Przed wami Czarna Radość.
Książki historyczne, telewizja i media
skupiają się na idei czarnego bólu,
pokazując nasze ciała w cierpieniu i trudzie.
Brakuje w tym oręża, który pozwolił nam przetrwać. Radości.
Dla mnie radość to bycie widoczną. Bez wtapiania się w tłum, bez zażenowania.
I nie mówię tu o wielkich rzeczach. Chociaż są one świetną zabawą.
Czy dobrze zrozumiałam? Dostałam angaż?
Nie odrzucili mnie? Zagram u boku Jenifer Lewis?
Na pierwszy plan, na pierwszy plan
Idę na pierwszy plan
Szlag. Gdzie jego kot?
Są też cichsze sposoby na przykucie uwagi.
Raduję się twoim szczęściem, mała
Czasem najwięcej radości daje dostrzeżenie przez przyjaciółki.
Za pierwszoplanową rolę naszej dziewczyny.
-Za Camille i jej wystawę Czarna Radość. -I za wspaniały wernisaż.
Dziękuję.
Boże. Zaprosiłam tyle szkół, więc musi być idealnie.
Ktoś musi zaoferować mi idealną, lukratywną pracę.
I za powrót naszej Quinn.
Dzięki, dziewczyny. Ale muszę przyznać, że to głównie zasługa prochów.
To za prochy.
Wiecie co? Naprawdę sądziłam, że będą się czuła na nich odurzona
albo otumaniona. Ale minęło kilka tygodni i nic.
-Wydaję się taka sama, prawda? -Jak najbardziej.
Totalnie.
Stwierdziłam, że szkoda życia na picie Mimozy.
Krwawą Mary. Bez soku, proszę. Dziękuję.
Nie znoszę tych cholernych pomidorów i selera.
-W dzień lepiej pić rzeczy proste. -Też się cieszysz moim szczęściem?
Tak się cieszę, że nie przyjdę z Mikiem na przyjęcie.
-Przyjdę z Erikiem. -Nie jest w Europie?
Odesłali go wcześniej, mówiąc, że zobrazował filiżankę zbyt „miejsko”.
Dobrze wiedzieć, że rasizm to nie tylko amerykański przysmak.
Wynaleziony za granicą, udoskonalony w USA.
-Czy współlokatorki są znowu razem? -Nie.
-Czy powinnyśmy o tym pogadać? -Nie.
Nie ma o czym. Myśli, że gniewam się o Michaela.
Tymczasem ja cieszę się, że się poznali.
-Mam wrażenie, że mi zazdrościsz. -Czego?
-Jestem z Keithem. -Jest więc tak posrane,
że nie możesz znieść widoku mnie i Mike'a.
Mogę. Z Bogiem, gwiazdeczko.
Ale jak znów zaczniesz kręcić
z jakimś kierowcą Ubera, to tylko się uśmiechnę i nie powiem „a nie mówiłam”.
No co?
-Angie. -Jest twoja wódka.
Pamiętaj, jak uśmiechałam się podczas wszystkich twoich bzdurnych miłostek.
To był żart, Angie.
Mam jeszcze raz nakręcić moją część projektu?
-Nie, było świetnie. -Jasne, że tak.
Nawet w straszliwej furii pozostaję sobą.
Pamiętam to zdjęcie.
Świetnie się wtedy bawiłam.
Brakuje mi imprez w dzień. Czemu ludzie już ich nie robią?
Chyba robią, tylko nas już nie zapraszają.
To wtedy poznałam tego DJ-a i tego haitańskiego kuriera.
Mój pierwszy diabelski trójkąt.
-Boję się zapytać. -Dwóch facetów, jedna kobieta.
Czy „diabelski” nie brzmi tu homofobicznie?
Nazwa tak, ale sam trójkąt zdecydowanie taki nie był.
Może Quinn ma rację.
Może po prostu taka jestem i powinnam skupić się na trójkątach i głupstwach.
Nie.
Możesz się zmienić. A jak zatęsknisz za trójkątami i głupstwami,
to cofnij tę zmianę.
Życie i miłość ma różne oblicza.
Ale nie Quinn i ja.
Jesteśmy od siebie zależne i jedno jest pewne.
Quinn i ja nie bzykamy w tym samym ulu.
Mamy wydzielone rewiry na dzielni.
-A gdybym przeleciała Jamesona? -To co innego.
Przeleciałam go tydzień temu i było okropnie.
Żartuję... Było nieźle.
Trzymajmy się faktów. Żartujesz, prawda?
Tak, był cudowny.
Fakty są takie, że jest wiele plusów bycia z Mikiem.
Ale Quinn jest powodem, by z nim nie być.
Ledwo gadamy od wyjazdu. Nie chcę tego.
Zawsze będzie dla mnie najważniejsza. Ja dla niej też, zdecydowanie.
Nie wierz, jeśli ktoś ci kiedyś powie, że nie wybierasz miłości. Za każdym razem.
-Kocham moją Quinnie. -To przespałaś się z Jamesonem czy nie?
Czarna Radość jest o pełni miłości.
Miłości do mojej kariery.
Do mojej kultury.
-Wybitne. -Serio?
Nieco przytyłaś od antydepresantów, co?
-Wybacz. -Jak to? Zaczekaj.
Miłości do partnera.
Wszystkiego najlepszego z okazji dwutygodnicy.
Bez obaw. Znam twoją dietę. Żadnego nabiału, orzechów ani cukru.
To praktycznie sałatka lukrowana ubitym powietrzem.
-Nigdy nie powinienem był cię zostawiać. -No ba.
Tak chciałabym pójść z tobą na przyjęcie Camille.
Zwłaszcza po tej scenie Angie.
Nie wymigam się od tej kolacji z klientem. Spotkamy się tuż po?
Tak. Przed dawnym Water Club. O boziu.
-Nie mogę się doczekać. -Dlaczego przed Water Club?
Tam pierwszy raz poszłam wystrojona z rodzicami.
Siostra nie mogła iść z nami. Miała okropną grypę.
Wspaniały dzień.
Spoglądałam na wodę i czułam się taka dorosła.
Obok przepływał jacht,
a na nim najbardziej stylowa para, jaką kiedykolwiek widziałam.
Wtedy powiedziałam sobie,
że któregoś dnia spotkam swojego księcia i zrobię to samo z nim.
Ten dzień nadszedł.
A nie mówiłam, Trish? Wygląda świetnie na tobie.
I powtarzam po raz enty, że szkocką kratę
mogą nosić wszyscy, nie tylko Szkoci. Idź się przebrać.
Wina białego człowieka jest męcząca.
Zwłaszcza gdy jest błędnie ukierunkowana.
Michael. Mike. Witaj ponownie.
Co cię sprowadza oraz, co ważniejsze, co u Angie?
Miałem nadzieję, że ty mi powiesz. Zerwała ze mną.
-Że co? -No. Okazałaś się dla niej najważniejsza.
Przepraszam, że namieszałem między wami.
-Nie wiedziałem, że się przyjaźniłyście. -Nadal się przyjaźnimy.
-Czy ona powiedziała coś innego? -Mówi, że nigdy by cię nie skrzywdziła.
-Nie skrzywdziła mnie. -Przyjąłem.
Dlatego było to dziwne.
Gdy się poznaliśmy, nie zdawałaś się mną zainteresowana.
-Powiedziałaś... -Bo nie jestem.
-Zainteresowana tobą? Ani trochę. -Miło to znów słyszeć.
-Wybacz. -To po prostu do bani.
To moja wina.
Jesteś świetny. Naprawdę cię lubi i szuka czegoś poważnego.
Może po prostu bałam się, że ją stracę.
Dobra, to co teraz? Kocham ją.
Powoli, kowboju. Nie zapędziłeś się?
I mówi to ktoś, kto ma takie właśnie inklinacje.
Słyszę, co mówisz i rozumiem to.
Ale serce mówi mi, że to ta jedyna.
Dawniej desperacko nie chciałem być sam.
Leciałem na każdą, której się spodobałem. Żal.
Nie otwierasz się przede mną zbytnio?
Spędziłem kilka lat sam, żeby poznać i zaakceptować siebie.
„Jak chcesz pokochać kogoś, skoro nie kochasz siebie?”
-Genialne. -To cytat z RuPaul. Nie znasz Drag Race?
A powinieneś. To jeden z ulubionych programów Angie.
Skoro zerwała ze mną dla ciebie,
a ty się nie gniewasz, to jak mam ją odzyskać?
Do zobaczenia, Trish.
-I ona się przejmuje szkocką kratą. -Jejku.
Radość daje mi moc.
Nie da się opisać uczucia, które czuję, będąc czarnoskórą kobietą,
która ma władzę nad swoim życiem.
Dlatego, po rekordowym drugim kwartale,
zwracamy się ku poliamorycznej społeczności.
Startuję więc z siostrzaną stroną Q, czyli stroną P,
bo czasem troje to nie tylko nie za wiele,
ale po prostu dobry początek.
To ogromna radość wiedzieć, czego się chce i dążyć do tego bez zażenowania.
Radością jest też zmieniać to, czego się chce, i otwierać się.
Za pięć minut zamykamy.
A, to ty. Czemu zawsze przychodzisz z roślinką, gdy mam dość ludzi?
Żebyś nie pracowała po godzinach.
To jedyny szyld, który ma tu sens.
-Pani Orchidea, niech spoczywa w pokoju. -Musiało do tego dojść.
-Jak twój komputer? -Nie wiesza się już.
A więc lepiej radzisz sobie z elektroniką niż z roślinami.
Ale przenigdy nie powierzę ci już rośliny.
Nie dbasz o interesy, odcinając mnie od źródła zaopatrzenia, panno doniczko.
No to chyba czas się pożegnać.
Albo czas, żebym zaprosiła cię na randkę.
Jasne.
Mówisz poważnie?
Ze mną? Dlaczego?
Wiem, że szukasz czegoś poważnego.
Ciągle tu przychodzisz i iskrzy między nami.
To prawda. Myślałam, że chodzi tylko
o żarty z twoich sygnały.
Może te sygnały to znak.
Otwieram się tu i jestem autentyczna.
Nie popisuję się, a ty nadal mnie lubisz.
Zabawna, przepiękna Aimee mnie lubi.
Zajebiste wyczucie chwili.
Spokojnie. Po prostu chce się umówić.
-A ja się zgadzam. Kiedy? -Teraz.
Szlag. Najszybsza randka wszech czasów.
Jestem starsza, niż te, z którymi się bawisz. Nie odkładam rzeczy na potem.
Wydzwonię nam jakąś restaurację.
Może wkręcę nas do Bohemian. Najlepszy mistrz kuchni i najlepsze dania.
To nie randka. Popisujesz się. Ja wybiorę miejsce.
Nie wiem, czy irytuje mnie, że się rządzi, czy podnieca?
-Idziemy. -Podnieca. Zdecydowanie.
-Osławiony targ rybny. -I nikt tu nie robi ci łaski.
Może nie jest to sushi za 8000 dolarów, ale wyżerka zajebista.
-Racja. -I tęskniłam za tym.
Odkąd mój były mąż mieszka za rogiem,
przestałam tu jadać, żeby na niego nie wpaść.
Aż tak źle to zakończyliście?
Szczerze, to początek też nie był świetny.
A pomiędzy był śmierdzący kanał.
Ale dzięki niemu mam córkę, a to najlepsza osoba, jaką znam.
Więc zdałaś sobie sprawę, że lubisz kobiety po nim?
Zawsze robiłam to, co czułam.
Dziś dzieciaki nazywają to panseksualizmem, bo uwielbiają etykietki.
My z pokolenia X mówiliśmy po prostu, że podoba ci się ten, kto ci się podoba.
Nikt mi się tak nie podobał.
Już to ustaliłyśmy. Jestem zbyt stara.
Nie, zbyt mi bliska.
Całe my, podobamy się komuś, komu się podobamy.
Dla mnie radość to rodzina.
Nie zawsze rodzina, w której dorastałam,
ale taka, której pragnęłam i którą znalazłam.
A ona znalazła mnie.
Jak leci, mała?
Do twarzy ci w obcisłym brązie.
Ty pracujesz nad swoim projektem o radości,
a ja w domu nad swoim.
Oto co wymyśliłem. Uwielbiam te okna,
ale zastąpimy je wielkimi przesuwnymi drzwiami ze szkła,
żeby mieć widok na nasz cudny ogródek.
Tak. Ale czy stać nas na to, skarbie?
Wykosztujemy się za wesele Miry.
To już załatwione.
Odbyłem bardzo dobrą rozmowę z rodzicami.
Wezmą małą kredyt pod zastaw domu, a ja będę go co miesiąc spłacał.
Tatusiek ogarnął.
Świetne w widoku na ogródek jest to,
że możemy zbudować tam taras,
a pewnego dnia mieć oko na nasze małe pociechy.
-Jasne. -Wiesz, pewnego dnia.
À propos, moglibyśmy przerobić pokój gościnny na dziecięcy.
Ziomalka w budowlanym mówi, że te kolory pasują do obu płci.
Czyli niezależnie co wybierzemy... Co jest?
Co się stało? Masz wyraz twarzy, jakbym powiedział coś nie tak.
Co takiego? „Ziomalka” zamiast „znajoma”?
Nie. Po prostu spauzujmy i porozmawiajmy.
Nie chodzi o wywieranie na tobie presji dotyczącej dzieci.
Okej.
Wybacz. Możemy przerobić gościnny na gabinet.
Wtedy beżowa symfonia nie wypali,
bo wiem, że chcesz pomalować te ściany.
Siena palona będzie pasować.
Cokolwiek to jest, pochlapiemy tym ściany.
Słuchaj. Wspólne budowanie życia.
-Tylko to się dla mnie liczy. -Tak.
Bez presji, żebyśmy wkrótce mieli dzieci.
-W porządku? Kochasz mnie? -Tak.
Nie ukrywam, że gdy powiedziałeś, że sam zrobisz prezentację,
nieco się zestresowałam. Ale wygląda świetnie.
Mówiłem, że jestem specem od Canva.
-Zaprojektowałem nam logo. -Wyczesane.
Moja kolej. Nie ukrywam, że jak zadzwoniłaś nocą z plaży San Juan,
pytając, czy nadal dostaniemy grant, jeśli zmienimy tematy,
pomyślałem, że jesteś pijana i zaraz o tym zapomnisz.
-I spójrz, co stworzyliśmy. -Nasze dziecko.
To zabrzmiało trochę dziwnie.
-Nie. -Przepraszam.
-Puk, puk. -I robi się jeszcze dziwniej.
-Pani Joseph? -Drzwi na dole były otwarte na oścież.
Pakowaliśmy do vana materiały do projektu.
-Jameson, to mama Quinn. -Dzień dobry.
Pozwolę sobie na obiektywną refleksję, jesteś bardzo przystojny.
-Dziękuję. -Masz kogoś?
Bo mam trzy psiapsióły w klubie i wszystkie mają córki.
No i syna, jeśli oczywiście szukasz.
Nie osądzam. Mam biseksualną córkę i akceptuję to.
Gratuluję tolerancji, ale nie jestem zainteresowany swataniem.
Widzimy się na dole, Cam?
-Zaraz będę. -Świetnie. Wybaczcie. Miło panią poznać.
-Pewnie zastanawiasz się, po co przyszłam. -Tak.
Czy wszystko gra u Quinnie?
Tak. Ma się świetnie. Miło, że pytasz.
Miło? To się nazywa macierzyństwo. Pewnego dnia to pojmiesz.
-Być może. -Nie.
Rozstajecie się z Ianem co kwadrans.
Nie rozstaliśmy się.
Mój kierowca parkuje na zakazie, więc zwięźle, proszę.
-W skrócie... -Tak, dziękuję.
Chcę ułożyć nasze życie z Ianem.
Ale zawsze układaliśmy je z uwzględnieniem dzieci.
A teraz nie wiem, czy ja w ogóle chcę mieć dzieci.
-Jak mogę to wiedzieć? Skąd ty wiedziałaś? -Dzieci to duże wyrzeczenie, Camille.
Nawet gdy dorosną.
-Wciągałaś kiedyś gaz z bitej śmietany? -Że co?
Podtlenek azotu. Przyłapano Quinn na wciąganiu go w liceum.
Zasysasz puszkę bitej śmietany, odurzając się podtlenkiem azotu.
Nie było marihuany? Quinn, stać na więcej.
Otóż to. Spróbowałam raz, sama.
Chciałam sprawdzić, o co to wielkie halo?
Wciągasz i przez kilka sekund jesteś szczęśliwsza niż kiedykolwiek.
To uczucie, w którym chce się pozostać na zawsze. Ale jest ulotne.
-Takie właśnie jest macierzyństwo. -Kto nie chciałby tego poczuć?
Wszyscy tego chcemy. Moja siostra odnajduje to w medytacji.
-Ale jest nieznośna, więc nie próbuj tego. -Więc może mogłabym...
Muszę ci przerwać. Dałam ci dość mądrości.
Mam zabieg wyciągnięcia wypełniaczy.
Lubię wyglądać młodo, ale teraz wyglądam za młodo.
Współczuję znajomym, którzy nie nadążają.
A co do macierzyństwa, to się wie. Ciao.
Serio spotykamy się w cudzej restauracji, ciociu Tammy?
Nie mogę ryzykować nawet powąchania dań u ciebie, kochany.
To pilne? Bo mam pełne ręce roboty przed imprezą Camille. Co tam?
Dzwoniła twoja mama.
Co się stało?
Chodzi o tatę?
-O ciebie. -Co?
Nie mogą płacić za twój brak ślubu.
To tylko pożyczka. Oddam im.
Chyba że coś się stanie. A ty nie masz zbyt dużo szczęścia.
To nie twoja sprawa. Doceniam troskę, ale muszę lecieć.
-Kocham cię. -Pozwól sobie pomóc.
-Chcesz mi pomóc? -Tak. Usiądź.
Wyszłam za mąż cztery razy. Sześć razy byłam zaręczona.
Więc wiem trochę o rozstaniach i o tym, jak bywają kosztowne.
Na szczęście dla ciebie, ciocia Tammy zawsze wychodziła z tego bogatsza.
Trzymaj.
Dajesz mi pieniądze? Dlaczego? Przecież mnie nie znosisz.
Ja nikogo nie znoszę, może poza ludźmi, którzy wychodzą z domu w sandałach Teva.
-Nie ma w tym nic uroczego. -Oddam ci.
-Obiecuję. -Nigdy nie pożyczam kasy, tylko ją daję.
68 000 dolarów, bez zobowiązań?
Tego nie powiedziałam. Jest mnóstwo zobowiązań, dobra?
Po pierwsze, jak chcę kanapkę z roztopionym serem, to taką właśnie chcę.
Żadne burżujskie podróby. I dorośnij w końcu, siostrzeńcu. Serio.
-Dorastam. -Nie.
-Tak. -Gdybyś był dorosły,
to szczerze przyznałbyś, że nadal kochasz Camille.
I już dawno powiedziałbyś o tym Mirze.
Byłoby mniej bólu serca i więcej mojej forsy na jacht.
Od teraz, jeśli wiesz, czego chcesz,
to bądź dojrzały, szczery i dąż do tego.
A jeśli chcę czegoś, przez co coś stracę?
Witamy w życiu, siostrzeńcu. Trochę daje, a wiele zabiera.
Ale wystarczy być ze sobą szczerym, a wszystko się ułoży. Daję słowo.
-Dzięki. -Proszę, dzieciaku. Kocham cię.
Ale jak zobaczę cię w sandałach Teva, będziesz musiał oddać kasę co do grosza.
I to z odsetkami. Słyszysz?
-Radość to bycie dostrzeżoną. -Dla mnie radość to rodzina.
Czarna Radość jest o pełni miłości...
-Twoja wystawa jest idealna, Camille. -Jest niesamowita, Milly.
Podobała wam się?
O mój Boże.
Czuję, że wypadłam najlepiej. Przynajmniej tak mówili w tłumie.
-Proszę cię. -Mówiąc „tłum”, ma na myśli mnie.
Właśnie.
Zanim zapomnimy.
Tye, głosowaliśmy i Aimee może zostać.
Tak, nie wypuszczę jej z rąk.
Tak. Minęły całe dwie noce. Czy już czas na przeprowadzkę?
Dobra.
Przynajmniej ona ma szczęście.
-Angie. -Wszystko gra.
-Napięcie. -Zajmę się tym.
Dziękuję.
-Udało nam się. -Tak.
-Gratulacje. Jest cudownie. -Gratulacje. Jest świetnie.
Dzięki. Poznałem twoją mamę. Jest dumna z twojej orientacji.
Panna Pat.
-Pójdę pogadać z Angie. -Dobry pomysł.
-Czy ja... -Camille.
Zaraz wrócę.
Przyszłaś.
-Tak. I bardzo się cieszę. Było idealnie. -Tak?
Dobrze wiesz, że było. Doceń swoją pracę.
Dobrze. Do tego dyrekcje z Sarah Lawrence, Spelman,
ludzie z uniwerków w Nowym Jorku i Yale chcą się spotkać w sprawie wykładów.
-Cudownie. Jestem z ciebie taka dumna. -Tak?
-Tak. -Ja też.
-Mamo? Przyszłaś. -Musiałam.
-Kocham cię, Camille. -Ja też cię kocham.
Mamo, to jest dr Pruitt. Dr Pruitt, to moja mama.
Jestem koleżanką z pracy pani córki. Jest wyjątkowa.
To prawda.
Angie, możemy porozmawiać?
Wybacz niezręczną atmosferę, Quinn,
ale nie róbmy tutaj scen. To dzień Camille.
To idealne miejsce. Przecież chodzi o czarną radość.
O nas, naszą przyjaźń. To jest czarna radość, Angie.
Jesteś najlepszą przyjaciółką, jaką mogłabym sobie wymarzyć.
Chyba bałam się, że jeśli wejdziesz w poważny związek,
to cię stracę.
Myliłam się, dziewczyno. Przepraszam.
Kocham cię, Quinn. Nigdy cię nie opuszczę.
Mogę jednocześnie kochać ciebie i faceta.
Do diabła, mogę jednocześnie kochać ciebie i dwóch facetów.
-Pamiętasz diabelski trójkąt? -Dziewczyno, nie mów o tym tutaj.
-Kocham cię. -Ja też cię kocham.
Czy mogę prosić was o uwagę?
Chcę podziękować za to, że przyszliście.
Jameson i ja jesteśmy dumni z tej wystawy.
Chciałabym też pozdrowić cały Harlem.
Każdego, kto tchnął ducha
w tę dzielnicę.
Dziękuję, że jesteście moim domem i moją radością.
Zdrówko.
-Chyba nie pozwolę jej odejść. -Ja chyba też nie.
A to moja ra...
Dumnie się nosisz, dziewczyno.
Co teraz? Jedzonko? Więcej alkoholu? Jedno i drugie?
Nic z tego. Wracam do domu, przebieram się i spotykam z Keithem.
Pogodziłyśmy się. Trzeba to uczcić.
Dokąd idziemy i przede wszystkim, czemu nie wzięliśmy auta?
Ja w sumie wracam samochodem, ale ciebie podwiezie kto inny.
Tak?
-Co on tu robi? -Czeka na swoją dziewczynę.
Idź do swojego faceta.
Cześć. Wybacz, że z tobą zerwałam. Ale to moja dziewczyna i po prostu...
W porządku. Jesteś tu teraz. Chodź.
-To dla ciebie. -Dziękuję.
Wiem, że nie przepadasz za rowerami. Ale wsiadaj. Pomogę ci.
Trzymaj się.
To mój dom.
Mówisz, jakby noc się skończyła.
Tylko ta część, którą spędzimy razem.
Nie uprawiam seksu od razu. Wtedy staje się sportem bez znaczenia.
Jestem świetna w sporcie.
Udowodnisz mi to we właściwym momencie.
Wow.
Pa.
ZOE: Nie śpisz?
TYE: U mnie. Za 20 minut.
Zoe, będziesz mnie o to błagała.
A teraz powoli.
Stygnę tutaj.
AIMEE: Zmiana planów. Możesz przyjść?
-Wybacz. To pilne. -Chyba żartujesz.
TYE: Będę za pół godziny.
Nie. Nie będzie rżnięcia.
Idę pod prysznic. Wiesz, gdzie są drzwi.
To może mnie rozwiąż.
Ostatnim razem w parku nauczyłeś mnie jeździć na rowerze.
Uświadomiłem też sobie, że jesteś
najfajniejszą, najpiękniejszą kobietą, jaką znam.
Usiądź. Nie chcę, żebyś zmarzła.
Zmarzła? To sierpień w Harlemie. Nawet komary się pocą.
To moje.
Ciocia Niecy zrobiła to dla mnie po moim pierwszym występie.
Powiedziała: „nie zapomij, skąd pochodzisz, jak zostaniesz gwiazdą”.
Skąd to masz?
-Proszę. -Dziękuję.
To szampan z sokiem z granatów.
Naszej pierwszej nocy z Quinn, Tye i Camille piliśmy właśnie Pamosy.
-I świeże Funyuny. To moje... -Ulubione.
Quinn.
Jeszcze jedna ulubiona rzecz, nim zapomnę.
Zdrapka.
„Diamenty są wieczne.
Odkryj trzy takie same i wygraj nagrodę”. Dobra.
Diament.
Drugi diament. No dalej. Trzeci diament.
„Wyjdziesz za mnie?”
Wow.
-Cześć. -Chodź.
Policzek to zawsze zły znak.
-Musimy porozmawiać. -Coraz gorzej.
Spędziłam mnóstwo czasu na tym, by być taka,
jak chciał ktoś, kto był mną zainteresowany.
I pogubiłam się.
Minęłam punkt bez powrotu w swoim życiu.
A gdy w tym roku to wszystko do mnie dotarło, to nie było to miłe.
Tym razem było mi z tobą wspaniale.
Ale muszę dowiedzieć się, kim naprawdę jestem
i zakochać się w sobie do szaleństwa,
zanim będę wiedzieć, z kim chcę być.
Jeśli kiedyś znowu na siebie wpadniemy,
to muszę cię ostrzec, że spróbuję jeszcze raz.
I jeszcze raz.
-Przepraszam. -Twoja wymarzona randka.
Tak, wymarzona.
A więc przyszłaś.
-Wiedziałam, że nie możesz się doczekać. -Nie, nie o to chodzi.
Więc o co?
Jeszcze nigdy nie robiłam niczego z kimś.
Widzisz? Miło, co?
Właśnie tego się obawiałam.
Ale i tak czuję radość.
Nie wiem, jak ci to powiedzieć, ale muszę siku.
Na końcu korytarza. Tylko cicho, żeby nie obudzić mojego dziecka.
Twojego dziecka? Wiesz, jak zgasić babowzwód.
Nie mów więcej „babowzwód”.
-Tye? -Zoe?
Co ty tu robisz?
Wybacz, Zoe. To moja przyjaciółka...
Znam ją. Ale skąd ty znasz moją mamę, Tye?
-Skąd znasz moją córkę? -Szlag.
Pudding chlebowy okazał się hitem.
Wiem. Wiesz skąd? Bo nic nie zostało.
-Nie spodziewałam się takiej frekwencji. -Dziewczyno, jestem z ciebie taki dumny.
Dziękuję za catering. I za to, że zawsze mogę na ciebie liczyć.
-To wiele dla mnie znaczy. -Zależy mi na tobie.
Spójrz na siebie. Cała lśnisz.
To prawda. Wiesz, co czuję?
Chyba to, co opisywała pani Joseph.
To jak macierzyństwo. Tyle, że ja ja czuję się tak w związku z tym.
Coś się dzisiaj wykrystalizowało. Moja praca się zmienia i...
To jest właśnie dziecko, którego chcę. Przynajmniej na razie.
-Może na zawsze. -Chwileczkę. Na zawsze?
-Czy coś się stało? -Nie.
Powiedz mi.
Chodzi o to...
Co się nie stało.
Kiedy lekarz powiedział mi o jajeczkach, nie było mi smutno.
A kiedy kobieta chce dzieci i słyszy,
że być może to niemożliwe, powinno ją to zasmucić, prawda?
Albo zezłościć, albo rozczarować.
A szczerze mówiąc, wszystko, co poczułam i co nadal czuję...
To ulga.
Przykro mi, ale nie mogę tego zignorować.
-Nie znienawidź mnie. -Nie znienawidzę cię, Cam.
To wspaniałe, że wiesz, czego chcesz.
Nawet jeśli nie jest to zbieżne z tym, czego ja chcę.
Jestem winien tobie i sobie, żeby w końcu dorosnąć.
Być szczerym. A posiadanie dzieci, bycie ojcem, wychowywanie ich,
czytanie im książek, to moje marzenie.
Nie jestem gotów z tego zrezygnować.
I nie powinieneś.
Będziesz wspaniałym tatą.
Więc to koniec, tak?
Przebyliśmy całą tę drogę, poświęciliśmy cały ten czas, żeby się teraz pożegnać?
EPILOG RADOŚCI
To bardzo miłe, że przyszłyście wesprzeć przyjaciółkę.
Zawsze marzyłam o takich przyjaciółkach. Jak w Seksie w wielkim mieście.
Ale zwykle uważam inne kobiety za małostkowe, nie zabawne. Ale ja nie o tym.
To było z pewnością przerażające. Dobrze, że przyszła pani na pogotowie.
Ale nic pani nie jest, pani dziecku też nie.
Napisy: Bartosz Sobala
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Maciej Kowalski