Poprzednio...
Wystąpiłem o grant dla nas obojga.
Na prezentację roli czarnych matek w społeczeństwie, 25 tysięcy.
Vogue tu jest, to wymarzony moment.
Nie przez nas odwołano wywiad.
-Odwołano? Sukinsynu! -Mogę cię przytulić, Tye?
Nie problem poznać kobietę, tylko później z nią postępować.
-Okropnie wyglądam. -Nie mów tak o mojej dziewczynie.
„Dziewczynie”.
Czuję, że potrzebuję paru dni wolnego od własnego życia.
-Portoryko! -Portoryko!
-Widzieliście się? -Nie powiedziała ci.
Ma tajemnice, a ty je wykradasz.
Dobry wstęp do „żyli długo i szczęśliwie”.
Camille, co ty zrobiłaś?
-Cam? -Tak.
Jest 1.30. Gdzie byłaś?
Quinn napisała, że ma kłopoty. Wszystkie ręce na pokład.
Dobra, chodźmy do łóżka.
Wezmę szybki prysznic, bo było gorąco.
Niektóre noce w Nowym Jorku są niewygodne.
-Do zobaczenia. -Dobrze.
W pewnych kulturach istnieje chwila,
gdy porzuca się życie codzienne, by zastanowić się nad sobą.
Amisze mają tradycję rumspringi.
W dniu szesnastych urodzin młody Amisz opuszcza wioskę,
by doświadczyć i zakosztować nowoczesnego życia,
i podjąć decyzję, czy chce być ochrzczony w tym kościele.
Muzułmanie udają się na hadżdż, by odkryć siebie.
W Harlemie grupy kobiet odbywają podobną podróż do swego wnętrza,
czule zwanym babskim wypadem.
Dalej, dziewczyno. Zróbmy ją.
Wiecie co? Sama mogę się spakować.
Wiemy, że możesz, ale po co, skoro masz nas?
I ta. I to?
To nie jest wycieczka z bielizną.
Będę jeść, modlić się i kochać, by odzyskać szczęście.
A my to wspieramy,
ale ja jadę jeść, ssać i pieprzyć, celem ruchacji.
Pamiętasz jak pojechałyśmy do Portoryko
i miałam wielu świetnych tatuśków, a nie dostałam choroby wenerycznej?
A przynajmniej nie niebezpiecznej.
Camille, sukienka już złożona.
-Cami. Dobrze się czujesz? -Tak.
Myślałam o tym, jak świetnie się wtedy bawiłyśmy w Portoryko.
Bawiłyśmy? Wiele z was płakało,
a my błagałyśmy, żebyście nie rezygnowały ze studiów.
Pisała licencjat z autosabotażu.
Raczej drugą magisterkę.
Ja pamiętam wybryki rozpustnych, pijanych i porobionych lasek.
Teraz gdy mam za sobą dramat rozwodu
i szoty w żołądku,
chcę wrócić do dzikiej Tye, podążającej bez celu.
Tak.
Wszystkim potrzeba Staroświeckiej rozrywki
Teraz motyl.
Dobra, dobra. Imprezowiczki.
Musimy się oszczędzać, bo ja mam trochę pracy,
a Quinn nie może łączyć leków z alkoholem.
Nie przestrzegam zaleceń.
Lekarz mówił, że to możliwość. Nie skorzystam z niej.
Chwila. Co?
Nie widzieliście Julii Roberts w Jedz, módl się, kochaj?
Wystarczy mi wycieczka. Na pewno.
-Szczerze. To mnie niepokoi. -A mnie niepokoją tabletki.
Poradzę sobie. Będzie świetnie. Obiecuję.
Musicie dać z siebie wszystko, żebyśmy miały „kutacje”.
-Spróbuj jeszcze raz. -„Ruchlop”.
-Jeszcze raz. -„Dymprawa”.
-Starałaś się. -Kiepsko przeklinam.
Angie, dlaczego jesteś taka spragniona? Myślałam, że zakochałaś się w Mike'u.
I to potwornie, ale on się wziął znikąd.
Nie miałam pożegnalnej trasy z tyłkami. Mojego ostatniego „chuj-ra”.
Jestem dumna z was wszystkich.
-Ty wrócisz do Quinn. -Tak.
-A ja wrócę do Tye. -Tak.
Zarezerwowałam miejsce na prezentacji o macierzyństwie,
z Jamesonem, w związku z grantem,
skupię się na pracy i powrocie do siebie samej.
Czekam, aż wszystkie zabierzemy się za siebie.
Zabierzemy się za siebie
Zabierzemy się
Zabierzemy się za siebie
Portoryko!
-Witam w Portoryko. -Ojej. Dziękuję.
-Najpierw muszę pójść na plażę. -Wyspiarska laska.
-Koktajle na plaży? -Tak.
Obu mieli dobre Wi-Fi.
Czy moja piękna wyspa stała się jeszcze piękniejsza, gdy przyjechałaś?
Dam ci swój numer.
Jeśli potrzebujesz kierowcy lub prywatnej wycieczki, pomogę.
Czy wycieczki po moich strefach prywatnych? Dziękuję.
-Angie, jest do tego kod QR? -Tak, kod QR do cipki.
Dobra.
„Ruchacje” się zaczęły.
Nie wierzę, że taki mamy widok.
O rety. Już mi lepiej.
-Pokażcie cycki! -Poważnie?
Świnie.
Kto powiedział, że nie możemy, jak na studiach?
O mój Boże.
-Pokaż nam kutasa. -Nie.
-Łał. -Pięciogwiazdkowy fiut.
Pa, pa.
Kurwa. Znów to zrobiłam. Co jest ze mną nie tak?
-I był w moim typie. -Bo przytomny i mężczyzna.
Kiedy to Quinn w depresji stała się zdzirą?
-Był seksowny. Co z tobą nie tak? -I ta butelka wody w kąpielówkach...
-Widziałam. -Trudno przeoczyć.
A ja powiedziałam „pa, pa”? Jak z tym kelnerem podczas lunchu.
Angie powinna podskoczyć i go dosiąść.
-Może się starzejesz. -Angie się nie starzeje, ona ciśnie.
Okej. No to Quinn palnie coś oczywistego.
-Poproszę. -Chodzi o twojego faceta.
Za bardzo go lubisz, żeby zdradzić. To słodkie.
Nie. Żadnej słodyczy. Chcę trasy pożegnalnej.
Camille, co ty na to? Czy nasza Angie się zakochała?
Mam poczuć skruchę za to, że cię tu zaprosiłam?
-Widać, że nie masz czasu. -Tak. Przepraszam. Skończyłam.
-Wszystko gra? Chcesz pogadać? -Nie. Delektuj się plażą.
Jameson nie może cię wyręczyć przez parę dni?
Nie. Żadnego wyręczania. Ani dotykania.
Pierwszą wersję zrobię sama. Później niech robi, co chce. Z grantem.
Żelki z wódą.
Dla ciebie i dla ciebie, a ten dla ciebie.
-Szłaś po nie do Nowego Jorku? -Nie ma za co, Angie.
Najbliższy bar jest na końcu pieprzonej plaży.
Ostatni raz jadłam żelki z wódą tutaj na wycieczce na studiach.
-Otóż to. -Dziewczyno, żelek się zepsuł.
Jest upał jak cholera.
Wracając, widziałam fatamorganę. Lepiej tego nie wywalaj.
-Ale się rozpuściło. -Dobra.
To może następnym razem przyniosę je w lodówce,
żeby były zimne.
Dziękuję. Bo ta się rozwarstwiła. Proszek z galaretki osiadł na dnie.
-Lepiej tego nie pić. -Chyba przesadzacie. Camille?
Tylko ja się tu bawię?
Pycha. Impreza!
Dziewczyny, brakowało mi tego.
Nas, śmiechu, świetnej zabawy.
-Tak. -Brakowało mi tego.
-Czy to... Nie gadaj! To Keith, prawda? -Keith z uniwerku?
Ja cię kręcę. To on.
-Quinn? -Keith.
-Pamiętasz Tye, Angie i Camillę? -Oczywiście. Cześć, dziewczyny.
-Zważonego żelka z wódą? -Nie pij.
Nie, dziękuję, ale miło, że trzymacie się razem.
-Przyjaźnimy się. -Straciłem kontakt z ludźmi z uczelni.
-Jak ty... Gdzie ty... -Długa historia.
-Moja jest dłuższa. -Wymienimy się nimi?
Oddziaływanie.
-Masz ten sam numer? -Tak.
-Napiszę później. -Dobrze.
Pa, pa, dziewczyny.
Pa, Keith.
I tyle ją widziano.
Nie. To babski wypad.
Zjedzmy szybko wspólny posiłek. Jedz z Jedz, módl się, kochaj.
O mój Boże. Ale zbieg okoliczności, prawda?
To historia twojego pożądania.
Musisz dać z siebie wszystko.
-To było dobre. -Wszystko.
Nie będę kłamać. To było dobre.
Czy rzucano cię
w dniu urodzin trzy lata z rzędu?
Trzy, kotku. Raz, dwa, trzy.
I próbowano nawet czwarty, ale wtedy byłam pierwsza.
Nie pogarszaj sytuacji.
-Odpowiedź brzmi „nie”. -Dobrze.
Ale zostałem zdradzony na pogrzebie babci.
Nie można zmyślać...
-Nie zmyślam. -To nie jest...
Daję słowo. W trakcie mowy pogrzebowej.
O rety. Nie.
Myślałam, że nie przebijesz gościa, który chciał mnie wrobić w rabunek.
Wygrałem, czy przegrałem z kretesem?
Na igrzyskach porzuconych nie ma zwycięzców.
Zgadza się.
To znaczy, że mam rację, prawda? Nie powinnaś była rozstawać się ze mną.
Tak.
Siedząc tu, wiedząc, ile przeżyłam,
mogę spokojnie powiedzieć, że masz rację.
Nie wiem. Pomyślałam, że może zbyt łatwo nam poszło.
Zawsze myślałam, że nie należy
wiązać się na wieki z chłopakiem ze studiów.
To powinno trwać dłużej.
-Ostrożnie z życzeniami. -Nie.
Bo zawsze życzyłem sobie ciebie.
Dziękuję.
A teraz zjemy. Dziękuję.
Robi wrażenie.
Z tylu pozycji w menu oboje wybraliśmy przegrzebki.
-Wszystko zaplanowałem. -Dobrze.
To była jedna z najlepszych nocy w moim życiu.
Zjedliśmy kolację w ośrodku,
a później deser w miejscu o nazwie El Convento.
To stary klasztor przerobiony na pięciogwiazdkowy hotel.
Zawsze podejrzewałam, że zakonnice imprezują.
Zjedliśmy deser w klasztorze.
To równoczesne jedzenie, modlitwa i miłość.
O raju! Portoryko jest idealne. Najlepszy pomysł w dziejach.
Dobra, laski. Nasza kolej.
-Na co? -Kitesurfing. Jak poprzednio.
Wykluczone. Nie. Byłyśmy młodsze.
-I głupsze. -I cholernie naćpane.
Ale z was nudziary. Jesteśmy młode. Ja jestem młoda.
Bardzo się cieszę, że lepiej się czujesz.
Nie chcę krakać, ale jesteś pewna,
że to nie jest prowizorka?
Myślę, że jest mi pisany związek.
Jestem najszczęśliwsza, będąc z kimś.
Powoli zaczynam myśleć tak samo, ale co tu się, kurwa, dzieje?
-Marnujemy tyle kutasów. -Co się stało z parkingowym?
-Byliśmy w łazience hotelowej. -Miłość jest wielka.
Gość opuścił spodnie i to...
-Zaczyna się. -...nie był Mike. Nie mogłam.
Podejrzewam, że jestem jedną z tych osób, którymi rządzi oddanie.
-Co? -Hej, patrzcie na mnie.
-Cholera. -O mój Boże.
Kochanie. Wszystko dobrze?
-Palomas, jak poprzednio. -Pięć palomas, proszę.
Jasne. Z firmową tequilą?
-Tak. -Wykluczone.
Nie mamy już niezniszczalnych 22-letnich żołądków.
Poprosimy 1800.
-W klubie zawsze jest tak głośno? -Tak upadają wielcy.
Nie, chrzanić to. Nigdy więcej.
Angie, znajdźmy przypadkowego typa, który postawi nam drinki jak kiedyś.
Witaj, zmiano. Wolę siedzieć na FaceTimie z Mikiem.
Co takiego?
-Żadna nie wychodzi z klubu sama. -Idę poszukać zasięgu.
Mamy kreskę. Tak.
SZUKANIE SYGNAŁU
Keith chciał mi pokazać galerię sztuki, więc tak będzie.
Będę jej towarzyszył na każdym kroku. Czas na Quieth.
-Czas na Quieth. -Fuj.
Proszę, nie mów, że będziesz pracowała.
-Nie. I tak mnie zawstydziłyście. -Wiesz, co uczyni tę noc wyjątkową?
-Nie. -Kokaina.
-Nie, Tye. -Nie. Nie martw się. Będzie wesoło.
Nie. Będzie smutno. Weźmy jeszcze po drinku.
Ale skąd ją wziąć?
Musimy tylko znaleźć białego geja, który gada za głośno.
Uwierz lesbijce, która gada za głośno po kokainie.
Gość z tyłu z Lady Gagą na koszulce. Wypatrzyłyśmy ofiarę.
Dobra.
SZUKANIE SYGNAŁU
-Cześć. Niespodzianka. -Hej, piękna.
-Myślałeś o mnie? -W każdej...
SŁABY SYGNAŁ
Czekaj. Może na dachu będzie lepszy zasięg.
To co teraz?
Mam wyrzuty sumienia, bo opuszczam koleżanki drugi wieczór z rzędu.
Doprawdy?
To nie boli. Ani trochę.
-Mama? -Cześć, Quinn.
Czy na wyspie są teraz wszyscy moi znajomi?
Chyba dałam właśnie sto dolarów za cukier puder.
Gdy za dużo wypijesz i sytuacja bardzo się pogorszy,
wypij jeszcze trochę, a będzie znacznie lepiej.
Chyba utknęłam na etapie, gdy sytuacja się pogarsza.
To ma być zabawa.
To miało rozweselić Quinn,
a skoro wyszła z Keithem, powiedziałabym, że zadanie wykonane.
Też tego potrzebowałam.
Chciałam, żeby było tak, jak kiedyś albo żebym ja była taka jak kiedyś.
Dawniej zamykałyśmy ten lokal.
-Dziewczyno. -A teraz... chyba po prostu pójdę.
Czekaj. Zasada numer jeden. Nie wychodzisz z klubu sama.
A może to zasada numer dwa?
Zasada numer jeden mówi,
że gdy zgubisz telefon, idziesz do lokalu z pizzą za dolara.
Ale jestem już sama w klubie.
-Więc co to za różnica? -Dobra, czekaj, czekaj.
Znajdę Angie i wtedy pójdziemy. Angie.
Powiedz, czego chcesz.
Chcę, żebyś uważała. Na pewno nie ma tam...
Jestem sama na dachu. Widzisz? Więc zaczynajmy.
Lubisz, gdy się tutaj dotykam?
Tu policja. Powtarzam. Tu policja.
Proszę opuścić dach. To niebezpieczne miejsce.
Co się dzieje?
Tu policja. Powtarzam. Tu policja.
Proszę opuścić dach. To niebezpieczne miejsce.
Dobrze się czujesz?
Widzimy cię. Proszę zejść. Natychmiast.
Słyszysz mnie?
Zadzwonię, gdy wrócę do domu.
Zadzwoń, proszę. Doceniam pomysł, ale...
-Uważaj na podrywaczy. -Dobra.
Powiedz przyjaciółkom.
Cholera. O cholera. Nie ma szans.
Camille? Cholera.
Quinnie? Tye? Taisha?
Cholera. Szlag.
-Camille. -Angie.
Tak się cieszę, że jesteś bezpieczna.
Ktoś porywa Afroamerykanki. Jednej brakuje.
-Dziewczyno, ciebie. -Co mnie?
Jesteś tą zaginioną Afroamerykanką.
Cholera. Prowadziłam poszukiwania samej siebie.
Zniknęłaś ponad godzinę temu. Nie odpowiadałaś na moje esemesy.
Rozmawiałam z Mikiem.
-Gdzie są Tye i Quinn? -Poszły sobie.
-Leszczary. Przekąsimy coś? -Nie musisz nawet pytać.
Znalazłam ją.
Jest dopiero północ. Nie mogę tak wracać do domu.
Noc musi trwać.
-Co tam? Jak się masz, ziom? -Czego pani chce?
Pani? Pieprzyć to. Chcę narkotyków. Mam forsę. Ile chcesz.
Proszę dorosnąć. Jest pani za stara, żeby kupować narkotyki.
To było wredne. Możemy wrócić do klubu.
Gdzie są dziwki? Nie ma? Nie ma dziwek. Dobra.
Boże.
Co do cholery?
Aimee.
Przepraszam, że niepokoję tak późno, ale wiem, że znasz się na komputerach.
Co się stało?
Komp mi się zawiesił i nie mogę zamknąć kasy.
-Więc zadzwoniłaś do Portoryko? -Wyjechałaś na wakacje? I jak jest?
Upokarzająco. Jestem za stara, żeby sobie kupić kokę na imprezie?
Mój tata ma 73 lata i dalej to robi.
-Jest może w Portoryko? -Raczej nie.
-Pokaż mi komputer. -Dobra.
-Nie. Musisz odwrócić. -Jak mam odwrócić komputer?
Nie, widok.
-Dobry Boże. Jak stary jest twój komputer? -Na tyle, by nie kupować koki.
Chciałam sobie przypomnieć dni chwały.
Odpuściłaś budowanie związku?
Mam jeden.
Stara zadziorna miłostka,
ale poza sypialnią, toaletą i prysznicem,
zmierza donikąd.
Może lepiej nie oceniać innych jako zmierzających donikąd.
-Różnie z tym bywa. -Co się działo, gdy się zawiesił?
-Widzisz ten przycisk tutaj? -Aimee? Halo...
Ta kobieta.
Łał. W porządku.
Cokolwiek to jest, zapach każe się tu zatrzymać.
To alcapurria, takie placki z plantanami, pomidorami i mięsem.
-Wystarczyło słowo „placki” -Amen.
Dwa twoje ulubione.
Cześć.
To Jaimie i Victor. Gigi, a to Hector.
-Są piękne. -I o tym wiedzą.
-Wszystkie są twoje? -Nie.
Zwykle nie są tu z nami. Pilnujemy ich na zmianę.
-My? -Ja, Lola, Raquel i Eugenia.
-Razem mieszkamy i je wychowujemy. -Taka komuna matek.
Jutro wyjeżdżamy.
Mogłabym wcześniej wpaść i zapytać, jak sobie radzicie?
-To do pracy, którą piszę. -Oczywiście.
No proszę. Niby zrobiłaś sobie przerwę, a i tak pracujesz.
Są dziś trochę nieznośne.
Położą się później niż zwykle, z powodu Wigilii Świętego Jana.
Co to takiego?
O północny wchodzi się do morza tyłem,
żeby się oczyścić z grzechów
i wejść z czystym sumieniem w nowy rok.
-Więc... -Już do nich piszę.
DZIEWCZĘTA CAMILLE
-Dziękuję. -Tak.
NA PLAŻY HOTELOWEJ PRZED PÓŁNOCĄ. OBOWIĄZKOWO!
Baw się dobrze.
-Dobrze. -Dzięki.
-Nie wierzę, że Angie cię powiadomiła. -Nie wierzę, że ma mój nowy numer.
Ponoć przywiozły cię tu, żeby cię pocieszyć,
ale się martwi, że to za mało.
Wszystko dobrze. Nie musiałaś przyjeżdżać.
Musiałam. Jestem mamą. To moja praca.
Nie mam możliwości ciągle zmieniać branży.
Cała mama. Byłam ciekawa, kiedy to powiesz.
DZIEWCZĘTA CAMILLE
NA PLAŻY HOTELOWEJ PRZED PÓŁNOCĄ. OBOWIĄZKOWO!
Ocalenie. Wybacz. Dziewczyny wzywają.
Minutę możesz mi poświęcić. Dlaczego Angie tak się martwi?
Nie...
Czuję się dziwnie. Czy też...
Smutna bez powodu? Wściekła bez powodu?
Obwiniasz mnie za wiele,
ale depresję masz po rodzinie ojca.
Tatuś ma depresję? Dlaczego o tym nie wiem?
Bo gdy jest z wami, dziewczynkami, usiłuje pokazać swoje najlepsze oblicze.
Ale to nie jego wina. To genetyczne.
Jego mama ciągle trafiała przez to do szpitala.
Dlatego przegapiła tyle świąt.
Oprócz tego, że była dla mnie wredna.
Boże. Czemu czarne rodziny robią z takich rzeczy tajemnicę?
Potrafimy ukrywać nasz ból. Ale twój tata bierze leki.
-Sprawiają, że jest stabilny. -Albo uległy.
Co działa na twoją korzyść.
Mówisz podłe rzeczy. To akurat masz po mojej rodzinie.
Kocham cię, Quinn. Chcę, żebyś była szczęśliwa.
Podróże są urocze,
ale jeśli potrzebujesz leków dla równowagi, kogo to obchodzi?
Zasługujesz na szczęście. Tacie leki pomogły.
Może tobie też pomogą.
Dziękuję.
Dziękuję, że przyleciałaś, żeby mi to powiedzieć.
Dla ciebie poleciałabym na koniec świata.
Poza tym, mam tutaj konsultację u chirurga plastycznego.
Mówią, że jest najlepszy w okolicy.
Ale ty jesteś pierwsza, Quinnie. Jesteś moim priorytetem.
Świetnie, prawda? Wakacje i darmowe rozgrzeszenie.
Jedyny raz, kiedy nie mam grzechów, dostaję rozgrzeszenie.
Ty też nie zrobiłaś nic złego. Ciekawe, czy to działa na przyszłe wtopy.
Właściwie to nieprawda.
Zrobiłam coś złego, Angie. Coś potwornie głupiego.
Gdy tylko zaczyna być dobrze, muszę coś schrzanić.
Wieczne dziecko swojej matki.
Jestem odurzona fryturą. Nie nadążam.
-Spałam z Jamesonem. -Co? Kiedy?
-Czekaj. Dlaczego? -Teraz ja powiem „czekaj”.
Dosłownie spałam. Tylko spałam.
Takie spanie, że oral, anal i palcówka się nie liczą?
Nie. Dobra. Byliśmy u niego. I pracowaliśmy.
-Co? Masz problem? -I to wielowymiarowy.
Cieszę się, że to robimy, ale kurczę.
Ten grant mnie nie chce, ty mnie nie chcesz.
Nie jestem taki świetny, jak myślałem.
Jeśli to zbyt trudne, nie musimy tego robić razem.
Nie, właściwie... to łatwe. Zbyt łatwe.
-Tak szybko staliśmy się znajomymi? -Jameson.
Świetny z ciebie gość.
Jesteś inteligentnym i bardzo dobrym człowiekiem.
Ale nie jesteś moim facetem.
Teraz mnie wyprowadzisz jak w Bachelorette?
O mój Boże. Nie.
-Może muszę się przespać. -Tak. Długo nad tym ślęczymy.
-Drzemka? -Dziesięć minut?
Dobranoc.
Zamykam oczy i nagle w 10 minut mija pół nocy.
Cholera.
-To nie jest takie straszne. -Na razie. Ale czy nie igram z losem?
Mogłam wyjść od Jamesona.
Mogłam napisać do Iana. Nie zdradziłam go, ale i tak oszukałam.
Zawsze, gdy sprawy mają się dobrze, muszę coś spaprać.
Upiłam się i złożyłam wypowiedzenie. Przed Paryżem, rzuciłam Iana.
Spałam ze studentem.
Poprzednio tu byłyśmy, bo chciałam rzucić studia magisterskie.
Po co mi ten autosabotaż?
Jak u mnie, gdy chcę się bzykać z obcymi, bo mi za dobrze z Mikiem?
Tak.
Żałujesz, że zerwałaś z Jamesonem?
Nie. To dziwne, ale nie chodzi nawet o niego.
Ian powiedział, że jesteśmy drużyną.
A jeśli nie urodzę dziecka,
wymyślimy inny sposób na założenie rodziny. I spanikowałam.
Odwołał dla mnie całe wesele.
A jeśli nie zechcemy mieć takiej rodziny, jaką mógł mieć z Mirą?
Mówisz tak, jak gdybyś chciała,
by to wyglądało na zdradę, żeby Ian się wkurzył i zerwał.
Miałabyś z głowy trudne decyzje rodzinne.
Boże. Gdy to mówisz na głos...
Dlatego nikomu o tym nie powiesz.
Jeśli chcesz mi o tym opowiadać, spoko. Gadajmy w nieskończoność.
Ale chęć podzielenia się tym to autosabotaż.
Dowie się o tym i zerwie.
To byłoby niesprawiedliwe dla wszystkich. Robiłyśmy gorsze rzeczy.
Wybaczyłyśmy Chrisowi Rockowi Pootie Tang, bo o tym nie mówi.
-Lubię ten film. -Dlatego ich nie wybierasz.
-No tak. -Ale nie w tym rzecz.
Jesteśmy bardziej do siebie podobne, niż ludzie myślą.
Jako ktoś, kto opanował komplikowanie do perfekcji powiem ci,
że nadmierna wylewność nie chce dorosnąć i decyduje za nas.
Jeśli powiesz Ianowi, że zasnęłaś w tym samym łóżku, a później skłamałaś,
to cię zwolni z wyznania prawdy,
a mianowicie tego, że nie chcesz mieć dzieci.
Bo zasłużył na to, by poznać prawdę.
Nie wciągaj w to Jamesona.
Efekt byłby zupełnie inny.
Ian zasługuje na to, by usłyszeć, co czujesz i samemu podjąć decyzję.
Masz rację. Jesteś jak seksowny Yoda.
-Dopo-da. -Fuj.
Kotku, świat nie zasługuje na ciemnoskóre kobiety.
Chodźmy na plażę.
-Cześć. -Patrzcie, kogo znalazłam.
-Angie, widziałam się z mamą. Serio? -Jesteś moją siostrą. Martwiłam się.
-I jestem ci dozgonnie wdzięczna. -Nie ma za co. Kocham cię.
Dobra, dziewczyny. Po tym minionym roku
wejdziemy o północy tyłem do morza
i oczyścimy się z tego wszystkiego, czego nie chcemy.
A później ruszymy naprzód, ku temu, co nas czeka.
-Super. Idealnie. -Owszem, ale mam na sobie jedwab.
Na sukience jest jeszcze metka,
a Bergdorf nie zwróci Quinn kasy, jeśli zniszczymy ten ciuch.
Pogadamy o tym kiedy indziej.
Pieprzyć to. Po co komu ciuchy? Zrzućmy to badziewie.
Nagie na plaży. Oto impreza, na którą czekałam.
Cholera. Właśnie wtedy, gdy założyłam majtki.
Chodziłam bez nich przez całe ruchacje.
-Fuj. -Bez nich?
-Wargi muszą oddychać. -Zrozumiałam.
Dobra.
Tak!
Na „trzy”. Raz, dwa, trzy.
Babski wypad!
-Znakomicie. -Zrozumiałam, że popełniłam błąd.
Camille.
Uważam, że nie powinnam pisać tej pracy,
bo macierzyństwo to nie moja opowieść.
Ale masz możliwość. Uczelnie czekają.
Zrobię wielki projekt.
Jeśli ci od grantu się zgodzą, zmienię temat na „Czarnej radości”. To o nas.
-O kurczę. Moja bohaterka. -Super.
„Czarna radość”. Potrzebujemy jej. Ja potrzebuję. I leków.
Powiedziałam to na głos.
-Queen. -Kochanie.
Ręka.
-Przepraszam. -Nie szkodzi.
TĘSKNIĘ ZA TOBĄ!
Mike przysłał selfie. Pisze, że tęskni.
Zobaczę, z kim wyszłaś?
-Pychota. -Czekolada.
Chwila. To Michael.
-Tak, Mike. -Nie. Mój Michael.
Słucham?
W urodziny taty mama chciała nas umówić.
Mówiła, że pasujemy do siebie.
-Co? -Teraz jest z tobą?
-Co to ma znaczyć? -Co to ma znaczyć?
„Czarna radość” jest ulotna.
Mówię tylko... Ja nawet nie... Dlaczego? Dziewczyno!
-Mogę jechać z przodu? -Dlatego jestem na lekach.
Powiedziała, że to jej Michael?
Napisy: Dariusz Makulski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski