Tiga ratus ribu tahun dahulu,
pertama kali manusia jejaki planet ini, kehidupan jauh lebih mudah.
Awak memburu, makan, nyalakan api, bina rumah,
cari pasangan, bina keluarga.
Tak banyak pilihan, jadi tiada apa-apa nak dikesalkan.
Kecuali nyawa semasa melahirkan,
atau diserang harimau bergigi saber, atau apa saja.
Hari ini di Harlem, kita buat 35,000 keputusan sedar setiap hari.
Ada yang tak penting, ada yang memberi kesan.
Tetapi sekali-sekala,
ada satu keputusan pada suatu hari itu yang mengubah segalanya.
Adakah ini satu kesilapan?
Kita tak patut buat begini.
Kenapa tidak?
Kita ada banyak benda nak buat sebelum pergi, bukan?
Kita akan pindah ke Paris malam ini,
kita pasti ada terlupa sesuatu.
LIMA TAHUN LALU
Camille?
Sayang, awak terlalu risau. Jangan bimbang. Semua dah siap.
Ya, betul kata awak.
Tapi, saya terlupa buat begini.
Ya.
Kita tak nak awak lupa buat begitu.
Sedapnya bau. Apa awak pesan?
Sekejap, awak masak?
Dengan apa? Semua dah dibungkus.
Bukan semua benda.
Belajar daripada Iron Chef
jika ada telur, awak ada hidangan.
Di mana awak semasa saya membesar?
Kami tak ada lebih tiga benda dalam peti sejuk, dan ibu benci kedai runcit.
Dia kata ia buat dia cemas.
Lebih saya tahu tentang ibu awak, saya tertanya macam mana awak terhasil.
Dia menarik.
Menyusahkan.
Dia ada hubungi awak?
Ya, dia hantar mesej.
Jadi kami akan cuba, sekali lagi, untuk jumpa.
Dia akan datang ke bandar hari ini.
Masa tak banyak.
Ya.
Baguslah. Saya suka awak berdua berjumpa.
Beri saya makanan ini,
sebab perlu ucap 100 selamat tinggal hari ini…
dan saya sangat lapar.
Okey.
Sekarang mesyuarat berturut-turut.
Dengar, Jennifer, beritahu Stephen
yang Angie Wilson dah dengar stesen Power 105
selama enam jam
dan tak dengar lagi suara merdunya
yang lantang tapi terkawal, daripada lagu Flow Into You berkumandang di radio.
Memandangkan dia suka mesyuarat,
mungkin saya patut pergi ke pejabatnya tengah hari ini
dan buat perbincangan spontan tentang keutamaan dia.
Selamat tinggal!
Helo? Ada orang tinggal di sini!
Tukar siaran ke Power 105.
Baik ada lagu saya.
Ya. Sudah tentu.
Kami gembira bantu awak elak semua cukai itu.
Ya, semestinya. Selamat tinggal.
Tepat pada masanya.
Saya baru bercakap dengan
-Walter McDougall… -McDougall.
Wau, saya baru fikirkan dia.
Dia masih boleh buat pinjaman,
-jika kunci kadar pada 3%… -pada 3%.
Ia boleh dikira sebagai pembelian rumah,
-walaupun dia… -Jadikan rumah sewa.
Kita sentiasa sependapat.
Pelikkah mendengar teman wanita saya
cakap hal kewangan buat saya terangsang?
Saya masih buat awak terangsang jika tak cakap?
Apa?
Ketuk, ketuk!
Ibu!
Anak. Bakal menantu.
Ibu?
Seronok berjumpa lagi.
Saya akan telefon.
Baiklah.
Kalau ibu asyik panggil dia menantu sebelum dia lamar,
dia akan lari.
Atau ibu bentuk perkahwinan.
Itu ibu boleh buat.
Ibu tak boleh ke sini bila-bila masa ibu nak.
Maaf, Quinnie.
Ibu tak tahan nak tengok awak bekerja.
Tengoklah awak pakai sut skirt.
Ibu suka.
Lelaki sempurna, kerja sempurna.
Ibu, tolonglah.
Kenapa tak boleh rai kejayaan awak?
Ibu raikan.
Ibu ke sini untuk makan tengah hari dengan VP termuda
dalam sejarah JP Morgan Chase.
Ibu, saya harap boleh pergi, tapi saya ada banyak…
Maafkan saya.
Jangan minta maaf sebab kerja.
Satu hari awak akan jadi CEO di pejabat besar
dan bawa ibu makan pada bila-bila masa.
Janji.
Okey, ibu pergi dulu.
Beritahu Camille, Bon voyage.
Tapi, Paris, benarkah?
Maksud ibu, kenapa? Bukan.
Awak tahu? Ibu tak faham.
Selamat tinggal.
Quinn Joseph, boleh saya bantu?
Mari lihat. Wanita…
Pasang aplikasi 40 peratus lebih daripada lelaki.
Kenapa tak bina lebih banyak untuk mereka?
Sesiapa ada sesuatu untuk wanita?
-Ya… -Saya ada sesuatu.
Jadi, ia kalendar istimewa
mengingatkan wanita 24 ke 48 jam
sebelum kitaran haid mereka mula.
Bahagian terbaik,
ia dikongsi secara automatik kepada rakan pejabat, suami,
jadi semua orang tahu bila dia akan jadi pemarah.
Namanya, Red Alert!
Ya!
-Ya. -Ya.
Itu berfikir seperti wanita.
Sangat menjelikkan, walaupun ia untuk wanita.
Macam saya tak ada di situ.
Jadi berhenti. Buat benda lain.
Kami ada pengambilan di Fierce.
Tapi tak ada bayaran.
Majalah perlu masa.
Hidup perlu duit.
Sekarang pun cukup-cukup bayar sewa.
Saya mungkin ada penyelesaian.
Benarkah?
Periksa kentang.
Apa?
Bila awak ambil tisu, saya sorokkan,
tapi saya perlu pergi kerja, jadi…
Ya Tuhan! Adakah ini…
Tyesha May Reynolds, kita dah bersama setahun,
tak ada orang lain yang saya nak kongsi hidup.
Awak sudi pindah ke rumah saya?
Betul-betul?
Ya, betul.
Selamanya.
Ya!
Hei. Dah tiba masa.
Macam mana nak anggap awak tak pergi,
kalau awak ucap selamat tinggal?
Paleo ini baik menjadi.
Awak tahu betapa susah nak cari stik lapan auns dihantar pukul 10.00 pagi.
Sememangnya menjadi, awak nampak hebat.
Saya seorang ahli akademik. Tak kisah tentang rupa luaran.
Tapi nasib baik, saya nampak hebat.
Saya nak sangat makan roti.
Awak ada sebarang roti dalam beg tangan?
Alamak. Roti dalam beg satu lagi.
Duduk.
-Jadi, ini selamat tinggal. -Ya.
Awak 100 peratus pasti nak ganggu kerjaya akademik awak?
Tak. Ini bukan gangguan.
Kerja kursus dah selesai,
sekarang hanya tulis disertasi, dan boleh buat di mana-mana,
dan "mana-mana" itu kebetulan di Paris.
Supaya boleh bersama Ian.
Camille…
Saya nak melampaui semua batas pelajar dan guru,
saya buat perkara sama…
dan sangat kesal.
Semasa umur awak, saya dah berkahwin dan anak dua.
Saya hentikan pendidikan saya,
cita-cita saya, sementara dia ke sekolah perubatan.
Kemudian dia jadi doktor pelatih dan saya buat bermacam kerja
untuk cukup-cukup makan.
Kinko's, saya jadi pelayan di Red Lobster.
Saya suka Red Lobster.
Tolonglah, lebih baik saya bunuh diri.
Sementara itu, dia tak pernah hantar anak ke sekolah.
Sebab tengah bina keluarga, saya bertahan
hingga dia digoda oleh seorang doktor pelatih.
Rambut perang, buah dada besar.
Tapi Ian bukan begitu.
Ramai wanita dalam sejarah terpaksa mula semula
sebab terpaksa berkorban untuk impian lelaki.
Okey, saya tak cakap lagi.
Awak tahu apa awak buat.
Cuma satu perkara lagi.
Kalau pun awak ikut jadual penulisan tesis awak,
dan ia "kalau" yang besar.
Maksud saya, ini Paris. Seks, croissant…
Lelaki di sana begitu jijik, jadi menarik.
Apa yang boleh menandingi itu?
Jika awak tulis tesis pun, awak tak boleh TA,
tak boleh duduk dengan ahli fakulti senior,
semua benda penting untuk jadi profesor di sini.
Bukankah itu impian awak?
Ya.
Tapi tengoklah awak.
Awak masih berjaya.
Tapi saya terlalu tua untuk nikmatinya.
Awak tak nak pergi semasa kita bakal lantik presiden wanita pertama!
SAYA SOKONG DIA Hillary 2016
Itu mungkin hujah paling meyakinkan.
Nampak?
Saya akan rindukan awak.
Saya akan rindukan awak, sayang.
Awak saja pelajar yang tak menjengkelkan.
-Dr. Goodman, hei. Saya… -Tidak!
Saya tak tahan dengan dia.
Awak jaga diri baik-baik.
Kepada: Ibu - Di mana ibu?
Saya dah tunggu sejam.
Sekarang
Ibu - Hei, Cam, tukar rancangan. Ibu tersalah naik kereta api.
Kita jumpa apabila awak balik nanti.
Nikmati percutian awak!
Apa yang saya harapkan?
Dia akan hantar mesej,
atau muncul dan ucap selamat tinggal?
Bodohnya saya.
"Nikmati percutian awak"?
Kenapa dia buat macam ini percutian pendek?
-Camille? -Apa?
Tak apa awak mengharap dia muncul.
Terima kasih.
Saya ada.
Awak tahu saya ada.
Terima kasih menampung kekurangan ibu saya.
Seterusnya?
Destinasi?
Paris.
Ya. Paris.
Ia pasti menakjubkan.
-Tunggu hingga awak tengok rancangan saya. -Alamak!
Kenapa "Alamak"?
Tarikh luput dalam 5.5 bulan.
Saya akan perbaharui.
Tak boleh pergi dengan tarikh luput yang hampir, tanpa Visa.
Awak ada Visa?
Awak kata awak tak perlu itu.
Saya ingat tarikh luput bermakna tarikh luput.
Apa kami patut buat?
Kami kena naik penerbangan ini, berada di Paris hari Isnin.
Saya di pihak awak. Saya percaya dengan pemansuhan sempadan antarabangsa
dan ganti dengan pemerintahan sendiri, tanpa negara, tanpa undang-undang.
-Apa maksud dia? -Apa?
Tapi awak kena perbaharui pasport.
Saya rasa pelik.
Seperti jantung kita hilang.
-Gelinya. -Tolonglah.
Saya asyik ingat dia akan muncul.
Kita patut pergi dan beri kejutan.
Kita patut.
Pemandu boleh bawa kita.
Awak panggil dia "pemandu"?
Kita dah ucap selamat tinggal sepuluh kali semalam.
Kita berjanji untuk lepaskan dia.
-Tapi nak minta nasihat daripada siapa? -Ya.
Helo? Jelas sekali saya.
Saya sedia jadi Camille 2.0.
Saya pakai rambut mendengar.
Okey, Camille baharu.
Awak berdua tahu saya terseksa di tempat kerja, bukan?
Ya, kami tahu.
Tye, jangan begitu.
Tiada sesiapa suruh terima kerja bosan itu.
Saya tengok Ian pergi kejar impian
dan saya cemburu.
Patutkah saya buat begitu?
Gilakah untuk buat perubahan begitu?
Saya faham.
Saya pun lalui hal yang sama.
Melissa ajak saya pindah ke rumah dia.
Ya Tuhan. Menakjubkan!
Ya, cinta!
Tapi macam mana nak beri komitmen tanpa tutup pintu?
Apa? Pintu apa?
Tiada apa-apa.
Maksud saya, patutkah dia berhenti?
Patutkah saya pindah?
Helo? Camille baharu?
Saya tak kisah.
Power 105 tak mainkan lagu saya.
Itulah yang kita patut bincangkan.
-Kita bersendirian. -Ya.
Jadi, berpandukan Camille,
saya cadang kita buat benda yang kita takut,
tak kira apa risikonya.
Hubungi… BJ Brandon J.
Helo?
Dua kali sehari? Apa yang berlaku?
Saya minta ibu datang
sebab nak beritahu yang saya…
dah berhenti kerja.
Apa?
Saya berhenti.
Selepas ibu pergi?
Saya terpaksa. Maaf. Saya terseksa.
Ibu terkejut.
Awak dapat kerja lain?
Belum lagi.
Tapi saya ada simpan duit, jadi masih boleh bertahan.
Kenapa awak berhenti begitu saja?
Sebab… saya nak buka perniagaan sendiri.
Tidak!
Ibu, ya.
Tak. Ya.
Ya. Dengar, saya faham.
Ibu sayang saya
sebab ibu boleh bermegah tentang saya
kepada kawan-kawan ibu mengenai pangkat saya,
dan teman lelaki saya.
Tapi ibu, saya benci kerja itu.
Tak sesuai dengan saya.
Awak patut malu.
Untuk pengetahuan…
ibu suka semua tentang awak.
Awak anak ibu.
Ibu suka kerja itu atau mana-mana kerja,
sebab awak biayai diri sendiri.
Awak mencari duit sendiri.
Ibu akan maafkan saya sebab nyatakan ironi yang jelas,
yang ibu tegur saya tentang cari duit sendiri?
Bergantung kepada duit ayah awak
buat ibu bangga.
Ibu tahu kesan dinamik ini.
Ibu geram dengan dia, dia pun sama.
Kami cintakan satu sama lain,
tapi duit itu sentiasa ada.
Sekarang, beginilah keadaan kita.
Ibu, saya ada pelan perniagaan dan duit modal.
Ibu dah tengok ayah awak lalui semua ini,
sebelum dia berjaya.
Awak perlu duit yang banyak untuk mulakan perniagaan.
Apabila keadaan menjadi sukar,
awak akan cari kami,
dan pada masa itu, keadaan akan berubah.
Jadi,
apabila gim untuk kanak-kanak saya berjaya,
saya terima maaf ibu.
Apabila awak datang untuk minta duit, ibu akan buat yang sama.
Stephen? Helo?
Tak jawab panggilan saya?
Apa ini?
Saya nampak awak.
Apa-apalah.
Maaf tak dapat telefon semula
sementara uruskan pembubaran divisyen saya.
Sekejap. Pembubaran?
Divisyen ini akan ditutup.
Saya tahu apa maksudnya.
Kenapa saya baru tahu?
Baca berita. Kita sedang lalui penggabungan.
The Shade Room sedang sibuk liputi
berita Tamar dipecat daripada The Real.
Tak ada tentang ini.
Jadi… saya berhubung dengan siapa?
Mereka hanya pilih beberapa artis.
Saya pasti terpilih.
Tak, Angie.
Awak tak ada kontrak lagi.
Apa maksud awak?
Bagaimana dengan saya sebagai suara generasi ini?
Bagaimana dengan nak tunjuk gadis berkulit gelap boleh jadi seperti Beyonce?
Dah berakhir, Angie.
Tak! Flow Into You hampir terkenal.
Awak yang kata saya tulis lagu itu dengan jiwa.
Kita mesti siapkan album itu!
Tak ada album!
Tak ada apa akan terkenal! Mungkin awak tak patut beritahu orang A&R
dia tak tahu apa dia cakap
dan lancarkan lagu yang awak tak tulis.
Tiada siapa mainkan Flow Into You
sebab tiada siapa suka.
Lancarkan yang lain jika begitu.
-Teruskan. -Tiada siapa nak melabur untuk awak.
Awak perlu keluar dari rumah bandar sebelum penghujung hari.
Rumah bandar saya.
Tak, rumah bandar syarikat.
Awak perlu keluar.
Biarku beritahu…
Tak. Jangan sampai saya panggil pengawal.
Awak mampu upah pengawal sekarang.
Awak penipu.
Tunggu hingga saya serang awak dalam biografi saya.
Robohkan gunung
Jerit, teriak dan laung
-Kenapa dengan awak? -Lepaskan saya!
Saya boleh tunggu dan hantar ke mana saja awak nak pergi.
Helo? Ada orang tinggal di sini!
Apabila kita tinggal bersama,
kita basuh pakaian masing-masing, terlalu banyak untuk lipat.
Kenapa dengan awak?
Ada sesuatu saya nak…
Saya rak pernah beritahu orang.
Saya ketakutan.
Tiada apa-apa yang menakutkan.
Pasal berpindah dan kenapa tak boleh berlaku sekarang.
Saya perlu lepaskan hidup lama sebelum mulakan hidup baharu.
Saya semakin bingung.
Mel…
Saya…
secara teknikal…
dah berkahwin.
Awak…
Apa?
Saya tahu.
Kawan-kawan saya pun tak tahu.
Sebelum kolej, di Georgia dan saya tak nak berada di situ.
Saya homoseksual dan saya tak akui.
-Nama dia Brandon… -Lelaki?
-Ya. -Bagus.
Bunyinya bodoh, tapi…
Saya tak kenal homoseksual yang lain.
Saya tak fikir ia satu pilihan pun.
Dia pula kawan baik saya sepanjang sekolah menengah.
Satu hari, kami melepak dan kami bercumbu.
Ciuman pertama saya.
Saya tak tahu apa saya patut rasa… Ia rasa…
Kosong.
Seperti saya duduk di hujung bilik,
melihat diri saya cium lelaki ini dan fikir dia cukup baik.
Kami boleh berkahwin dan boleh jadi normal,
dan semua perasaan saya terhadap wanita akan…
Saya tak tahu, saya akan lupakan.
Tapi tentu saja, ia tak jadi begitu.
Keadaan jadi semakin tegang.
Saya nak beritahu dia.
Saya cuba hampir sejuta kali.
Tapi dia sangat baik.
Dia cuma cakap tentang masa depan kami dan apa kami boleh buat.
Saya tak sanggup menyakiti dia.
Jadi, awal larikan diri?
Tak pernah kembali.
Awak tak rasa hilang begitu akan menyakiti dia?
Saya tahu…
Inilah sebab saya tak pernah cerita kepada sesiapa.
Tapi saya cintakan awak…
dan saya nak berterus-terang supaya boleh teruskan hidup.
Maaf, Tye.
Ini masalah yang sangat besar.
Awak rahsiakan daripada saya?
Selama ini?
Dah lama saya rasa bersalah.
Tak cukup bersalah untuk buat apa-apa tentangnya?
Ini dah melampaui pentingkan diri.
Apa akan jadi kalau awak tiba-tiba takut?
Awak hilang apabila saya bangun?
Sayang, tak. Itu…
Itu takkan terjadi.
Ya.
Suami awak pasti fikir yang sama.
Saya… Ya, saya tak…
Saya perlukan masa.
Masa sebentar, atau…
Saya perlu pergi.
Tolong jangan begini!
Tak guna!
Lamanya nak selesai.
Ya.
Awak akan terus marahkan saya?
Tak, saya okey, cuma penat.
Saya boleh uruskan sendiri.
Apa kata awak balik, tidur dulu?
Kita dah kemas alas katil. Penyewa akan datang pagi nanti,
pelik kalau saya ada di sana.
Kalau penyewa datang,
beritahu kita akan pergi sejurus hal ini selesai.
Dia akan faham, rancangan berubah.
Tak Ian. Rancangan tak berubah.
Orang buat silap dan mengubah rancangan.
Betul kata awak.
Tapi saya tak pernah tahu.
Kenapa ada tarikh luput palsu?
Carian Google boleh bantu.
Bukan untuk apa-apa. Awak juga tak tahu.
Kenapa saya perlu tahu? Sentiasa?
Saya perlu bertanggungjawab jadi orang lain boleh tukar rancangan?
Seluruh hidup saya perlu hadapi ibu saya tukar rancangan
tanpa pertimbangkan saya.
Bernafas.
Saya tak nak bernafas!
Saya nak ikut rancangan!
Tapi, tiba-tiba saya ubah seluruh rancangan kerjaya saya.
-Alamak. Saya dah jadi ibu saya? -Tiada sesiapa boleh jadi ibu awak.
Kalau awak lupa ambil anak
sebab ubah rancangan bagaimana?
Kita ada anak?
Tak tahu, adakah?
Atau Khidmat Masyarakat bakal ambil?
Camille.
Di mana kita tinggal?
Keluarga angkat.
-Berapa lama? -Cuma…
Berapa lama di bilik tetamu orang lain?
Adakah awak dijamin dapat kerja?
Awak dah tak keruan.
Ya betul, sebab saya tak nak benda tak pasti!
Seterusnya?
Hai.
Awak nak dipercepatkan?
Ya. Saya ada penerbangan.
Pernah ada. Kita dah terlepas pun, sebab rancangan berubah.
Awak beritahu siapa?
Harga $1,000.12 untuk pembaharuan semalaman.
Seribu dolar?
Saya tak tahu akan semahal ini.
Satu lagi detik "tanyalah Google".
Beri saja kad kredit awak.
Dah guna maksimum.
Apa?
Apa yang awak beli?
Tak apalah.
Saya uruskan seperti biasa.
Caj $600 di kad ini, selebihnya pada kad ini.
Kalau tak boleh, caj $250 di sini
dan selebihnya di sini.
Masalah tentang keputusan penting ini,
ialah ia boleh jadi keterlaluan,
ada masa perlukan seumur hidup untuk dibuat.
Ramai wanita dalam sejarah terpaksa mula semula
sebab terpaksa berkorban untuk impian lelaki.
Atau ada masa hanya sehari…
Hei. Jalan kaki yang bagus?
Tiba-tiba saya ubah seluruh rancangan kerjaya saya.
Alamak. Saya dah jadi ibu saya?
Ada masa sebab seumur hidup awak…
Saya tak nak benda yang tak pasti!
Sebab sehari…
Saya sangat menyesalinya.
Keputusan dibuat…
Teksi sampai dua minit lagi.
Saya tak nak pergi.
-Sekelip mata. -Apa?
Maaf.
Saya tahu ini…
Saya tak boleh.
Sekejap. Sayang.
Tak. Saya berjaga sepanjang malam dan saya…
Hal pasport itu perkara terbaik untuk kita,
ia beri peluang untuk saya fikir.
Fikir masak-masak.
Jadi berbulan awak ambil untuk buat keputusan, itu bukan…
Itu bukan berfikir?
-Awak lalui satu malam tertekan… -Jangan begitu.
Saya tahu maksudnya.
Saya rasa seperti…
Saya kembali ke huru-hara sebab saya dah biasa.
Sayang, Paris tak huru-hara…
Tak untuk awak.
Awak mengejar impian.
Bagaimana dengan saya?
Awak bahagian paling besar impian saya.
Awaklah…
Tapi untuk pergi, tinggalkan hidup yang saya mahu.
Kawan saya, kerja saya, rumah saya…
itu bukan saya.
Jadi kalau saya pergi pun, itu bukan diri saya.
Mungkin saya akan gembira di Paris,
tapi tak boleh tinggalkan…
segalanya untuk masa depan yang tak pasti dengan awak.
Awak perlu buat yang terbaik untuk awak,
saya pula untuk diri saya.
Bagaimana yang terbaik untuk kita?
Awak tahu apa yang gila? "Kita."
"Kita" yang dulu,
berakhir apabila awak rosakkan hidup kita di sini.
Saya perlu kestabilan, Ian.
Jadi awak… Awak tak nak ikut dan nak berpisah?
Saya tak sanggup begitu!
Tapi jarak jauh, Skype
dan bercuti apabila mampu?
Ia buat hubungan kita jadi separuh jalan.
"Kita…"
Kita layak dapat lebih.
Jadi, kejarlah impian…
Saya harap awak akan berjaya.
Awak hancurkan hati saya.
Saya hancurkan hati sendiri.
Terjemahan sari kata oleh Hanif Aiman
Penyelia Kreatif JuLeeDya