Este programa inclúe luces intermitentes que poden causar convulsión en persoas
con epilepsia fotosensible. Recoméndase precaución aos espectadores.
ANTERIORMENTE
Queriamos a Nolan fóra para investigar os asasinatos
sen que sospeitase.
Que gañamos enviando a Mark?
Ver que pode facer.
E ver tamén se ten boas intencións.
E ti quen es?
E onde vas?
Pois é coma un deserto.
Non o sabes?
Correde!
Non perdas o interese en min.
Oe, Cecil.
Deixastes unha mancha.
Deixámola como recordo.
Se demostrades que sodes tan bos coma os outros,
limparémola.
Mataches sete persoas.
A túa muller xa sospeita.
DESCOBRE A VERDADE
Non me escoitaches cando che dixen que deixases o caso.
Non te preocupes.
Todo vai ben.
Matádeo.
Tócame a min.
Que carallo?
- Saiamos de aquí! - Veña!
Dille ao señor Liu que se volve ao noso territorio, non serei tan amable.
Dicíacho a ti.
Non sexas parvo, neno. Estouche...
Lisca!
Merda.
Esta vez estou listo, Invencible!
Réndome...
Tío, pono outra vez.
Réndome...
O novo é alucinante!
Si, chego 20 minutos tarde,
pero non podes estar enfadada.
Por que dis iso?
Porque che trouxen unha torta de queixo xaponesa.
Cruzaches a cidade para mercar torta de queixo?
Pois si.
Para desculparte por retrasarte por ir mercar unha torta de queixo?
É absurdo?
Si que o é.
Pois podería devolvela,
pero así chegaría aínda máis tarde.
Oe, que raios che fixemos nós?
Kevin, cala xa. Déixao estar.
Ide á terceira con Parkland.
Poderedes quedar unhas semanas.
De nada! Só intento protexer a cidade.
- Detrás de ti! - Que? Merda!
Ola. Non vos asustedes, tranquilos.
Pero deberiades coller as vosas cousas.
Sinto o do apartamento.
- 45 minutos tarde! - Non volverá pasar, señor.
Xa volveu pasar.
Chegaches 12 veces tarde nestes tres meses.
Síntoo, pero descóntocho do soldo.
Sabe que? Non se preocupe.
- Marcho. - Que?
Señor Sayer, hai unha rata na maionesa outra vez.
Cres que me importa, Sam?
Grayson?
Dareiche os cartos mañá, xúrocho.
- Dille ao xefe que necesito tempo. - Non hai tempo.
Cólleo todo! Colle todo o que teño!
Dous días. Se non o tes, o teu sangue acabará na beirarrúa.
Ai, Deus!
E a bomba de gravidade?
Non direi nada!
E agora?
Mark, tes que asustalo. Ten que pensar que o vas tirar de verdade.
Estoute oíndo!
Non sei, paréceme cruel.
A ver, trae. Mira.
Ves? Agora contaramo todo.
Vale, pero colleralo, non si?
Si. Nun anaco.
Merda.
Director Winslow. Ola.
Señor Grayson.
Se quere ir á universidade,
teremos que falar dos seus recentes problemas de asistencia.
DIRECCIÓN
E se non penso ir á universidade?
Quieto!
A vosa vida vale o soldo mínimo
ou preferides disparar ao aire,
dicir que o intentastes e todos felices e vivos?
Non podo quedar pola noite. Xurdiume algo de golpe.
Non imos quedar?
Estás xogando con lume, amigo.
Merecerá a pena a espera se me queres ver en condicións.
Non podes perder a cea do xoves con miña nai
se é que valoras o que tes, Mark Grayson.
Nin aínda que se acabase o mundo.
De verdade?
Ningunha rascadela?
Non está mal para ter dedos de grava.
Ai, si.
Moi ben. Funciona perfectamente.
Foi o último.
Xa paguei e isto remata aquí.
Non.
Non?
Titán, o problema é que es moi útil.
Fas as cousas.
Recibes balazos coma un campión e nin sequera protestas,
non coma outros.
Só foi unha vez. Dixen...
Cala dunha vez!
Si, ás veces deixas vivir a quen deberías matar.
Pero, rapaz, impós moito.
Se non rematases de pagar as débedas, falariamos dunha prórroga.
Non preciso os teus cartos.
Claro que si. Vaste poñer a limpar agora?
Ou vas fritir patacas no Burger Mart? Iso xa pasou.
Agora esta é a túa vida. Isto é o que fas.
Non tal.
Es unha morea de pedras andante. Rompes cabezas.
Xa está, iso é todo. Asúmeo.
Eu sei que seguirás traballando para min.
A pregunta é: canto queres que che doia?
Que fas?
Cres que o vas solucionar con puñazos?
Sei onde vive a túa familia.
Iso quere dicir que traballas para min ata que eu o diga!
Si! Ves?
Por cousas coma esta é polo que non podo deixar que marches.
E ademais tes que pagar a mesa. Era de madeira de pradairo italiano.
Agora lánzao de novo ao espazo.
Que se sente ao salvar o mundo? Ou polo menos o país?
Por certo, este era pequeno.
Que era pequeno?
Tiñas que ver o asteroide que desviei hai uns anos.
Do tamaño de Texas.
Merda. Teño que marchar.
Sexa o que for, o adestramento é máis importante.
Tes que velo con perspectiva.
Xa o sei, pero é Amber.
Mark, xa falamos disto.
Papá...
Só esta vez, vale?
Si!
Sei que chego tarde.
Trouxen a sobremesa.
Vale, é xusto.
Tiñas razón. Túa nai cociña moi ben.
Tiñas que dicirllo a ela durante a cea. Hai dúas horas.
- Quixen enviarche... - Impórtoche, Mark?
Si, claro que si.
Pois non o parece.
Cando facemos plans, chegas tarde, cancélalos ou nin sequera apareces.
- E vaia excusas pós. - Espera.
Pero escolles o sushi que me gusta.
Ou déixasme unha nota.
Ou sorpréndesme despois das clases.
E non bicas nada mal.
Pero isto non compensa se segues facendo o mesmo.
E o de hoxe non estivo ben. Faciamos tres meses.
Ías coñecer a miña nai.
É que... teño responsabilidades familiares.
Axúdolle a meu pai co traballo.
E cústame compaxinar todo.
Vale, non pasa nada. Fai o que teñas que facer.
Pero isto?
Eu non penso seguir así.
Xa pasei por isto e cunha soa vez abonda.
- Espera. - Por que?
Porque eu...
Ti que?
Eu...
Vou mellorar. Prométocho.
Demóstramo.
- Papá. - Mark!
O Elefante está roubando nunha tenda do centro.
- Sería un bo xeito de practicares. - Non teño ánimo.
Mark...
Vale, xa vou.
Iso é.
- Quen pediu xeado con caramelo? - Papá!
Mamá, recibiu a mensaxe!
Que ben.
Iso é que aínda temos liña.
Isto aínda non rematou, non si?
Nessa, non é tan sinxelo.
Déixao.
Quero sentar contigo.
Espera, xa che axudo.
Mira, papá, un superheroe!
É dos bos?
Iso é o que din.
Ti es dos bos?
Eu...
Como se chama?
El? Chámase...
INVENCIBLE
Sete mortos, un só vivo, o seu home.
- Debbie. - Xesús!
Cal era aquel sitio en Bordeos
que tiña aquelas pastas de chocolate?
Éclairs D'André?
Xusto! Grazas, meu ben.
DISTANCIA, CONTRASINAL, FINANCIAMENTO
SANGUE, TRAXE, ADN
Quero o meu traxe.
Non importa que estea roto.
É confidencial e quero recuperalo.
Tráiao agora mesmo.
Non teño que contarche cando corto con alguén.
A única razón pola que deixei que foses unha superheroína
era que Rex estaba alí para coidarte.
Podo coidarme eu soa.
Teu pai quere dicir que nos gustaba Rex
e que nos tranquilizaba que te protexese.
Pero agora que non estás no equipo...
Rex enganoume.
O Teen Team separouse. Acabouse todo, son cousas que pasan.
- Perdóao. - Que?
Todos os rapaces cometen erros.
Non sexas...
Só tes 18 anos.
Non podes ser superheroína ti soa.
Nin sequera deberías selo.
Un: podo facer calquera cousa soa.
Literalmente. Podo reorganizar átomos a nivel molecular coma se nada.
Dous: non estou segura de querer seguir con isto.
Ben! Xa era hora.
Iso inclúe esta estúpida familia.
Non.
- Samantha! - Non deixes a porta aquí!
Faltan algunhas letras.
A pintura custa cartos e tes un nome longo.
A ti impedinche que roubases un banco hai uns meses.
Chámome Titán.
Queres... queres vinganza. Pois veña, adiante.
- Non vou pelexar. - Gañaría eu?
Tiveches sorte.
Xa, claro.
Chameite porque preciso a túa axuda.
Eu non axudo a delicuentes.
Non sabes nin o que significa.
Claro que o sei.
Non tal.
Non son un delicuente. Debía cartos e non me deixan ir.
E que?
Non es un heroe que axuda á xente e detén os malos?
Si.
Pois axúdame co meu xefe. Non os hai peores ca el.
Quen é o teu xefe?
Cara de Máquina.
Non é un nome real.
Seguro que non escoitaches falar del. Es un neno rico.
Que? Non... Ti non sabes nada.
Veña, ho.
O meu xefe controla a cidade.
Se é ilegal e dá cartos, é todo seu.
Se ten que morrer xente para conseguilo,
conta con matóns coma min.
Sabes unha cousa? Eu son de traballos máis grandes.
Salvar o planeta e esas cousas. E se chamas a Forza Loitadora?
Iso, rapaz. Marcha voando. Esquécete dos que estamos aquí abaixo.
Vouche ensinar o que non ves desde aí arriba.
Agora mesmo?
Tes algo que facer?
Vaia merda.
A min tampouco me gusta, tío.
É o dono da empresa do lixo.
Úsaa para levar droga aos narcopisos da cidade.
Todo este bloque é seu.
Suborna inspectores para non ter que arranxalos
e queima todo para cobrar o seguro.
Se hai alguén dentro, mala sorte.
Cal é Cara de Máquina?
Era unha broma.
Vamos, Isótopo.
Que foi iso?
O seu lacaio.
Se me axudas con Cara de Máquina, axudarás a persoas de verdade.
Pénsao a próxima vez que loites contra outro mamalón coma Elefante.
Por que lle pediches cartos?
Non eran para min.
Papá!
Sei que podo con Cara de Máquina. O único especial é a cabeza.
Pero ten un axudante, Isótopo ou algo así,
que pode teletransportalo se me despisto.
Mamá, pásasme o puré, por favor?
- Mamá? - Perdoa.
Non sei. Cres que debería axudar a Titán?
Cometerías un grave erro se o fas.
Que? Por que?
Porque te utiliza.
Non son parvo, papá. Sei cando me menten.
Titán non quería ser un delincuente.
Ten familia. Creo que ten a filla enferma.
Aínda que fose verdade, ti es un viltrumita, de acordo?
Impediches unha invasión extraterrestre, paraches un asteroide.
Está por debaixo do teu nivel.
Mamá?
Sei que ás veces a xente non é quen parece ser.
Xusto! Escoita a túa nai.
Se o axudas, aprenderás unha dolorosa lección.
Pero axudar a alguén nunca está por debaixo de ninguén.
- Consultareino coa almofada. - Moi ben.
Xenial!
A Liga dos Lagartos non converterá máis xente en serpes nesta cidade.
Xa che digo eu que non.
Quen quere cervexa?
Non hai bebidas alcohólicas na sede dos Gardiáns.
Antes non había bebidas alcohólicas na sede.
Foi o primeiro que solucionei.
Tiven que tirar o escáner ou ordenador que había nese sitio.
Ai, non! Espero que non fose a túa moza, Robot.
Chócaa.
Teño 25 anos.
Nada mellor ca cervexa despois de meterse nun oído.
Tío! Que carallo fas?
Hai 24 civís no hospital agora mesmo
porque loitamos individualmente en vez de coma un equipo.
Pon a pelexa.
Ves isto, Rex? Isto de aquí?
Sei o que é un bus.
Aquí cagáchela. Ti e tamén Monster Girl.
Estabades tan metidos no voso
que deixastes que o bus se estrelase.
- Había nenos nel. - Que querías que fixésemos?
Pinchar as rodas do bus!
Volver o cemento grava
para que Monster Girl puidese paralo e salvalos!
Iso tiñades que facer!
Dupli-Kate, a próxima vez
pensa na contención.
Se rodeases o rei Lagarto,
poderías retelo e Shrinking Rae podería ocuparse da pistola de serpes.
Serpentador. Chamoulle serpentador.
Non, esquéceo.
Fixemos o que puidemos e gañamos. Así que tanto ten.
Ti nin sequera tes poderes.
Repíteo, rapaz.
Por que? Xa non oes ben, avó?
Veña, xa vale. Parade. Ten razón, Rex.
O carallo.
Bo informe, rapaces.
Coma sempre, eu son a única que si que se sacrifica,
xa que son unha semana máis nova ca onte.
Estes cativos son incribles.
Algúns.
Dislle a Mark que salvar vidas é pouco para el?
Outros salvan vidas. Mark salva millóns.
Ten que apuntar alto e ti non axudas.
Que non axudo?
Non entendes estas decisións, non es unha superheroína.
Cando chegaches aquí, non sabías nada.
Nin dos humanos nin da sociedade nin do que nos importaba.
E?
Ensineiche todo iso.
Ensineiche como ser un heroe aquí.
E pensas que non o podo facer con Mark?
Non quería dicir iso. É que...
Creo que Mark confía en alguén que non debería
no canto de escoitarme.
Escoitarnos.
Aínda que non pensemos igual.
Só leva uns meses sendo un heroe e pensa que o sabe todo.
Non quero que tome certas decisións e que se arrepinta.
Eu tampouco.
Vai todo moi axiña.
Non pensei que sería tan difícil.
Vaia merda.
O de ser superheroe fai que baixe as notas.
Coma se necesitases atopar Mongolia.
Exacto.
Non, iso necesitas sabelo.
De verdade. É importante que poidas atopar os sitios desde o aire.
Si, certo.
Estás ben, Eve? Pareces triste.
Liches sobre eses rapaces que os botan da casa con 16 anos?
Quererías ser ti?
Pois non, a verdade.
- Queres falar diso? - Si. Non. Non o sei. Eu...
- Xa non sei o que fago. - Mark!
Ola!
Quieto, rapaz. Aínda estás na lista negra.
Vés hoxe pola noite, non si? Ola, Eve.
Pois claro que vou.
Non me deixes esta vez, vale?
Non conto contigo só eu.
Mark vaime axudar no centro comunitario de Beckwell.
- Servimos ceas dúas veces á semana. - Incrible.
Non tal. Débemo.
Beckwell é a miña segunda casa.
Quedaba alí mentres miña nai traballaba.
Cambioume.
Está na terceira? Un edificio de ladrillo?
Si. Ás 19:00.
Vaia, teño que marchar. Vou ensinar unha casa con miña nai.
Vémonos alí. Adeus, Eve!
Queres vir hoxe pola noite? Viríanos ben a axuda.
Oxalá puidese, pero...
Tes que salvar o mundo?
Xa non, a verdade.
Pois non tes escusa.
Ti e Mark sodes moi amigos.
Está raro ultimamente?
Que queres dicir?
Sempre chega tarde.
Ou non aparece e inventa escusas. Ou iso penso eu.
Non sei se podo aguantalo.
Os homes son imbéciles,
pero Mark é dos bos.
Si, ten un problema de organización,
pero gústaslle moito. Sempre fala de ti.
De verdade?
Moitas grazas. Vémonos pola noite?
Si.
No único sitio onde podemos atopar a Cara de Máquina é no piso 60.
Hai ventás por todas partes, pero son a proba de bombas.
Hai un grupo de exmilitares que vixían todo o lugar.
Teñen as mellores armas.
Por iso me necesitas.
Son duro, pero non parvo.
E o que se teletransporta non o levará cando nos acheguemos?
- Xa me encarguei del. - Como?
Queda cunha rapaza un par de veces á semana.
Pagueille para que o reteña toda a noite.
Que?
Vale. Metémonos no ático, collemos a Cara de Máquina e que facemos?
Non tes amigos que o poidan quitar do medio?
Podería levalo á Axencia Mundial de Defensa.
Ves? Xa estás facendo algo bo, heroe.
A do centro Beckwell era a túa filla?
Como se chama?
Fiona.
Ides moito por alí?
É a súa segunda casa.
Conta comigo, pero ten que ser rápido. Teño plans pola noite.
Case esquezo o guapo que son.
Benvido ao mundo dos vivos, clon.
Non empeces. Eu son o orixinal.
O proceso foi un éxito.
Nunca entenderei por que o fas.
Parade, por favor. Non quero pelexar.
A cámara de clonación, aparvado!
Como dicía...
Axudádeme co cultivo de tecidos e a clonación do ADN.
Compensareivos.
Ola, meu ben. Se tes tempo, podes traer unhas cousas para a cea?
Pensei nos tallaríns daquel restaurante de Roma.
E igual tamén ese viño de Provenza, o rosado.
Si. Grazas, meu ben. Quérote.
Que raios fago?
Que...?
Cara de Máquina.
Érguete. Vés connosco.
Ei, xa abonda. Isto é demasiado para ti.
Levo dúas...
Ola, Invencible, Titán.
Xefe.
Tes razón.
Es moi forte e duro!
E ti voas por todas partes. Incrible.
Grazas. Sabes moito sobre min.
Tamén sabía cando ti e este mamalón viriades
e estragariades esas portas.
E tamén son de madeira de pradairo italiano.
- É imposible que o soubeses. - Iso cres?
Ves? É o que pasa cando a túa cabeza é unha rocha!
- Dixeches que te encargaras. - Xa.
Esta ampliación móstrame todas as posibilidades,
por iso sei que non paga a pena que vos explique
o que son as probabilidades cuánticas.
Tanto ten. Como xa dixen, Invencible ten razón.
Isto é moito para min. Pero...
teño cartos!
Merda.
Non tes nin idea, rapaz.
Amber?
Ola, Eve. Viñeches.
Veña, vouche ensinar isto.
Polo, puré de patacas, ensalada, sopa ao lume,
pero vai facer falta máis.
Non é un luxo, pero é sá.
Meus pais só cociñan co microondas.
Isto é un soño. Mark aínda non veu?
Ten 15 minutos ou acaberei co noso para sempre.
Parece que se che dá ben cortar.
Como o sabes?
Triturareite e usareite para asfaltar a entrada do meu garaxe.
Non.
Vouvos matar!
Quen é o seguinte?
Ola, rapaz.
EVE XA CHEGOU. ONDE ESTÁS?
Un dez de dez! Merecen a pena os cartos...
Espera. Chegoume algo. Que?
Alguén chamou a Cecil.
Xa nos encargamos nós.
Matade eses malnacidos!
Dupli-Kate, axuda a Monster Girl.
Prometéronme que neste mundo habería opoñentes decentes.
Pero mira que decepción.
Matarte é un acto de clemencia.
Ti, aparvado!
Invencible!
Black Samson, retírate.
Non!
Nena patética.
Non!
Fixéstela boa.
- Pois si. - Xustamente.
Patético.
Isto é pouco para min.
Non hai honor en esmagar insectos.
Non.
Isto non o esperaba.
Vamos, Isótopo.
Isótopo?
Síntoo, rapaz.
Non quería que acabase así,
pero teño que coidar dos meus.
Espero que sobrevivas.
As verduras están tenras, Rose. Comprobeino eu mesma.
Grazas, Amber.
Vés despois á cociña? Teño o libro do que che falei.
Xenial, grazas.
Que?
Non sei nin con quen vou á clase de Lingua e ti aquí sabes o nome de todos.
Hai que crear un bo mundo, non si?
Certo.
Pensei que Mark viría, de verdade.
Desángrase.
Presionade a ferida! Mirádelle as pupilas.
Está fibrilando. Atrás.
Cago no demo. Ímolo perder?
- Pode ser, señor. - Non.
Necesitámolo. Facede o que sexa.
Levade unha mostra ao laboratorio, por se acaso.
- Isto é terrible. - Algo aí?
Perde moito sangue.
Ti podes, vamos.
Papá.
Sei que podemos facelo.
Perdémolo.
Teño que contestar.
Amber, síntoo.
Teño que marchar.
Que pasa? Era Mark?
Tranquila. Estou aquí.
Curareite.
Sei que custa querer a alguén que parece que non te quere,
pero Mark quérete.
Estaría aquí se puidese.
Ten moito mérito, xefe.
Non sei que lle dixo ao rapaz para que...
Díxenlle a verdade.
Farei que esta cidade sexa mellor para moita xente.
Pero teño prioridades.
Papá!
É a nosa nova casa?
Algún avance?
Tan mal vai?
Xa intentamos todo: medicamentos, virus,
bacterias, prións e ata nanobots e material radioactivo.
Ás células viltrumitas tanto lles ten.
Non morren.
Seguide probando.
Presinto que a clave é o sangue.
Subtítulos: Paula Maneiro Torreira
Supervisora creativa: Abraham Díaz López