Clarke.
Clarke. Ei!
Vale.
Ola!
Perdoe!
Margaret...
Ola!
- Ola? - Ei!
Agarde!
Volva aquí! Ei!
Abra a porta! Abra a...
Margaret.
Abra! Ei!
Deus, pero que...?
Ola?
Ola!
Ola?
Queres café?
Que noxo.
Puri, colles a roupa de aí para doala, por favor?
E tira con isto.
Envolve a caxemira.
Non quero que lle entre o caruncho coma o ano pasado.
E cando vaias mercar colle unhas mangas maduras
para miña nai que chega mañá.
Si, pero Sam chega en 5 minutos.
Como vén tan cedo? Ata a tarde non me fai falla.
Señora, a súa nai está de camiño e vaina recoller no aeroporto.
Non, Puri. Iso é mañá.
Non, señora. Está xa no coche.
Acurta un día polo avión.
Se onte saíu no noso fuso horario, hoxe...
Ai, merda!
Ola?
Que...? Non...
Ola!
- Ei. - Ola.
Ola.
Mandáronnos vir aquí.
Enviáronnos aquí.
O detective Chang.
A policía. Vimos de Hong Kong.
Non.
- Non, perdón. - Non, espere.
O detective Chang dixo...
Pódenos axudar?
Onde imos?
- Por favor. - Prégollo.
Grazas.
Ás veces hai que apertarlles un pouco.
Ai, Deus.
Margaret.
Grazas.
Moitas grazas.
Acaba de...?
Clarke, pechounos aquí.
Pechou a porta. Ei!
Ei!
- Ei! - Margaret.
Volva!
- Ei! - Margaret!
Sáquenos de aquí.
Volva!
Non nos deixe aquí!
Ei!
Fago un capuchino caralludo,
pero non teño a máquina. Terás que crer o que digo.
Este é un café indio caseiro.
Faciámolo no internado.
Boto de menos a máquina.
Son as pequenas cousas. Consegue a temperatura perfecta,
a escuma xusta.
Non podo ir por ela.
Hoxe non.
Xa debeu chegar miña sogra.
Ela e a miña muller deben estar berrando.
Es un vello.
Tes sogra e pelo nas orellas.
Dende cando te fixas nas orellas?
Decateime sen máis.
É un problema?
Pode que si.
Merda.
Vale.
En serio?
Que fas?
Vou quitar o pelo das orellas.
- Con vodka? - Si.
Mira.
Vaste queimar enteiro.
Eu non, ti.
Segues borracho?
Cres que sigo aquí por iso?
Fíaste de min?
Dálle, nena.
Non me chames nena.
Dálle.
Listo!
- Funcionou. - Si?
Vaia! Funcionou!
Que máis trucos de vello sabes?
Só o digo porque de día nótanseche máis as engurras.
Si.
A saber que agochan os teus ollos de ancián.
Só teas de araña.
Coma as do teu piso de merda.
Eu tamén tería un bo piso
se nacese nunha familia de clase media alta,
cunha casa en Londres e unha casa de campo en Cotswolds,
cuns pais que pagasen
o acceso a calquera universidade do mundo
para que puidese vender a miña alma e ser outro rico e estúpido avogado.
E tamén pagaría un adestrador persoal.
Pobre e coitada, Mercy. Soa no mundo, sen ninguén que a veña visitar.
Nin sequera a súa nai.
Es un porco.
Pois moito che debe gustar o touciño.
Cando ma comes, parece que estou sentada nunha poza.
Pero cando vés motivado,
poste en modo Hannibal Lecter e só succionas.
E aínda así, ben que te corres.
Por que usas tanto os dentes?
Canto te corres soas coma unha cabra.
O cu cólgache coma o do meu avó de 85 anos
que tivo dous infartos.
O alento chéirache a morto.
Es un borracho e un adúltero.
Ti perdiches un neno. Arruinaches unha familia.
Perdón, paseime.
É a verdade. Por iso o facemos, non?
Non foi xusto. Paseime...
É un xogo e gañáchelo.
- Xaque mate. - Mercy...
Deus, é Harpreet?
Oito anos de ballet e míraa.
Segue andando coma Hulk.
- Ola, Harpreet. - Ola, mamá.
Vés da cama?
Non. Sam, colles as maletas?
- Si. - Grazas.
Lavaches os dentes?
Si, mamá.
Pois non o parece.
Uso un dentífrico orgánico. Será que non che cheira a químicos tóxicos.
- Non me gusta. - Vale.
Non te calzaches?
Recíbesme en zapatillas?
Sen unha sola adecuada para os teus pés planos.
Queres camiñar coma unha mona?
Alégrame verte, mamá.
Sempre me ría da túa avoa por levar chanquetas,
pero tiña razón.
Son feas, pero moi cómodas.
Tróuxenche un par.
Grazas, mamá.
Mira que fermoso carmín leva o rapaz.
Mamá! Sabe que estás a falar dela.
Pensa que vestindo coma un home a tratarán como tal.
En serio?
Arre hostia!
Veña.
Vale, a ver, déixame...
Quero pizza.
Como podes pensar en comer agora?
De mudármonos cando tocaba,
agora estariamos comendo pizza en Nova York.
Foi cousa dos dous. Ti tamén querías quedar.
Non, eu aceptei. Non quería...
Veña, Margaret!
Se queres falar de culpas, podemos falar desa rapaza.
Ti estabas cando a coñecín.
Eu non decidín contratala.
- Non a contratei. - Quedou cos nenos.
- Ti non estabas. - Traballaba!
Non levaches a Essie.
Só tiñas que coidar dos nenos.
Merda.
Perdón.
Perdoa. Non é momento de falar disto.
Non, adiante.
Non deixo de darlle voltas. Lembras aquela viaxe?
¿Cando Gus caeu da cama e eu espertei
xusto cando ía bater contra o chan?
E...
Botamos a rir, lembras?
Rimos porque era a proba de que eu non durmía.
Todo se desactiva e...
o único que fas é vixialos, mesmo cos ollos pechados.
Aquela noite non o collín.
Fun eu quen o deixou caer.
Non sei como puido pasar. Non entendo como pasou.
¿Que clase de nai
perde un fillo?
Non o perdiches.
Non.
Collérono.
Collérono porque é coma min.
No mercado negro, un branco dá problemas, pero...
Gus parecíase a min.
Pasa desapercibido entre a xente.
Esa foi a razón.
Non o perdiches.
Parécese a ti e iso encántame.
O último que comín con Gus
foi unha pizza chinesa.
De piña e lagosta.
Tentei dicirlle que non casaba.
Morría por levalo a Nova York a comer pizza de verdade.
Nunca mo dixeches.
Pénsoo sempre que vexo pizza.
Supoño que se acabaron os venres de pizza.
Non lles podemos facer iso ós nenos.
Adoran esa merda.
Como lle poden botar marisco á pizza e dicir que está boa?
Que noxo.
Ola.
Segues aí?
Si.
Cóntoche algo fodido?
Teño un irmán xemelgo.
Somos idénticos.
Erámolo ata que o paralicei.
Foi de cativos, pelexando.
Sempre estabamos así.
Unha tarde despois do cole,
lanceino coma sempre.
Eu estaba alporizado, quería mancalo,
pero non así...
Pois...
Bateu coa cabeza na mesa.
Resultou que fora no pescozo, non na cabeza. E...
Non fixo falta máis.
Un centímetro á esquerda e estaría ben.
Como se chama?
Danny.
Mira.
Só vin chorar a meu pai ese día.
Eras un neno. Foi un accidente.
Ninguén berrou. Nin un chío.
Quería que o fixesen...
Antes víaos, pero co tempo xa non.
Que foi de Danny?
Está ben.
Ben non. Está parapléxico.
Pero acabou aceptándoo.
Son eu.
O problema son eu.
Non sei. Non podo velo.
Sempre que o miro, só vexo a súa discapacidade.
O terrible recordo de que eu a causei.
Supoño que gañei.
Que?
Que gañei.
Paralizar un irmán? Iso é peor.
Xa.
Son malo, Bunny.
Moi, moi malo.
Queres pegarme?
Podédesnos dicir canto imos estar aquí atrapadas?
Mira.
O home do carmín fala a súa lingua.
Co tempo que levas aquí, como é que non a falas?
Están intentándoo.
Non podo crer que viaxase dende tan lonxe
para quedar atrapada nun ascensor.
Se viñeses á casa
estariamos no Club Jonathan tan tranquilas.
- Teño que traballar, sábelo. - Coma todos.
Ti e David levades 15 anos traballando sen parar.
Ben vos podedes permitir un descanso.
Iso é novo, xamais me deixaches descansar.
Fíxenche estudar duro
para entrar nunha boa escola, coller un bo marido
con cartos e así pasar o resto da vida en paz.
Estou en paz.
¿E por que nunca tes tempo para vir,
formar unha familia?
E logo David que é?
Un marido non é unha familia.
Os fillos fan a familia, o sangue.
Pensei que era o amor.
Incrible.
Tes 40 anos, Harpreet. Tes que sentar a cabeza.
Acábaseche o tempo.
Un día, miraraste ó espello e non te recoñecerás.
Sentiraste igual ca con 16, 25 ou 30,
pero no espello verás unha vella.
O corpo comeza a cambiar.
Xa o verás.
Eu nunca me imaxinei así.
Non me botes a culpa por dicircho. Eu non creo as regras,
pero coñézoas.
Veuche a regra con nove anos.
Mamá. Meu Deus.
Pode que se che acabe a época fértil.
Non debín darche todo aquel leite
cheo de hormonas do crecemento.
Intentámolo.
Intentádeo máis.
David foi ó médico?
Miraron se lle pasaba algo?
Pareces tensa, beta.
Por que non vés á casa a relaxarte unhas semanas?
Ó mellor iso axuda a que quedes encinta.
Xa.
Tróuxenche pinnis.
Fíxoos a avoa adrede para ti.
Agora non quero.
Trouxen dúas friameiras deles.
Non llos deas ós teus amigos.
Ninguén quere esas bólas indias.
Parvadas.
Un pinni?
Próbao.
Hai que afacerse a eles. Non só conta o sabor,
senón a textura e a consistencia.
Non saberás o que é ata que os probes ben.
Está boísimo.
Parece que lle gustan as bólas.
Ma.
Basta.
Son como bólas de proteína?
Pois non.
Proteína.
Escoita.
Tes que vir á casa.
Ver ó teu pai.
Non paras.
Está enfermo.
El nunca o admitiría.
Falo en serio, Harpreet.
Ten tumores nos pulmóns.
Acabouse esta parvada.
Tes que vir.
Non podo.
Non son quen de mentir coma ti.
- Sáenche engurras. - Para iso está o Botox.
Non sei por que non o encaras.
Criticar é moi doado.
O difícil é afrontar as cousas.
Afrontar o que?
Vivir mentindo?
Finxir que non marchou e se namorou doutra?
E os outros nenos? Foi a cegoña?
Abonda.
Non, non abonda porque segues aguantándoo.
É complicado.
Que fago?
Busco outro marido á miña idade?
Seguro que moitos queren mulleres de 60.
Sorprenderíache.
Polo menos non estarías cun home así.
Aposto a que che gustaría ter marchado con Laguna Carl.
A nosa vida era perfecta.
Faciamos cartos, o bo tempo, tiñamos todo canto queriamos.
Pregúntome se isto será un castigo
por ambiciosos. Pola nosa avaricia.
Un castigo?
Quen nos ía castigar?
Ninguén. É un falar.
Agora cres en Deus?
Sei que vas á igrexa.
Non sei en que creo.
Necesito un lugar ó que acudir.
Para pensar ou ter esperanza.
Sinto que xa non te coñezo.
Quero dicir, ti xamais...
Sempre contas historias.
Contáchesllas...
- Non. -...a Philip sobre Deus e Xesús,
e por iso fai eses debuxos.
Por que ía falar de relixión cos nenos?
Xamais o faría.
Entón, de onde lles vén?
Non o sei.
Ó mellor leuno por Internet. Segue preguntando por Gus.
Os nenos tamén queren respostas.
Canto máis seguiremos así?
O que faga falla.
- Eu non... Non podemos ler isto. - Hai alguén...?
Que...?
Teño a espiñada de que segue vivo.
Sinto que xa non o cres.
Ei. Perdoa...
Alguén pode traducir isto?
Precisamos un tradutor.
Alguén que saiba inglés.
Non...
Merda.
Veña, ho.
Non...
Está ben.
Non podemos seguir.
Non nos queda outra.
A tradutora estará de camiño.
Non me refiro a iso.
Se o de aí é Gus...
- Non digas iso. - Temos que estar preparados.
Como dis?
Creo que é hora de volver cos nenos á casa, saír de aquí.
Como podes facer plans?
Estamos afogando e ti non o ves.
Non queres falar do tema.
Daisy non está ben.
Son eu quen o atende todo, cando chaman da escola ou cando...
Que?
Cando que?
Non o superan.
Queren volver cos amigos, coa familia.
Non o din porque senten que te traizoan, que traizoan a Gus.
Isto díxocho Daisy?
Os dous. Moitas veces.
Necesitan volver á normalidade.
Normalidade? Non me amoles. Como é a normalidade?
Así non é.
Ei.
- Necesitamos axuda. - Xa a temos.
Temos a boa de Essie.
Toda a axuda que se pode mercar.
Necesitamos a familia.
Estás aprazando o inevitable.
Non podemos quedar aquí para sempre.
Se marchamos de Hong Kong,
estaremos abandonando o noso fillo.
Non penso facelo. Xamais.
Dáme o teu móbil.
- Que? - O teu móbil.
Quero chamar a miña filla.
Foi interesante.
Eu...
Iso.
Ola?
Perdón, escoitei ruídos raros.
Parecía un oso devorando un home.
Non, era eu.
Estás ben?
Si.
Merda.
Unha indixestión.
Vomito polos nervios.
Ultimamente pásame moito.
Se fose posible, diría que estás preñada.
Que? Non. É imposible...
Cando foi a última regra?
Fodiches con outros ultimamente?
Pódesme dicir a verdade. Non temos nada serio.
Non espero fidelidade, ou...
Fidelidade? Confirmáronche que eras estéril?
Ou só o asumiches porque non tiveches fillos?
Non me toques o carallo, Mercy.
Non me podes ignorar.
Sei que tes fame.
Podo oíla.
As mulleres coma ti sodes o problema.
Cando o vas entender?
Papá fai o que lle peta e con quen lle peta. Coma sempre.
Se naceses home,
non marcharía con outra.
Xa estamos. É culpa miña. Vaia novidade.
Din que están intentando sacarnos. Que agardemos.
O mundo é unha merda.
Ninguén fai o correcto.
Ven o que queren, fan o que queren
e despois piden perdón. Para que ter fillos?
Estás amargada! Non sabía que foses unha malcriada.
Non é nada novo.
Lévoo dicindo anos.
A sociedade presiona as mulleres para ter fillos
e ser así persoas completas.
E o que eu quero?
Gústame a vida pola que traballei.
E se David morre?
E se morres?
Non vou ter fillos só por se morremos.
Por que non?
Cres saber o que é ser nai,
pero fai falla probalo.
É como esta muller. Tiña medo de probar o pinni,
pero encantoulle.
Non lles gustan a todos.
- Si que lles gustan. - A min non.
Eu pensaba o mesmo ca ti.
Non quería ser nai.
Non quería esa responsabilidade.
Non me querías porque era unha muller.
Non quería fillos, bachhe.
Pero crecín. Madurei.
Entendín o valor da familia
e quíxenlle dar unha ó teu pai.
Ós teus avós. A min.
Loitei desde o principio.
Porque era o que se esperaba de min, a miña razón de vivir.
E ó final, tiñan razón.
Se non probase os pinni,
ti, miña rula, non estarías aquí.
Vou entrar, vale?
Vai coa túa muller, David.
Non marcho ata que falemos, vale?
Tres? En serio?
Por se acaso.
Hai uns minutos nin crías que estivese preñada.
Agora non penso noutra cousa.
Non quero mexar.
Iso ten fácil solución.
Bebe.
Afástate de min.
Vai á merda.
Por favor.
Por favor...
- Ola? - Essie.
Pásasme con Daisy, por favor?
Claro, señora. Daisy!
- Que? - A túa nai ó teléfono.
Essie, bebeume o Yakult!
Non tiña o teu nome.
Era meu.
Xa iremos por máis. Toma, é túa nai.
Ola?
Ola, rula, óesme? Non hai boa cobertura.
Onde estás?
Papá e mais eu estamos... cun asunto.
Chámote porque quería dicirche que...
Síntoo. Sinto o que pasou onte.
Sei que non estás nun bo momento,
pero quero que saibas que me tes aquí.
Podes falar comigo sempre.
Vale? Sobre calquera cousa. O que queiras.
Vale.
Ben.
Ben, nun chisco estaremos na casa. Dillo ó teu irmán.
Vale, mamá. Abur.
Vale...
Calquera podería ser ese rapaz.
É cedo e a música está alta.
Cun pouco de música rock
todo vai ben.
Tes ganas...
Mamá.
de bailar.
E cando tes a oportunidade
Ma.
es a raíña do baile.
Para, non axuda. En serio.
Vale... Meu Deus.
E esa trapallada de pendentes?
Regaloumos David polo aniversario.
Sacounos dunha máquina expendedora?
Estás casada, debería mercarche cousas.
Son diamantes coñac, mamá. Gústanme.
Son sutís.
Parecen un gran na orella.
Vale, eu non os escollería.
Sabe que me gustan as cousas finas.
Quíxome agasallar algo dese estilo.
Creo.
Que veña contigo cando volvas á casa.
Xa o levo eu a boas xoierías.
Que pensa David de non ter fillos?
Nunca os quixo.
Iso é algo moi interesante
que nunca me contaras.
Cambiou de opinión.
Nunca os quixo, pero agora si.
Deixoume.
Necesitará estar un tempo só.
Non, mamá.
Esta vez é diferente.
Te pher? Que esperabas?
Sen fillos, non quedan.
Por que te complicas a vida, Harpreet?
Se David quere fillos, non llos negues.
De que lado estás?
Sabes?
Fai o que queiras. Mira como actúas.
Está claro por que te abandonou o teu home.
Nome e data, número de pasaporte,
enderezo, relación co finado. Pode ser a nai ou o pai.
Entendido.
- Aquí o teléfono? - O enderezo.
Asine ó final. E a data.
Agarde.
A data.
Asine.
Vale. Veñan.
Mira, a miña muller e mais eu...
tentamos ter un fillo durante anos, pero non o conseguimos...
Ela fixo probas moitas veces...
e non lle pasaba nada, polo que...
Tiña que ser eu.
Pensaron que tería problemas de fertilidade...
Eu...
Por iso non tomei precaucións cando... porque...
Está claro que non é posible.
Está claro.
Lembra que non pode ser o principio do mexo,
senón cara á metade.
Tes que atinar no aplicador
durante cinco segundos seguidos.
Se non, o resultado non é preciso.
Axúdoche?
Estou ben.
Merda. Teño que mexar.
TEST DE EMBARAZO
Non lle importamos a ninguén.
Non vai vir ninguén.
Por favor, son vella.
Non poderei aguantar moito máis.
Dillo.
Axuda!
Sacádeme de aquí!
Sentímolo, estámolo arranxando.
Non debería estar aquí. Agárdame o meu home.
Home?
Pensei que era ela o home.
Es cruel, sábelo?
Fozas e fozas e fozas.
Tiña que mandache a teatro.
Polo menos así gañarías cartos coas túas historias.
Sabes que o vermello cancela o azul?
É case un vermello alaranxado, pero funciona.
De pequena, custábame moito atopar maquillaxe.
Todo era para xente branca.
Había 50 tons de branco e só un moca torrado para a xente negra.
Pensaban que podiamos mesturar dous
e conseguir o ton perfecto da nosa pel.
Fixemos iso durante moito tempo.
Era o que había.
De cando en vez, alguén traía da India
un frasco de base Lakmé na maleta.
Outras viaxabas a Canadá e ías á tenda Max,
a única marca que tiña tons de marrón.
Pero iso foi xa a finais dos 90.
Os 80
foron diferentes.
A maioría dos nenos facían debuxos para colgar no frigorífico.
Eu exploraba a teoría da cor.
Sabes por que sabía tanto de maquillaxe?
Que fas?
Para que se usa a maquillaxe?
Basta.
Para tapar cousas.
Basta, Harpreet.
Cóntoche algo?
Vale.
Ós catro anos,
os meus pais pelexaron durante horas.
Cando meu pai marchou,
entrei no cuarto e vin a miña nai engruñada na cadeira.
Diante dela...
vas deshonrar a túa nai?
Non sabía que facer.
Quedei alí.
Cando quitou as mans da cara, vino.
Tiña mazada a cara, os brazos e o pescozo.
Miroume cuns ollos que pedían axuda.
Non sabía que facer.
Tiña catro anos.
Non quería que a tomase comigo.
Despois de moito tempo, ocorréuseme algo.
Corrín ó toucador e collín un bote.
Botei a base líquida nos dedos
e intentei aplicarlla na cara.
Non funcionou. Claro que non.
Pero sorriu.
Converteuse no noso ritual, verdade, mamá?
Eu axudáballe e ela ensinábame.
Contenta?
- Xa case! - Dálle máis!
Estades ben?
Ei! Coidado!
Volveuse pechar.
Non.
Que pasou?
Onde foron?
- Que hora é? - Moi tarde.
- Tes cobertura? - Non.
Agora vivimos aquí. Somos compañeiras de cuarto.
Que esquina usamos para a tatti?
Non é para tanto, mamá.
Parece que si. Deuche por contarllo todo
á nosa nova amiga.
A pobre muller, pediu un pinni
e contácheslle os nosos problemas.
Non pasa nada. Estou acostumada a...
Supoño que non queres que quede.
Non dixen iso.
Estivo ben.
Pensas que son a peor nai no mundo.
Cres que es tan madura,
que non necesitas os meus consellos.
Non inventes.
Sei que son unha carga para ti.
Marcho. Buscarei un hotel.
Se é o que queres.
- Está ben. - Ben.
- Vale. - Vale.
Teño que ir ó su-su.
Non, espera.
Non estamos listos. Non...
E se non o recoñezo?
Ei, para.
Non quero estar aquí.
Ei.
- Non sei o que fago. - Ei. Vale.
Margaret, para.
Cómpre facelo.
Non podo... non podo parar.
Margaret.
- Agora non. - Dáme a risa.
Vale?
Vale.
Non podo.
Non. Non podo.
Non podo.
Non é el.
Entón...
Vémonos despois?
Si. Non, perdoa. Hoxe non podo. Teño plans.
Non o dicía por hoxe.
Dicía se nos volveremos ver.
Si, claro. Estarei por aquí.
Estou por aquí.
Pórtate ben.
Que queres dicir?
Que te portes ben.
Si, claro que me portarei ben. Eu...
Perdón... Teño moito que procesar.
Si, os dous necesitamos tempo para procesalo.
Como dixen, sen presión.
Si.
Dime algo cando decidas.
Si.
Lavanda.
Señora?
A lavanda é tan boa coma o cedro, pero cheira mellor.
Seica é algo novo.
Ó mellor non é novo.
Eliminará o caruncho.
Que fas?
Non ves que chove a cachón!
Harpreet! Toleaches?
Estás tola?
Está entrando a auga.
Pecha a ventá!
Puri, pecha a ventá.
Puri, pecha a ventá!
Non o ves?
Non pasa nada.
Todo vai ir ben.
Subtítulos: Darío Vázquez Filgueira
Supervisora creativa Paula Maneiro