Trzysta tysięcy lat temu,
gdy ludzie pojawili się na Ziemi, życie było znacznie prostsze.
Polowało się, jadło, rozpalało ogień, budowało schronienie,
znajdowało się kogoś i zakładało rodzinę.
Nie było wyboru, więc nie było nic do stracenia.
Poza życiem w trakcie porodu
czy wskutek ataku tygrysa szablozębnego.
We współczesnym Harlemie codziennie podejmujemy 35 000 świadomych decyzji.
Jedne są nieistotne, inne mają długotrwałe skutki.
Ale co pewien czas
nadchodzi dzień, gdy podejmujemy decyzję, która zmienia wszystko.
Nie popełniamy błędu?
Nie powinniśmy tego robić.
Powiesz mi dlaczego?
Mamy tyle do zrobienia przed wyjazdem, prawda?
Przenosimy się dziś do Paryża.
Musieliśmy o czymś zapomnieć.
PIĘĆ LAT TEMU
Camillo?
Kochanie, za bardzo się martwisz. Wszystko załatwione.
Tak, masz rację.
Chociaż zapomniałem o tym...
Tak.
O tym nie powinieneś zapominać.
Ładnie pachnie. Co zamówiłeś?
Sam ugotowałeś?
Z czego? Wszystko było spakowane.
Nie wszystko.
W Iron Chefie nauczyłem się,
że jeśli masz jajka, masz posiłek.
Gdzie ty byłeś, gdy dorastałam?
W lodówce mieliśmy najwyżej trzy rzeczy. Mama nie cierpiała sklepów.
Przytłaczały ją.
Im więcej o niej wiem, tym bardziej się dziwię, jak cię urodziła.
Niezły numer.
Żebyś wiedział.
Odezwała się?
Tak, napisała.
Jeszcze raz spróbujemy się spotkać.
Dzisiaj będzie w mieście.
Dość blisko.
Tak.
Cieszę się. Dobrze, że się spotkacie.
Skosztuję tego jedzenia,
bo przede mną setka pożegnań, a głód...
się nasila.
Dobrze.
Cała seria spotkań.
Słuchaj, Jennifer. Powiedz Stephenowi,
że Angie Wilson słuchała Power 105
przez sześć chrzanionych godzin
i nie słyszała swych strzelistych,
a mimo to całkowicie kontrolowanych wokaliz z Wpływam w ciebie w radiu.
A skoro on tak bardzo lubi spotkania,
może powinnam dziś wpaść do waszego biura
i porozmawiać z nim impromptu twarzą w twarz o jego priorytetach.
Suko! Cześć!
Halo! Niektórzy tu mieszkają!
Ustaw to gówno na Power 105.
Tylko żebym się słyszała.
Tak. Oczywiście.
Chętnie pomagamy uniknąć opodatkowania.
Tak, oczywiście. Do widzenia.
W samą porę.
Właśnie skończyłam rozmowę
-z Walterem McDougallem...
Nieźle. Właśnie o nim myślałem.
Mógłby zastawić kolejny obiekt
-i jeśli zastrzeżesz 3%... -3%.
On wciąż uzna to za zakup domu,
-nawet jeśli... -Będzie wynajmował.
Ty i ja zawsze nadajemy na tej samej fali.
Czy to dziwne, że finansowe gadki
mojej dziewczyny mnie podniecają?
Podniecałabym cię, gdybym tego nie robiła?
Co?
Puk, puk.
Mamo!
Córko. Przyszły zięciu.
Mamo?
Dobrze cię widzieć.
Zadzwonię później.
Dobrze.
Jeszcze się nie oświadczył. Nie nazywaj go zięciem,
bo go spłoszysz.
Albo zamanifestuję małżeństwo.
To akurat potrafisz.
Ale nie możesz tu wpadać, kiedy tylko zechcesz!
Przepraszam, Quinnie.
Musiałam zobaczyć moją zapracowaną córcię.
Ta garsonka!
Wspaniała.
Idealny mężczyzna, praca.
Mamo, proszę.
Czemu nie świętujesz swoich sukcesów?
Ja świętuję.
Przyszłam na lunch z jedną z najmłodszych
wiceprezesek w dziejach JP Morgan Chase.
Chciałabym z tobą pójść na lunch, ale mam tyle...
Przepraszam.
Nie przepraszaj za to, że pracujesz.
Kiedyś będziesz prezeską z narożnym gabinetem
i wtedy zabierzesz mamę na lunch.
Zgoda.
Dobrze, idę.
I powiedz Camilli bon voyage.
Ale Paryż, serio?
Dlaczego teraz?
No właśnie? Nic nie rozumiem.
Pa, mamo.
Quinn Joseph, w czym pomóc?
Zobaczmy. Kobiety...
Instalują o 40% więcej aplikacji niż mężczyźni.
Czemu nie tworzymy więcej dla nich?
Powiedzcie, że ktoś ma coś dla kobiet?
-Tak. -Ja coś mam.
To specjalny kalendarz,
który przypomina kobiecie 24 do 48 godzin wcześniej
o początku jej cyklu menstruacyjnego.
I, co najlepsze,
wiadomość ta automatycznie trafia do pracowników i męża,
więc wszyscy wiedzą, kiedy stanie się straszną suką.
Nazwałem to Czerwonym Alertem!
Tak!
Tak.
To jest kobiecy styl myślenia.
To kurewsko obraźliwe, mimo że to apka dla kobiet.
Mówili, jakby mnie nie było.
Olej to. Zajmij się czymś innym.
U nas w Fierce zatrudniają.
Ale nie płacicie.
Czasopismo wymaga czasu.
Życie wymaga gotówki.
Z trudem zarabiam na czynsz.
Chyba wiem, jak temu zaradzić.
Serio?
Spróbuj frytek.
Co?
Ukryłam go, gdy poszłaś po serwetki,
ale śpieszę się do pracy, więc...
O Boże! Czy to...
Tyesho May Reynolds, jesteśmy razem od roku
i nie chcę dzielić życia z nikim innym.
Wprowadzisz się do mnie?
Naprawdę?
Oczywiście.
Na zawsze.
Tak!
Hej. To już.
Jak mam wypierać fakt, że wyjeżdżasz,
skoro przyszłaś się pożegnać?
Mam nadzieję, że ta dieta paleo działa.
Wiesz, jak trudno jest zdobyć stek o dziesiątej rano?
Na pewno działa. Wyglądasz świetnie.
Jestem naukowcem. Nie dbam o powierzchowność.
Ale dzięki Bogu, obym wyglądała świetnie.
Zabiłabym za kawałek chleba.
Nie masz w torebce bułeczki czy bagietki?
Zostawiłam Bułeczki w drugiej torebce.
Siadaj.
-Więc pożegnanie. -Tak.
Jesteś pewna, że chcesz przerwać karierę akademicką?
Nie. Nie przerywam jej.
Zaliczyłam zajęcia,
a doktorat mogę napisać gdziekolwiek.
Konkretnie zaś w Paryżu.
Będę tam z Ianem.
Camille...
Przekraczasz granice między wykładowcami a studentami.
Ja zrobiłam to samo...
i bardzo tego żałuję.
W twoim wieku miałam już męża i dwoje dzieci.
Wstrzymałam własną edukację,
własne cele, gdy on studiował w akademii medycznej.
Później został rezydentem, a ja musiałam potwornie harować,
żeby jakoś przeżyć.
Kinko, byłam hostessą w Red Lobster.
Lubię Red Lobster.
Proszę. Samobójstwo by nie wystarczyło.
On ani razu nie zawiózł dzieci do szkoły.
Żyliśmy wspólnie, więc się godziłam,
dopóki nie omotała go jakaś rezydentka.
Blondyna z cycami jak kule armatnie.
Ale Ian taki nie jest.
Historia roi się od kobiet, które zaczynały od nowa,
bo poświęciły się, w imię marzeń swoich mężczyzn.
Nic więcej nie powiem.
Wiesz, co robisz.
Jeszcze jedno.
Jeśli nawet dokończysz pisać pracę naukową,
co wcale nie jest takie pewne.
Powiedzmy sobie szczerze. To Paryż. Seks, croissanty...
Tamtejsi mężczyźni są ohydni, seksowni.
Co może się z tym równać?
A jeśli nawet napiszesz, nie zostaniesz adiunktem,
nie będziesz przebywać z pracownikami z wydziału,
co byłoby konieczne, żeby zostać wykładowcą w Stanach.
Czy nie o tym marzysz?
Tak.
Ale proszę zobaczyć.
Pani się udało.
Ale jestem za stara, żeby się tym cieszyć!
Nie wyjeżdża się z kraju, gdy wybieramy pierwszą kobietę na prezydenta!
JESTEM ZA NIĄ HILARY 2016
To chyba najmocniejszy argument.
Widzisz?
Będzie mi pani brakowało.
A mnie ciebie, kochanie.
Tylko ty mnie nie irytowałaś.
-Doktor Goodman... -Nie!
Nie zniosę tego.
Trzymaj się, dziecko.
Do: Mama Gdzie jesteś?
Czekam tu od godziny.
Już
Mama - Cześć, Cam. Zmiana planów. Pomyliłam pociągi.
Spotkamy się, kiedy wrócisz.
Udanych wakacji!
Na co liczyłam?
Że ona coś napisze,
albo się pojawi, żeby się pożegnać?
Jestem taka głupia.
Serio? „Udanych wakacji”?
Czemu udaje, że to krótka wycieczka?
-Camillo? -Tak?
Dobrze, że wciąż masz nadzieję, że się pojawi.
Dziękuję.
Jestem tu.
Wiesz, że jestem.
Dziękuję, że jesteś tym, kim ona nie była.
Następny.
Cel podróży?
Paryż.
Tak. Paryż.
To będzie wspaniała przygoda.
-Zobaczysz, co zaplanowałem. -Ojej.
Co to znaczy „ojej”?
Paszport niedługo straci ważność.
Odnowię go mailowo.
Nie można wyjechać z kraju z takim paszportem bez wizy.
Ma pan wizę?
Mówiłeś, że nie potrzeba.
Myślałem, że paszport jest wciąż ważny.
Co mamy teraz zrobić?
Musimy polecieć. W poniedziałek muszę być w Paryżu.
Jestem po waszej stronie. Wierzę w likwidację granic
i samorządne, bezpaństwowe społeczeństwo bez arbitralnych rządów prawa.
-Co to, kurwa, jest? -Co?
Ale musicie przedłużyć paszporty.
Rety, ale dziwnie.
Jakby brakowało nam serca.
-Przestań. -Ale ckliwe.
Mam wrażenie, że ona przyjdzie.
Jedźmy na lotnisko i ją zaskoczmy.
Powinnyśmy.
Kierowca nas zawiezie.
Nazwałaś go „kierowcą”?
Wczoraj się z nią żegnałyśmy chyba z dziesięć razy.
Za dziesiątym obiecałyśmy, że to ostatni raz.
-Kto nam teraz będzie doradzał? -Tak.
Oczywiście, że ja.
Jestem gotowa do roli Camilli 2.0.
Mam włosy do słuchania.
Dobra, nowa Camillo.
Wiecie, że jestem kiepska w tej pracy?
Tak, wiemy. Wiemy.
Tye, to niegrzeczne.
Nikt ci nie kazał iść do tej nudnej roboty.
Zobaczyłam, że Ian realizuje marzenia
i pozazdrościłam.
Czy ja nie mam prawa?
Czy takie nagłe zmiany nie są szalone?
Rozumiem cię.
Przeżywam to samo!
Melissa chce, żebym z nią mieszkała.
O Boże! To wspaniale!
Ojej, kochanie!
Jak mogę się zaangażować, skoro nie zamknęłam drzwi?
Do czego? Jakich drzwi?
Żadnych.
Czy ona powinna zrezygnować?
Czy mam się wprowadzić?
Halo? Nowa Camillo?
Gówno mnie to obchodzi.
Power 105 nie puszcza mojego singla.
O tym powinnyśmy mówić, nudziary.
-Jesteśmy same. -Tak.
Przywołując Camillę,
proponuję zrobić to, czego najbardziej się boimy,
bez względu na ryzyko.
Telefonuje do: Brandon J.
Halo?
Drugi raz dzisiaj? Co się dzieje?
Mamo, wezwałam cię tutaj,
bo chciałam ci powiedzieć, że...
rzuciłam pracę.
Słucham?
Zrezygnowałam.
Po moim wyjeździe?
Musiałam. Przepraszam. Byłam żałosna.
Jestem w szoku.
Masz coś innego?
Jeszcze nie,
ale trochę odłożyłam, więc mam na jakiś czas.
Czemu nie masz innej pracy?
Bo chcę otworzyć swoją firmę.
Nie!
Mamo, tak.
Nie. Tak.
Tak. Rozumiem.
Kochałaś mnie dlatego,
bo mogłaś się przechwalać,
że nareszcie pracuję jako wiceprezeska w Chase
i mam miłego chłopaka.
Ale mamusiu, ja nie cierpiałam tej pracy.
Mijałam się z powołaniem.
Wstydź się.
A swoją drogą...
Uwielbiam w tobie wszystko.
Jesteś moim dzieckiem.
I lubiłam tę pracę, każdą pracę,
ponieważ sama się utrzymywałaś.
Sama zarabiałaś pieniądze.
Wybacz, że wytknę ci na jaką ironię zakrawa fakt,
że to ty pouczasz mnie o zarabianiu pieniędzy.
Dlatego, że polegałam na ojcu za pieniądze,
byłam taka dumna.
Wiem, do czego prowadzi taka dynamika.
Do wzajemnych pretensji.
Kochamy się,
ale zawsze są pieniądze.
Teraz tak samo będzie między nami.
Mamo, nie. Mam biznesplan i kapitał startowy.
Widziałam, jak twój tata to przerabiał,
zanim rozwinął skrzydła.
Żeby rozwinąć biznes potrzeba mnóstwa pieniędzy.
A gdy będziesz w dołku,
wrócisz do nas.
Wtedy wszystko się zmieni.
Cóż.
Gdy moja siłownia dla dzieci zrobi furorę,
przyjmę twoje przeprosiny.
A gdy przyjdziesz po pieniądze, ja przyjmę twoje.
Stephen! Halo!
Nie odbierasz telefonu?
Co jest?
Gimmie A Beat
Widzę cię.
Nieważne.
Przepraszam, że nie odbierałem,
w czasie gdy rozwiązywano cały mój dział.
Chwila. Rozwiązywano?
Dział został zamknięty.
Rozumiem to słowo.
Dlaczego o tym nie słyszałam?
Śledź wiadomości. Jesteśmy w trakcie fuzji.
Shade Room wzbudził sensację,
gdy Tamaro zwolniono z The Real.
O tym ani słowa.
Kto jest moim nowym agentem?
Zostawiają tylko garstkę wybranych artystów.
Koleś, jestem wybrana.
Nie jesteś, Angie.
Już nie masz kontraktu.
Co ty chrzanisz?
To już nie jestem głosem pokolenia?
Mieliśmy pokazać, że ciemnoskóre dziewczyny mogą robić kariery jak Beyoncé.
To koniec, Angie.
Nie! Wpływam w ciebie miała być hitem.
Sam powiedziałeś, że włożyłam duszę w tę piosenkę.
Musimy... musimy dokończyć płytę.
Nie ma żadnej płyty!
Nie będzie hitów! Nie trzeba było mówić w naszym dziale artystycznym,
że się nie znają na rzeczy
i wydali singla, którego nie napisałaś.
Nikt nie puszcza Wpływam w ciebie,
bo nikomu się to nie podoba.
Więc wydaj ten drugi.
-Zrób coś. -Nikt już w ciebie nie zainwestuje.
Do końca dnia masz się wynieść z kamienicy.
Moja kamienica.
Nie, kamienica firmy.
I do widzenia.
A ja ci mówię...
Nie. Nie każ mi wzywać ochrony.
Czyli nagle was stać na ochronę.
Ty oszuście.
Zaczekaj, aż ci obsmaruję tyłek w pamiętniku.
Zburzcie góry
Krzyczcie, drzyjcie się
-Co z tobą? -Zostaw mnie!
Zaczekam, aż pójdziesz po rzeczy, a potem cię gdzieś podrzucę.
Halo! Niektórzy tu mieszkają!
Gdy zamieszkamy razem,
będziemy prać oddzielnie. Za dużo składania jak dla mnie.
Co się z tobą dzieje?
Muszę ci coś...
Nigdy nikomu o tym nie mówiłam.
Przerażasz mnie.
To nic strasznego.
Chodzi o wspólne mieszkanie i dlaczego to się nie stanie natychmiast.
Muszę zerwać ze starym życiem, zanim podejmę nowe.
Nic nie rozumiem.
Mel...
Jestem...
formalnie...
mężatką.
Ty...
Co?
Wiem.
Nawet moje przyjaciółki nie wiedzą.
Przed studiami byłam jeszcze w Georgii, choć nie chciałam.
Byłam lesbijką, choć nie chciałam.
-On się nazywa Brandon. -On?
-Tak. -Świetnie.
Teraz to głupie, ale...
Nie znałam innych lesbijek.
Nie sądziłam, że to w ogóle możliwe.
A on był moim najlepszym kolegą w liceum.
Któregoś dnia się spotkaliśmy i się całowaliśmy.
Mój pierwszy pocałunek.
Nie wiedziałam, jakie to powinno być uczucie. Poczułam...
Nic.
Jakbym siedziała na końcu pokoju
i patrzyła, jak się całuję z chłopakiem, myśląc sobie, że może być.
Że weźmiemy ślub i będę normalna,
i wszystkie te głupoty, które czuję do kobiet...
Że po prostu mi to przejdzie.
Ale oczywiście to tak nie działa.
To się stawało coraz bardziej intensywne.
I chciałam mu powiedzieć.
Próbowałam. Chyba z milion razy.
Ale był taki uroczy.
Mówił tylko o naszej przyszłości i o tym, co moglibyśmy zrobić.
Nie potrafiłam go zranić.
Więc po prostu uciekłaś?
Nie oglądając się.
Nie pomyślałaś, że zranisz go, znikając?
Wiem.
Widzisz? Dlatego nigdy nikomu o tym nie powiedziałam.
Ale ciebie kocham i...
chcę być szczera, żebyśmy mogły zrobić krok naprzód.
Przykro mi, Tye.
To jest kompletnie pojebane.
Ukrywałaś to przede mną?
Cały czas?
Miałam wyrzuty sumienia.
Ale jednak nic z tym nie zrobiłaś?
Wyjątkowy egoizm.
A jeśli i tym razem się przestraszysz?
Obudzę się, a ciebie nie będzie?
Kochanie, nie.
To się nigdy nie stanie.
Jasne.
Twój mąż też tak pewnie myślał.
Ja nie...
Potrzebuję przerwy.
Przerwy teraz czy...
Muszę iść.
Proszę, nie rób tego!
Kurwa!
To trwa wieki.
Tak.
Dalej jesteś na mnie zła?
Nie. Po prostu jestem zmęczona.
Sam to załatwię.
Wracaj do domu. Prześpij się.
Spakowaliśmy pościel. Rano przyjdzie podnajemca.
To byłoby dziwne spotkanie.
Jeśli podnajemca się zjawi,
powiedz, że wyjedziemy, gdy tylko załatwimy paszport.
Zrozumie. Plany się zmieniają.
Nie. Plany się nie zmieniają.
Ludzie nawalają i to zmienia plany.
Masz rację.
Ale nigdy o czymś takim nie słyszałem.
Trefny termin ważności paszportu?
Wystarczyłoby sprawdzić w Google.
To nauczka. Ty też nie wiedziałaś.
Dlaczego ja miałam wiedzieć? Zawsze?
Ja mam za wszystko odpowiadać, żeby inni mogli zmieniać plany?
Przez całe życie mama zmieniała plany,
nie uwzględniając w nich mnie.
Po prostu... Odetchnij.
Nie chcę oddychać!
Chcę się trzymać pieprzonego planu!
Ale oto zmieniam pomysł na całą swoją karierę.
-Cholera. Czy jestem swoją matką? -To fizycznie niemożliwe.
A gdyby chodziło o dziecko,
którego byś nie odebrał, bo zmieniły się plany?
My mamy dzieci?
Nie wiem. Mamy?
A może nam je odbiorą, bo zmienisz plan?
Camillo.
Gdzie mamy mieszkać?
U miejscowej rodziny.
-Na jak długo? -Tylko...
Jak długo będziemy u kogoś mieszkać?
Masz gwarancję pracy w restauracji?
Nakręcasz się.
Tak, bo nie znoszę braku odpowiedzialności!
Następny.
Dzień dobry.
Chodzi o przyśpieszenie?
Tak. Mam samolot.
Miałeś. Przegapiliśmy lot, bo wiesz, plany się zmieniają.
Wiem coś o tym.
Tysiąc dolarów i 12 centów za przedłużenie.
Tysiąc dolarów?
Nie wiedziałem, że to takie drogie.
I znów się kłania Google.
Daj pani kartę kredytową.
Nie mam środków.
Co?
Na co wydawałeś?
W porządku.
Ja zapłacę. Jak zwykle.
Proszę pobrać 600 dolarów z tej karty, a resztę z tej.
A jeśli się nie uda, to 250 z tej,
a resztę z tej.
Decyzje, te najważniejsze, mają to do siebie,
że bywają tak przytłaczające,
iż niekiedy potrzeba całego życia na ich podjęcie.
Historia roi się od kobiet, które zaczynały od nowa,
bo poświęciły się, w imię marzeń swoich mężczyzn.
A czasem wystarczy dzień...
Hej. Dobrze się szło?
Muszę naglę zmienić wszystkie plany zawodowe.
Czy jestem swoją matką?
A czasem, z powodu własnego życia...
Nie znoszę nieodpowiedzialności!
Z powodu dnia...
I bardzo tego żałuję.
Decydujesz...
Za dwie minuty przyjedzie taksówka.
Nie jadę.
-...w jednej chwili. -Co?
Przepraszam.
Wiem, że to...
Nie mogę.
Kochanie.
Nie spałam całą noc i...
Sytuacja z paszportem była dobrym znakiem.
Pozwoliła mi wszystko przemyśleć.
Wyjątkowo dogłębnie przemyśleć.
Więc przez te miesiące, gdy podejmowałaś decyzję...
Nie myślałaś?
-Jedna stresująca noc... -Nie rób tak.
Wiem, jak to brzmi.
Czuję się jak...
Wracam do chaosu, bo przywykłam do niego.
Skarbie, Paryż to nie chaos.
Nie dla ciebie.
Ty spełniasz swoje marzenia.
Ale co ze mną?
Jesteś głównym elementem moich marzeń.
Jesteś...
Mam wyjechać i zostawić życie, którego pragnęłam tutaj.
Przyjaciół, pracę, dzielnicę...
To nie dla mnie.
Nawet gdybym wyjechała, nie miałbyś mnie.
Może spodobałby mi się Paryż,
ale nie mogę zostawić...
wszystkiego, dla niepewnej przyszłości z tobą.
Rób to, co najlepsze dla ciebie.
Ja pomyślę o sobie.
A to, co najlepsze dla nas?
Wiesz, co jest szalone? My.
My, którymi byliśmy.
To się skończyło, gdy przerwałeś nasze wspólne życie.
Potrzebuje stabilności, Ian.
Do cholery! Nie jedziesz i zrywasz ze mną?
To mnie dobija!
Ale duża odległość, Skype,
wakacje, gdy będzie nas stać?
Bylibyśmy tam tylko jedną nogą.
A „nas”...
A „my”...
Zasługujemy na coś więcej.
Spełniaj marzenia.
Mam nadzieję, że ci się uda.
Łamiesz mi serce.
Łamię swoje.
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski