Ang programang ito ay may mga kumikislap na ilaw na makakasanhi ng kombulsiyon
sa mga taong may photosensitive epilepsy. Pinapayuhan ang mga manonood.
-Kape? -Sige. Salamat, pre
-Handa ka na sa susunod na linggo? -Anong meron?
'Yung superhuman evasion training. Kailangan natin ulit pumasa.
Teka, alam kong kailangan. Nakakainis lang.
Sa hukbo, kailangan ng mano-manong ensayo.
Kapag may sasaksak sa'yo, dapat handa ka.
Pero ibang klase talaga ito.
Kailangan kong maghanda para yumuko at gumulong
mula sa taong kayang bumaril ng laser gamit ang mga mata niya,
o kayang kumontrol ng isip, o sumipa ng bus papunta sa buwan?
'Yun ang trabaho.
Ang kalmado mo naman dito.
Aba, hindi ba, nabali pa ang likod mo noong. Ikaw...
Teka nga, ni hindi ka kasali, dito ano?
Kawawa ka naman.
Pupunta akong London.
Mamamasyal, kakain ng pagkaing-Indian. Magtutuwang mapaso ng laser.
Wala ka rito buong linggo? Ng isang buong linggo?
Dalawa. Buong bakasyon ni Matt.
Nahuhumaling siya sa Beatles.
Gustong niyang pumunta sa Abbey Road at Apple Records.
Baka mapuntahan ko pa yung gusto ko kung may oras pa.
Kayo lang bang dalawa?
Sigurado ka riyan, Steve?
Akala ko nagbabaga ng 1,000 araw ang galit niyo sa isa't isa.
Baka, siguro mga 100.
Si Matt kasi, alam kong, maraming dinanas na hindi maganda.
Pero nakaya na niyang magbago.
'Yung sinabi mong ginagawa ng batang 'yun, ang pagnanakaw, mga droga,
paano mo napabago?
Magandang umaga. Hindi naging madali.
Noong una kaming nagsama ni Molly,
nakatira pa ang bata sa ama niya, at wala siyang disiplina.
Malaking sakit sa ulo.
Nakita mo naman 'yung pasang ibinigay sa akin. Pero ayos na.
Nilabanan niya ang mga demonyo niya, at... Grabe, natalo niya ang mga 'yun.
Wala pa akong nagagawang gaya noon.
Kaya tuwang-tuwa kami para sa kaniya, sa kung ano siya ngayon.
Gusto niyang pumunta sa London
kaya nag-ipon kami ni Molly para matupad 'yun.
Gusto naming maipakita na masaya kami sa nagawa niya.
Hindi ko siya tunay na anak. Wala ako noong isinilang siya.
Hindi ko siya tinuruang magbisikleta o maglaro.
Pero kapag umakyat na siya sa entablado para tanggapin ang kaniyang diploma,
anak ko 'yun.
Huwag kang mag-alala.
Gusto mo ba ng mainit na tsokolate para hindi ka na malungkot?
Para bang hindi ka sa akin umiiyak kapag pumalpak ang relasyon mo.
Anong... 'Yun ay...
Nasa loob dapat tayo!
Hindi ko dapat sinunod ang kalkulasyon ng isang clone.
Clone? Hindi ako...
Ito talaga ang plano.
Puntirya tayo ng Pangulo, kaya bubulabugin natin siya.
Hindi sapat na patayin lang siya. Dapat magarbo.
Alam mo dapat 'yun kung ikaw ang orihinal.
Diyos ko! Diyos ko! Diyos ko!
Ayos. Nakakakiliti.
Gusto ko, mas mataas na kalibre.
Binabalaan ko kayo...
Ano'ng gagawin mo?
Patayin mo na 'yan!
-Mapapalitan ang mata mo dahil reserba ka! -Ako ang orihinal!
Steve, ilag!
Patawad, nahuli ako.
Red Rush, ilayo mo rito ang lalaki.
Tutukan niyo ang paglikas!
Kami nang bahala sa dalawang ito pag wala nang tao.
Kami nang bahala rito.
Tulungan n'yong lumikas ang mga sibilyan.
Sige po, ma'am
Naku naman, takbo!
War Woman.
Pakiusap. Hindi ba pwedeng ibalato mo na lang ito?
Hayaan niyo nang patayin namin ang Pangulo? Pahinga naman kayo.
Hindi namin estilo. Patawad.
Hindi ito palarong palabas! Kilos!
Hindi!
Magdikit-dikit kayo! Dikit-dikit!
-Huwag kayong gagalaw. Ligtas na kayo. -Akin na.
Malayo na sila.
-Bantayan mo ang Pangulo. -Sige!
Pasensya na kung masyadong mabilis, pero marami kasi kayo...
Naku. Kapag nagsimula na sa isa...
Patawad... Hindi ko...
Bilis! Habang hindi nakatingin.
Mukhang wala nang laman ito. Ako sa taas, ikaw sa baba.
Akong bahala sa'yo. Makakaligtas tayo. Kalma lang.
Hindi. Hindi.
Paano ka?
Sa likod mo.
Walang anuman.
Ilayo niyo ang mga sundalo!
Kaya na namin ito. Delikado para sa inyo.
Kapag wala na ang Guardians of the Globe at ang Pangulo,
wala nang makakapigil sa amin.
Humawak ka!
Ayos na.
Ubos.
Wala nang laman ang gusali. Tayo lang.
Tapos na ang paglikas.
Pwede na nating itodo ang pagdurog sa mga ito.
Ano, Ma? Saglit lang.
-Nagmamadali ako. -Ma!
Wala akong sabon sa kwarto. Bakit?
Ako ang nagpapaligo sa'yo dati. Nakita ko na lahat ng 'yan.
Lumabas ka na!
Nakikita niyo ngayon, ang eksena ng kaguluhan habang ang kambal na Mauler...
Mukhang sinasalba ni Dad ang White House.
-Mag-isa? -Nandoon ang Guardians.
Sino ang nilabanan nila? Ang Mauler Twins.
Mukhang hindi siya makakasabay kumain ng almusal sa atin. Sayang.
Ang White House 'yun, Ma. Parang mahalaga, di ba?
Dalawang beses kada taon naman nilang inaayos 'yun.
Kung hindi si Doc Seismic, 'yung Lizard League, o iba pa.
Duda kong doon pa nakatira ang Pangulo.
Hindi pa ako huli. Ligo muna ako.
Teka lang. Lumapit ka muna rito.
Baka gusto niyong sprayan ko pa kayo.
Teka, tanggalin na natin ang costume mo.
Pasintabi naman, may tao.
May dahilan bakit sarado ang kubeta,
at di dapat kayo mag-uusap tungkol sa pagtatalik sa harap ng mga bata.
Dapat ngang masaya ka
dahil mahal na mahal ng mga magulang mo ang isa't isa.
Tumahimik ka na nga at maggayak ka na papasok.
HIndi niyo ba ako mahintay man lang makalabas ng bahay?
Para sa kolehiyo?
Ano sa tingin mo? Paris?
Gusto ko sanang puntahan 'yung maliit na cafe sa Berlin?
Natatakam na ako sa longganisa doon.
Kakain kayo sa Best Wurst? Gusto ko yung lugar na 'yun.
May pasok ka. Kapag may kapangyarihan ka na, makakaalis ka na ng mag-isa.
Dinikdik mo pa, Dad.
Malapit naman na sigurong lumabas 'yun ngayon, anak.
Kahit na ang mga nagbibinata sa Viltrum ay nagkakaroon
ng kapangyarihan bago pa ang ika-18 kaarawan nila.
-Makikita mo. -Huwag mo siyang paasahin.
Paalam! Pakasaya kayo!
Maglalakad na lang ako sa lupa. Gamit ang mga paa ko.
Magandang umaga!
Oo, sinusubukan ko lang naman binyagan ang mga bago kong sapatos.
Inatake ng Mauler Twins ang White House. Grabe, ano?
-Nakita ko nga. -'Di ako maniwalang ang Guardians
ay hinayaang malapitan sila para mapatay ang Pangulo.
Hindi nga sila napasok ang gusali. At nandoon din naman si Omni-Man!
Gustong-gusto mo talaga si Omni-Man.
Ganyan nga mabilib sa hindi sikat.
Tagahanga ka rin ng Yankee, 'di ba?
Oo, gwapo nga siya. At ang bigote na 'yun.
Pasensya na, okey. Hindi ka ganoon. Ano Clash Crash ba tayo ngayong gabi?
Sana makuha ko ang level 43 chest armor.
Huwag mong ikatwiran trabaho mo. Huwag kang ganun.
Kailan ka huling bumili ng komiks?
Mahal ang mga 'yun.
Dalawang beses kada buwan ang Seance Dog, buong bakasyon
Ang hilig mo sa kalokohan.
Tantanan mo ako, Todd!
Sige na! Huwag ka nang magkunwari.
Alam kong may gusto ka sa akin. Sinabi ni Marcy.
Malaki at maskulado ka nga, ano?
Tumpak.
At sa tingin mo, ayos lang na pagsamantalahan ako?
Huwag mo akong talikuran.
Ano, tomboy ka ba?
Diyos ko, sana nga. Tatantanan mo ba ako kung ganoon?
Bitawan mo ako, para makahalik ako ng babae.
Huwag. Doble ang laki niya sa'yo.
Siguro kaya mong manood lang, ako hindi.
Kaya ko dahil hindi ako si Omni-Man, at hindi rin ikaw.
Tingnan natin.
Palagay ko malinaw na ang ipinapahiwatig ni Amber, Todd.
-Ano? Seryoso ka ba, Grayson? -Ganito...
Pabayaan mo siya!
Ano'ng tinitingnan mo?
Salamat.
Wala 'yun.
Muntik na.
Sa wakas.
At maligayang pagdating sa paborito kong anak. May manok dito.
Pero may ininit din akong German bratwurst
na inilipad dito ngayon, para lang sa iyo.
Medyo nakakatuwa ang naging araw ko.
Patawad nahuli ako.
Seryoso, inatake ng dragon ang Hong Kong.
-Pinigilan ko. -Isang Dragon. Ayos.
Magsasabi pa lang si Mark tungkol sa magandang araw daw niya.
Hulaan niyo, sino ang may kapangyarihan na?
Sigurado ka?
Sigurado. Nakapaghagis ako ng basura papuntang kalawakan, sa trabaho.
Ayos yan, anak, talagang ayos.
Kung gusto mo, mag-ensayo tayo bukas.
Nakakatuwa ito.
Bukas nang umaga, Mark. Maaga kang matulog.
Sigurado.
Okey, pakinggan mo ako, anak.
Medyo mahirap 'tong pag-usapan. Para sa'ting dalawa.
Napansin mo siguro na hindi ako gaya ng mga normal na ama.
Oras na siguro para malaman mo ang katotohanan.
Sa tingin namin matanda ka na para malaman kung saan talaga ako nanggaling.
Ilang milyong milya mula rito, sa kailaliman ng kalawakan,
ay ang planetang Viltrum.
Isang malamig, asul na paraiso, nag-iisa sa solar system niya gaya ng sa atin.
Ipinanganak ako sa planetang ito.
Parehong-pareho sa tao ang mga Viltrumite,
pero kaya naming lumipad, gumalaw nang napakabilis, at malakas kami.
Pagpatak ng tamang edad,
umaalis kami ng Viltrum upang lakbayin ang kalawakan,
upang gamitin ang aming kakayanan para tumulong sa ibang mundo.
Nagboluntaryo akong lumipat sa Earth at maging bantay nito.
Noon ko nakilala ang mama mo.
At kalaunan ay dumating ka.
Alam kong mahirap 'tong paniwalaan lahat,
pero may dugong Viltrumite ka, anak.
At tumatanda ka na.
Maraming magbabago sa'yo pagtungtong mo ng pagbibinata.
Titigyawatin ka,
magbabago ang boses mo,
tutubuan ng buhok ang mga lugar na hindi mo inaasahan,
at magkakaroon ka ng sarili mong kapangyarihan.
Gaya ko.
Kalakasan at bilis, paglipad, lahat ng iyon.
Naiintindihan mo ba?
Makakalipad ako?
Oo, anak. Makakalipad ka.
Makakalipad ako.
Huwag kang tumingin sa baba. Tigil!
Hindi ako malalaglag.
Lilipad ako pataas dahil kaya kong lumipad.
Pero paano kung hindi?
Hindi, hindi. Ito na.
Sabi ni Dad kusa ito. Hindi ako malalaglag kung ayaw ko.
At kahit pa, hindi ako masasaktan, siguro...
Bahala na!
Naku po.
Oh, Diyos ko.
Naku, hindi. Oh, hindi.
Okey
6:00 LILIPAD KASAMA NI DAD
Maggayak ka na at lilipad na tayo, anak ko.
Maghahanda ako ng kape.
Parang naglalakad ka pero hindi mo na kailangang isipin ang pagbalanse.
Pero, noong sanggol ka pa, nagawa mo.
Nagsisimula ka pa lang lumipad ngayon.
Kailangan mong tuunan ang manatiling nakatayo.
Tutukan mo ang paggalaw sa gusto mong direksyon.
-Malinaw? -Opo. Parang naiintindihan ko na.
Parang hindi pa, e. Sundan mo ako.
Hindi, hindi.
Maaari kang mapagod sa paglipad.
Masakit sa katawan ang pagmamadali.
Mas mabuti kung irelaks mo lang ang katawan mo.
Gamitin mo ang pwersa para kusa kang makasulong.
Huwag ka lang masyadong magrelaks, baka ka malaglag.
Parang pag-ihi sa salawal.
Ano?
Pag-ihi sa salawal.
Buong buhay mo, pinipigilan mo 'yun,
kaya, ang pagbitaw, ay parang sinadya mong maihi sa salawal mo,
talagang imposible.
Paano mo nalaman ito? Sinong susubok noon?
Mas magaling ka sa paglipad kesa sa inaasahan ko.
Nag-ensayo ka sa gabi? Kaya ba pagod ka?
Huwag mong baguhin ang usapan.
Lumapag tayo roon.
Dahan-dahan.
Lapag, sabi ko lapag na.
-Bakit hindi ka humihinto? -Hindi ko kaya!
Tigil! Huminto ka lang!
Okey. Siguro matatawag pa rin namang paglapag 'yun. Tumayo ka.
Sige na, may susubukan tayo.
Medyo nasasanay na ako ng konti.
Hindi pa sapat. Subukan mo akong suntukin.
-Talaga? -Oo.
Gamitin mo buong katawan.
Pwede kang manuntok gamit ang braso,
pero kung susuntok ka gamit ang balikat, bewang at pati na mga binti,
mas magiging malakas ang pwersa.
Medyo matagal pa bago ka masasanay.
Okey.
Ngayon, tayo, malayang nakakagalaw sa pisikal na espasyo.
Kaya tayo nakakalipad.
Hindi natin kailangan pang itukod at ipwersa ang paa natin sa lupa.
Kaya nating tumukod sa kahit ano.
Kaya nating gumawa na sariling bentaha.
Magaling.
Pero subukan mo ang ganito.
Paano?
Dad.
Nasasaktan mo ako.
Alam ko, anak. Hindi ko...
Hindi ko sadyang suntukin ka ng malakas. Pasensya ka na.
Bakit mo ginawa 'yun?
Mark, kung gusto mong maging gaya ko,
kailangan mong maging handa sa lahat ng bagay.
Gagamitin nila ang pwersa nila sa'yo.
Gaano kalala ang ensayo niyo?
Napasobra ako sa pagtuturo sa kanya.
Pero kailangan niya 'yun.
Baka naman nasagad?
Kinukwestiyon mo ako?
Ano bang problema mo?
Hindi ko alam.
Pasensya na. Ngayon lang kasi lumabas ang kapangyarihan ni Mark, hindi ako handa
Maraming magbabago.
Iniisip ko, mas mabuti siguro kung
hindi na lang siya nagkaroon.
Grabe. Masakit pa rin ba ang suntok ni Todd? Ayos ka lang?
Hindi, ayos lang ako.
Sige. Mukha namang ganoon.
Oy, Mark Grayson.
At wala si Amber dito para protektahan kang bwisit ka.
Todd, pakiusap. Huwag muna...
Huwag?
Huwag ano? Huwag kitang bugbugin?
O ano? Binabantaan mo ba ako?
Gusto mong ipaalala ko ang nangyari noong nakaraan?
Suntukin mo ako.
Dali. Suntukin mo ako nang malakas.
Isa pa.
Isa pa. Mas malakas.
Halimaw!
Ano'ng nangyayari sa iyo?
Gusto ko ng masusuntok.
Umalis na siya, Mark. Nasayang ang pagkakataon mo.
Putok ng baril. Saan nanggagaling 'yun?
Bwisit!
Tayo na. Bilis.
Hindi ka dapat sumama sa pagtakbo!
Dapat doon ka lang, para makatakas kami.
Dinala mo ako bilang proteksyon.
Hindi ko magagawa 'yun kung nagpabaril ako.
Tumahimik ka at itakas mo kami.
Sadya 'yun.
Sino kang lintik ka?
Ako si...
Wala pa akong maisip. May imumungkahi ka ba?
"Ginoong Butas-butas ang Katawan"?
Hindi madaling bigkasin.
Mayroon bang iba?
Ano kaya kung "Boy Malupit"?
Hindi, tunog pambata, e. Ano sa tingin mo?
Katawa-tawa ang hitsura mo.
Umalis na tayo rito.
Ang totoo, marami kang nilampasan sa proseso, Mark.
Wala namang masamang nangyari.
Hindi man halata,
pero ang laki ng pinsalang idinulot mo doon sa baba kesa sa dapat.
Palagay ko hindi ka pa handa.
Suntukin mo ako.
-Ano? -Suntukin mo ako ngayon. Sige na!
Hindi ako handa noon, ngayon handa na. Kaya ko na.
Dali.
-Hindi kita susuntukin. -Hindi mo pa ako sinusuntok kahit kelan.
Natakot ako, hindi pala ganoon kalala. Kaya ko ang sakit. Malakas ako.
-Alam kong ikaw ay-- -Hindi, hindi mo alam!
Alam kong hindi ka naniniwala sa akin.
Suntukin mo ako para mapatunayan ko.
Pakiusap, Dad. Suntukin mo na lang ako.
Naku, anak.
Malakas na ako, at kaya ko ito.
Ginusto ko na ito mula pa noong maalala ko.
Gusto kong gawin ang ginagawa mo.
Gusto ko lang maging katulad mo.
Mangyayari din 'yun, anak.
Mangyayari din.
Hayaan mong bumawi ako.
Sundan mo ako.
Mamimili tayo?
Ganun nga.
May nakakita ba sa'yo?
Sinong kinakausap mo?
Pasensya na. Nagtatanong lang.
Pang-prom na damit sa umaga, di matinag na pandigmang-kasuotan sa gabi.
Ako si Art Rosenbaum, bata.
Masaya akong makilala ka sa wakas. Naikukwento ka na sa'kin.
Ikaw rin.
-Hindi ako binabanggit ng Dad mo, ano? -Ano, kasi...
Binata pa siya. Madaling makalimot sa mga hindi nakikita sa salamin.
Teka, mga super suit?
Magkakaroon na ba ako ng costume? Kayo gumagawa ng damit ni Dad?
Mabilis makadampot ang bata.
Hindi ka pwedeng lumalabas ng nakapantulog.
Aba, ayos! Astig!
Mayroon ka nang ginawa para sa akin? Isang surpresa?
Karaniwang sisimulan muna natin sa pag-uusap,
at saka ako gagawa ng pinasadya.
Pero mayroon ako ritong pwede na.
Ano sa tingin mo?
Hindi ako sigurado sa kulay, masyadong matingkad. Ano Dad?
Medyo masagwa nga, Art.
Sinubukan ko lang namang ibenta ang hindi mabenta.
Gusto ko yung salamin, hindi ako mapupuwing habang lumilipad.
Pero parang, gusto ko sana, yung mas medyo,
ewan ko ba, ikoniko?
Syempre naman, ganun ka. 'Yun ang gusto ng lahat.
Ikoniko. Isang simbolo.
'Yung iguguhit ng mga bata sa kwaderno nila
habang nangangarap na maging mahusay sila gaya mo.
Mahirap din gawin ang bagay na ito.
Pero, makinig ka, dahil sa tulad ng Dad mo,
handa akong paghirapan ang bagay na ito,
pero kakailanganin ko ang tulong mo.
-May naisip ka na bang pangalan? -Hindi ko pa napag-isipan 'yun.
Pwes, nakakatulong ang pangalan.
Si Darkwing, may itim na pakpak,
si Red Rush, may pulang liwanag kapag napapadaan sa'yo.
Nakuha mo? Bigyan mo ako ng masisimulan, gagawin ko itong ikoniko.
Pag-isipan mo, sabihan mo ako.
Mark?
Mark!
Mark?
Pambihira ano naman 'yan?
-Nag-eensayo ng paglapag ko. -Oo, halata ko nga.
Pasensya na sa kinalabasan ng bakuran.
Ano'ng ginagawa mo?
Kailangan kong mag-ensayo, Ma.
Hindi ako makalapag ng maayos o mabilis makalipad. Kailangang humusay.
Mark, kailangan mong matulog.
-Kailangan kong mag-ensayo. -Hatinggabi na.
May trabaho ako bukas, ikaw may pasok.
Pumasok ka na sa loob.
Pasunurin mo ako.
Pakiramdam mo ba malakas ka?
Dahil alam mong hindi kita kaya sa pisikal?
'Yun ba ang kailangan mo?
Mahalaga ito.
Naalala mo noong bata ka,
nag-uusap tayo tuwing gabi bago ka matulog?
Kinukwento mo sa akin kung may nangutya sa'yo o kung ano man,
sinasabi ko sa'yo ang mga karanasan ko para bumuti ang pakiramdam mo?
Hindi kita makukwentuhan habang lumilipad ka sa langit, pero...
pero nandito pa rin ako.
Dati tayo lang namang dalawa,
at ang Dad mong makapangyarihan na tagapagligtas ng mundo.
Ngayon, kayong dalawa na, at ang nakakabagot at ordinaryo mong Mama.
-Ma... -Ayos lang, mahal. Naiintindihan ko.
Kailangang lampasan mo ang normal na buhay kasama ako
para maging higit pa roon, gaya ng Dad mo.
Opo, pero 'yun nga ang ikinababahala ko.
Hindi ako katulad ni Dad.
Gaya mo ako. Hindi ako espesyal.
Ang sakit naman no'n.
Hindi... Alam mo ang ibig kong sabihin.
Matapos ang lahat ng nagawa niya, paano ako makakahabol sa ganoon?
Sino'ng nagsabi na kailangan mo?
Hindi mo naman kailangang maging magaling na Omni-Man.
Kailangan mo lang maging magaling na ikaw.
Paano kung hindi ako sapat?
Mark, paanong hindi ka magiging sapat?
Salamat.
Mahal ko ang nakakabagot, mahina, at ordinaryong mama ko.
At mahal ko ang siraulo kong anak.
Pagod ka yata.
Ayos lang ako.
Marami lang iniisip.
Talaga? Ano 'yun?
Pipilitin mo rin namang malaman, kaya ito na...
Natatakot ako, Dad.
Paano kung hindi ko kaya ito?
-Narinig mo 'yun? -Opo.
Humanda ka.
-Kinabahan ka ba? -Medyo.
-Pero nasalo mo? -Opo.
Ganoon din ang pagiging bayani.
Simula ito ng mahabang paglalakbay nating dalawa.
Sa landas na ito, kailangan mong gumawa ng
mga bagay na ayaw mo o sa tingin mo hindi mo kaya.
Ayos lang matakot. Natural lang na mangamba,
pero kung kaya mong lagpasan 'yun, at gawin ang kailangang gawin,
magiging ayos ka rin.
Kaya mo ba 'yun, Mark?
Opo.
Tingin ng mga batang gaya mo ay napakalakas nila,
at nakakasama 'yun sa kanila.
Pero ikaw, naiiba ka.
Totoong malakas ka.
Alam ko na.
Sige, bata. Gawin na natin.
Naku.
Sa tingin niyo ba sobra ito para sa inyo?
Nabutas ang gusaling iyon. Tingnan niyo!
Naku!
Ayos na?
Mabuting sumuko ka na lang. Ako si...
Ang sinasabi ko, mahilig siya sa isda.
Dapat maging mabait ka sa kaniya.
Nahihirapan siyang makipagkaibigan.
Sandamakdamk ang mga kaibigan niya, pero tama ka. Dapat...
Takbo!
Gusto kong makita ang takot sa mata niyo! Parehong takot...
Ano ito?
Sinusubukan ko namang makipagkaibigan sa kaniya.
Josef! Nangako ka!
Ay, nako.
Paano tayo sasaya
kung hindi ko makuha ang interes mo kahit sandali?
Makuha ang interes ko? Olga naman.
Magkaiba tayo ng pananaw.
Mabilis din ang takbo ng utak ko.
Kahit pa maiksing usapan ay parang oras na sa akin.
Nakakapagod.
Pero ang makasama ka ay parang biyaya.
Ang boses mo ay musika sa akin.
Mabuti ka at magandang babae.
Nasa iyo ang buong interes ko.
Totoo ba 'yan?
Oo.
Mukhang...
Tawag ng Guardians. Pasensya na.
Naiintindihan ko. Sige na.
Lagot na ang Denver, hangal!
Papasabugin ko ang sarili ko kasama ng buong siyudad.
Nilagyan ko ng plutonium ang damit ko...
Kapag nag-alinlangan, ibato mo sila sa kalawakan.
Sa wakas, may aksyon!
Holly! Teka lang!
Connie, huwag mo na sayangin ang oras ko.
Mabuting balita ito.
Dahil sa ikatlong paglabas ng Haven Storm 4.0,
tataas ang presyo natin sa merkado nang hindi bababa sa 10%.
Maganda ang nakaabang na taon sa atin.
Libre dapat ang bagong paglabas ng Haven Storm.
Hindi mga shareholder ang inaalala ko.
Gusto kong maganda ang taon ng mundo.
Hindi ba sapat na ang tulong mo sa mundo?
Walang sapat.
Bilis!
Bilis! Kaunti na lang! Kaya mo ito!
Nagawa mo! Nagawa mo!
Naku! Patawad!
Ayos na.
Ayos ka lang?
Ayos lang. Nagawa natin.
Hindi ko pa napalawak ang sarili ko nang ganoon.
Grabe 'yun.
Ano ba 'yan? Isama mo na ako.
Makakatulong ako.
Hindi, Nikki. Masyadong delikado ang trabaho ng Guardians para sa mga bata.
Naku naman!
Mahusay 'yan. Ganyan.
Ganyan, ganyan. Ituloy mo lang.
Ayos, ayos, ayos, ganyan lang. Ganyan lang.
Ano 'yung tumutunog?
Ayos na! Mahusay kayong lahat.
Nakapasok na tayo.
-Sam. -Ano?
Si Darkwing.
Huwag mo siyang alalahanin. Wala siya rito.
Malas niyo, nandito ako.
Kung saan ako kailangan.
Alam ko ang nasa loob at kung sino ang kukuha.
Sabihin mo kung sino.
Mukha ba kaming sumbungero?
Babalikan ko kayo bukas.
Wing Jet!
Darkwing, bakit mo kami ipinatawag dito?
Ako?
Walang nagpadala ng tawag.
Diyos ko. Anong nangyayari dito? Masama ba?
-Ano? -Omni-Man!
Hindi!
-Hindi! -Hindi!
Bakit mo nagawa ito?
Naku, hindi.
-Ayos ka lang ba? -Mabubuhay ako.
May kumokontrol siguro sa kaniya. Hindi niya gagawin ito.
Kahit na, pwedeng siya o tayo ang mananalo.
Tayo ang pipiliin ko.
Bakit?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Direk Brian Ligsay