Este programa inclúe luces intermitentes que poden causar convulsión en persoas
con epilepsia fotosensible. Recoméndase precaución aos espectadores.
ANTERIORMENTE
Xa era hora.
Inténtao así.
- Non esixirías demasiado? - Estasme cuestionando?
Non houbo ninguén máis na escena.
Só Omni-Man.
Que vixíen os Grayson.
Temos os exames finais. Podiamos estudar xuntos.
Paréceme ben.
RECORDÁMOSVOS
Hoxe perdemos uns titáns.
Compráceme presentarvos os novos Gardiáns da Terra.
Parece que temos un aliado.
Diría que te botarei de menos,
pero sempre podo crear outro.
Que fai na miña casa?
Buscar pistas, respostas.
Debbie? Estás ben?
Estou ben.
Os teus homes son moi lentos.
O deserto é implacable, zaeim.
Non tanto coma o que hai debaixo.
Apartade! Fóra de aí!
Mestre, pronto volverás ensinarlle ao mundo enteiro
o que significa sufrir.
Ai, Deus!
Axuda!
Meu Deus, está resucitando a Ka-Hor.
Colle máis altitude.
Estás estragando o deserto.
Perdón.
Acelera o paso.
Tes que esforzarte para ser máis rápido e ter resistencia.
Aínda teño que seguir adestrando?
Pensabas que era fácil ser un viltrumita?
Es un chulo.
- Veña, descansemos. - Iso xa me gusta máis.
O último en chegar ao Everest lava a louza unha semana.
Veña!
Espera, onde está o Everest?
É o pico máis alto.
Respira fondo, rapaz.
Aquí hai menos osíxeno.
Xa me dei conta.
Que carallo?
Ola, síntoo. Non pasa nada, son...
INVENCIBLE
Ás veces esquezo o fermoso que é este planeta.
Unha mágoa que os humanos o queiran destruír.
Por sorte, estamos nós aquí.
Si, supoño que si.
Viltrum é moi distinto?
Si, é moi distinto.
Resolvemos guerras en todo o universo,
levamos a paz a milleiros de galaxias,
axudamos extraterrestres para que tivesen un futuro.
Por iso estou na Terra.
Por iso estás ti aquí.
É incríble que deixases todo para axudar un planeta descoñecido.
- Estaba no... - Comité para o Progreso Mundial?
Xa o sei. Pero non é razón suficiente.
Cando morreron teus avós,
estiven perdido durante un tempo.
Eran a miña única familia.
Vir aquí era a miña oportunidade para comezar algo novo.
Falas de mamá?
Si, túa nai cambiouno todo.
Fixo que o lugar de traballo fose un fogar.
Despois chegaches ti e todo volveu cambiar.
Eu non podería facelo.
- O que? - Deixar todo atrás.
Mira, protexer o universo
e cumprir as expectativas do noso pobo, conleva sacrificios, Mark.
Iso intento ensinarche.
Xa o entendo.
Moi ben.
Outra voltiña?
O último saca o lixo durante un mes.
Vaia.
Son mentiras. Os da AMD son víboras.
Non lles importamos nin nós nin Josef.
- Olga... - Nada de "Olga".
Son rusa. Sei como funcionan os gobernos.
- Este non é diferente. - Cecil busca o asasino.
Si? Non hai ninguén no cárcere
nin nas noticias.
Saben quen foi e non lles importa.
- Por que? - Non o sei.
Pero sei cando a xente mente,
e están mentindo sobre isto.
Por iso volvo para Moscova coa miña familia.
Axúdame a vender a casa.
Si, claro.
Olga, Josef mentiuche algunha vez?
Claro, todos os heroes o fan.
Pero só cometín o erro de crelo unha vez.
Cando me dixo que todo ía saír ben.
CONTRASINAL - ENTRAR
PRIVADO
BUSCAR - DAMIEN DARKBLOOD
MONSTRO DO INFRAMUNDO
DETECTIVE NON SALVA A SÚA ALMA
DARKBLOOD TIÑA RAZÓN
O DEMO QUE DESCOBRE A VERDADE
Estarei encantado de non sacar o lixo nun mes.
Si, si. Déixao xa.
Levo todo o día ensinándolle ao noso fillo como romper a barreira do son.
A motivación que precisaba era prepararse para unha cita.
Unha cita? Espera, cóntame todo.
Non é unha cita. Só quedei con Amber.
Quedar? Intenta que non se namore de ti.
Sabes onde van? Por aí.
Por aí. O lugar favorito das mulleres para unha cita.
Non sei que imos facer. Planeou ela todo.
Unha rapaza decidida. Gústame.
Acabastes? Vou limpar a porcallada que traio enriba.
E se tamén imos nós por aí?
Que non nos humillen uns adolescentes.
Olga quere que venda a súa casa.
A pobre muller non está ben.
Cre que os asasinatos son unha conspiración.
- Ten que deixar de beber. - Nolan.
Que? Non lembras a festa de Nadal do ano pasado?
Estaba moi mal.
Son todas as mellores sobremesas xuntas.
Verdade? Comín moitos en Filipinas o verán pasado.
- Que facías alí? - Construír escolas.
Estaba nun grupo de voluntarios.
Vaia. E que tal?
Sentinme moi ben.
Deime conta de que vivimos nunha burbulla
e non vemos como é o mundo.
E ti? Viaxaches moito?
Pois estiven no Everest.
Que dis? É unha broma?
Non. Fun con meu pai, unha viaxe de pai e fillo.
Incrible.
Gustouche Nepal? Ou fuches por China?
Mira que caixas máis bonitas.
Son baúis.
B-A-Ú-L, baúl.
Quería traer un, pero non me collía na mochila.
Pois igual tes sorte...
Meu Deus, mira que bonitos!
Son barutos para o arroz.
E teñen un bo prezo.
Grazas.
Pensa en todo o arroz que vas barutar.
E de que se separa exactamente?
Preguntábame se virías.
Estiveches na miña casa.
Asustaches a miña muller.
Mataches sete persoas.
Igual fuches ti.
Igual queres acabar o que comezaches cos Gardiáns.
Aquí o demo es ti.
E os demos coñecen o mal cando o ven.
Se volves ameazar a miña familia coa merda esa da conspiración...
Vasme matar?
Non é necesario. Cres que me van crer a min ou a ti?
Non me renderei, Nolan.
A verdade non se agocha.
A túa muller xa o sospeita.
Canto tardará en sospeitar o teu fillo?
Que te fodan, Darkblood.
Isto servirá.
Aí estás.
Ola, irmán.
Seguro que tes fame.
Vémonos.
Home de lata!
- Estabas durmindo? - Estaba desfragmentándome.
Pois para xa. Non podes perder isto.
Benvido á nosa nova morada, rapaz.
Non o podo crer.
Alégrame volver á casa.
Se teño que escoitar unha vez máis
que eras un membro orixinal dos Gardiáns da Terra...
Que pensas facer?
Non o sei. Estoupar algo.
Igual os teu collóns.
É raro que estea nerviosa?
Non, eu tamén o estou.
Pechade esas bocas. Non sodes turistas.
Non é un lugar sagrado, é o voso traballo.
Poñédevos ao día e a xente non morrerá.
Oe, Cecil.
Deixastes unha mancha.
Deixámola como recordo.
Se demostrades que sodes tan bos coma os anteriores,
limparémola.
De momento, mirádea cando pensedes que sodes os mellores.
Señor, Omni-Man está aquí. Quere velo.
Instaládevos. Xa falamos.
- Somos amigos, non si? - Que?
Despois de arrincarme tres dentes
e provocarme un traumatismo diante da comunidade de superheroes?
Buscáchelo ti.
Si, iso é certo.
Pero sabes que? Todos os outros heroes eran uns mamalóns.
Moi mamalóns.
Si, mamalóns noxentos e repugnantes.
Vale, xa abonda.
Rex, non mestures a túa vida persoal coa profesional.
Afastamos a Atom Eve por culpa do teu pouco xuízo.
Non o fagas con Monster Girl.
Direiche algo.
Cando teñas collóns, xa me dirás que facer cos meus.
Non é un consello amoroso, Rex. É unha orde.
Pero ti estás tolo? Parece que ten 14 anos!
Ademais, agora que son un Gardián, podo ter a quen queira.
Ben, alégrame que nos entendamos.
Que carallo?
Síntoo. Igual toquei un nervio.
Os humanos sodes brandiños.
Levas toda a noite traballando.
Mira quen vai falar. Onde estabas?
Dando leccións, coma sempre.
E se imos para a cama?
- Nolan... - A ver, que pasa?
Nada, cousas do traballo.
Es a muller do home máis poderoso da Terra.
Non terías que traballar.
- De verdade dixeches iso? - Que?
Non só son a túa muller, Nolan.
Por iso traballo.
Gústame traballar.
E iso encántame.
Veña, ho. Non veñas con iso.
Non me mandes calar!
Nolan!
No...
Ola...
Síntoo.
Quería aparecer na túa porta,
pero isto non ten precisión suíza.
Case te mato.
Deime conta. Non esperaba que actuases tan rápido.
Entenderás que estou algo nervioso.
Que fas aquí, Cecil?
Foi a mellor noite de todas.
Ninguén fixo un estudo aínda,
pero creo que podo dicir que...
Demasiado?
Si.
Pero gústame.
Espero que te sintas igual cando prepares ti a cita.
Iso quere dicir que imos ter unha segunda cita?
Boas noites, Mark Grayson.
Si!
Ola!
Que pasa?
A NASA envía xente a Marte por primeira vez.
Si, xa o vin. É alucinante.
Necesito que teu pai supervise todo
para que non saia nada mal. Pero non quere.
Teño que adestrar o meu fillo, Cecil.
E sen os Gardiáns, necesítanme na Terra.
Se non te coñecese, diría que queres desfacerte de min.
Quero que esteas na misión pola morte dos Gardiáns.
O planeta necesita unha vitoria.
Cres que lles importará Marte
se hai un ataque na Terra e eu non estou?
Importaralles se as catro primeiras persoas en pisar outro planeta morren.
As miñas prioridades son a miña familia e este planeta. Acabouse a historia.
Agora é cando me ofrezo como voluntario?
Coma cando lle pediches a meu pai que fose ao espazo.
Era a Lúa, Mark. Iso non é ir ao espazo.
Dixeches que teño responsabilidades. Esta non o é?
Tes responsabilidades máis importantes ca catro astronautas.
E Cecil pediumo a min, non a ti.
Se quere ir, faríalle un favor á humanidade.
Debbie, axúdame.
Non quero que perda clases,
pero protexer a xente é unha boa razón para facelo.
Cantas clases perderei? Podo ir a Marte e volver mañá.
Nin sequera sabes o lonxe que está Marte.
Por iso non deberías perder clase.
Son dúas semanas.
Dúas semanas? Non estou preparado.
As cousas con Amber van ben.
Meu ben, moitos diranche como usar os teus poderes,
pero es ti quen decide.
Tes que decidir que tipo de heroe queres ser.
Irei.
Pois prepara comida, rapaz.
Saes mañá.
Queriamos que Nolan non estivese para investigar o dos asasinatos
sen que sospeitase.
Que gañamos enviando a Mark?
Ver que pode facer.
E ver tamén se ten boas intencións.
E se non as ten?
Xa nos chega cun só problema, Donald.
Non quero mentirlle a Amber,
pero tampouco lle podo dicir a verdade.
Por iso é unha merda saír con xente normal.
Xa, pero saír con Rex tampouco funcionou.
Cambiemos de tema.
Gustaríame axudarche co teu dilema,
pero xa teño problemas abondos.
Propóñoche un trato.
Se me axudas co de Amber, axudareiche co de Rex.
Non é só Rex, Mark. É todo.
Meus pais, o instituto, a universidade e...
Non sei se agora mesmo quero ser unha superheroína.
E que vas ser?
Non o sei. Ese é o problema.
Se necesitas algo ou se queres falar, aquí me tes.
Cando volva de Marte.
Grazas.
Se lle revelas a alguén a túa identidade, non hai volta atrás.
Se lle vas contar todo a Amber,
xa che pode gustar de verdade.
Gústache de verdade, Mark?
Seguimos con bo tempo
e dixéronnos que todo está preparado
cando só faltan uns minutos para que despegue a lanzadeira Misión a Marte.
Mark?
Pensei que necesitarías un sitio para gardar o baruto
e atopei unhas moedas no sofá, así que...
Que detalle. Grazas.
- Entra. - Escoita, Amber.
Eu...
- Ti que? - Vou ir de voluntario.
Coma ti. Vou axudar xente durante dúas semanas.
- Que? - E vou lonxe.
Que ben. Cando marchas?
Só faltan 60 segundos.
Pois xa.
- De verdade? - Máis ou menos.
E onde vas?
Pois é coma un deserto.
Case non vai ninguén alí.
- Non hai edificios. - Non o sabes?
Apunteime hai pouco.
O foguete está preparado.
Es incrible e fas que queira ser mellor persoa.
Aínda que pareza un desesperado,
non perdas o interese en min neste tempo.
Creo que conseguiches dúas semanas de interese.
Dez, nove, oito,
- sete... - Igual tres.
...seis, cinco, catro, tres,
- dous, un. - Traereiche algo!
A lanzadeira Misión a Marte xa despegou,
unha expedición no planeta vermello
que ampliará o coñecemento da humanidade de forma inimaxinable.
Alucinante.
Case non chegas.
Pero cheguei.
Chegaches, si.
Ben, primeiro: que non te vexan a non ser que algo vaia mal.
Os humanos queren que o triunfo sexa seu.
Son un fantasma.
Segundo: o motivo polo que estás aí son os marcianos.
Hai marcianos?
De onde cres que veñen? De Xúpiter?
Nunca o pensara.
Non sabemos moito deles.
Viven baixo terra e son reservados.
Non deberías ter problemas, pero ten coidado.
Marcianos, que caladiño o tiñas.
O importante é
que os astronautas volvan sans e salvos.
A humanidade conta contigo.
É unha perda de tempo para Mark.
Foi decisión súa. Eu estou orgullosa.
Para iso están os superpoderes.
Non entende as súas responsabilidades.
Ten 17 anos, Nolan. Non tivo responsabilidades ata agora.
Cambiaches desde que Mark ten poderes.
Intento ensinarlle.
Estás distante, enfadado por todo. Fuches cruel.
Teño moito estrés.
Falas moito do teu planeta e nunca falabas del.
Quero que Mark coñeza a súa xente.
Nin sequera eu os coñezo.
Nunca coñecín un viltrumita.
- Xa che dixen... - Contáchesme historias, si,
pero non é o mesmo.
Ocúltasme algo e iso dóeme.
Vale, síntoo. Non quería... Eu non...
Ti non que?
Nunca pensei que tería unha familia,
e apareciches ti.
E quérovos moito a ti e a Mark.
Pero cando vexo os seus poderes,
e despois do que pasou cos Gardiáns, teño medo de perder todo isto.
Eu tamén.
E que facemos?
Mark estará fóra dúas semanas...
E...?
Lembras a nosa primeira viaxe?
Nolan, eu...
Teño que vender a casa de Olga.
A casa seguirá aí cando volvamos.
Preguntáchesme que podiamos facer. Pois faremos isto.
Comida, o carallo.
Meu ben.
L'Osteria Donato.
Non podo crer que siga aquí.
Non poderemos entrar.
Teño unha reserva.
Ti nunca fas reservas.
Aterramos, Houston.
É un día fermoso en Marte
e será un fermoso logro para a humanidade.
Ben feito, Hank.
Vistes iso?
O que?
Tanto ten.
Non son as mellores cores para a misión.
Que merda.
Igual eles teñen un cargador.
Que?
Merda!
Xulio César, un dos mellores conquistadores da Terra, convertido niso.
Creo que a César lle foi bastante ben.
Supoño que si.
Ai, que recordos.
Só pasaron uns anos.
A nosa primeira cita foi hai 20 anos.
Eu só recordo que despois me deixaches.
Si, porque eras parvo.
Voamos ata Roma.
Si, e querías que te adorara só por iso.
Era novo aquí! Mellorei moito.
Deiche outra cita porque vin na tele como salvabas uns nenos.
Que ben se está.
Pero segues preocupada.
Ti non?
Non sei se é polos Gardiáns, por Mark ou por nós,
pero sinto que estou nun acantilado
e son a única que non pode voar.
Non che dixen a verdade.
- Sobre que? - Sobre os asasinatos.
Nolan?
Cecil pensa que teño algo que ver co que lles pasou aos Gardiáns.
Pero non é así.
Só sobrevivín eu e non son humano.
- A Cecil nunca lle gustei. - Tes que falar con el.
Xa o intentei. Igual a cousa empeora.
Meu Deus! Que facemos?
Estar xuntos coma unha familia.
Ti, eu e Mark.
Só tes que confiar en min.
Nolan!
Confías en min, Debbie?
Hai un dragón detrás de ti!
Por favor, confías en min?
Confío en ti.
Non sabes como necesitaba escoitar iso.
Vale, pois agora fai algo!
Estou de vacacións coa miña muller.
Deixa que Cecil faga algo.
Podes saír.
Non me agocho.
Cecil.
Nolan advertiunos sobre ti.
"Non deberías ter problemas, viven baixo terra."
Merda!
Non!
Xesús!
Que carallo?
Non te movas, humano.
Esperade! Non quero mancar a ninguén, vale?
Só estou buscando... Merda!
Podiades amarrar os cans!
Supoño que son cans marcianos, non si?
Non che fan nada os secuids?
Si que me fan.
Aínda noto o seu sabor.
Os humanos de branco son coma ti?
Os astronautas? Mais ou menos, pero non exactamente.
Sabes onde están? E falas o meu idioma?
Falamos marciano.
Benvido a Marte, home da Terra.
Grazas por recibirme, home de Marte.
Señor home de Marte. Alteza?
Por que estás aquí?
Pois é gracioso:
tiña que protexer os meus compañeiros nesta misión ao voso planeta.
Se non volven enteiriños, vou parecer un aparvado.
Ei, ola, rapaces!
- Non o coñecemos. - Era unha misión secreta.
Non se che dá ben.
Houbo algún erro, pero todo está en marcha.
Se non che importa, marchamos.
E poderías controlar os teus cans?
Os secuids son a razón pola que capturamos a túa xente.
Son unha raza destrutora que deixou un rastro de desolación
por todo o universo antes de chegar aquí.
Sós, a súa mente colectiva está dispersa e débil,
pero co anfitrión adecuado,
unifícanse e non hai quen os pare.
Nós puidemos resistir grazas á nosa capacidade para cambiar de forma,
pero se un deles se xunta cun dos vosos,
alzaranse coma un só e arrasarán Marte.
E, pouco despois, a Terra.
Dime, home da Terra, como é que ti es inmune?
Son metade viltrumita. Coñécesnos?
Son o emperador de Marte! Claro que vos coñezo!
Pois entón tamén sabes que nos gusta axudar,
e por iso vin para protexer os astronautas.
Se vos parece ben, rematamos coa ciencia e marcharemos.
Imposible!
Imos executar os humanos inmediatamente.
Non poden entrar en contacto cos secuids.
Enténdoo.
Correde!
Collédevos das mans!
Veña!
- Anticonxelante? - Listo!
- Osíxeno? - Listo!
Termo... Cago no demo!
Alá vou.
Vale. Poderei levantala?
Penso que si.
Merda!
Non!
Veña, rapaces!
Sen rancor, non si?
Se non vos importa, levo unha rocha.
Vale?
Quería ir a Marte desde que era cativo.
Non quero volver nunca.
Nunca é pouco dicir.
A moral do mundo aumenta ao ver
que os primeiros humanos en pisar outro planeta
volven despois dunha perfecta misión.
Ola, volviches moi rápido.
Vaia.
Que tal en Marte?
Pois parece que menos memorable que o que pasou aquí.
Cóntasnolo durante a cea? Meu ben?
Hoxe hai polo.
Mark!
- Gústame este recibimento. - Pero ti marcharas?
Que tal foi?
Bastante aburrido.
Coñecín a fauna local, o rei, un mamalón.
Pero si que axudei xente.
Non sei se estarán agradecidos.
Dás moi poucos detalles.
Mira, tróuxenche algo.
Sempre quixen unha.
É... Como se chama?
- Unha... - Rocha.
Rocha.
Non é calquera rocha.
E de... da Terra. Unha rocha da Terra.
Impresionante.
Ti non lla ensines a ningún xeólogo nin a ninguén que saiba de rochas.
Igual che din unha tolería.
Pois grazas.
Por esta rocha da Terra tan fermosa e normal.
Sabes que atopou Donald na túa oficina?
- Decepción? - Sangue seca.
Suficiente para ver o ADN.
- Era dos Gardiáns. - Si.
É unha trampa. Eu non matei os Gardiáns.
Non intentei matar a Nolan.
Xa o sei.
Pero teño que facer isto.
- Por que? - Por que?
Non me escoitaches cando che dixen que deixases o caso.
Non me podes exorcizar.
Destruín o libro do ritual hai siglos.
O Demonius Ex Mortum?
Fixen que o reconstruíran.
Utilizaron intelixencia artificial para completalo.
Vaia coa tecnoloxía, non si?
Nunca pensei que ti o protexerías.
Ese é o problema dos demos.
Só vedes o ben e o mal, branco e negro.
Pero ten que seguir gris ata que saiba
por que Nolan matou os Gardiáns e como paralo.
Diríache que te espero no inferno,
pero a ti espérache algo peor.
Agora preocúpaste polo demo?
Non morreu, só volveu ao inferno.
Iso non é peor?
Esta casa é incrible.
Por que a venden?
Ela ten un traballo no estranxeiro.
Que ben. Creo que quedamos con ela.
Prepararei os papeis.
Por fin comeza a primeira fase.
Xa o sei. Dúas vendas máis e superarei o récord do mes.
Só ti poderías facelo.
Falaches con Cecil?
Si, escoita. Apareceron probas novas
e xa non sospeitan de min.
Ata me pediu perdón.
Cecil nunca pide perdón.
Xa o sei.
Así que non temos que preocuparnos.
Todo vai ben.
Subtítulos: Paula Maneiro Torreira
Supervisora creativa: Abraham Díaz López