Program zawiera efekty stroboskopowe
mogące wywoływać ataki epileptyczne.
-Kawy? -Jasne. Dzięki, stary.
-Jesteś gotowy na przyszły tydzień? -Na co?
Na ćwiczenia z ataku nadludzi. Odnawiamy certyfikat.
Wiem, że są potrzebne. Masakra.
W wojsku trenowałem walkę wręcz.
Jak gość podbija z nożem, trzeba mieć refleks.
Ale to co innego.
Mam padać i się turlać,
by chronić się przed typem, co strzela z oczu laserem,
kontroluje umysł albo potrafi kopniakiem wysłać autobus na Księżyc?
Taka praca.
Ciebie to nie rusza.
Ostatnim razem nadwyrężyłeś sobie plecy.
Nie będzie cię, zgadza się?
Masz przechlapane.
Będę szalał w Londynie.
Zabytki, hinduskie żarcie. Miłego parzenia laserem.
Wyjeżdżasz na cały cholerny tydzień?
Na dwa. Całe ferie wiosenne Matta.
Jest fanem Beatlesów.
Chce iść na Abbey Road i odwiedzić Apple Records.
Może nawet zdążę zobaczyć to, co mnie interesuje.
Lecicie sami?
Jesteś pewien, Steve?
Przecież nienawidzicie się z mocą tysiąca Słońc.
Może stu.
Z Mattem nie było najlepiej.
Ale naprawdę się ogarnął.
Mówiłeś, że kradł i ćpał.
Z tego ciężko wyjść.
Dzień dobry. Łatwo nie było.
Gdy zacząłem spotykać się z Molly,
mieszkał z ojcem i robił, co chciał.
Dzieciak był prawdziwym dupkiem.
Widziałeś moje limo. To już przeszłość.
Stawił czoło swoim demonom i wygrał walkę.
Nigdy nie mierzyłem się z takim wyzwaniem.
Bardzo jesteśmy dumni z tego, na jakiego mężczyznę wyrósł.
Chce lecieć do Londynu,
wyskrobaliśmy więc z Molly trochę kasy.
Chcemy pokazać mu, jak bardzo doceniamy jego ciężką pracę.
Nie mam swoich dzieci. Nie byłem przy jego narodzinach.
Nie uczyłem go jazdy na rowerze ani gry w piłkę.
Ale patrząc, jak odbiera swój dyplom,
będę widział swego syna.
Daj upust emocjom.
Może cię przytulić i podać ci kubek gorącego kakao?
Jakbyś ty nie wypłakiwał mi się w koszulę, jak dostajesz kosza.
Co to, do...
Mieliśmy być w środku!
Dlaczego zaufałem parszywym obliczeniom klona?
Ja, klon? Nie jestem...
Taki był plan od początku.
Prezydent zrobił z nas cel, mącimy mu więc iluzję bezpieczeństwa.
Nie możemy go zwyczajnie zabić. Jego śmierć musi być widowiskowa.
Wiedziałbyś to, gdybyś był oryginałem.
O Boże!
Orzeźwiające. Nieco łaskocze.
Wolę większy kaliber.
Rozkazuję...
Nakazuję...
Rozkazuję wam...
Że co niby takiego?
Zabij go i ruszaj dalej!
-Oko da się tak łatwo zastąpić jak ciebie. -Ja jestem oryginałem!
Steve, uważaj!
Sorki za spóźnienie.
Red Rush, zabierz stąd tego gościa.
Skup się na ewakuacji!
Rozprawimy się z tą dwójką, jak oczyścimy teren.
My się tym zajmiemy.
Pomóżcie ewakuować cywilów.
Tak jest.
Cholera, uciekać!
War Woman.
Błagam. Nie mogliście sobie odpuścić?
Dać nam zabić prezydenta? Zróbcie sobie wolne.
To nie w naszym stylu, sorry!
To nie widowisko. Rozejść się!
Nie!
Trzymajcie się mnie!
-Spokojnie. Jesteście już bezpieczni. -Mam ich.
Nic im nie grozi.
-Strzeż prezydenta! -Się robi.
Przepraszam. Zwykle nie ruszałbym się tak prędko, ale jest was tylu...
O nie. Zaczyna się od jednego, a potem...
Wybaczcie, nie mogę...
Teraz! Póki jest rozkojarzony.
To piętro wygląda na puste. Pójdę na górę, ty sprawdź dół.
Spokojnie. Nic nam nie będzie, wykaraskamy się z tego.
Nie.
A co z tobą?
Za tobą.
Nie ma za co.
Zabierz stąd żołnierzy!
My się tym zajmiemy. To zbyt niebezpieczne.
Gdy zmiażdżymy Strażników Globu i zabijemy prezydenta,
nikt nas już nie powstrzyma.
Złap moją rękę!
Mam go.
Czysto.
W budynku zostaliśmy tylko my.
Ewakuacja zakończona.
Teraz możemy dać czadu i rozgromić tych barbarzyńców.
SPIRYTYSTYCZNY PIES
Co, mamo? Zaraz wyjdę.
-Nie mogę czekać. -Mamo!
Zabrakło mi mydła. Przestań piszczeć.
Zmieniałam ci pieluchy, wszystko już widziałam.
Wyjdź już!
Pod Białym Domem panuje chaos, a bliźniacy Mauler...
Tata ocalił prezydenta.
-Sam? -Ze Strażnikami.
Z kim walczyli? Z bliźniakami Mauler?
Szlag by to. Najwyraźniej nie zjemy razem śniadania.
Chodzi o Biały Dom. Priorytety?
Teraz już odbudowują go dwa razy do roku.
Jak nie Doktor Wstrząs, to Liga Jaszczurów albo kto inny.
Wątpię, żeby prezydent nadal tam mieszkał.
Jeszcze zdążę. Wskoczę pod prysznic.
Hola, hola. Najpierw chodź do mnie.
Mam was oblać wodą?
Oswobodzimy cię z tego wdzianka.
Litości, ludzie.
W drzwiach do WC zamek jest po coś,
a rodzice przy dzieciach nie powinni mówić o seksie.
Powinieneś się cieszyć,
że twoi rodzice pałają do siebie namiętnością.
Przestań się mazać i zbieraj się do szkoły.
Nie mogliście poczekać, aż się wyniosę?
Na studia?
Jaki masz plan? Paryż?
Mam ochotę na ten lokal w Berlinie.
Chodzą za mną ich kiełbaski.
Idziecie do Mega Wurst? Uwielbiam to miejsce.
Masz szkołę. Sam polecisz, jak przebudzą się w tobie moce.
Kopiesz leżącego, tato.
Powinny lada dzień się objawić.
Nawet późno dojrzewający Viltrumici otrzymywali moce
przed swoim odpowiednikiem 18. urodzin.
-Przekonasz się. -Nie rób mu nadziei.
Pa! Bawcie się dobrze!
Pójdę sobie po ziemi. Stopami.
Dobry!
Próbuję rozchodzić sobie buty.
Bliźniaki Mauler zaatakowały Biały Dom. Jaja, co?
-Widziałem. -Niesłychane, że Strażnicy
omal nie dopuścili do zabicia prezydenta.
Bracia nawet nie weszli do budynku. I był tam też Omni-Man!
Ale z ciebie Omni-maniak.
Łatwo wspierać silniejszego.
Zawsze kibicujesz zwycięzcom?
Jasne, niezłe z niego ciacho. Ma wąsik i te de.
Dobra, przeginam. Zagramy wieczorem w Clash Crash?
Liczę na zbroję 43. poziomu.
Nie wspominaj o tej głupiej robocie. Nie bądź taki.
Kiedy ostatnio kupiłeś komiks?
Potrafią kosztować.
Spirytystyczny pies wychodzi dwa razy w miesiącu.
Masz głupawe zainteresowania.
Odwal się, Todd!
Daj spokój. Przestań się droczyć.
Wiem od Marcy, że za mną świrujesz.
Jesteś wielki i silny.
No jacha.
I myślisz, że dzięki temu możesz mnie nękać?
Nie odchodź ode mnie.
Coś ty, lesbijka?
Boże drogi, bardzo bym chciała. Zostawiłbyś mnie wtedy w spokoju?
Puść mnie, to znajdę sobie jakąś dziewczynę.
On jest dwa razy większy od ciebie.
Może ty możesz stać bezczynnie.
Mogę, bo nie jestem Omni-Manem. Ty zresztą też nie.
Przekonajmy się.
Amber jasno wyraziła swoje uczucia, Todd.
-Jaja sobie robisz, Grayson? -Słuchaj...
Zostaw go!
Na co się gapisz?
Dziękuję.
Spoko.
Mało brakowało.
Najwyższy czas.
Powitajmy ulubionego syna. Zrobiłam kurczaka.
Ale podgrzałam też niemiecką kiełbasę.
Przyleciała specjalnie dla ciebie.
Miałem nietuzinkowy dzień.
Przepraszam.
Przysięgam, smok zaatakował Hongkong.
-Powstrzymałem go. -Smok. Nieźle.
Mark właśnie zaczął mówić o swoim nietuzinkowym dniu.
Zgadnijcie, kto dostał moce!
Jesteś pewien?
Całkowicie. W pracy wyrzuciłem worek śmieci w kosmos.
Wspaniale, synku.
Jeśli chcesz, możemy jutro potrenować.
Wspaniała sprawa.
Skoro świt, Mark. Wyśpij się porządnie.
No jasne.
Dobra, synu. Daj mi chwilę.
To będzie niezręczne dla nas obu.
Pewnie zauważyłeś, że nie jestem jak inni ojcowie.
Stwierdziliśmy z mamą, że czas cię wtajemniczyć.
Uznaliśmy, że jesteś już na tyle duży, by ci powiedzieć, skąd pochodzę.
Miliony kilometrów stąd, daleko w przestrzeni kosmicznej,
jest planeta Viltrum.
To chłodna, samotna błękitna oaza w układzie słonecznym podobnym do naszego.
Urodziłem się na niej.
Viltrumici są bardzo podobni do ludzi,
ale możemy latać, mamy wielką siłę i osiągamy zawrotną prędkość.
Osiągnięcie dojrzałości
wiąże się u nas z opuszczeniem Viltruma,
by pomagać mniej rozwiniętym planetom.
Zgłosiłem się do zostania jedynym obrońcą Ziemi.
Wtedy poznałem twoją mamę.
I tak się urodziłeś.
Wiem, że to duży szok,
ale jesteś w połowie Viltrumitą.
Stajesz się coraz starszy.
W okresie dojrzewania zauważysz spore zmiany.
Będziesz miał trądzik,
przez mutację zacznie ci się załamywać głos,
wyrosną ci włosy w cudacznych miejscach
i rozwiniesz w sobie własne supermoce.
Tak jak i ja.
Supersiłę, prędkość, umiejętność latania i tak dalej.
Rozumiesz?
Będę umiał latać?
Tak, synu. Będziesz mógł latać.
Będę umiał latać.
Nie patrz w dół! Nie patrz!
Nie spadnę.
Polecę, bo umiem latać.
A jeśli jeszcze nie potrafię?
Nie. W porządku.
Tata mówi, że to odruch. Jeśli nie chcę spaść, to nie spadnę.
A jeśli nawet spadnę, może nie będzie bolało...
Walić to!
Kurde.
Boże.
Nie.
Spoko.
6.00 LATANIE Z TATĄ
Narzuć coś i wzbijamy się w niebo.
Zrobię kawę.
To jak wtedy, gdy chodzisz i nie skupiasz się na równowadze.
Ale jako dziecko się skupiałeś.
Tak teraz uczysz się latać.
Skup się na utrzymaniu pionu.
Koncentruj się na obranym przez siebie kierunku.
-Rozumiesz? -Chyba załapałem.
Nie wygląda na to. Leć za mną.
Nie.
Latanie potrafi wyczerpać.
Szybki lot jest jak spięcie mięśni.
Lepiej od czasu do czasu je zrelaksować.
Użyj pędu, by przemieszczać się do przodu.
Trudno jest się zrelaksować i jednocześnie nie spaść.
To jakby specjalnie zsikać się w spodnie.
Co?
Celowe sikanie w gacie.
Całe życie próbujesz nie lać w majtki,
więc sikanie w gacie
jest niemal niemożliwe.
Skąd to wiesz? Kto by tego próbował?
Latanie idzie ci aż za dobrze.
Jesteś zmęczony, bo trenowałeś w nocy?
Nie zmieniaj tematu.
Wyląduj tam.
Zwolnij.
Kazałem ci lądować.
-Dlaczego nie zwalniasz? -Nie mogę!
Zatrzymaj się! Stop!
No dobra. Można to nazwać lądowaniem. Wstawaj.
Spróbujemy czegoś innego.
Już się do tego przyzwyczajam.
To niedobrze. Spróbuj mnie uderzyć.
-Naprawdę? -Tak.
Użyj całego ciała.
Możesz uderzyć ręką,
ale jak użyjesz barku, bioder i nóg,
cios będzie mocniejszy.
Nie od razu się tego nauczysz.
Dobra.
Swobodnie przemieszczamy się w fizycznej przestrzeni.
W ten sposób latamy.
Nie trzeba się odpychać od ziemi.
Możemy wystartować ze wszystkiego.
Stwarzamy własne podłoże.
Dobrze.
Ale spróbuj bardziej tak.
Jak?
Tato.
To bardzo zabolało.
Wiem, synu.
Nie chciałem tak mocno uderzyć. Wybacz.
Dlaczego to zrobiłeś?
Jeśli naprawdę chcesz iść w moje ślady,
musisz być gotowy na wszystko.
Inni się nie cackają.
Bardzo źle poszło?
Dałem mu porządny wycisk.
Potrzebuje tego.
Może posunąłeś się za daleko?
Podważasz moje metody?
Co do cholery w ciebie wstąpiło?
Nie wiem.
Przepraszam. Mark późno rozwinął swe moce i mnie zaskoczył.
To wszystko zmienia.
Czasem myślę, że żyłoby nam się łatwiej,
gdyby się nie pojawiły.
Nadal jesteś obolały po łomocie od Todda? Co jest?
Nic. Jest spoko.
Jasne stary. Faktycznie spoko wyglądasz.
Hej, Mark Grayson.
Nie ma tu Amber, żeby ocaliła twoje żałosne dupsko.
Todd, proszę cię. Nie...
„Nie"?
Co „nie”? Nie skopać ci znów tyłka?
Albo co? Grozisz mi?
Potrzeba ci powtórki, frajerze?
Uderz mnie.
No dawaj. Tak mocno, jak tylko potrafisz.
Jeszcze raz.
Dajesz. Mocniej.
Świr!
Stary, co z tobą?
Muszę coś uderzyć.
Właśnie odszedł. Miałeś szansę.
Strzały? Skąd dobiegały?
Stamtąd.
Cholera.
Cholera!
Szybko!
Nie masz z nami biec, kretynie!
Miałeś zostać, żebyśmy mogli uciec.
Miałem was chronić,
nie mogłem więc zostać.
Zamknij się i przenieś nas przez płot.
Mała skucha.
Coś ty za jeden?
Jestem...
Nazywam się...
Wciąż nie postanowiłem. Jakieś sugestie?
„Kapitan z Dziurą po Pięści”?
Średnio to brzmi.
Coś innego?
Może „Dokopywacz”?
Nie, brzmi dość dziecinnie. Jak sądzisz?
Wyglądasz niedorzecznie.
Wynośmy się stąd.
Wygląda na to, że opuściłeś kilka kroków.
Wyszło całkiem nieźle.
Może na to nie wygląda,
ale wyrządziłeś tam o wiele więcej zniszczeń, niż musiałeś.
Nie jesteś jeszcze gotowy.
Uderz mnie.
-Co? -No dalej, uderz!
Wtedy nie byłem gotowy, teraz jestem.
Dawaj.
-Nie uderzę cię. -Nigdy wcześniej mnie nie uderzyłeś.
Przestraszyłem się, sam cios był znośny. Jestem silny.
-Wiem, że jesteś... -Wcale nie!
Myślisz, że nie dam rady.
Uderz mnie, to ci udowodnię.
Proszę, tato. Uderz mnie.
Synku.
Jestem wystarczająco silny, dam radę.
Odkąd pamiętam, zawsze tylko tego pragnąłem.
Chcę robić to, co ty.
Chcę być taki jak ty.
Będziesz, synu.
Będziesz.
Pozwól, że ci to wynagrodzę.
Leć za mną.
Zabierasz mnie na zakupy?
Tak.
KRAWIEC
Widziano was?
Co za pytanie!
Wybacz. Muszę pytać.
Suknie balowe za dnia, niezniszczalne superstroje nocą.
Jestem Art Rosenbaum.
Miło mi nareszcie cię spotkać. Mnóstwo o tobie słyszałem.
Ja o panu też.
-Tata nigdy o mnie nie wspominał? -Cóż...
To nastolatek. Jeśli coś go nie dotyczy, to od razu zapomina.
Chwila, superstroje?
Dostanę strój? Szyje pan dla taty?
Bystry jest.
Nie możesz śmigać w piżamie.
Rety! Mega!
Macie już taki gotowy? To niespodzianka?
Zazwyczaj zaczynam od rozmowy,
a potem szyję na zamówienie.
Ale mam taki, który może się sprawdzić.
Co myślisz?
Pomarańczowy z żółtym jest nieco krzykliwy. Tato?
Miałeś lepsze dzieła.
Każdy próbuje opchnąć niechodliwy towar.
Gogle są fajne. Podczas latania ochronią oczy przed wiatrem.
Ale liczyłem na coś bardziej,
no nie wiem, wystrzałowego?
No oczywiście. Wszyscy tego chcą.
Czegoś epickiego. Symbolicznego.
Czegoś, co dzieciaki rysowałyby w zeszytach,
marząc o byciu takim jak ty.
Diabelnie ciężko jest takie coś stworzyć.
Z uwagi na twojego ojca
postaram się do tego przyłożyć,
ale będziesz musiał mi pomóc.
-Postanowiłeś, jak cię będą zwali? -Nie myślałem o tym.
Imię ułatwia zadanie.
Darkwing ma ciemne skrzydła,
Red Rush czerwienieje, gdy przyspiesza.
Daj mi punkt zaczepienia, a stworzę coś wspaniałego.
Zastanów się i wróć do mnie.
Mark?
Co to było, u diabła?
-Trenuję lądowanie. -No widzę.
Przepraszam za ogródek.
Co ty wyprawiasz?
Muszę poćwiczyć, mamo.
Kiepsko ląduję i zbyt wolno latam. Muszę być lepszy.
Mark, potrzebujesz snu.
-Muszę trenować. -Jest środek nocy.
Jutro mam pracę, a ty szkołę.
Marsz do domu.
Zmuś mnie.
Czujesz się silniejszy, wiedząc,
że nie mogę cię fizycznie do czegoś zmusić?
Tego ci brakowało?
To jest ważne.
Pamiętasz? Jak byłeś mały,
rozmawialiśmy niemal co wieczór, zanim zasnąłeś.
Opowiadałeś, jak nabijano się z twoich włosów,
a ja zwierzałam się ze swoich problemów, żebyś poczuł się lepiej.
Nie mogę latać z tobą wśród chmur,
ale możesz na mnie liczyć.
Kiedyś byłeś tylko ty, ja
i twój szalony tata, zbawiciel świata z supermocami.
Teraz jesteście ty i on, a obok bardzo nudna zwykła mama.
-Mamo. -To nic, skarbie. Rozumiem.
Musisz odejść od normalnego życia ze mną
i przyzwyczaić się do bycia kimś więcej, jak twój tata.
To mnie właśnie martwi.
Wcale nie jestem jak tata.
Jestem bardziej jak ty. Wcale nie jestem wyjątkowy.
Jak nożem w serce.
Wiesz, co mam na myśli.
Jak mógłbym mu dorównać po wszystkich jego osiągnięciach?
Kto powiedział, że musisz?
Nie musisz być najwspanialszym Omni-Manem wszech czasów.
Musisz być najwspanialszym sobą.
A jeśli to nie wystarczy?
Mark, głupolu, jak najwspanialszy ty może nie wystarczyć?
Dziękuję.
Kocham moją nudną, pozbawioną mocy, zwyczajną, tuzinkową mamę.
A ja mojego bezczelnego syna.
Wyglądasz na zmęczonego.
Nic mi nie jest.
Tylko myśli tłoczą mi się w głowie.
Tak? Jakie dokładnie?
Jak będę unikał odpowiedzi, wywiercisz mi dziurę w brzuchu...
Boję się, tato.
A jeśli sobie nie poradzę?
-Słyszysz? -Tak.
Szykuj się.
-Denerwowałeś się? -Trochę.
-Ale złapałeś ją? -Tak.
Tak samo jest z byciem superbohaterem.
To dla nas obu początek długiej podróży.
Po drodze będziesz musiał robić rzeczy,
których nie chcesz lub które wydadzą ci się niemożliwe.
Strach to nic złego. To naturalne, że wątpisz w siebie.
Jeśli potrafisz się przemóc i zrobić, co należy,
to sobie poradzisz.
Myślisz, że dasz radę?
Tak.
Dzieciaki w twoim wieku sądzą, że są niezwyciężone,
i to je gubi, są nieostrożne.
Rzecz w tym, że jesteś inny.
Naprawdę jesteś niezwyciężony.
Już mam.
Dobra, młody. Do roboty.
Szlag.
Porywacie się z motyką na słońce.
W tym budynku jest dziura. Patrzcie!
Cholera!
Czysto?
Kto to?
Lepiej się poddaj. Jestem...
NIEZWYCIĘŻONY
To człowiek ryba.
Powinieneś być dla niego milszy.
Trudno jest mu nawiązywać przyjaźnie.
Ma cały ocean przyjaciół, ale masz rację.
Uciekaj!
Chcę widzieć strach w twoich oczach. Ten sam strach...
Co to?
Robię, co mogę, żeby się z nim zakumplować.
Josef! Obiecałeś!
W mordę.
Jak ma nam wyjść,
jeśli nie potrafisz skupić się na rozmowie?
Skupić się? Daj spokój, Olgo.
Nie widzisz spraw tak jak ja.
Wszystko w lot pojmuję.
Najkrótsza rozmowa dla mnie trwa całe wieki.
To katusze.
Ale z tobą to przyjemność.
Twój głos jest jak muzyka.
Jesteś troskliwą, empatyczną, piękną kobietą.
Słucham cię uważnie.
Naprawdę?
Tak.
To...
Obowiązki wzywają. Nagły wypadek, wybacz.
Rozumiem. Ruszaj.
Już po Denver, Nieśmiertelny!
Zabiję się, a wraz ze mną wszystkich mieszkańców!
Podszyłem strój plutonem...
W razie wątpliwości rzuć w kosmos.
Nareszcie jakaś akcja!
Holly! Poczekaj!
Daj spokój, Connie. Nie marnuj już czasu.
To dobra wiadomość.
Po wypuszczeniu w trzecim kwartale Haven Storm 4.0
nasz udział w rynku powinien wzrosnąć o co najmniej 10%.
Przed nami spektakularny rok.
Nowy Haven Storm miał być darmowy.
Nie interesują mnie akcjonariusze.
Chcę spektakularnego roku dla świata.
Nie robisz już dla niego wystarczająco?
Nikt z nas nie robi.
Dawaj!
Już prawie! Uda ci się!
Udało ci się!
Cholera. Przepraszam!
Dobra, jest.
Nic ci nie jest?
Nic. Udało nam się.
Nigdy aż tak się nie rozciągałem.
To było coś.
Rany. Zabierz mnie ze sobą.
Mogę się przydać.
Nie, Nikki. Sprawy Strażników są zbyt niebezpieczne dla ludzkich dzieci.
Rany!
Wspaniale. Właśnie tak.
O tak. Nie przerywaj.
Tak trzymaj.
Co to za pikanie?
Kończymy! Dziękuję wszystkim.
Jesteśmy w środku.
-Sam. -Czego?
Darkwing.
Nie przejmuj się nim. Nie może być wszędzie.
Na szczęście nie muszę być wszędzie.
Tylko tam, gdzie mnie potrzebują.
Wiem, co jest w tym budynku i kto tego chce.
Gadaj, kto jest twoim szefem.
Wyglądamy na kapusiów?
Zajrzę do was jutro.
Wing Jet!
Darkwing, dlaczego nas tu wezwałeś?
Ja?
Nikt z nas nie wysłał sygnału.
Boże. Co się dzieje? Jest źle?
-Co? -Omni-Man!
Nie!
-Nie! -Nie!
Dlaczego to zrobiłeś?
O nie.
-Wszystko w porządku? -Będę żył.
Ktoś musi go kontrolować. Nigdy by tego nie zrobił.
Tak czy owak, on albo my.
Wybieram nas.
Dlaczego?
Napisy: Marcin Jan Chojnowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Tomasz Robaczewski