Este programa inclúe luces intermitentes que poden causar convulsión en persoas
con epilepsia fotosensible. Recoméndase precaución aos espectadores.
ANTERIORMENTE
Rapaces, axudádeme!
Mark?
Non llo digas a ninguén.
- Onde cona estabas? - Non é o que parece!
Amber, espera!
A recuperación foi complicada.
Estiveches comigo?
Nin me movín.
Sabes o que custa crear células tan rápido?
Recibiredes os diagramas cando rematedes.
Precisamos un seguro.
Este é o sangue máis vello.
Nolan atacou primeiro.
- Por que o fixeches? - Non fixen nada.
Que te fodan, Nolan.
Amber, escoita, podo explicarcho todo...
CAFÉ
GRAZAS! #ATOMEVE
A NOVA COLLEITA VAI XENIAL
Por que o gardaches?
Useino para ocuparme de Damien Darkblood,
pero unha parte de min quería que o atopases.
Levamos 20 anos xuntos. Merezo saber a verdade.
Xa hai que cho quería contar.
Non o fixeches.
Controlábate alguén?
Chantaxeáronte?
Ameazáronnos a min ou a Mark?
Non.
Entón por que?
Confía en min.
Se o fas,
iranos ben. A Mark tamén.
Todo estará ben.
Confiar en ti? Como vou poder confiar en ti?
Porque me coñeces.
Hai moitas cousas que cría que sabía de ti.
Os Gardiáns eran amigos nosos.
Eran bos, salvaban vidas, tiñan familia.
- Matáchelos. - Non tiña opción.
Non o creo.
Queríasmo dicir hai meses e segues sen dicirme nada.
Non confío en ti, xa non.
É culpa túa.
Se non tes nada máis que dicir, lisca.
Debbie...
Fóra da miña casa.
Non o dis en serio.
Fóra da miña casa!
Despois falamos.
- Ola! - Mark? Son mamá. Escoita...
Agora non estou. Poderías deixar unha mensaxe, pero mellor escríbeme.
Mark? Son mamá. Ven para a casa, por favor.
Debbie, síntoo. Tes que vir connosco. Non temos tempo.
Grazas, William.
- Vémonos. - Adeus, Amber. Vémonos.
Amber!
Veña, isto é ridículo.
O ridículo foi aguantar todas as túas mentiras.
Tes razón. Fun moi parvo e síntoo se non me dei conta antes.
Pero iso rematou.
Amber...
Veña, alá imos.
Amber, son...
- Meu Deus! - Tranquila!
Isto é polo que chego tarde ou non chego.
Porque estou salvando vidas, detendo malos
ou indo a Marte.
Quíxencho dicir moitas veces.
Escoitaches o que che dixen?
Sei que es un superheroe.
Ai, si?
Non son parva. Hai semanas que o descubrín.
E por que pelexamos?
Porque me mentiches.
Sentinme coma unha parva.
É un segredo!
- Non confías en min. - Estouno facendo!
Meu Deus. E cres que con iso xa abonda.
Pero, Amber...
Marcha voando.
Ou polas escaleiras, tanto me ten.
Quero estar soa.
Ola?
Nin un "Benvida!
Parabéns por non morrer
cando un gato xigante che esmagou a cabeza."
Aí está!
BENVIDA
- Alégrame verte! - A nosa nena!
- Ola! - Ola, Monster Girl!
Benvida!
E volve vitoriosa!
Vaia, xa era hora de que moveses o cu e volveses aquí.
Estaba farto de estar aquí só con estes aparvados.
Agora empeza a festa.
Son as 10:00.
Somos os Gardiáns da Terra.
Se podemos morrer a calquera hora, beber tamén.
Puxen a túa foto nun dos lados.
Xenial, pero son intolerante á lactosa.
Espera.
Non me coñeces?
Están cheos de cervexa. Non hai de que.
- Adiviña canto tardou. - E canto leite tirou.
Tireino polo vertedoiro.
Por que non te esforzas así cando adestramos?
A min mállanme e boto unha semana no hospital.
A ti mállante e recuperas os poderes.
É o karma, por ter que aturar a este.
De nada.
Alégrame que te recuperases.
Alégrame moito.
Non me recuperaría se non fose por ti.
Salváchesme a vida.
Pois claro. Nunca deixaría que morreses.
Perdoa.
É un erro de programación. Axiña se solucionará.
Arre demo, que medo!
É o máis sinistro que che vin facer desde...
Lembras cando te vin operando a túa propia cabeza?
Xúrocho. Tiña a cabeza na mesa e el estaba de pé diante dela
abríndoa cun desaparafusador.
Miña nai. Podo tomar máis leite?
Ti! Baixa do camión.
Dixen que baixes...
Que?
Atrás, por favor.
Señores.
Que é iso?
Veña, estou seguro de que podedes adiviñalo.
É o Robot auténtico.
Moi ben. Igual es ti o orixinal.
Creámosche un corpo novo.
E agora que xa nos presentamos, ensinádemo.
É perfecto.
Somos profesionais.
Excepto polas bolsas retardadas de micotoxinas,
o control cortical integrado e os sete...
perdón, oito transceptores sinápticos.
Prefiro ser o único que poida controlar o meu corpo.
Decepcionariádesme se non o intentásedes.
Quitade todo iso,
engadide esta mellora que deseñei
e falaremos do pagamento.
Falemos do pagamento e despois facémolo.
O colar de control da AMD.
Aplaca ata a vontade máis forte, tecnoloxía restrinxida.
Está encriptada.
Un pouco de confianza non viría mal.
Preferimos as accións.
Veña. Estou só e indefenso.
Vaia. Só, si. Indefenso, penso que non.
Fai o que nos pide.
- Hai que poñelo... - No tronco cerebral.
Recoñezo os enlaces neuronais.
O de onte foi unha tolería.
Rick recuperarase algún día?
Meu Deus! O que lle facía o tal Sinclair á xente...
O equipo de Cecil sabe o que fai. Axudarán a Rick.
Teño que dicilo.
Se me axudases a buscalo desde o principio, nada disto pasaría.
Seino. Síntoo.
Son unha merda.
Normal, por fin me gusta alguén e...
Sorpresa! Un ciborg.
Por iso case non te vin en seis meses.
Porque es un superheroe.
- Xa non. - Que? Por que?
Porque son un mal amigo e un pésimo mozo.
Porque vou suspender no meu último ano.
Porque tiña o que sempre quixera e estragueino.
- Non escoitei a meu pai. - Teu pai?
Omni-Man.
Pois claro.
Teu pai é Omni-Man.
Por que non me dei conta?
Son un papón.
Veña, para. Deixa a perrencha, rapaz.
- Que? - Podes voar, es invulnerable,
teu pai é o mellor superheroe e túa nai quérete e preocúpase por ti.
Tes que estudar para mellorar as notas.
Fuches un mal mozo e tes o que mereces.
Síntoo, pero é así.
Se eu podo superar o de perder un rapaz guapo,
ti podes con isto.
Os amigos din a verdade.
Pero non dese xeito! Acaban de deixarme!
Hai semanas, pero non te deches conta.
Es coma o malo das películas que cortan polo medio
e pensa que está ben ata que:
"Ai, non, a parte de arriba sepárase da de abaixo."
Quérote, pero vou falar con outra persoa.
Señor, están loitando.
- Debbie? Ben, temos que falar... - Nolan matou os Gardiáns.
Seino.
E non me dixeches nada?
Nolan non podía descubrilo
ata que nós soubésemos que facía e como poder paralo.
Non conseguimos descubrilo, por certo.
Que queres dicir con "paralo"?
Refíreste a matalo?
- Cecil! - Non sei se poderiamos.
Nós non.
Só coñezo unha persoa que podería enfrontarse
a Omni-Man e gañar.
Non! Nunca! Non o fagas!
Onde está Mark? Onde está...?
INVENCIBLE
Mark, matei os Gardiáns da Terra.
Espera, non digas nada. Escóitame, por favor.
Non son un monstro, non quería facelo.
Pero tiña que facelo.
Era a miña responsabilidade.
Sei que outros non o entenderán, pero ti si.
O que che vou contar cambiarao todo.
Pero lembra que es meu fillo, que vos quero a ti e a túa nai máis ca...
Que fago?
Que noxo.
Non o deseñei para baleiralo, nin sequera para abrilo.
Que cambiou?
Coñecín alguén. Apartade.
Rápido.
O aire resúltame tóxico. Quéimame os... os pulmóns.
Non poñas esa cara. Tocouche a ti.
Isto vai doer.
Leva doéndome toda a vida.
Tes que saber que este proceso non te transfire a un corpo novo.
Crea unha copia do teu cerebro.
Non cambiará nada para ti.
Para el, cambiará todo.
Eu... enténdoo.
Tres, dous...
EN PROCESO 5 %
Pois claro, o seu cerebro non é normal.
Non o pensaches? Mírao!
Queres calar?
O córtex cerebral é coma un chícharo.
E tamén os lóbulos occipital e parietal.
O seu cerebro foi medrando e foinos engulindo.
O sistema non está creado para neuronas tan densas.
Dis que somos parvos?
Si, iso digo.
Xa se está compensando, pero por pouco.
Parvo! Perdemos os colares de control.
Colle o extintor antes de que perdamos todo o resto.
Cal son eu?
Ves? El tampouco o sabe.
Gañaches, amigo. Es o novo.
Non esperaba isto.
A sensación de continuidade.
Pechei os ollos e abrín uns novos.
Non sabía cal dos dous sería.
Así é como funciona.
Non pode haber diferenzas.
Se as hai, un de nós sabe que é o clon e iso non acaba ben.
No teu caso, é algo máis evidente.
Pero parece que xa non hai problema.
Merda, xa empezamos.
Sinto que non foses ti.
Non o sintas.
Que sexas feliz.
Cambia o mundo.
Vive todo o que non puidemos vivir.
A que... esperas?
Este era o plan.
Podo meterte na cápsula.
Podemos vivir os dous, cambiar o mundo xuntos.
Isto é o que quero.
Por favor.
Fíxeno por piedade.
Sabémolo.
Facémolo a miúdo.
E agora, os diagramas.
A clave criptográfica é o texto completo de Frankenstein.
Pois vai ser que tes sentido do humor.
E xa que completamos o trato,
é hora de que volvades para o cárcere.
Fala en serio.
Si, pero é só un adolescente.
Non, son un xenio de 30 anos no corpo dun adolescente
cun chip de enlace neuronal que vós intalastes.
Era este o teu plan?
O meu plan era non mancarvos.
E xa vedes.
Mark?
Mark!
Debbie?
Que fixeches?
Cecil.
Merda.
Nolan, espera. Tranquilo...
Vixiabádesme? E á miña familia?
Non, era para protexervos.
Sempre fuches patético, Donald.
O peón de Cecil.
Correde!
Merda.
Foi unha honra, señor.
Con quen falas...?
A honra foi miña.
Ai, non. Meu Deus.
Nolan.
Es un monstro.
Non está morto.
Aínda que evacuásemos o barrio, non podemos excedernos.
Como moito estará inconsciente unhas horas.
Igual nin sequera se mancou.
Vai buscar a Mark.
Xa non sei quen é Nolan nin sei que vai facer.
Eu tampouco.
Temos que atopar a Mark.
NOTICIAS
Ola, Eve.
Así que hoxe axúdoche eu.
Todo este conflito e destrución son só teatro.
Ides vir comigo para o cárcere.
Enganáchesnos, merda de laboratorio!
É necesario que fales así?
Vós tamén sodes clons.
Xusto. O bo de ser clons...
é que sabemos o que pensa o outro.
Merda.
Moi listos.
Pero non tendes equipamento para poder repetilo.
Gardiáns á sede. Prioridade de nivel apocalipse.
- Ten razón. - Que queres facer?
Esmagarlle a cara aínda que a acabemos de crear.
Eu distraio a máquina.
Cando conte tres. Un, dous, tres!
Que raios foi iso?
Omni... Señor Grayson...
Está ben?
Parece como... se ardese.
Onde está Mark, William?
Tiñas que deixalo na casa hai unha hora.
Amber deixouno e non lle gustou o meu consello,
así que foi buscar a Eve.
Chámao.
Rompeulle o teléfono.
Houbo un ataque na universidade e, de súpeto...
Onde está Eve?
Disque vive nunha casa no bosque.
A uns 300 km cara ao oeste.
Iso non é... sangue, verdade?
Adeus?
Calade!
Non vos movades ata que vos chame, e espero non ter que facelo.
Que non nos movamos?
Non somos nenos que esperan no coche mentras mercas.
- Que carallo pasa? - Que non vos movades!
Veña, ho!
Tes razón. Temos que saber que pasa.
Robot, podes facer de hácker e descubrir que pasa?
Xenial. Unha detrás doutra.
Volveuse escangallar. Vale.
Teremos sorte
se o robot asasino non nos mata mentres durmimos.
Ola? Robot? Ola! Hai alguén?
Necesita unha desas bólas que xiran para saber que segue vivo.
Claro que estou vivo.
Agora máis ca nunca.
Que carallo?
Quen hostia es ti?
Coñecédesme como Robot, pero chámome Rudolph Connors,
aínda que prefiro que me chamedes Rudy.
O Robot que coñecestes era un dron que eu controlaba.
- Que? - Como sabemos que é certo?
Preguntádeme algo que só saiba Robot.
Por que te pareces a min?
Como é que te pareces a min?
É unha historia moi longa.
E pode esperar ata que se resolva esta crise.
Non! Esquece a crise.
Explícao xa!
Invencible e Atom Eve están a uns 500 quilómetros,
ao noroeste, sobre o bosque de Rideout.
Señor, Omni-Man achégase á súa localización.
- Tempo estimado: seis minutos. - Merda.
Non podes teletransportarte e traer a Mark e a Eve?
Hai que levar un destes e non podemos volver todos xuntos.
Temos que gañar tempo.
Sacade a artillaría pesada.
Que mal. Sinto que te deixasen.
Pensei que se amañaría se lle contaba a verdade.
- Que parvo. - Igual algo inxenuo.
Ti dixéchesme que non llo contase a Amber.
Si, pero non che dixen que a enganases durante cinco meses
e que foses un imbécil.
Crin que o entederías ti só.
Meu Deus. Non entendín nada.
Non sei quen son nin quen teño que ser...
Si, a min tamén me custou.
Estiven no Teen Team tres anos.
E moito máis tempo con Rex.
E agora es... isto.
Sigo sendo Atom Eve e salvei máis vidas
en tres días ca en tres anos.
Perdoa. Non quería dicir iso.
E creme, estar aquí é moito mellor ca vivir con meus pais.
Debería chamar a miña nai.
Non serás capaz.
Vale. Témolo.
Caeu.
Non, caeu.
Disparade outra vez.
NIVEL DE AMEAZA
A hemorraxia máis cara do mundo: 400 mil millóns.
SINAL PERDIDO
Omni-Man diríxese outra vez cara a Invencible e Atom Eve.
Activa o teletransportador.
Dixeches que non podías usalo.
Non é para eles.
Recibín a alerta de Cecil
e vin o máis rápido que puiden. Preguntas?
Si, unhas cantas!
Primeiro: por que eu?
A ver, entendo que todos queiran ser coma min,
pero por que eu en concreto?
E segundo: por que unha versión infantil? É raro.
Xusto. É enfermizo.
Nin lle preguntaches.
Iso é o que che parece mal?
Hai moitas cousas mal nisto.
Fíxoo por min.
Que? De que falas?
Estabamos atrapados nos nosos corpos.
Monster Girl vólvese máis nova,
eu estaba atrapado na miña propia tumba mecánica.
Escapei da miña prisión e axudareiche a escapar a ti.
Non! Non empaticedes con el!
Aínda non me dixo por que me roubou a cara!
Estás escarallándome a infancia, e iso que xa foi mala dabondo!
Adaptei o teu ADN
porque vin que para Monster Girl eras... interesante.
Que? Espera, como?
Meu Deus... non sei nin como sentirme.
Hostia, Robot! Deixa xa de foderme!
Así que mentiches sobre quen eras,
liberaches os Mauler e roubaches o ADN de Rex,
fixeches que che creasen un corpo novo
e queres que todos pensemos que é normal?
Eu... Si. É dicir... si.
Necesito procesar isto. Supoño que os demais tamén.
- Supós? - Ei!
Xa sei por que Cecil nos ten en alerta.
Que carallo pasa hoxe?
Que é iso?
Sei o que non é: non é problema noso.
- Hai que falar con Cecil. - Esquéceo.
Estou farto diso, e ti tamén.
Non vin aquí por iso.
Viñeches para afastarte de Rex e de toda esa merda de superheroes.
Rex non ten nada que ver con isto.
Vin porque necesitaba empezar de novo.
Iso non quere dicir que abandone o mundo se me necesita.
O mundo estaba ben antes de eu chegar. Iralle ben sen min.
Igual lle vai mellor.
Sei que te sentes mal porque Amber te deixou.
Pero creme, vaste sentir peor
se non fas nada cando podes salvar vidas.
- Non o creo. - Moi ben! Pois eu vou.
- Querías mancarme con iso? - Non, só chamar a túa atención.
Xesús, Nolan, directo á gorxa? Despois de todo o que pasamos?
Non te entremetas.
Sabes que teño que facelo.
Estiven a piques de morrer moitas veces,
pero desta volta collín medo.
Só quero saber por que.
Os Gardiáns arriscáronse por ti unha e outra vez.
Non necesitaba axuda.
Eran débiles.
Eran amigos teus, e eu tamén.
Por iso sei que non os mataches por gusto.
Tiñas un motivo.
Queres contarmo?
Ben, non mo digas.
E Debbie que?
Non merece unha resposta?
Non digas o seu nome.
Por que? Fírela ti, non eu.
Os dous temos iso en común.
Sei mentir, son bo mentireiro.
Pero ti es mellor.
Enganáchela.
Enganáchesnos a todos durante cantos anos? 20?
Espera, sabe Mark que seu pai é un asasino?
Sábeo?
Non? Que cres que fará cando o saiba?
Isto é inútil. Non podes pararme.
Tes razón, eu non podo. Pero podo seguir facendo o que fago
desde que descubrín que eras un mentireiro.
Podo gañar tempo.
Que son esas cousas?
Soldados mortos.
Van servir o seu país unha última vez, grazas a ese monstro.
Cala! Sinto noxo só falando contigo.
Traédeos agora mesmo.
Levádeme a xunta Invencible e Eve.
Cando os teñan postos, traédesnos de volta.
Eve e Invencible móvense.
Chegarán en 4 minutos.
Merda.
Merda!
Sacádeo de aquí!
E sacade o último recurso.
De verdade?
E dádelle isto.
Que malnacido.
Queres vingarte?
Deixa de queixarte e remata isto. Eu case rematei.
Está cargado.
- Construíno segundo o diagrama. - Ben.
Seguro que resucitará?
Cecil non o conseguiu.
Cecil é parvo.
Por algo lle chaman Inmortal.
Vou polo colar.
Estarás desesperado.
Xa lle gañei a esta cousa.
Si, pero quitámoslle o centro da dor
e metémoslle todas as melloras que tiñamos.
Ademais, enfadouse bastante...
e bótache a culpa.
Sorte.
Achéganse dous helicópteros de televisión.
Parece que Omni-Man loita contra a mesma besta
coa que loitou no mar de Xapón hai uns meses.
Temos que axudar.
Non vos movades ata que eu o diga.
Sodes a última esperanza contra Omni-Man.
Dixo que eramos a última esperanza contra Omni-Man?
Dixo, si.
Carallo.
Seguro que lle dixo o mesmo á anterior esperanza contra Omni-Man.
Deberiamos gañar cinco minutos.
Lévame xunto Invencible.
Esa cousa é tan grande que avariou a máquina.
Pois amañádea ou morreremos todos.
Onde credes que irá agora?
Mark está con Eve! Chámaa!
- Si que tardaches. - Non veño axudar.
Só veño para protexerte.
Pois non viñeras. Deus, Mark, falas igual ca meu...
Papá!
Eve! Son a nai de Mark. Teño que falar con el!
Pois acaba de marchar. Que pasou?
Papá! Estás ben?
- Mark. - Dirás "Invencible".
Xa era hora de que fósemos un equipo.
Vamos!
Teño que axudalos!
Non o fagas.
- Vai á sede dos Gardiáns. - Que? Cecil!
Escóitame e fai o que che digo.
Saca ese becho.
Sácao! Mark está alí!
- Non podo, Debbie. - Por que?
Porque non podo.
Nolan matou os Gardiáns, matou a Donald,
nada lle afecta
e non sei se Mark está do seu lado ou non.
Non podo retirar a única cousa que igual pode paralos.
Ódiote por cousas coma esta.
Eu tamén me odio.
E agora que?
Non sei, tería que estar vivo.
Non o está.
Que observador.
Que fas?
A Frankenstein fíxolle falta axuda para vivir.
Para empezar, el non é Frankenstein.
Ademais, foi grazas a un raio e non iso que ti fas.
E só pasou na película.
Seino, pero senta ben.
Esperta, mamalón asasinado!
- Activa o colar! - Onde está?
Inmortal, destruirás a Robot e os novos Gardiáns da Terra.
Onde está Omni-Man?
Onde está?
Robot deunos un diagrama falso.
Non me digas?
- Non loitaches xa contra el? - Pero é máis forte.
Cecil enviouno a por min.
Cecil? Por que faría iso?
- Hai cousas que non sabes, Mark. - Que?
Ben, igual mo podes contar en canto acabemos con este.
Mark?
- Señor. - Que?
Aproxímase un contacto novo a Omni-Man e a Invencible. Mach 3.
Merda, díxenlle a Eve que non fose.
Non é Atom Eve.
Omni-Man! Malnacido!
Cústame crer o que vexo,
pero Inmortal, ou alguén que se lle parece,
está atacando a Omni-Man.
Como xa saben, a Inmortal asasinárono hai oito meses
xunto co resto dos Gardiáns da Terra.
Non atraparon o asasino.
Non pode ser.
Asasino! Confiamos en ti!
Traizoáchesnos!
Tiñas que seguir morto.
Papá?
Matareite!
Papá?
Mark...
Temos que falar.
Subtítulos: Paula Maneiro Torreira
Supervisor creativo Abraham Díaz López