya. Hindi ko dapat sinabi iyon.
Sinabi mo ang katotohanan. Ginagawa natin ito, 'di ba?
Hindi, hindi iyon patas. Sumobra ako.
Laro lang ito at nanalo ka.
-Patas at tapat. -Hoy. Mercy...
Diyos ko, si Harpreet ba 'yan?
Walang taon ng pag-aaral ng ballet at tingnan mo siya.
Parang Hulk pa rin ang lakad niya.
-Hello, Harpreet. -Kumusta po, Ma.
Kakagising mo lang ba?
Hindi, Ma. Sam pwede mo bang ilabas ang mga bag?
-Oo, ma'am. -Salamat.
Nagsipilyo ka na ba?
Oo, Ma.
Mukhang hindi pa.
Gumamit ako ng organic toothpaste. Siguro wala lang itong kemikal na amoy.
-Hindi ko gusto ito. -Sige.
Nasaan ang mga sapatos mo?
Nakatsinelas ka para sunduin ako?
Walang suporta at mayroon kang flat feet.
Gusto mo bang maglakad na parang unggoy?
Natutuwa rin akong makita ka, Ma.
Pinagtatawanan ko ang lola mo dati sa pagsusuot ng tsinelas,
pero alam niya na iyon.
Sobrang pangit nila, pero sobrang komportable.
Dinalhan kita ng isang pares.
Salamat, Ma.
Maganda ang lipstick na suot ng lalaking ito.
Ma! Alam niya na siya ang tinutukoy mo.
Akala niya, kapag nagdamit lalaki, ituturing din siyang lalaki.
Seryoso ba ito.
Buwisit naman.
Sige na.
Okey, alam mo? Pwede bang...
Miss ko na ang pizza.
Paano ka nakakapag-isip ng pagkain sa mga oras na ganito?
Kung hindi tayo umalis,
kumakain sana tayo ngayon ng masarap na pizza sa New York.
Nagkasundo tayo pareho. Gusto mo ring manatili tulad ko.
Hindi, tinanggap ko ito. Hindi ko ito kailangan...
Ano ka ba, Margaret?
Pag-usapan na lang natin kung saan mo nahanap ang babae.
Saan ko nahanap... Nandoon ka.
Hindi ako kasama sa desisyon para kunin siya.
-Hindi ko siya kinuha. -Iniwan mo sila sa kanya.
-Hindi ka kasi sumama. -Nagtatrabaho ako!
Pwede mo namang isama si Essie.
Ang tangi mo lang gagawin ay bantayan sila.
Lintik.
Pasensya.
Pasensya. Hindi dapat natin ito pinag-uusapan dito.
Hindi, gusto ko.
Lagi kong iniisip, naalala mo ba 'yung araw na iyon?
Noong nalaglag si Gus sa kama natin at nagising ako
at nasalo ko si Gus bago pa siya bumagsak sa sahig.
At...
At tumatawa tayo, naalala mo ba?
Tumatawa tayo dahil patunay ito na hindi ako natutulog.
Lahat ng iyon, nawala, at...
tinitingnan mo sila bawat segundo, kahit nakapikit pa ang mga mata mo.
Pero hindi ko nasalo si Gus noong gabing iyon.
Ako ang dahilan kung bakit siya bumagsak.
At hindi ko alam kung paano nangyari. Hindi ko maiintindihan paano nangyari.
Ang ibig kong sabihin, anong klaseng ina
ang mawalan ng anak?
Hindi mo siya nawala.
Hindi.
May kumuha sa kanya.
Kinuha siya dahil kamukha niya ako.
Malaking problema sa black market ang batang puti. Si Gus...
Kamukha ko si Gus.
Makakalagpas siya sa mga tao at sa border.
Kaya kinuha siya.
Hindi mo siya nawala.
Kamukha ka niya, at gusto kong kamukha ka niya
Pizza ang huling kinain ko kasama si Gus.
'Yung kakaibang klase ng Chinese.
Pinya at ulang.
Sinabi ko na sa kan'ya bakit mali 'yon.
Hindi ako makapaghintay na dalhin siya sa New York, para makakain ng tunay na pizza.
Hindi mo sinabi sa akin iyan.
Iniisip ko ito tuwing nakakakita ako ng pizza.
Siguro kailangan na nating itigil ang Pizza Fridays.
Hindi natin pwedeng gawin kay Daisy at Philip.
Gusto nila 'yun.
Sinong naglalagay ng seafood sa pizza at iniisip na masarap ito?
Kadiri.
Kumusta.
Nandito ka pa?
Oo.
Gusto mo bang makarinig ng masamang balita?
Meron akong kakambal na lalaki.
Magkamukha kami.
Ganoon dati, hanggang naparalisa ko siya.
Mga bata pa kami, at nag-aaway kami.
Siyempre, maraming beses.
Tanghali ito, galing kami sa paaralan,
itinulak ko siya tulad ng lagi kong ginagawa.
Naaalala kong galit ako sa kanya, gusto ko siyang saktan,
pero halata naman, na hindi...
Gayon pa man, siya...
Nabagok ang ulo niya sa mesa.
At hindi ang ulo niya ang tumama, ang leeg pala, at...
Oo, ganoon lang.
Isang pulgada na lang at maayos pa sana siya.
Anong pangalan niya?
Danny.
Iyan.
Unang beses na nakitang umiiyak ang tatay ko.
Bata ka pa. Aksidente lang iyon.
Walang sumigaw. Walang tumili.
Sana ginawa nila. Ito...
Pinupuntahan ko pa sila dati, pero tinigil ko na.
Anong nangyari kay Danny?
Okey lang si Danny.
Ibig kong sabihin, hindi siya okey. Paralisado siya.
Pero alam mo, tinanggap na niya ito.
Hindi, ako lang.
Ako lang ang may problema.
Hindi ko alam. Hindi ko siya kayang makita.
Kapag tinitingnan ko siya, ang kapansanan niya ang nakikita ko.
At ang pangit at buwisit na paalala na kasalanan ko ito.
Kaya, siguro ako ang nanalo.
Ano?
Nanalo ako.
Pinaralisa mo ang kapatid mo? Mas masama ka.
Oo.
Oo, masama rin ako, Mahal.
Sobrang sama.
Gusto mo akong saktan?
Mayroon bang tao na makakapagsabi kung hanggang kailan kami rito?
Tingnan mo.
Nagsasalita siya ng wika nila nang maayos.
Matagal ka nang nandito, paanong hindi ka marunong ng wika nila?
Ginagawa na nila.
Naku… Hindi ako makapaniwalang lumipad ako nang napakalayo
para lang makulong sa maliit na elevator.
Kung umuwi ka na lang,
nasa Jonathan Club sana tayo, nagsasaya.
-Kailangan ko magtrabaho. -Lahat kailangan magtrabaho.
Ikaw at si David ay nagtatrabaho nang walang tigil sa loob ng 15 taon.
Siguro kaya mo namang magpahinga kahit minsan.
Nasaan ito noong lumalaki ako? Hindi mo ako tinitigilan.
Sinabihan kitang mag-aral nang mabuti,
para makapasok ka sa magandang paaralan, para makahanap ng matalinong asawa
na kumikita ng malaki, at para tumanda ka nang mapayapa.
Payapa ako.
Bakit hindi mo mabisita ang pamilya mo?
O gumawa ng sarili mo?
Anong tingin mo kay David?
Ang asawa ay hindi pamilya.
Mga anak ang bumubuo sa pamilya. Pamilya ang kadugo.
Akala ko ang pagmamahal ay pamilya.
Hindi kapani-paniwala.
Ikaw ay 40 taong gulang na, Harpreet. Huwag ka nang managinip.
Kaunti na lang ang oras mo.
Balang araw, titingin ka sa salamin, at hindi mo na makikilala ang sarili mo.
Mararamdaman mong ikaw pa rin ay 16 taong gulang, 25, 30,
pero matandang babae pa rin ang repleksyon mo.
Babagal na ang metabolismo mo.
Saka mo malalaman.
Alam mo, di ko naisip na magmumukha akong ganito.
At hindi mo ako pwedeng sisihin, at hindi ako ang gumawa ng patakaran.
Pero alam ko sila.
Nagkaroon ka noong siyam na taon ka pa lang.
Ma. Diyos ko.
Malay natin kung hanggang kailan ka lang magkakaanak.
Hindi sana kita binigyan ng gatas na galing ng Amerika
na may mga pampalaki.
Sumusubok kami, okey?
Sige. Mas pagbutihin n'yo.
Pumunta na ba si David sa doktor?
Tiningnan na ba nila kung may problema sa kanya?
Parang tensyonado ka, beta.
Umuwi ka kaya muna at magpahinga ka nang ilang linggo?
Baka dahil doon hindi ka na mahihirapan mabuntis.
Tama.
Meron akong pinnis para sa 'yo.
Ginawa ni Nani Ma para lang sa 'yo.
Huwag muna ngayon.
Dinalhan kita ng dalawang Tupperware nito.
Huwag mong ipamigay sa mga kaibigan mo.
Walang may gusto sa Indian balls ko, Ma.
Kalokohan.
Pinni?
Kagatin mo lang.
Kailangan mo lang kagatin. Hindi lang ito tungkol sa lasa,
ang tekstura at lagkit nito.
Hindi mo malalaman kung ano ito kung hindi mo kakagatin.
Ang sarap.
Mahilig pala siya sa mga bola.
Ma.
Tumigil ka na.
Parang Indian protein ball ba ito?
Hindi.
Protina.
Makinig ka sa akin.
Kailangan mong umuwi.
Para makita mo ang tatay mo.
Hindi ka nagsasawa.
May sakit siya.
Hindi masabing may sakit siya, kahit totoo.
Seryoso ako, Harpreet.
May mga tumor siya sa baga.
Oras na para itigil itong kalokohan na ito.
Kailangan mo nang umuwi.
Hindi pwede.
Wala akong lakas para magsinungaling gaya mo.
-Nakakakulubot ito. -Kaya nga may Botox.
Hindi ko alam bakit ayaw mong kausapin siya.
Madali lang naman maging kritiko.
Mas mahirap manatili at magtrabaho.
Magtrabaho? Anong trabaho?
Sa kasinungalingan?
Nagkukunwaring hindi siya nakipagrelasyon sa ibang babae?
Saan nanggaling ang ibang anak? Sa tagak?
Tama na.
Parang hindi pa sapat dahil tuloy-tuloy ka pa rin.
May bagay na hindi maintindihan.
Anong gagawin ko?
Sa edad kong ito? Gusto mong mag-asawa ako ulit?
Sigurado ako, maraming lalaking may gusto sa babaeng nasa 60s na.
Magugulat ka talaga.
Kahit papaano hindi ka magtagal sa mahinang lalaki.
Pusta ko, hinihiling mong sana, sumama ka na lang kay Laguna Carl.
Nasa atin na ang lahat, hindi ba?
Kumikita ng malaking pera, magandang panahon, pinagsisilbihan tayo.
Minsan, naiisip ko kung pinaparusahan ba tayo
sa paghahangad nang sobra. Para sa pagiging gahaman.
Pinaparusahan?
Sinong nagpaparusa sa atin?
Wala. Sinasabi ko lang.
Naniniwala ka na sa Diyos?
Alam kong pumupunta ka sa simbahan.
Hindi ko alam ang paniniwalaan ko.
Kailangan ko lang ng pupuntahan, okey?
Para mag-isip o para umasa.
Pakiramdam ko hindi na kita kilala.
Ang ibig kong sabihin, kailanman hindi ka...
Nagkukwento ka.
Nagkukwento ka kay Philip...
-Hindi. Hindi. -tungkol sa Diyos at kay Jesus,
at dahil doon, gumuguhit siya ng mga larawan.
Hindi ko binanggit ang relihiyon sa bata. Bakit ko gagawin?
Hinding-hindi ko gagawin iyan.
Saan nila nakukuha ito?
Hindi ko alam.
Baka nabasa niya ito online. Tinatanong niya lagi kung nasaan si Gus.
Naghahanap din ang mga bata ng kasagutan.
Hanggang kailan ang "malapit na"?
Hanggang kailangan.
-Hindi ko... Hindi namin mabasa ito. -Mayroon bang...
Ano...
Malakas ang pakiramdam kong buhay pa siya.
Pakiramdam ko, hindi ka na naniniwala riyan.
Hoy. Paumanhin, pasensya...
Mayroon bang pwedeng magsalin nito?
Kailangan natin ng translator.
'Yung nakakapagsalita ng Ingles.
Hindi ako...
Lintik.
Talaga.
Hindi ko...
Okey lang.
Hindi pwedeng ganito lagi.
Wala tayong pagpipilian.
Papunta na siguro ang tagasalin.
Hindi, hindi iyon ang tinutukoy ko.
Kung si Gus ang nandoon...
-Huwag mong sabihin 'yan. -Kung siya 'yan, maghanda tayo.
Ano?
Sa tingin ko kailangan na nating iuwi ang mga bata, umalis na tayo.
Paano ka gumagawa ng mga plano?
Dahil nalulunod na tayo at hindi mo nakikita.
Ayaw mo ring pag-usapan ito.
Maraming problema si Daisy.
Pero ako ang tumatanggap nito kapag tumawag ang paaralan o kapag sila...
Ano?
Kapag ano?
Hindi na nila kinakaya, mahal.
Gusto nilang bumalik sa kaibigan nila at pamilya.
Pero hindi nila masabi dahil pakiramdam nila, tinatraydor nila kayo ni Gus.
Sinabi ba sa 'yo ni Daisy iyan?
Dalawa sila. Ilang beses na.
Kailangang bumalik sa normal nina Daisy at Philip.
Normal? Anong hitsura ng normal?
Hindi mukhang ganito.
Hoy.
-Hoy. Tumulong tayo. -Mayroon tayong katulong.
Nandiyan si Essie. Kahanga-hangang Essie.
Lahat ng pwedeng bilhing tulong sa Hong Kong.
Kailangan natin at ng bata ang pamilya.
Umiiwas ka sa hindi maiiwasan pero sa isang punto,
tanggapin mong hindi tayo mananatili rito.
Sa oras na umalis tayo ng Hong Kong,
aabandonahin natin sa ibang lugar ang anak natin.
At hindi ko gagawin ito. Hinding-hindi ko gagawin ito.
Kailangan ko ng telepono.
-Ano? -Kailangan ko ang telepono mo.
Kailangan kong tawagan ang anak ko.
Kawili-wili ito.
Ako ay...
Oo.
Hello?
Pasensya, nakarinig ako ng mga kakaibang tunog.
Parang malaking tao na nilalapa ng oso.
Hindi. Ako lang ito.
May sakit ka?
Okey lang ako.
Buwisit.
Hindi lang natunawan.
Nasusuka ako kapag hindi mapakali.
Madalas na itong nangyayari.
Kung hindi lang ako baog, sasabihin kong buntis ka.
Ano? Hindi, hindi. Imposible 'yan...
Kailan ka huling dinatnan?
Sumama ka ba sa iba kamakailan?
Pwede mong sabihin ang totoo. Hindi tayo eksklusibo.
Wala akong inaasahan na katapatan, o...
Katapatan? Sigurado ka bang baog ka?
O iniisip mo lang dahil hindi mo mabuntis ang asawa mo?
Huwag ako, Mercy. Hindi ito laro.
Kailangan mo akong pansinin dito.
Alam kong gutom ka.
Naririnig ko.
Ang babaeng katulad mo ang dahilan kung bakit may nagloloko.
Kailan mo ito maiintindihan?
Ginagawa niya ang gusto niya, kung kailan, kung kanino. Lagi.
Kung lalaki ka lang, baka,
baka hindi niya ginawa ang mga iyon.
Heto nanaman tayo. Kasalanan ko nanaman. Ano pang bago?
Sabi, kumikilos na sila para makalabas tayo, at maghintay lang tayo.
Sa totoo lang, magulo ang mundo.
Wala nang gumagawa ng tama.
Nakikita nila ang gusto nila, gawin ang gustong gawin,
at hihingi na lang ng pasensya. Ba't ko 'yon gagawin sa iba?
Kailan ka pa naging masama? Hindi ko inisip na ang sama mo.
Hindi ito balita, Ma.
Matagal ko na itong sinasabi.
Diniriin ng lipunan ang mga kababaihan para magkaanak
para makita ng buo.
Paano ang gusto ko?
Masaya ako, at nagsikap ako para marating ito.
Paano kapag namatay si David?
At kapag namatay ka?
Hindi ako mag-aanak dahil lang may mamamatay sa amin.
Bakit hindi?
Sa tingin mo, alam mo ang pagiging ina,
hindi mo malalaman kung hindi mo susubukan.
Katulad nitong dayuhan, takot siyang subukan ang pinni,
dahil doon, napamahal siya.
Hindi lahat, gusto ang pinnis?
-Gusto ng lahat ang pinnis. -Hindi ako.
Mayroon din akong iniisip tulad ng sa 'yo,
tungkol sa ayaw maging ina
hindi ginustong managot sa isa pang tao.
Hindi mo ako ginusto dahil ayaw mo ng babae.
Ayaw kong magkaanak, bachhe.
Pero tumanda ako. Nahigitan ko ang sarili ko.
Nalaman ko ang kahalagahan ng pamilya
at gusto kong ibigay ito sa tatay mo.
Sa mga lolo't lola mo. Para sa sarili ko.
Simula pa lang... Nilabanan ko.
Dahil akala ko ito ay inaasahan sa akin, responsibilidad ko, tungkulin ko sa buhay.
Pero sa huli, tama sila.
Kung hindi ko sinubukan ang pinni,
baka wala ka ngayon dito, mahal ko.
Papasok na ako, okey?
Umuwi ka sa asawa mo, David.
Hindi ako aalis hanggang hindi natin nalalaman, okey?
Tatlo? Totoo?
Oo, para sigurado.
Hindi mo man lang inisip kanina na baka buntis ako.
At ngayon iyon lang ang iniisip ko.
Hindi ko kailangang umihi.
Madali lang ayusin iyan.
Inumin mo.
Lumayo ka sa akin.
Buwisit ka.
Pakiusap.
Pakiusap...
-Hello? -Essie.
Kumusta, pwede mo bang ibigay kay Daisy?
Oo, ma'am. Daisy!
-Ano? -Nasa telepono ang mama mo.
Essie, ininom niya ang Yakult ko!
Wala namang pangalan iyon.
Akin iyon.
Bibili na lang tayo. Heto ang telepono. Mama mo.
Hello?
Kumusta, mahal, naririnig mo ba ako? Hindi maganda ang resepsyon dito.
Nasaan ka?
Ang tatay mo at ako... May inaasikaso lang kami.
Pero tumawag ako para sabihing...
Pasensya na. Pasensya sa nangyari nakaraang gabi.
At alam ko naging mahirap sa inyo ang mga bagay,
at nais kong malaman mong narito ako para sa 'yo,
at pwede mo akong kausapin lagi.
Okey? Kahit ano. Kahit anong gusto mo.
Okey.
Mabuti.
Sige, malapit na kaming umuwi, ipaalam mo na lang sa kapatid mo.
Sige, Ma. Paalam.
Sige...
Kahit sino pwedeng maging siya
Maaga pa at masaya ang musika
Na may kaunting rock music
Okay lang ang lahat
Nasa kondisyon ka...
Ma.
Para sumayaw
At kapag nagkaroon ka ng pagkakataon
Ma.
Ikaw ang reyna ng sayawan
Hindi ito nakakatulong.
Okey... Diyos ko!
Bakit nagsusuot ka ng mumurahing hikaw?
Binigay ni ito David noong kaarawan ko.
Nakuha niya ba ito sa vending machine?
May asawa ka na, dapat ginagayakan ka niya.
Cognac diamonds ang mga ito, Ma. Gusto ko sila.
Banayad lang sila.
Mukhang bulutong sa tainga.
Hindi sila ang una kong pinili.
Pero alam niya na minimalista ako,
gusto niya lang siguro kumuha ng katulad ng ganoong estilo.
Sa tingin ko.
Isama mo siya pag-uwi mo sa atin.
Isasama ko sa matinong mag-aalahas. Para matutong bumili.
At anong iniisip ni David tungkol sa hindi mo gustong magkaanak?
Hindi niya rin gusto.
Kawili-wiling impormasyon iyan
naiwanan ka na nang sampung taon.
Nagbago ang isip niya.
Hindi niya ginusto at ngayon, gusto na niya.
Umalis siya.
Nagpapalipas lang siya siguro ng sama ng loob.
Hindi, Ma.
Iba na ngayon.
Ano ngayon? Anong inaasahan mo?
Wala kang anak, wala kang pandikit.
Bakit gumagawa ka ng problema sa sarili mo, Harpreet?
Kung gusto ni David ng pamilya, huwag mo siyang pagkaitan.
Kaninong panig ka ba?
Alam mo?
Ginagawa mo lang ang gusto mo. Tingnan mo ang sarili mo.
Nakikita ko kung bakit hindi mo mapanatili ang asawa mo.
Pangalan, dito. Petsa, dito. Numero ng pasaporte.
Tirahan. Relasyon sa namatay. Pwedeng nanay o tatay.
Okey na.
-Ito ang telepono? -Tirahan.
Pirma sa ilalim. At araw ngayon.
Sandali.
Araw.
Pirma.
Okey. Sundan n'yo ako.
Alam mo bang, ako at ang asawa ko, kami...
sumusubok magkaanak nang ilang taon na pero laging hindi matagumpay at...
At nagpatingin na siya nang ilang beses at...
Walang problema sa kanya, kaya, mukha namang...
Kaya mukha namang ako. Ako...
At iniisip nilang mababa ang aking tsansang makabuntis at...
Ako...
Ito ang dahilan kung bakit hindi ako naghanda noong tayo ay... alam mo na...
Ang gusto kong sabihin ay malinaw na imposible ito.
Malinaw.
Okey, hindi ito sa simula ng pag-ihi,
dapat nasa gitna.
At kailangan mong tamaan ang aplikador
sa loob ng limang segundo,
kung hindi magiging hindi tama ang resulta.
May maggagawa ba ako?
Okey lang ako.
Bwisit. Parang naiihi ako.
Walang may pakialam sa mangyayari sa atin.
Walang tutulong sa atin.
Pakiusap, matanda na ako.
Hindi na ako pwedeng magtagal dito.
Sabihin sa kanila.
Tulungan n'yo ako!
Ilabas n'yo ako rito!
Pasensya, inaayos pa namin.
Kailangan ko nang umalis. Naghihintay ang asawa ko.
Asawa?
Akala ko siya ang asawa mo.
Ang sama mo, alam mo ba?
Puro ka pamumuna, at puna, at puna.
Nilagay sana kita sa konserbatoryo.
Para matuto kang kumita sa pagdadrama mo.
Alam mo bang kinakansela ng pula ang asul?
Parang sunog na pula, na medyo kahel, pero okey naman.
Noong lumalaki ako, laging mahirap maghanap ng makeup para sa kayumanggi.
Halos lahat, nakadisenyo para sa mga puti.
Dati, limampung klase ng kulay na may mocha para sa mga taong Black.
Doon nila naisip na pwedeng ipaghalo ang dalawa
para makakuha ng perpektong kulay para sa atin.
Sa mahabang panahon, iyon ang ginawa natin,
dahil iyon lang meron.
Minsan, may tita akong bumisita galing India
na may bote ng Lakme foundation sa maleta niya.
Minsan pumupunta kami ng Canada para bumisita sa Max store
dahil doon lang mayroong maraming kulay kape.
Pero iyon ay mga 90s pa.
Noong 80s,
iba sila.
Karamihan sa mga bata ay ginagamit ang kanilang brotsa para sa pagpipinta nila,
pagtuklas sa teorya ng kulay ang sa akin.
Gusto mo bang malaman kung ba't gusto ko ng makeup?
Anong ginagawa mo?
Bakit gusto ng lahat na matutong mag-makeup?
Tama na.
Dahil gusto nilang takpan ang mga bagay.
Tama na iyan, Harpreet.
Gusto mo ng kwento?
Sige.
Noong apat na taon ako,
nag-away ang mga magulang ko na tumagal nang ilang oras.
At nang umalis na ang tatay ko sa kwarto nila,
pumasok ako at nakita ang nanay kong nakalupaypay sa upuan niya, umiiyak.
Sa harapan niya...
balak mo bang ipahiya ang nanay mo?
Takot ako, hindi ko alam ang gagawin.
Kaya tumayo lang ako.
At nang tinanggal niya ang kamay sa mukha, nakita ko
na ito ay itim at asul. Ang braso at leeg din, oo.
Tumingin siya sa akin, humihingi ng tulong ang mata niya.
Hindi ko alam paano tumulong.
Apat na taon lang ako.
Ayaw niyang magalit sa akin ang tatay ko.
Pagkatapos noon, may naisip ako.
Tumakbo ako sa mesa niya at kumuha ng bote.
At binuhos ko ang liquid foundation sa daliri ko
at sinubukang ilagay sa mukha niya.
Hindi umubra. Siyempre, hindi umubra.
Pero napangiti siya nito.
At iyon ang naging munting ritwal namin, 'di ba, Ma?
Tinulungan ko siyang takpan at tinuruan niya akong gumaling.
Masaya ka na ba?
-Malapit na! -Hatakin mo pa!
Ayos lang ba kayo?
Hoy! Mag-ingat ka!
Nagsara ulit.
Hindi. Hindi.
Anong nangyari?
Saan sila pumunta?
-Anong oras na? -Masyadong huli na.
-Wala pa ring resepsyon? -Wala.
Dito na tayo nakatira. Maging magkakasama na tayo sa kwarto.
Saang sulok ang ibibigay natin kay tatti?
Hindi naman malala, Ma.
Parang oo. Nakaramdam kang magbahagi nang labis
sa bago nating kaibigan.
Itong kawawang babae, humingi ng pinni,
at nakinig sa kwento ng buhay natin.
Ayos lang. Sanay na akong...
Sa tingin ko ayaw mo akong manatili sa iyo.
Hindi ko sinabi iyan.
Ang saya naman.
Iniisip mo na ako ang pinakamasamang ina sa buong mundo.
Iniisip mo ba matanda ka na,
hindi mo na ako kailangan o marinig ang sasabihin ko.
Huwag mo akong pangunahan.
Alam kong pabigat lang ako sa 'yo, beta.
Aalis na lang ako. Pupunta na lang ako sa ibang hotel.
Kung iyan ang gusto mo.
-Sige. -Sige.
Kailangan ko lang magbanyo.
Huwag, huwag, sandali.
Hindi pa kami handa. Hindi...
Paano kung hindi ko alam kung siya iyan?
Hoy, uy, uy, tumigil ka.
Ayaw kong nandito ako.
Hoy.
-Hindi ko alam ang ginagawa ko. -Hoy. Okey.
Margaret, tigil na.
Kailangan gawin ito.
Alam ko. Hindi ko kayang tumigil.
Margaret.
-Huwag ngayon. -Hindi ko mapigil.
Okey?
Okey.
Hindi ko kaya. Hindi ko kaya. Hindi ko kaya.
Hindi. Hindi ko kaya.
Hindi ko kaya.
Hindi siya iyan.
Ako ay...
Kita na lang tayo ulit mamaya?
Oo. O, hindi, pasensya, hindi pwede mamaya, may lakad ako.
Ang ibig kong sabihin hindi mamaya.
Parang mamaya, parang sa paligid.
Oo, syempre. Nasa paligid lang ako.
Nasa paligid lang ako.
Maging mabait ka.
Anong ibig mong sabihin?
Basta maging mabait ka.
Bakit, syempre magpapakabait ako. Ibig sabihin...
Pasensya, ito ay... Masyadong mahirap isipin sa ngayon.
Oo, kailangan natin ng oras para pag-isipan ito.
Katulad ng sinabi ko, walang presyon.
Oo.
Ipaalam mo sakin ang desisyon mo?
Oo.
Lavender.
Ma'am?
Katulad ng lavender ang cedar pero mas mabango.
Tila bago lang ito.
Baka matagal na.
Pupuksain nito ang mga insekto.
Anong ginagawa mo?
Nakikita mo ba? Sobrang lakas ng ulan!
Harpreet! Nababaliw ka ba?
Nasisiraan ka na ba ng bait?
Pumapasok ang tubig!
Isara mo ang bintana!
Puri, isara mo ang bintana.
Puri, isara mo ang bintana!
Nakikita mo ba?
Ayos lang. Ayos lang.
Magiging maayos din ang lahat.
Tagapagsalin ng Subtitle: TROYE
Mapanlikhang Superbisor Direk Brian Ligsay