ANTERIORMENTE EN FALLOUT
Non queda moita cousa limpa.
Xa verás.
Axudarlles non é traballo noso. Son asasinos.
Que propós que fagamos?
O que nos farían eles a nós.
Vaia.
Mataron o meu marido.
Se teu pai estivese aquí, faría o correcto.
Estás ben?
Que lle abrise a comporta a Lucy
non lles sentou nada ben.
Supoño que xa non son gardián.
Preciso a cabeza. É o único xeito de recuperar o meu pai.
Non podes tratar así a xente.
E iso por que?
Pola regra de ouro.
O Ermo ten a súa propia regra.
O teu camiño desviarase por gaitadas continuamente.
CLÍNICA MÉDICA WESTSIDE
Roger!
Chámome Roger.
Roger.
Roger. Chámome Roger.
Chámome Roger.
Ola, Rog.
Ola!
Que ledicia verte por aquí.
Tamén topaches ese cazador, non si?
Pois si.
Merda!
Como estás?
Xa sabes,
é difícil vivir aquí.
Eses peles suaves chegan a ser desapiadados.
Vexo que traes unha contigo.
Vaste converter?
Si, pode ser.
Pode ser.
Oe.
Non terás algún vial, por casualidade?
Só un tiriño, para volver á normalidade.
Devolverei o favor.
Síntoo, Roger. Non me quedan.
Non pasa nada, tranquilo.
Aínda que pode que ti e a túa amiga de pel suave...
queirades ir liscando.
Antes de que pase algo.
Controleime.
Hai 28 anos que se manifestou.
Carallo!
Non tanto coma ti.
Sobrevivíchesnos a todos.
Hai canto tempo que fundaches o Ermo?
Moito.
Iso son moitos viais.
Son excelente facendo cartos, Roger.
Entón,
lembras o boa que estaba a comida?
Macarróns con queixo BlamCo.
Xeado e torta de mazá.
Caralliño!
Torta de mazá.
A miña nai púñalle...
Por que fixo iso?
Está enfermo.
Pare! Pare, por favor.
Non é doado vivir aquí, pero non ten que...
Non ten que facer iso para...
para...
Como era que te chamabas?
Lucy MacLean.
MacLean.
Pois, Lucy MacLean,
andamos curtos de pexegos en lata e marmelada, ruliña.
Ás veces, non queda outra que comer un amiguiño.
O meu Refuxio tamén as pasou apertadas.
Na gran praga do 77,
fixemos corentena, parouse o traballo na granxa.
A xente morreu de fame.
A miña nai incluída.
O meu pai baixou a 58 quilos,
e aínda así, negouse a facer cousas así.
Por que se ri?
Unha cousa é o que a xente di que fixo, e outra...
o que realmente fixo.
Seguro que o teu pai foi o primeiro en comer os outros.
Seguro que bebeu unha cervexiña mentres saboreaba o cu do veciño.
Como vive así?
Para que seguir?
Unha boa pregunta merece outra.
Por que cona fago eu todo o traballo?
Veña, refuxiada.
A chacina de cu non se prepara soa.
VOTA A REG MCPHEE PARA SUPERVISOR
TRABALLA CON WOODY SUPERVISOR DO FUTURO
- Bo día, Woody. - Bo día, Reg.
Bonitos pósters.
Grazas, Reg. Eu tamén son fan dos teus.
Tiveches sorte?
Pregunteille moitas cousas: quen é, para quen traballa,
por que os seus colegas secuestraron a MacLean,
sobre que principio organizativo operan, se é que teñen un.
E nada?
Pasaron 200 anos sen contacto.
Que calamidades pasaría esta criatura!
- Que fai? - Ai, non.
Pare, señor! Vaise mancar.
Vai ó carallo!
Hai que tranquilizalo.
Pola súa seguridade.
Intentarémolo mañá.
Aí estás! Sabía que te atoparía aquí.
Fixen torta, por se queres.
Estaba presente cando probaches a torta de ruibarbo por primeira vez.
Como che gustou ese día.
Viñeches falarme sobre o que dixen na asemblea.
E iso por que cres que é?
Decepcionei a xente.
Non che gusta que iso pase.
E a ti si?
Non es o único que sofre a ausencia do teu pai.
A xente está pasándoo mal. Séntense perdidos.
Dende que marchou a túa irmá, es o único MacLean aquí.
A túa voz ten máis peso do que pensas.
Escondinme.
Metinme nun almacén durante a liorta.
Iso enfádache?
Iso que importa?
Os mozos normais...
enfádanse, mexan na parede.
Os máis intelixentes, coma ti...
Tes sorte de non saber onde conduce iso.
Vai amodo.
É o único que pido.
Xa o vas pillando.
Que pensas desa regra de ouro agora, con todo o que che está a pasar?
Que é vostede?
Son ti, ruliña.
Dálle unha chisca de tempo.
Onde cres que vas?
Non vas a ningures.
Aí estás, pequena asasina.
Non!
Iso de aí
é o máis preto que estivemos dunha comunicación sincera.
- Ola. - Ola.
Quería pasar por aquí e ver que tal che ía.
Non moi ben, a verdade.
Perdín a Lucy, e agora...
perdín o meu posto coma gardián.
Xa.
Como levas ti...
a morte do pai do teu bebé non-nato?
Igual.
Estaba organizando as cousas de Burt e
pensei que igual querías algunhas.
Claro.
É todo o que queda del.
Era un bo home, Steph.
Iso cres?
Claro. Que máis se podería dicir?
Pois...
Coidaba moito dos zapatos.
Unha das poucas cousas que lle gustaban de verdade.
Como lle tiraras da lingua sobre o seu mantemento...
falaba e falaba ata que todos marchasen.
Queríao moito.
Eses monstros arrebatáronmo das mans.
Horrible. Odio eses tipos.
Faríame moita ilusión
que levaras os zapatos de Burt.
Vaia.
Grazas, Steph.
Eu...
intentarei poñelos.
Alégrome. E isto.
Burt.
Non, non. Podes deixala posta? Así.
- Claro. Síntoo. - Si.
En que pensaba eu?
Burt.
- Si, son Burt. - Si.
Que molladiña estás.
Burt!
A TENDA CARALLUDA
Transacción.
Si?
Viais para dous meses.
Dou unha muller, perfecto estado.
Ou case.
A taxación require unha avaliación física.
Envíea dentro.
Que hai aí?
Estás a piques de descubrilo.
Vaime vender?
Aquí tes moitos problemas, ruliña.
A ver que tal che vai aí dentro.
Vamos.
- Benvida! - Que demoño?
"Demoño"? Aquí non hai diso.
Só unha Mark IV de General Atomics International.
Iso é o que son! E vostede parece unha muller.
Por favor. Chámome Lucy MacLean. Raptaron o meu pai e...
eu fun secuestrada.
El está aí fóra...
Perdeu un dedo.
Non son boas novas.
Vamos inspeccionala. Sígame.
Vale.
Desculpe o desastre. Ultimamente, o tempo voa.
En especial, dende que perdín os sentidos na Gran Guerra.
Hai unha semana, polo menos.
Podería sentar nesa padiola de aí?
Vale, que temos por aquí?
Moi gordo. Demasiado pocho. Este si!
Ten sorte de que non sexa un polgar.
O noso catálogo de dedos é ben exiguo.
Déme a man...
Vai sentir unha lixeira picada.
- Grazas. Eu... - Carallo!
Agradézollo moito.
Un peixe comeu a cabeza. Precísoa para recuperar
- o meu pai. - Teña.
Moito mellor, non si?
- Grazas. Foi... - De nada.
Gústame moitísimo.
¿Prefire unha vestimenta de fibras sintéticas de alta calidade,
algodón clásico, ou unha cómoda mestura de algodón?
Ten... algodón auténtico?
Pois claro. Vostede non?
Grazas.
Sabe o que?
A criatura que me trouxo...
Parece infeliz.
- Non me tratou con respecto. - Non?
Díxenlle que non seguía as regras,
púxome unha correa, deume auga dun charco
e seguro que eran ouriños.
Que interesante.
Non me vai facer escrava sexual?
Que? Non! Que idea tan noxenta!
Vou extraerlle os órganos.
Bandexa de sobremesa.
Ola, Norm.
Veronica.
Danlles torta de xelatina?
As ordes son ordes.
A saber que diría teu pai.
Daríalle a torta el mesmo.
Si, era un santiño.
Quérela?
Non o saberán.
Si, vou poñela na neveira.
E ti que miras?
Un asasino nunha gaiola,
pagando polo que nos fixeches
á xente inocente do Refuxio 32.
Non sei que tramaba a xente do Refuxio 32.
Pero seguro que non era nada inocente.
ARQUIVO DE COMUNICACIÓN REFUXIO 33
31, 32, 33...
ACCEDENDO Ó REXISTRO DO REFUXIO 32...
ACCESO DENEGADO
Ola, Norm.
- Apetéceche saír da casa? - Si.
CAMIÑO Ó 32
Igual me tomou o pelo, pero un deles díxome
que algo estraño pasaba co 32.
Isto non é doado para min, Norm.
- E por que viñeches? - Non sei, a verdade.
Pode que sigas namorado da miña irmá
e queiras terme preto?
- Isto está mal. - Veña.
Tes que ver isto.
Mal.
Ves?
O que pasase aquí, pasou hai moito tempo.
ADMINISTRACIÓN
O último sinal de vida detectouse hai dous anos.
Vaia, ola.
Pode que este rato nos dea as respostas.
Esta colonia chámase "utopía de ratos".
Dentro, estes ratiños gozan de todas as comodidades.
Teñen moita comida, todo o necesario para durmir.
Pero, finalmente, chega a superpoboación.
Teñen pelexas pola comida, antes abundante,
e o espazo, antes infinito.
Cómense uns ós outros, desesperados por sobrevivir.
Se xa estaban mortos cando chegaron os saqueadores,
quen os matou?
Parece que se estrangularon uns aos outros.
Non ten sentido ningún.
SABEMOS A VERDADE
XEADO CASEIRO FEITO NA NOSA PLANTA
Lucy.
Lucy, ruliña, que fas aquí fóra?
Martha. Chámome Martha.
Desculpade a interrupción. Chegou a nosa última adquisición.
Mi madriña!
Que piden, Snip-Snip?
Sesenta viais.
- Podemos chegar aí. - Xenial.
Prepáraa xa para que estea lista para a seguinte entrega.
Coma sempre, excelente idea, señor.
- Grazas, Snip-Snip. - Con permiso.
Que riquiño é.
De onde di que é?
Eu nunca estiven, pero espero ir pronto.
Xa estamos. Comecemos, si?
Non queremos facer esperar o seu socio.
Non pode facer isto, señor.
Preciso os meus órganos.
Non teña medo. Un pequeno "snip-snip" e morra o conto.
Quede quieta.
Non doerá nadiña.
Perdoe.
Desculpe, señora. Hai algo que...?
Non é molestia ningunha. O que vostede queira. Eu son feliz.
Ola. O que queira. Aquí non hai demoños.
ABRAXO LIMPADOR PARA DESAUGADOIROS
Sempre estou listo para servir.
Servir.
Mans arriba!
Facede o que digo e non o mancarei.
É un maldito robot.
Colle tamén o aparello do aire acondicionado de refén.
O do aire acondicionado soa ben.
Si, iso sería unha boa movida. Xa me entendes.
Totalmente.
A pregunta é se ela o entendeu.
Si.
Creo que si.
Por iso lle puxen Abraxo na xiringa.
Snip-Snip, cóntalles o que lle fai ó corpo humano.
Se tes unha tubaxe chea de merda,
confía no líquido de Abraxo para limpala.
É moi velenoso!
Vale, podes marchar de aquí.
Non só eu.
Eles tamén.
Ei, grazas!
Dixen "todos"!
Eses de aí, moza... Non o entendes.
Non teñades medo.
Sodes libres. Marchade.
SALVAXE
Ai, carafio.
Que pasa?
Ei, ola!
Adeus.
Martha. Chámome Martha.
Si, chámaste Martha.
Non.
Martha. Chámome Martha.
Por favor.
Sei que hai alguén aí dentro. Fala comigo!
Por favor!
Desculpe, señora.
Podo axudarlle a mellorar o día?
Non, grazas.
Caramba!
Pois...
parece que remataron coma caldeiretas vellas.
Segue sen explicar como entraron.
MORTE ÓS ADMINISTRADORES
Estaban tolos. Se había sobreviventes,
igual abriron a comporta e deixaron entrar os saqueadores.
REXISTRO DE APERTURA DA COMPORTA
ACCEDENDO...
Di que se abriu dende fóra.
Non. Precisan un Pip-Boy para abrila.
- E tiñan un. - O de quen?
O de miña nai.
Se non toma isto, convértese nun deses?
É así como vai?
Igual remato asemellándome a vostede,
pero nunca serei coma vostede.
A regra de ouro, cabrón.
É isto real?
Gustaríame compartilos convosco, pero...
non vos invitaron á festa.
O HOME DE DEADHORSE ESTUDIO CREST DE CALIFORNIA
Como reza a vella elexía mexicana: "Feo, fuerte y formal."
"Era feo, forte e tiña dignidade."
Entón, Joey,
dareiche por boas dúas desas tres.
Espero que che guste o cheiro a chumbo, comunista cabrón.
Subtítulos: Natalia L. Prieto
Supervisora creativa: Paula Maneiro