Tatlong daang libong taon na ang nakalilipas,
nang unang lumakad ang mga tao sa planeta, higit na mas simple ang buhay.
Mangangaso ka, kakain, magpapaapoy, magtatayo ng tahanan,
maghahanap ng kapareha, magbubuo ng pamilya.
Walang pipiliin, kaya walang mawawala.
Maliban sa buhay mo kapag nanganak ka,
o kapag inatake ka ng tigre, o kahit ano pa.
Sa Harlem ngayon, 35,000 desisyon ang ginagawa natin araw-araw.
Ang iba, hindi mahalaga, ang iba, pangmatagalan.
Pero maya't maya,
may desisyon tayo sa isang takdang araw na nagbabago ng lahat.
Nagkakamali ba tayo?
Hindi dapat natin 'to ginagawa.
Bakit hindi?
Ang dami nating kailangang gawin bago umalis, 'di ba?
Lilipat na tayo sa Paris mamaya,
baka may nakakalimutan tayo.
LIMANG TAON ANG NAKALIPAS
Camille?
Baby, masyado kang nag-aalala. Ayos na tayo. Handa na ang lahat.
Oo nga, tama ka.
Pero nakalimutan kong gawin 'to.
Oo nga.
Ayaw nating makalimutan mo 'yan.
Ang bango naman. Anong inorder mo?
Sandali, nagluto ka?
Gamit ang ano? Nakaimpake na lahat.
Hindi lahat.
Natutunan ko sa Iron Chef
na 'pag may itlog, may pagkain.
Nasaan ka no'ng lumalaki ako?
Hindi lumampas sa tatlo ang laman ng ref namin, at ayaw ni mama sa grocery.
Sabi niya, naguguluhan daw siya.
Habang mas nakikilala ko siya, nagtataka ako kung paanong sa kanya ka nanggaling.
Kakaiba ang trip niya.
Iba talaga ang trip no'n.
Nagparamdam ba siya?
Nag-text siya.
Kaya susubukan namin ulit na magkita.
Pupunta siya rito ngayon.
Medyo malapit na 'yan.
Oo nga.
Mabuti naman at nagkakasundo na kayo.
Pahingi ng pagkain,
dahil 100 pa ang pagpapaalaman ko, at naiipon na
ang gutom ko.
Okey.
Ngayon, sunod-sunod na meeting naman.
Jennifer, makinig ka, sabihin mo kay Stephen
na si Angie Wilson ay nakikinig sa Power 105
nang anim na oras na
at 'di pa niya naririnig ang mga birit
na kontrolado ng Flow Into You sa himpapawid.
At dahil mahilig siya sa meeting,
baka dapat dumaan na lang ako sa opisina mo mamaya
at harapang talakayin ang mga prayoridad niya.
Bitch! Bye!
Hello? May nakatira dito!
Ilagay mo sa Power 105 ang radyo.
Dapat marinig ko ang sarili ko.
Oo nga. Siyempre naman.
Masaya kaming tulungan kayo na iwasan ang buwis.
Oo naman. Bye.
Ganda ng tiyempo.
Kakatapos lang ng tawag ni
-Walter McDougall… -McDougall.
Wow, iniisip ko lang siya.
Pwede siyang mag-takeout mortgage,
-'pag ni-lock in mo sa 3%… -sa 3%.
Pwede pa ring ituring na pagbili ng bahay,
-kahit pa… -Gawin itong rental.
Palagi tayong pareho ng iniisip.
Kakaiba bang nalilibugan ako
'pag nagsasalita ang girlfriend ko tungkol sa finance?
Malilibugan ka pa rin ba 'pag 'di ko ito ginawa?
Ano?
Tao po!
Ma!
Anak. Future manugang.
Ma?
Ikinatutuwa kong makita ka.
Tawagan kita mamaya.
Sige.
'Pag tinawag mo siyang manugang bago siya mag-propose,
baka manakbo na siya.
O kaya magmumungkahi ako ng kasal.
'Yan, pwede pa.
'Di ka pwedeng magpunta rito tuwing gusto mo.
Sorry, Quinnie.
'Di ko mapigilang puntahan ang working girl ko.
Tingnan mo ang sarili mong nakapalda.
Ang ganda.
Perfect na lalaki, perfect na trabaho.
Ma, please.
Bakit 'di mo ipagdiwang ang tagumpay mo?
Ginagawa ko 'yan.
Kakain kami ng tanghalian ng isa sa mga pinakabatang VP
sa kasaysayan ng JP Morgan Chase.
Ma, sana pwede akong sumama, pero sobrang dami kong…
Sorry.
'Wag kang mag-sorry dahil sa trabaho.
Balang-araw, magiging CEO ka na may sariling opisina,
masasamahan ang mama mong kumain anumang oras.
Sige.
Okey, aalis na ako.
At sabihin mo kay Camille, paalam.
Pero, Paris talaga?
Bakit? Hindi.
Alam mo? Hindi ko gets.
Bye, Ma.
Quinn Joseph, anong maipaglilingkod ko?
Tingnan natin. Mga babae…
Mas marami nang 40% ang apps nila kaysa sa lalaki.
Bakit 'di tayo gumawa ng mas marami para sa kanila?
Sinong mayroong ideya para sa mga babae?
-Ako. Mayroon ako. -Mayroon ako.
Isa itong espesyal na kalendaryo
na magpapaalala sa babae 24 hanggang 48 oras
bago siya reglahin.
Ang pinakamaganda,
awtomatiko itong ibabahagi sa mga katrabaho, at sa asawa niya,
para alam ng lahat 'pag magiging mainitin na ang ulo niya.
Ang tawag ko rito ay Red Alert!
Ayos!
-Oo nga. -Ayos.
'Yan ang pag-iisip na parang babae.
Sobrang nakakainsulto, kahit para sa mga babae 'yon.
Parang wala ako roon.
Kaya hayaan mo na. Maghanap ka ng iba.
Hiring kami lagi sa Fierce.
Pero 'di kayo nagbabayad.
Medyo matagal 'pag magazine.
At kailangan ng pera sa buhay.
Halos 'di ko na mabayaran ang upa ko.
At baka may solusyon ako riyan.
Talaga?
Itsek mo 'yong fries.
Ano?
Pagkuha mo ng napkin, itinago ko 'yan,
pero babalik na ako sa trabaho, kaya…
Diyos ko! Ano 'tong…
Tyesha May Reynolds, isang taon na tayo,
at wala na akong gustong makasama sa buhay ko.
Gusto mo bang magsama na tayo?
Totoo?
Oo, totoo.
Panghabambuhay.
Oo! Oo!
Oo, oo, oo, oo!
Oo!
Uy. Ito na 'yon.
Paano ko maitatanggi na paalis ka na,
kung magpapaalam ka?
Nga pala, dapat gumana 'tong paleo na 'to.
Napakahirap magpa-deliver ng steak nang 10:00 ng umaga.
Gumagana talaga, kasi gumaganda ka.
Isa akong guro. Wala akong paki sa hitsura ko.
Pero salamat, dapat lang na maganda ako.
Gusto ko talaga ng tinapay.
May roll o baguette ka ba sa bag mo?
Sayang. Nasa kabilang bag 'yong rolls.
Maupo ka.
-Bueno, paalam na. -Oo nga.
At 100% sigurado ka na gusto mong itigil ang academic career mo?
Hindi ito pagtigil.
Nagawa ko na ang course work ko,
magsusulat na ako ng dissertation, at pwede kong gawin 'yan kahit saan,
at ang "kahit saan" ay ang Paris.
Para makasama ko si Ian.
Camille…
Kahit lampas na sa hangganan ng pagiging guro mo,
ganyan din ang ginawa ko…
at pinagsisihan ko talaga.
Noong ganyan ang edad ko, may asawa't dalawang anak na ako.
Itinigil ko ang edukasyon ko,
pati ang mga layunin ko, habang nasa medical school siya.
Tapos nag-residency siya, nagtrabaho ako kung saan-saan
para lang mabuhay.
Sa Kinko's, naging hostess ako sa Red Lobster.
Uy, gusto ko sa Red Lobster.
Ano ka ba, maigi pang nagpakamatay.
Tapos ni hindi niya hinatid 'yong mga bata kahit minsan.
Inaayos namin ang buhay namin kaya tinanggap ko na
hanggang sa tanggapin siya ng kasama niyang residents.
Blonde, suso na kasinglaki ng bola ng kanyon.
Pero hindi gano'n si Ian.
Puno ang kasaysayan ng mga babaeng nag-umpisa sa wala
dahil kinailangan nilang magsakripisyo para sa pangarap ng lalaki.
Sige, 'di na ako magsasalita.
Alam mo na ang ginagawa mo.
Pero isa na lang.
Kahit ituloy mo ang pagsusulat ng thesis,
aminin natin, walang kasiguraduhan 'yan.
Aminin mo, Paris 'yan. Sex, croissants…
'Yong mga lalaki roon, kadiri, sobrang seksi.
Anong panlaban mo roon?
Kahit pa magsulat ka, 'di ka pa rin makakapag-TA,
'di mo makakasama ang senior faculty members,
lahat ng bagay na kailangan para maging tenured professor ka rito.
'Di ba, 'yon ang pangarap mo?
Oo.
Pero bakit ikaw?
Kinaya mo naman.
Masyado na akong matanda para ma-enjoy ko!
Bakit ka aalis kung kailan ihahalal na ang unang babaeng presidente?
KASAMA NIYA AKO HILARY 2016
'Yon ang pinakamalakas mong argumento.
Kita mo?
Mami-miss talaga kita.
Mami-miss din kita, hija.
Ikaw lang ang estudyanteng hindi ko kinainisan.
-Dr. Goodman, pwede bang… -Hindi!
'Di ko kaya 'yon.
Mag-iingat ka.
To: Mom - Nasaan ka na?
Isang oras na ako rito.
Ngayon
Mama - Uy Cam, nagbago ang plano. Mali ang nasakyan kong tren.
Magkita na lang tayo pagbalik mo.
Enjoy sa bakasyon!
Ano bang inasahan ko?
Na magte-text siya,
o biglang magpapakita at magpapaalam?
Ang tanga ko.
"Ingat sa bakasyon"?
Bakit parang mabilis na bakasyon lang 'to?
-Camille? -Ano?
Ayos lang na umaasa ka pang magpapakita siya.
Salamat.
Ako ang bahala sa'yo.
Alam mo 'yon.
Salamat sa pagiging kabaliktaran niya.
Susunod?
Destinasyon?
Paris.
Oo. Paris.
Magiging masaya 'to.
-Abangan mo ang pinlano ko. -Naku po!
Anong "Naku po"?
Mag-e-expire na to sa loob ng 5.5 buwan.
Ire-renew ko sa koreo.
'Di ka pwedeng umalis kung malapit nang mag-expire at walang Visa.
May Visa ka ba?
Sabi mo, hindi kailangan.
Akala ko, ang expiration date ay expiration date.
Anong gagawin namin?
Kailangan naming makasakay at makarating sa Paris bago mag-Lunes.
Kakampi niyo ako. Naniniwala ako sa ganap na pag-aalis ng hangganan
at pabor sa nagsasarili't walang estadong lipunan, na walang arbitraryong batas.
-Ano raw? -Ano?
Pero kailangan mong i-renew ang passport mo.
'Tol, ang weird nito.
Parang wala ang puso natin.
-Ang corny. -Tigilan niyo ako.
Iniisip ko pa ring darating siya.
Pwede natin siyang sorpresahin.
Oo nga.
Pwede tayong ihatid ng driver.
Tinawag mo ba siyang "driver"?
Nagpaalam na tayo sa kanya nang sampung beses kahapon.
At nangako tayo na hahayaan na natin siya ngayon.
-Pero sino nang hihingan natin ng payo? -Oo nga.
Hello? Obvious ba? Ako.
Handa na akong maging Camille 2.0.
Makikinig ako.
Sige, bagong Camille.
Alam niyong malungkot ako sa trabaho ko, 'di ba?
Oo. Alam namin.
Tye, 'wag kang bastos.
Walang nagsabi sa'yo na tanggapin ang trabahong 'yan.
Si Ian, tinutupad ang pangarap niya,
at naiinggit ako.
Dapat ko bang gawin din 'yon?
Kabaliwan bang gumawa ng biglaang pagbabago?
Uy, ramdam kita.
Ganyan din ang pinagdaraanan ko!
Sabi ni Melissa, magsama na raw kami.
Diyos ko. Nakakatuwa naman!
Yehey, pag-ibig!
Pero paano ako papasok sa isang bagay nang 'di umaalis sa isa pa?
Saan? Saan ka aalis?
Wala.
Ano, dapat ba siyang mag-resign?
Dapat ba akong lumipat ng bahay?
Hello? Bagong Camille?
Wala akong pakialam.
Hindi pinatutugtog ng Power 105 ang kanta ko.
'Yon ang dapat nating pinag-uusapan, nakakainip kayo.
-Kanya-kanya na tayo. -Oo nga.
Kaya, kunwari ako si Camille,
ang masasabi ko, gawin natin ang pinaka kinatatakutan natin,
anuman ang isugal natin.
Hello? Hello?
Dalawang beses sa isang araw? Anong meron?
Ma, pinapunta kita rito
dahil gusto kong malaman mo na…
nag-resign ako sa trabaho.
Ano?
Nag-resign na ako.
Pagkaalis ko?
Kailangan, eh. Sorry. Sobrang lungkot ko roon.
Nakakagulat.
May iba ka na bang trabaho?
Wala pa.
Pero may ipon ako, kaya makakaraos pa ako.
Ba't ka nag-resign nang walang lilipatan?
Dahil… Gusto kong magtayo ng negosyo.
Hindi!
Ma, oo.
Hindi. Oo.
Oo. Alam mo, nauunawaan ko.
Kaya mo ako minahal
ay dahil pwede mo na akong ipagyabang
sa mga kaibigan mo dahil sa pagiging VP ko sa Chase,
at sa gwapo kong boyfriend.
Pero, Ma, ayaw ko sa trabahong 'yon.
Hindi 'yon ang para sa akin.
Nakakahiya ka.
At para malinaw…
Mahal ko ang buong pagkatao mo.
Anak kita.
Gusto ko ang trabahong 'yon, o kahit anong trabaho,
dahil nabubuhay mo ang sarili mo.
Kumikita ka ng sarili mong pera.
Patawad kung ipupunto ko 'yong halatang kabalintunaan,
na sesermonan mo ako tungkol sa pagkita ng sariling pera?
Dahil umaasa ako sa pera ng ama mo
kaya ipinagmamalaki kita.
Alam mo ang ginagawa ng kaayusang 'to.
Kinamumuhian ko siya, kinamumuhian niya ako.
Mahal namin ang isa't isa,
pero laging nandiyan ang pera.
At ngayon, gano'n na lang kami.
Ma, hindi. May plano ako at may panimula akong puhunan.
Nakita kong pinagdaanan ito ng tatay mo,
bago umayos ang lahat.
Kailangan mo ng maraming pera para magsimula ng negosyo.
At kapag naghirap ka na,
babalik ka sa amin,
at sa puntong 'yon, magbabago na ang lahat.
Bueno,
'pag nagtagumpay na ang gym ko para sa mga bata,
tatanggapin ko ang sorry mo.
At 'pag hihingi ka na ng pera, tatanggapin ko ang sa'yo.
Stephen? Hello?
Sasagutin mo ba ang tawag ko?
Ano 'to?
Penge ng Beat
Nakikita kita.
Bahala ka.
Sorry kung 'di ko masagot ang tawag
habang hinaharap ang pagkalusaw ng dibisyon ko.
Oy, sandali. Pagkalusaw?
Isasara na ang dibisyon.
Alam ko ang ibig sabihin no'n.
Bakit 'di ko nabalitaan 'to?
Magbasa ka ng balita. Nasa merger tayo.
Ang Shade Room ay nasa high alert coverage
ng pagkakatanggal ni Tamar sa The Real.
Walang tungkol dito.
Kaya sino na'ng bago kong point person?
Ilang piling artista lang ang pananatilihin nila.
Aba, pili ako.
Hindi, Angie.
Wala ka nang deal.
Anong ibig mong sabihin?
Anong nangyari sa pagiging boses ng henerasyon ko?
Paano na ipapakita sa mga itim na bata na okey lang maging tulad ni Beyonce?
Wala na, Angie.
Hindi! Malapit nang pumatok 'yong Flow Into You.
Ikaw mismo ang nagsabi na may kaluluwa ang pagkasulat ko roon.
Dapat… Dapat tapusin natin 'yong album!
Walang album!
Walang papatok! Baka dapat 'di mo sinabi sa A&R guy natin
na 'di niya alam ang sinasabi niya
at inilabas ang kantang 'di ikaw ang sumulat.
Walang nagpapatugtog ng Flow Into You
dahil walang may gusto doon.
Eh, 'di ilabas mo 'yong iba.
-Ituloy natin. -Wala nang magbibigay ng sentimo sa'yo.
Kailangan mong umalis sa townhouse ngayong araw.
Ang townhouse ko.
Hindi, townhouse ng kompanya.
At aalis ka na.
'Wag mong hayaang tawagin ko ang guard.
Tapos kaya niyo palang magbayad ng guard.
Sinungaling ka.
Hintayin mong pasabugin kita sa memoir ko.
-Anong problema mo? -Bitawan mo ako!
Pwede kitang hintayin tapos ihatid kung saan mo gusto.
Hello? May nakatira dito!
'Pag nagsama na tayo,
kanya-kanya pa rin tayo ng laba, nakakapagod magtiklop.
Anong problema mo?
May kailangan akong…
Wala pa akong nasasabihan nito.
Tinatakot mo ako.
Hindi 'to nakakatakot.
'yong pagsasama natin, 'di ko pa magagawa 'yon ngayon.
Kailangan kong tapusin 'yong buhay ko noon para magkaroon ng panibago.
Mas nalito tuloy ako.
Mel…
Ako ay…
sa batas…
kasal pa.
Ikaw…
Ano?
Alam ko.
Kahit 'yong barkada ko, hindi nila alam 'to.
Bago ako mag-college, nasa Georgia pa ako at ayaw ko roon.
Lesbyana ako, tapos ayaw ko no'n.
-Siya si Brandon… -Siya?
-Oo. -Ayos.
Ang tanga nga, pero…
Wala akong kakilalang lesbyana noon.
Ni hindi ko alam na pwede pala.
At siya 'yong best friend ko buong high school.
Isang beses, magkasama kami tapos nagkahalikan.
Ang unang halik ko.
Hindi ko alam kung ano dapat ang pakiramdam… Parang…
Wala.
Parang nakaupo ako sa kabilang panig ng kwarto,
at pinanonood ang sarili kong hinahalikan 'yong lalaki, at iniisip na ang bait niya.
Pwede kaming magpakasal, at magiging normal na ako,
at lahat ng nararamdaman ko para sa mga babae ay…
Ewan ko, malilimutan ko.
Pero siyempre, hindi gano'n 'yon.
Mas tumindi lang.
At ginusto kong sabihin sa kanya.
Sinubukan ko. Parang isang milyong beses.
Pero napakalambing niya.
Wala siyang ibang binanggit kundi ang kinabukasan namin.
'Di ko kinayang saktan siya.
Kaya lumayas ka?
At 'di na lumingon.
Hindi mo naisip na masasaktan siya 'pag bigla kang nawala?
Alam ko… Alam ko.
Kita mo? Kaya 'di ko ito ikinuwento sa kahit kanino.
Pero mahal kita, at…
Gusto kong maging tapat para makaabante na tayo.
Sorry, Tye.
Napakaraming mali dito.
Itinago mo ito sa akin?
Nang buong panahon?
Ang tagal kong nakonsensya.
Pero 'di sapat para itama mo?
Higit pa sa makasarili 'yan.
At paano kung maloka ka na naman?
Magigising na lang ba akong wala ka?
Baby, hindi. Hindi…
Hindi mangyayari 'yon.
Oo nga.
Malamang gano'n din ang akala ng asawa mo.
Hindi ko…
Kailangan ko ng timeout.
Timeout para sa araw na ito o…
Aalis na ako.
Please, 'wag mong gawin 'to!
Lintik!
Ang tagal nito.
Oo nga.
Galit ka pa rin talaga?
Hindi, pagod lang ako.
Kaya ko na 'to.
Bakit 'di ka muna umuwi, para makatulog?
Naimpake na natin 'yong kubrekama. Darating 'yong subletter sa umaga,
magtataka 'yon kung nandoon ako.
'Pag dumating siya,
sabihin mong aalisin tayo 'pag naiayos ito.
Mauunawaan niyang nagbago ang plano.
Hindi, Ian. Hindi nagbabago.
Nagkakamali ang mga tao kaya nag-iiba ang mga plano.
Tama ka.
Pero ngayon ko lang narinig 'to.
Bakit peke 'yong expiration date?
Isang Google search lang sana 'yan.
Pero hindi 'yon wala lang. Hindi mo nga alam, eh.
Bakit ako na naman? Laging ako?
Ako ang responsable kaya pwedeng magbago ng plano ang lahat?
Buong buhay ko, kinailangan kong tiisin ang pagbabago ng plano ng nanay ko
nang 'di man lang ako iniisip.
Huminga ka lang.
Ayaw kong huminga!
Gusto kong sundin 'yong plano!
Pero heto na ako, biglang binabago 'yong plano ko sa career ko.
-Lintik. Ako ba ang nanay ko? -'Yong nanay mo lang ang nanay mo.
Paano kung anak natin 'yon
na nakalimutan mong sunduin dahil nagbago ang plano?
May anak na tayo?
Ewan ko, mayroon pa ba?
O kukunin na sila ng Social Services?
Camille.
Saan tayo titira?
Sa host family.
-Gaano katagal? -Hanggang…
Gaano katagal tayong titira sa guestroom?
Nangako ba ng trabaho ang chef sa'yo?
Naloloka ka na.
Oo, dahil hindi ko kaya ang walang katiyakang 'to!
Susunod?
Hi.
Gusto mong pabilisin?
Opo, ma'am. May flight pa ako.
Kanina. Hindi kami nakasakay, kasi, alam mo na, nagbabago ang plano.
Sinong kausap mo?
$1,000.12 lang para sa overnight renewal.
Sanlibong dolyar?
'Di ko akalain na ganito kamahal.
Pwede rin sanang na-Google mo.
Ibigay mo na ang credit card mo.
Maxed out na ako.
Ano?
Anong binibili mo?
Alam mo, sige na.
Ako na ang bahala. As usual.
Dito mo kunin 'yong $600, tapos 'yong iba dito.
'Pag 'di umubra, dito 'yong $250
tapos 'yong tira, dito.
Ang problema sa mga desisyon, sa malalaking desisyon,
ay pwede kang malunod,
na minsan, kailangan ng buong buhay bago mo magawa ang mga ito.
Puno ang kasaysayan ng mga babaeng nag-umpisa sa wala
dahil nagsakripisyo sila para sa pangarap ng isang lalaki.
O minsan, isang araw lang…
Uy. Ayos ba ang lakad?
Heto ako, biglang binabago ang plano ko sa career ko.
Lintik. Ako ba ang nanay ko?
At minsan, dahil sa habambuhay mo…
Hindi ko kaya ang walang katiyakang 'to!
Dahil sa araw…
At pinagsisisihan ko talaga.
Magpapasya ka…
Dalawang minuto bago dumating ang taxi.
Hindi ako sasama.
-Nang biglaan. -Ano?
Sorry.
Alam kong…
Hindi ko lang kaya.
Sandali. Baby.
Hindi. Buong gabi akong gising at…
Mabuti at nangyari 'yong sa passport,
dahil napag-isipan ko 'to.
Napag-isipan nang mabuti.
Kaya 'yong ilang buwan na nagpasya kang pumunta, hindi 'yon…
Hindi 'yon pag-iisip?
-Dahil sa isang nakakapagod na gabi… -'Wag mong gawin 'yan.
Alam ko kung anong dating nito.
Pakiramdam ko…
Bumabalik ako sa magulo dahil doon ako nasanay.
Baby, hindi magulo sa Paris…
Hindi para sa 'yo.
Tinutupad mo ang pangarap mo.
Pero nasaan ako roon?
Ikaw ang pinakamalaking bahagi ng pangarap ko.
Ikaw ang…
Pero para umalis na lang, iwan ang buhay na gusto ko.
'Yong mga kaibigan ko, trabaho ko, block ko…
hindi ako 'yon.
Kahit sumama ako, 'di mo pa rin ako makakasama.
Baka maging mahusay pa rin ako sa Paris,
pero 'di ko pwedeng bastang iwan…
ang lahat para sa walang katiyakang kinabukasan kasama ka.
Gawin mo ang makabubuti para sa'yo,
gagawin ko ang makabubuti sa akin.
Paano 'yong makabubuti sa atin?
Alam mo 'yong nakakabaliw? 'Yong "atin".
'Yong dating "tayo"
ay nagtapos na noong tinapos mo ang buhay natin dito.
Kailangan ko ng katiyakan, Ian.
Kaya… Hindi ka sasama, at nakikipaghiwalay ka?
At para akong mamamatay!
Pero 'yong long distance, at Skype,
at mga holiday 'pag may pera na tayo?
Mahahati lang tayo.
At 'yong "tayo…"
At 'yong "atin…"
Nararapat tayo sa higit pa riyan.
Kaya tuparin mo ang pangarap mo…
Sana magtagumpay ka.
Sinasaktan mo ang puso ko.
Sinasaktan ko ang sarili ko.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Jobert
Mapanlikhang Superbisor: Jessica Ignacio