TAHANAN
Hindi ko mapigilang isipin ka.
Kung kamusta ka na, ano ang ginagawa mo.
At sa totoo lang, hindi ko alam kung gugustuhin kong okey ka.
Pero natutuwa akong sumagot ka sa akin.
Hindi ko alam kung nasa Hong Kong ka pa rin, o…
Babalik na kami ni Clarke sa States. Kailangan na,
para sa mga anak namin.
Kailangan nilang mabuhay.
Siguro… kailangan naming lahat mabuhay.
Pati ikaw.
Ano?
Kantahin mo.
-Hindi ko ito alam. -Kailangan alam mo.
Alam mo, mas naramdaman ko ang pagiging Koreana ko rito sa Hong Kong.
Iyan ang sinasabi ng mga kaibigan mo tungkol sa akin.
"Kasintahan ito ni Charly, Koreana siya."
Sa tingin nila astig ito.
Ang pagiging Korean at Korean-American
magkaiba, 'di ba?
Kahit papaano may alam ka tungkol sa Korea, 'di ba?
Narinig mo na ba ang tungkol sa mga nagpoprotesta?
Lee Han-yeol at Park Jong-chul?
Inspirasyon sila.
Hindi ko alam. Sobrang layo ng Queens sa South Korea.
Gusto ka lang nila makilala.
Sa States, makikilala iyon bilang pag-aaklas.
Napakasensitibo niyong mga Amerikano.
Napakasensitibo ko?
Gusto n'yo ba ng tubig?
-Oo. -Dumating na ang mga bagong gamit natin.
-Salamat. -Aalis na ako. Kakausapin ko pa si boss.
Kailangan mo ba talagang umalis?
Matagal na akong hindi nakakapagtrabaho kaya medyo kakaiba.
At ginagawa akong mahirap.
Mamaya na ulit.
Tama na.
Buwan ang bibilangin hanggang marinig ang hiling natin.
At inaasahan mo ba na may darating na resolusyon sa Occupy Movement?
Wala akong karapatan para magsalita.
Pwede bang ikwento mo ang pag-aresto?
Palaging may personal na sakripisyo kung saan may taong kailangang tumindig.
Pinakaresponsable ang henerasyon natin sa sandaling ito.
Dapat tayong lumaban…
Mercy!
Halika.
Natanggap ko ang mensahe. Okey ba rito?
Wala akong panahong arugain ka, didiretso ako sa punto.
May reklamo sa'yo.
Iyong lalaki sa Tregunter party?
Hinipuan niya ako habang nagsisilbi ako ng pagkain.
Dapat kasuhan ko siya.
Para lumabas ang katotohanan.
Katotohanan.
Tumawag ang kliyente at sinabing may nawawalang pera ang bisita.
Malinaw ang deskripsyon niya sa'yo.
Malinaw na ano? Anong sinabi niya?
Kilala ka niya.
Ano? Paano?
Masuwerte ka't hindi siya magsasampa ng kaso.
Pero inosente ako.
Hindi ito patas. Ano ang gagawin ko sa pera?
Halos nababayaran ko lang ang renta.
Ilang linggo nalang darating na ang nanay ko, at natatakot ako.
Gusto ko na may magandang balita kapag nakita ko siya.
At hindi kailanman.
Minsan naghahanap ako sa mga balita ng mga kwento
tungkol sa mga mamamatay tao o mga batang nalalaglag sa bintana
pagkatapos iwang mag-isa ng kanilang ina,
o sa babaeng nag-aalaga ng chimpanzee
at pinakalma ito bago dumating ang kaibigan,
pero iba ang epekto ng gamot sa unggoy
at pinunit ang mukha ng kaibigan.
Siguro gumagaan ang loob ko
kapag kaguluhan ang nababasa ko,
tungkol sa masasamang pangyayari sa paligid natin.
Para pwede magkunwari na okey lang ang buhay ko.
Hindi gaanong masama ang ginawa ko.
Siguro para hindi ako masyadong nag-iisa.
Natutuwa ako na okey lang ang boss mo.
Sigurado kang ayaw mo?
Sige.
Uubusin ko ito.
Parang ang lakas mong kumain.
Hindi kaya.
Ang ganda, nagustuhan ko.
Sobrang payat mo dati.
Ibig sabihin masaya ka.
Maligo kaya muna tayo?
Hoy.
Hoy, Mercy. Mercy.
David? Anong ginagawa mo rito?
Gusto kitang kausapin.
Pwedeng mag-usap tayo?
Anong nangyayari?
Sinasabi niyang umalis na siya.
Sa tingin ko hindi ka niya gusto.
Pasensya, ako nga pala si David.
Charly.
Tumatawag ako, at…
Pasensya, pwede bang mauna ka na?
-Oo, sige. -Susunod na lang ako.
Sige.
Alam kong kailangan pa nating pag-isipan.
Kailangan kong malaman ang iniisip mo.
Wala ka namang pakialam dati.
Parang ayaw mong makialam sa nangyayari sa akin.
Alam ko. Wala ako sa katinuan dati. Pasensya na.
Ngayon ko lang napagtanto na regalo ito.
-Regalo? -Oo, ang sanggol.
O may ginawa ka na…
O, Diyos ko. Ginawa mo na ba?
-Ang alin? -Ano?
Hindi, hindi ko ginawa?
Nagdesisyon kang alagaan na lang?
Hindi ko alam.
Mercy, medyo huli na. Ano ka na, apat, limang buwang buntis?
May kakilala akong OB na pinupuntahan ng lahat.
Nasa Matilda siya.
Ritz sa Peak ito. Siya raw ang pinakamagaling.
Babayaran ko, syempre.
Okey lang.
-Hindi mo kakayanin. -Gagawa ng paraan.
-Tumigil ka, Mercy. -Ayaw kong kailanganin kita.
Ako ang ama. May karapatan akong maging parte ng mga desisyon mo.
May karapatan? Sigurado ka ba?
Alam mo? Gawin mo ang gusto mo.
Sa wakas sige.
Alam mong ginagawa ko lang ang tama, okey?
Ginawan pa kita ng tseke, para hindi ka na mahirapan
sa pera at iba pang bagay.
Salamat. Pero kung itutuloy ko ito, itutuloy ko ito nang mag-isa.
Sige. Aalis nalang ako.
Sige. Bahala ka.
Hoy. Iyon si David.
Narinig ko.
Kailangan na nating bumalik sa protesta.
Sandali, may gusto akong sabihin sa'yo.
Tungkol ba sa lalaking iyon?
Gus?
Hindi.
Ganyan kami nagkakilala.
Sino?
Ako at si David.
Nandoon siya noong gabing nawala si Gus.
Sobrang bait niya,
hinatid niya ako pauwi.
Kung sasabihin mo na naging kayo dati,
okey lang.
Hindi, hindi naging kami. Iyon…
Hindi iyon tungkol doon.
May asawa siya at…
Nabuntis niya ako.
Ano?
Buntis ka ngayon?
Pero sinabihan ko siyang huwag nang lumapit sa akin.
Gaano na ka tagal na alam mo?
Hindi ko alam.
Ilang buwan na.
Ilang buwan na?
Ngayon alam mo na ang sinasabi ko.
Sobrang gulo.
Kahit malayo na ako, hindi ko maiwan ang sumpa,
at palaging nandiyan lang,
at nagkakagulo na bago pa ako magkaroon ng pagkakataon…
Pagkakataon?
Pagkakataong lumigaya.
Para mabuhay. Para makawala sa sumpa.
Paano mo nasabing hindi ka pa nabibigyan ng pagkakataon? Sa akin?
Hindi iyan ang ibig ko sabihin.
Sinisisi mo ang lahat sa sumpa na para bang wala kang opsyon sa buhay mo,
sa iyong kaligayahan.
Hindi katulad ng karamihan sa mundo, marami kang pagpipilian.
Huwag kang umalis.
Masuwerte ka at hindi mo man lang nakikita.
Nagtapos ka sa Amerika, may pasaporte ka ng Amerika.
May kalayaan ka.
At ngayon nabuntis ka ng isang mayamang dayuhan.
Sino na naman ang may kasalanan ngayon?
Ang asawa niya? Kasama rin ba siya sa sumpa mo?
Ako ba?
O wala ka nang maisip maliban sa sarili mo?
Charly. Charly, gusto kong sumama sa'yo.
Bakit?
Para maipagmalaki mo sa inyo na nagprotesta ka?
Hindi mo ito laban, at hindi kailanman.
Turista ka.
Hindi naman maaapektuhan ang kinabukasan mo. Pwede ka namang umalis.
Isang biyaya na sigurado akong hindi mo nakikita.
Sa totoo lang, hindi talaga kita iniisip.
Pwede kitang kalimutan dahil hindi kita masyadong kilala,
at mas madali kapag ganyan.
Hanggang ituro ng kaibigan ko kung gaano ito kagulo,
at napagtanto ko na tama siya.
Hindi ko maisip kung ano ang dapat mong isipin sa akin.
Kung gaano ka kagalit sa akin.
At dapat lang.
Magagalit din ako.
Tingnan mo kung sino ang nasa bahay.
Mukhang pagod ka.
'Di mo ginagamit ang cream na binigay ko?
Para mawala ang kulubot.
Ito ang bagong kusina.
Halos hindi na bago.
Hindi ka nakauwi nang limang taon.
Iyan ba ang Tesla mo? Sinong nag-isip niyan?
Regalo iyan ng tatay mo sa akin.
Karapat-dapat lang.
Bwisit! Nakalimutan ko ang kulantro.
-Bibili ba ako? -Hindi…
Si Consuelo na lang.
Consuelo!
Pwede ka bang bumili ng sariwang kulantro?
Maghihiwa ba ako ng bawang?
Huwag mong kalimutan na may Paath tayo bukas.
Para sa pag-galing ng tatay mo.
Gusto kong akma ako bago operahan si papa.
Ma, hindi ko dala ang damit Indiano ko.
Kukunin na lang ni Consuelo ang luma mong gamit.
Siguro may masusuot ka roon.
Halika na, umalis na tayo.
Alam mo, mahina na siya.
May oras at lugar ang lahat ng bagay, Harpreet.
Hindi niya kailangang malaman ang diborsyo mo.
-Ma. -May sakit siya.
Baka ikamatay niya ang pagkabalisa.
Maging mabait ka.
Mabait? Hindi ako makakapagsinungaling. Magtatanong siya tungkol kay David.
Tingnan mo nga naman.
Tulog siya. Pagpahingahin mo siya.
Hindi mabuti sa kanya sobrang kaguluhan sa kwarto.
Aalis na kami.
Mga bata, tara na.
Makikita natin ang tatay mo pagkagising niya.
Alam mo bang nandito sila?
Oo naman.
Nakilala mo na ba sila?
Kumain na kami ng magkasama. Ano sa tingin mo?
Dinala sila ng tatay mo galing Delhi.
Hindi ko alam kung ano ang nakita niya sa walang-hiya at mukhang-perang 'yun.
Mukha siyang pulubi na makikita mo sa
ilang istasyon ng bus sa Bhatinda.
Ano ba ang aasahan mo kung nagtitinda ka lang ng mangga?
Ma, tumigil ka.
Pakiusap.
Nakalimutan ko na ang dal mo.
Kailan ka pa matututong gawin iyan?
Pasensya na hindi mo siya nakausap kanina.
Malaki ang pinagbago niya, simula nang nagkasakit siya.
Nagbabago ba ang tao?
Hindi ko alam.
Naging mapag-isip siya.
Marami talaga siyang kailangang pag-isipan.
Pwede ka namang umalis.
May trabaho ka. Kaya mong suportahan ang sarili mo.
Anong klaseng buhay iyan?
Isang buhay na walang kaguluhan.
Pasensya na, hindi ako si Oprah.
Kumusta.
Ako si Sukhi.
Ito si Fauja.
Kilala kita.
Ayaw pumunta ni mama. Sa tingin namin magandang ideya ito.
Gusto talaga kitang makilala.
Pinagmamalaki ka ni papa.
Ako? Ikinukwento niya ako sa'yo?
Lagi niyang kinukwento ang tagumpay mo.
Halata naman, na hindi niya kayo nabanggit sa akin.
Sa tingin ko rin.
Sigurado akong sobrang saya niya na sa wakas nagkaroon siya ng anak na lalaki.
Mabuti siyang tao.
Sa tingin ko ibang tao ang nagpalaki sa'yo.
Alam kong nahirapan si papa na manirahan sa Amerika.
Sinabi niya na natatakot siya roon. Wala siyang kontrol.
At anong kontrol ang mayroon kami?
Ano iyon?
Kalimutan mo na.
Mahal na mahal ka niya. Dapat maintindihan mo.
Tingnan mo kung sino ang dumating!
Nagbalik ang alibugha mong anak.
Pumunta siya kahapon, kaso tulog ka.
Nandito ka, beta?
Kumusta po, Pa.
Kukuha ako ng kape natin. Mag-usap muna kayo.
Okey ka lang ba? Kinakabahan ka ba?
Mas okey na ngayong nandito ka.
Matagal-tagal na rin.
Pasensya na hindi ako nakauwi.
Naiintindihan ko.
Kamusta si David?
Siya…
Pasensya na hindi siya makakapunta.
Gan'on ba?
Nakilala mo na ba sina Fauja at Sukhi?
Oo.
Mabuti silang anak. Sana maging mabait ka sa kanila kapag nawala na ako.
Makikita mo ang ganda ng pagkakaroon ng pamilya.
Ganyan ba ang tingin mo sa aming lahat? Isang pamilya?
Syempre. Pamilya ko.
Regalo ng Diyos sa mga lalaki ang anak.
Hindi pa huli para sa inyo ni David na…
Buntis ako.
O, Diyos ko.
Tinago ko ang balitang ito para sa'yo, at ayan na.
Alam mo ba kung lalaki ito?
Oo.
Lalaki ito.
O, beta. Maganda iyan.
Salamat sa nakakalusog at may pag-asang balita.
Handa na sila para sa'yo, Ginoong Singh. Kung handa ka na rin.
Lalaki. Isang pagpapala.
Salamat sa napakagandang balita, beta.
Hoy, Pa.
Kailangan mong malaman
na lalaki ang anak ko na alam kung anong klaseng tao ang lolo niya.
Iyan ang pinakahiling ko, beta.
Ikukwento ko lahat ng tungkol sa'yo sa kanya.
Kung paano mo nabali ang panga ni Mama sa Araw ng mga Ina,
at kung paano mo siya tinulak sa hagdan,
at bakit walang nagkakasyang singsing sa daliri niya dahil binali mo ito,
at habang mabuting ama ka sa iba mong pamilya,
nasa bahay ako at naglalagay ng yelo sa pasa niya sa mukha.
Kahit ano pang sabihin ng iba mong pamilya,
hinding-hindi ko kakalimutan. At hinding-hindi kita mapapatawad.
Makakaalis ka na.
Magsasagawa ang airline ng pagsusuri sa mga boarding pass at travel document
sa departure gates.
-Kumusta. -Kumusta.
Halika rito. Hoy.
Pasensya na sa nangyari sa ama mo.
Heto.
-Salamat. -Sige.
-Kamusta ang mama mo? -Alam mo na, siya…
Brinder?
Sige. Tayo na.
Natutuwa akong tumawag ka. Nag-alala ako sa'yo.
Ano…
Hils?
Pinatay ko ang tatay ko.
Diyos ko, hindi ko mapapatawad ang sarili ko.
Hindi, hindi. Pinatay ko siya. David, pinatay ko siya.
-Pinatay ko ang tatay ko! -Sa sasakyan, okey?
Pag-usapan natin doon, okey? Okey?
-Okey. -Hoy, okey lang.
Para bang pinapanood ko ang sarili ko na parang pinahirapang espirito
habang nagsasalita ako ng bagay na hindi ko makontrol.
Hindi. Alam mo? Hindi, may kontrol ako.
Kung sa totoo lang…
Hindi ko mapigilan ang sarili ko na sabihin ito.
Ayaw ko siyang mamatay na hindi ito naririnig.
Hindi ko kayang tiisin ang maisip iyon.
Bwisit.
-Sinabi mo ba na hiwalay na tayo? -Hindi, wala na akong oras.
Masyado akong abala sa pagsasalita na pumatay sa kanya.
Tama na.
Pagod na akong magalit.
Oo.
Kamusta na siya? Ang…
Mercy?
Pwede ba akong magtanong?
Noong sinabi mong ayaw mong magkaanak,
ibig sabihin ba ayaw mo dahil sa akin o…
Hindi, syempre hindi.
Iyan ba ang naisip mo?
Oo, ayaw ni Mercy ang tulong ko.
Ayaw niyang makialam ako.
Baka magbago pa ang isip niya, hindi mo lang alam.
Maging mabuti ang tanging magagawa mo.
Iyan din ang sinabi niya.
Na maging mabuting lalaki ako.
Dahil totoo ito.
Para bang…
Sinusubukan kong lang malaman kung sino ako pagkatapos mo,
at pagkatapos nangyari ang lahat ng kalokohang ito.
At… wala na akong oras mag-isip…
Hindi mo naman hinihiling na maawa ako sa'yo, 'di ba?
Hindi syempre, hindi.
Bwisit.
Okey, medyo kakaiba ito,
pero noong huling nakita ko si Mercy, hiningi niya ang numero mo.
Iyon ba…
Sige.
Talaga?
Hindi ko alam ang susunod.
Palagi kong iniisip si David bilang tahanan.
Iyan ang sinabi namin.
"Kahit saan magpunta, basta magkasama kami…"
-Magkita na lang ulit? -Sige.
-"…nasa tahanan." -Salamat, Sam.
Hindi mo na tahanan ang LA.
Naging maliwanag nang bumalik ako.
Sino ba ako para sabihin ang pagkawala?
Kahit papaano alam kong gagaling ako.
Takot ako, syempre, pero…
Mayroong kasabihan tungkol sa kung paano ka hindi makadiskubre ng bagong lupain
nang walang tapang na mawala ang paningin sa pampang.
Gusto ko ng maglagay ng kulay dito.
Maganda ang kulay, ma'am.
Lagi kong iniisip ang kasabihan na 'to.
Simula ngayon.
Sa hinaharap.
-Dito? -Oo. Sige.
Hindi na lilingon.
Dahil walang tututol sa paghahawan ng mga pulis sa lugar…
-Halika na. Tama na 'yan… -Sige, Ma!
...ano ang susunod na hakbang para sa Occupy Movement.
Bumabalik na sa normal ang sitwasyon sa distrito ng pananalapi ng Hongkong
kasunod ng pag-alis at pag-aresto ng daang-daang nagpoprotestang Pro-Democracy.
Mga pulis na armado ng chainsaw at excavators
sinira ang mga kubol sa labas ng headquarters ng gobyerno,
ang puso ng kampanya.
Umalis na sa lugar ng payapa at tahimik ang karamihan sa mga nagpoprotesta
na walang pagtutol.
Gayon man, ayon sa ulat ni Gabriel Earls, may ilang matitigas na nagpaiwan.
Hanggang Huwebes, ang lugas sa labas ng gobiyerno ng Hong Kong...
Hoy, mahal…
...sa puso ng okupasyon ng Pro-Democracy.
-May pupuntahan lang ako. -Sige.
May reservation ako sa pangalan ni Margaret Woo.
Salamat.
Kain ka na.
Alam mo ba ang kabaliktaran ng pagsasalita?
Hindi pakikinig. Paghihintay ito.
Naghihintay ka lang ba? Hindi ka ba nakikinig sa akin?
Kaya lang kakaiba ang pag-uusap na ito
at mayroon nitong alanganing paghinto.
Buntis ka.
Hindi ko alam kung paano sasabihin.
Alam ko.
Totoo ba?
Paano?
Nag-uusap ang mga tao. Maliit ang Hong Kong.
Kamusta sina Daisy at Philip?
Hindi nila alam ito, na kinakausap kita.
Bakit ka tumawag?
Hindi ko alam. Para humingi ng tawad, siguro?
Gusto ko ring humingi ng tawad.
Bakit?
Tumawag ako sa trabaho mo.
Pinatanggal kita.
Ikaw 'yun.
Nagsinungaling ka sa pagnanakaw.
Parang mababaw ngayon, pero noong oras na 'yun,
'yun lang ang naiisip ko.
Nasaktan ako at nagagalit.
Karapatan mong malungkot.
Pasensya dahil sa mga paratang ko naapektuhan ang relasyon n'yo.
Hindi ito personal laban kay David.
Desperado ako sa mga sagot, at handa akong hanapin ito kahit saan.
Pasensya na.
Karne at gatas lang ang naiisip ko.
Karne at gatas.
Nagugutom ka.
Kagabi, habang nakahiga ako,
noong pinikit ko ang mata ko, nakakita ako ng buto ng manok.
Gusto ko talagang kumain ng karne ng kahit ano, naaamoy ko na ito.
Nagpapalaki ka ng laman.
Natural lang na mapanaginipan mo ito.
-Ms. Kim, sumama ka sa akin. -Sige.
Mercy Kim. Dalawampu't lima.
Pwede mo bang sabihin kailan ka huling nagkaroon?
Blanko ito sa papel.
Hindi ko ito masyadong sinusundan. Nakasunod ako sa buwan.
Sige.
Siguro ang sanggol na lang ang magsasabi.
Humiga ka.
Bubuksan namin ang roba mo.
Siguro bumili ka muna ng pagkain.
Sige.
Magaling.
Relax.
Inaalagaan mo ba ang sarili mo?
Folic acid?
Prenatals?
Bilang ba ang orange juice sa alak?
Hindi.
Kukuha tayo ng sukat para makita kung ilang linggo na.
Matagal ka na pala.
Hindi ka pa ba bumisita sa doktor?
Nakalista ito sa mga gagawin ko.
Kailangan mo nang uminom ng mga gamot.
Heto ang anak mo.
Iyan ang anak ko?
Sa tingin ko 23 linggo ka na.
Hindi ko ito maramdaman, pero gumagalaw ito. Sobrang kakaiba.
Normal naman lahat, mabuti na lang bata ka pa.
Maraming babae ang nabubuntis nang sobrang tanda na.
Gusto mo bang malaman ang kasarian?
Sa mahabang panahon, gusto kita burahin.
Gusto kitang mawala,
pero heto ka, nagdaragdag sa mundo.
Nakakatawa, 'di ba?
Inisip mo na ba na kunin ang anak ko?
Dahil palagi ko itong naiisip.
Huwag mong sabihin iyan.
Huwag mo ring isipin ito.
Dama ko, malaki ang utang ko sa'yo,
na marami na akong nakuha sa'yo.
Hinding-hindi ko ito maitatama.
May gusto akong ibigay sa'yo.
Ayaw mo ba sa anak mo?
Gusto ko siya.
Pero ayaw kong guluhin siya.
At magagawa ko nga.
Babae ito.
Natatakot na ako para sa kanya.
Atensyon. Mga pasahero…
…pakitandaan na ang departure gate ay binabago…
Mercy!
Hoy, Ma.
Ano 'to?
Alam mo na, medyo tumaba ako.
Miyoung-a… ikaw…?
Mataba, alam ko.
Tumigil ka! Hindi ka mataba! Buntis ka!
Diyos ko. Ganoon ba iyon?
Akala ko dahil lang sa dim sum na kinakain ko.
Leche ka!
Paano!
Kailan!
Sino ang ama niyan?
Bakit hindi mo sinabi sa akin!
Gusto kong sabihin sa'yo nang personal.
Halika na, pinagtitinginan na tayo. Umalis na tayo.
Kapag lumabas na ang sanggol…
Gagawan kita ng miyuk guk para sa pagpapadede.
Kailangan ko munang bumili ng buntot ng baka.
Kailangan mo ng collagen.
Ma, tama na. Huwag ka nang bumili ng pagkain.
Wala na akong mailagay sa lugar na ito.
Ngayon lang 'yan.
Ligpitin natin ang gamit para makita kung alin dito ang itatago at ang itatapon.
Tulungan na kita.
Isasama ako?
Oo, pabalik ng New York.
Kukuha ako ng tiket mo.
Magkasama tayong babalik.
Hindi ako aalis, Ma.
Ayaw mo?
Syempre sasama ka.
Masyadong masikip dito.
Sino bang nagsabi sa'yo na manatili ka?
Sinong mag-aalaga sa'yo?
Hindi mo pa rin sinasabi ang tatay…
Kaya inakala ko…
Wala ba tayong maaasahan sa kanya?
'Yan ang iniisip ko.
-Daisy, halika na, tara na! Daisy! -Halika na, Chauncey. Halika na!
-Philip, nasaan ang hoodie mo? -Nasa backpack ko.
-Nasaan ang backpack mo? -Sa akin, ma'am.
-Halika na! Mahuhuli na tayo. -Ma, nasira ang headphones ko.
Hoy, halika na, umalis na tayo. Mahuhuli na tayo.
Hindi pa kumakain o umiinom si Chauncey, 'di ba? Wala.
-Mabuti. At dala mo ba ang laruan niya? -Oo.
Sino ba tayo?
Kahit sino sa atin,
na isipin na hindi tayo tinatablan ng trahedya.
Hindi ko maisip ang araw na hindi ko ito kasama.
-Saan hindi ako pinaalalahanan… -Tama na.
Huwag mo nang parusahan ang sarili mo.
Hindi ka nagtataksil kung sinusubukan mo lang mumuhay nang maayos.
Noong unang araw na nawala si Gus, labis ang sakit na naramdaman ko.
Sakit na hinding-hindi mo maiisip.
Gusto kong mamatay.
Pero hindi pwede
dahil kailangan kong mabuhay para hanapin si Gus.
Alam kong mahirap isipin ang pakiramdam na maliban sa sakit.
Pero kaya mo.
Malalagpasan mo.
Kailangan ko, para kina Daisy at Philip.
At kapag naging negatibo ang iniisip mo…
Ikaw ang magdedesisyon kung magpapasakop dito…
O tatayo ka…
Magsipilyo…
Buksan mo ang kurtina,
Maglakad ka.
At tingnan ang mga anak mo na nandyan pa…
At humuni ka.
Para hindi ka mabalot ng katahimikan.
Mga paraan ng pagpapadede na lang sana.
-Essie, nasaan ang gum ko? -Nasa backpack mo.
-Wala, tiningnan ko na. -Nasa backpack mo ito.
Kailangan namin ang gum o baka lumuwa ang tainga namin.
-Anong oras na? -Sa bag.
15 minuto, okey lang tayo.
Gaano pa ka tagal? Ang laki ng paliparan na ito.
Huwag kang batugan, Daisy.
Batugang Daisy!
-Batugang Daisy! -O, Diyos ko.
Philip, Philip.
-Manahimik ka! Pa, naririnig mo? -Philip! Tama na!
Sabi mo masakit ang paa mo.
Dahil nagasgas ko sa soccer, hindi dahil batugan ako.
Kasi mahina ka lang sa soccer, Philip!
Mga bata! Mga bata! Mga bata!
Kailan ka aalis?
Malapit na.
-Wow! Ang laki ng eroplano. -Oo, ang laki.
Anunsyo ito…
-Pa, sa atin ba 'yon? -Oo.
Makakabuti sa inyo na makauwi kayo.
Walang akong tahanan kapag wala si Gus.
-Mas malapit ka sa banyo. -Hoy, uy.
Bakit gugustuhin kong malapit sa banyo?
-Hindi ako uupo sa gitna. -Mga bata, sasakay na tayo.
-Bakit? -Mga bata, pwede tayong magpalit ng tiket.
Margaret.
Anong problema?
Hindi ko kaya.
Ma?
-Hoy. -Ma?
Okey.
-Hindi ko siya kayang iwan dito. -Alam ko.
Alam ko.
-Naintindihan ko. -Ano?
-Hindi ko kaya. -Sandali.
Okey lang.
-Okey? Okey lang. -Ma, ano ang...
-Mahal kita. -Hindi, hindi pwede.
Iuwi mo siya.
-Ma, anong ginagawa mo? Tayo na! -Susunod na lang ang mama mo, okey?
Makikita natin siya mamaya.
Hindi ko siya kayang iwan dito, Daisy. Hindi ko kaya.
Ikaw ang pinakamasamang ina sa buong mundo,
at kinamumuhian kita.
-Daisy! -Daisy.
Mahal kita, Ma.
Final boarding call para sa 852 pa-Los Angeles.
-Philip, umalis na tayo. -Pa!
-Tayo na, huwag kang mag-alala. -Halika na!
Makikita mo rin siya mamaya, bud. Okey?
Essie.
Naiintindihan ko.
Mag-ingat ka. Okey?
-Hello! Kumusta! -Hello!
O, ito talaga ang gusto ko! Perpekto ito!
-Maraming salamat. -Medyo mabigat ito.
-Bubuhatin ko lang… -Alam mo, ako na.
-Okey. -Sige.
-Okey na. Salamat. Okey na. -Paalam!
Salamat!
Babaeng may karpet.
Pasensya.
Paumanhin.
Kuha mo.
Salamat. Salamat.
Pasensya na.
Salamat!
Makikiraan.
Salamat.
Patawad. Paumanhin.
Kumain ka ng gom-tang.
Huwag ka nang malungkot.
Halika rito.
Tama na, Ma. Okey lang ako.
Halika rito!
Ang anak ko… ay magkakaanak na?
Ma.
Magiging okey lang ang lahat…
Nandito na si Mama.
Huwag ka nang umiyak.
Kailangan mong kumain nang maayos para sa anak mo.
Heto may sabaw.
Dadalhan kita ng kanin.
Walang lumipas na sandali na hindi ko iniisip ang mga nagawa ko.
Walang lumipas na sandali na hindi kita iniisip.
Umaasa ako sa isang tiyak na pangyayari.
Isang walang kapantay na kabaitan,
isang kapatawaran, na mag-aayos ng lahat.
'Yan ang magbibigay ng pahintulot na mamuhay muli.
Pero walang himala na kayang mag-aayos ng lahat.
Kailangan mong itago ang sakit at magpatuloy.
Naging bahagi mo na ang sakit.
At, hindi mo na kilala ang sarili mo na wala ito.
Higit sa kahit ano...
Sana sa hinaharap, na maging masaya ka.
Na makita mo ang sarili mo na nakalimot ng sakit paminsan-minsan.
Sana... Sana maging masaya rin ako.
Para sa anak ko.
Para sarili ko.
Tayo lang ang makakapili na magsimulang mamuhay muli.
Patuloy lang tayo sa paghakbang...
Huminga ng sunod sunod...
Humuni tayo.
Tagapagsalin ng Subtitle: TROYE
Mapanlikhang Superbisor Direk Brian Ligsay