May mga ilaw ang programang ito na pwedeng magsanhi ng kombulsiyon ng mga indibidwal
na may photosensitive epilepsy. Pinapayuhan ang manonood.
ANG NAKARAAN
Lumayas ka dito!
Mag-usap tayo mamaya.
Nasaan si Mark, Debbie?
Alam ko na superhero ka.
Lipad na, flyboy.
-Hoy, Eve. -Kailangan mo ng tulong ko.
Ginawan ka namin ng bagong katawan.
Alam ba ni Mark ang ginawa mo?
Huwag kang makialam, Cecil.
Kailangan kong makausap si Mark!
Ano'ng nangyayari?
Nasaan si Omni-Man? Nasaan siya?
Mamamatay-tao! Taksil!
Nanatili ka na lang sanang patay.
Dad?
Mark...
Mag-usap tayo.
Hindi!
May kumokontrol sa iyo.
-Sabihin mo kung paano ko sila lalabanan. -Mark...
Pakawalan mo ang Dad ko!
-Pakawalan mo... Pakawalan mo siya! -Tama na.
Ako ito, Mark. Ako lang ito.
Hindi sana ganito ang gusto kong gawin,
pero wala akong magagawa.
Oras na para malaman mo kung saan talaga ako nagmula.
Galing ako ng Viltrum,
pero hindi iyon ang planetang gaya ng sinasabi ko.
Nakagawa kami ng perpektong sibilisasyon,
ngunit kinailangan naming ialay doon lahat ng aming lakas, determinasyon, at tapang.
Upang maabot ang rurok ng aming potensyal,
kinailangan naming tanggalin ang mga mahihina sa lipunan.
Mahaba ang naging proseso.
Nangalahati ang populasyon,
natira lamang ang mga pinakamalalakas.
Nang ipinanganak ako,
pinakamagiting na kaharian sa buong kalawakan na ang Viltrum.
Nagdesisyon kaming pabagsakin ang lahat ng hindi kabilang.
Paglaki ko, sumali ako sa pananakop.
Mahirap iyon, ngunit naniwala ako sa aming layunin.
May mga lahi na lumaban, ngunit walang nagtagal.
Matagumpay naming nasakop ang libo-libong planeta.
Ngunit dahil doon, lumiit ang aming pwersa
at tumigil na ang aming pananakop.
Kinailangan namin ng ibang paraan upang manakop ng mga mundo.
May mga sundalong pinagkatiwalaang magpapahina ng mga planeta nang mag-isa.
Isa ako sa mga iyon.
Hindi ko sinabi sa mama mo kung bakit ako nandito...
Pero ang oras na iyon ay lipas na...
At ngayon, kailangan nating maihanda ang Earth para maisali sa Viltrum Empire.
Mark, mabuti itong balita.
Magagawa na natin ang dapat nating ginagawa.
Maging ang dahilan kung bakit tayo narito.
Nagsinungaling ka sa akin.
'Di mo pwedeng malaman ang katotohanan
nang wala pa ang kapangyarihan mo. Nang hindi pa ako nakasisiguro.
Nakasisiguro na ano?
Na ikaw ay isang Viltrumite.
Kung hindi pala, isa lang ako sa mga taong dapat mong sakupin?
Hindi. Malabo itong lahat.
Mahal mo ako.
Mahal mo rin si Mama. Sigurado ako!
Alam mo ba kung gaano tayo katagal nabubuhay?
Habang tayo'y tumatanda lalong bumabagal ang pagtanda natin.
Napakapuro ng Viltrumite DNA,
halos buo na 'yon sa'yo.
Mabubuhay ka nang ilang libong taon.
Naiintindihan mo ba ang bagay na iyon?
Mawawala ang lahat ng minamahal mo bago ka pa magmukhang 30.
Ayaw kong mangyari iyon sa iyo.
Hindi sa iyo ang mundong ito. Sa kanila.
Pero matutulungan natin sila. Mapipigilan natin ang mga digmaan.
Tapusin ang kagutuman.
Bigyan sila ng medikong teknolohiya na lagpas siglo sa anong meron sila ngayon.
Ginagawa na nga natin ito.
Kung hindi dahil sa ating dalawa, wasak na sana ang planetang ito.
Kailangan na lang natin ay isali ang Earth sa ating nasasakupan.
Mahal ko ang mama mo,
pero para lang siyang alagang hayop sa akin.
-Alagang hayop? -Ito lang ang paraan, Mark.
-Huwag mo akong hawakan! -Kumalma ka.
Hindi ako kakalma!
Ano sa tingin mo ang mangyayari?
Iaalipin ko ang mga kaibigan ko para sa mga alien na hindi ko kilala?
Ito ang buhay ko! Ito ang lahi ko!
-May responsibilidad tayo-- -Wala akong pakialam sa Viltrum.
Wala akong pakialam kung hindi ako tatanda.
Hindi kita hahayaang sirain ang tahanan ko!
Hindi mo alam ang sinasabi mo.
At hindi kita hahayaang humadlang.
Alam ko ang sinasabi ko.
Sige.
Sa tingin mo mapipigilan mo ako?
Sundan n'yo sila.
Kailangang nakasunod tayo.
Pasensya na sa mga narinig mo.
Papatayin nila ang isa't isa. Itigil mo ito.
Nakita na namin, sir.
Papunta sila sa timog-silangan ng Chicago.
Chicago? Malabit lang sila. Papuntahin n'yo ang mga jet.
Sir? Anong magagawa nila?
Wala. Pero pwede silang magsilbing panlinlang.
Para makapag-isip ang bata ng gagawin.
Diyos ko!
Ano'ng gagawin natin? Susunod ba tayo roon?
Ano? Hindi natin sila kaya.
Hindi. Manatili tayo rito gaya ng utos ni Cecil.
Wala sa kakayahan natin ang labang ito.
Tama si Robot... Este Rudy.
Makakatulong din tayo.
Eve! Mabuti at ligtas ka.
Ayos lang ako. Ano ang nangyayari?
Binubugbog ni Omni-Man si Invincible.
Sana magpakatotoo si Mark sa pangalan niya.
Upang mabuhay laban sa ama niya, kailangan niyang maging...
Huwag mo itong gawin! Maaga pa.
Oo.
Kita na ang target.
Gustong mag-aksaya ng oras ni Cecil.
Tingnan mo ang kailangan nila para makopya ang lakas natin.
Tirahin n'yo kapag naghiwalay na sila.
Sige.
Tama lang na kaawaan sila, Mark,
pero hindi mo dapat sila pahalagahan.
Ngayon na!
Tumama.
Tinamaan si Omni-Man.
Ayaw magbukas ng chute!
Hindi mo na kailangan.
Salamat.
Akala ko mamamatay na ako.
-Muntik mo siyang mapatay! -Pero niligtas mo.
Para saan?
Hindi!
Nasaan ang isa pa?
Nakasunod siya!
Pinatay mo siya!
Ano'ng kaibahan noon paglipas ng 50 taon?
Ano'ng kaibahan?
Buhay pa siya!
Nahirapan ka bang makita ang pagkamatay niya?
Masakit ba?
Tingnan natin kung gaano kasakit ito.
-Gretchen! -Mama!
Akong bahala.
Diyan ka lang!
Huwag kang matakot.
Mama!
Hindi!
Paano mo nagawa ito?
Kasalanan mo iyon.
Dahil sa iyo, namatay lahat ng taong iyon.
Ilan pa ang kailangang mamatay, Mark?
Ikaw ang bahala.
Bakit ba kasi ang hina-hina nila?
Pakinggan mo ako. Alam mo na tama ako.
Tama?
Na walang kwenta ang buhay ng sangkatauhan?
Ganoon din ba ang buhay ni mama?
Para sa ating layunin...
-Oo. -Hindi!
Debbie...
Paano mo iyon nasabi?
Paano mo nasabi iyon tungkol kay Mama?
Sinungaling!
Sa unang pagkakataon, sinasabi ko sa iyo ang totoo.
Kailangan ko silang iligtas.
Hindi.
Baka ngayon, matuto ka na.
Diyos ko.
Walang kwenta ang mga taong ito.
Mahihinang nilalang sila.
Mali ka!
Nakita na kitang magligtas ng mga buhay.
Nakita kitang gawin ang lahat para protektahan sila.
Siguro Viltrumite ka pagdating mo dito sa Earth,
pero nagbago ka na! Masaya ka rito!
Oo, masaya ako. Saglit.
Pero tapat ako sa Viltrum,
hindi sa mababang sibilisasyong ito.
Bitawan mo ako!
Hindi ka nakikinig, Mark.
Maliit lang na parte ito sa buhay ko.
Hindi mo ako kilala.
Susunugin ko ang buong planetong ito
para lang hindi ko na kailangang tumira pa rito.
Pakiusap.
Mali akong palakihin ka bilang tao.
Dapat tinuruan kita nang mas maigi.
Masyadong madali at magaan ang buhay mo.
Sa dugo ka lang Viltrumite.
Dito na magsisimula ang tunay mong edukasyon.
Diyos ko, Mark.
Tayo na. Hindi natin sila malalabanan, ngunit makakapagligtas tayo ng iba.
Dito lang tayo sabi ni Cecil.
Wala kaming pakialam.
Hindi ka na robot, tandaan mo.
Suko ka na?
Pipigilan kita.
Kalokohan.
Walang kwenta ang paglaban mo.
Makakabuti sa Earth ang pagpapasakop.
At paano kung lumaban sila?
Kaya tayo nandito.
Para hindi sila lumaban.
Para makita nilang hindi nila kayang manalo.
Para makumbinsi silang sumanib sa atin. O mamatay.
Pipigilan kita.
Mamamatay ka para sa planetang ito?
Sige! Ano ba ang 17 taon?
Magsisimula na lang ulit ako.
Gagawa ng panibagong bata.
Ano'ng ginagawa mo?
Mas mabuti kung manood ako mula sa ere.
Hindi pwede.
Mukha ka nang weirdo kahit nakatayo ka lang dito. Maupo kayo.
Sayang lang ito sa oras.
Ang dami kong pwedeng gawin ngayon.
Sige, Mark!
Manood ka!
-Tingnan mo si Mark. -Isa!
Tayo ang gumawa sa kaniya.
Sa atin siya.
Kapag masaya siya, masaya rin tayo.
Nakikita mo ang mukha niya?
Hindi mo ba nararamdaman ang nararamdaman niya?
-Dalawa! -Habang tumatanda tayo,
mas mahirap nang maramdaman iyon.
Dumarami ang kailangan nating problemahin.
Mahusay, anak!
Pero ang mga bata ang nagpapaalala sa atin ng kasiyahan.
Binabalik tayo sa kasimplehan ng buhay.
Ganito ang mundong ito.
Ayos! Sige lang, Mark! Tuloy!
-Bilis, Mark! -Takbo!
Takbo, Mark!
-Kaya mo iyan! -Sige lang, Mark!
Ligtas!
Nakita mo iyon, Dad? Nakita mo?
Mahusay ka!
Oo, nakita ko iyon.
Bwisit!
Bakit mo pinagawa sa akin ito?
Lumalaban ka para lang mapanood ang pagkamatay ng mga mahal mo!
Mag-isip ka, Mark! Mas mahaba ang buhay mo sa lahat ng tao sa buong planetang ito.
Makikita mo itong gumuho at maging abo na lang!
Mawawala na lahat ng alam mong bagay at kilala mong tao!
Ano ang matitira sa iyo matapos ang 500 taon?
Ikaw, Dad.
Mayroon pa rin akong Dad.
Dad?
Ito ang eksena sa Chicago
binalot ng kadiliman ang buong mundo kasabay ng paglubog ng araw.
Dito naglaban sina Omni-Man at Invincible.
Ang nakikita ninyong destruksyon
ay dulot lamang ng ilang minutong itinagal ng dalawa rito bago lumipad papalayo.
Hindi ko kayang ipaliwanag ang pighati, ang sakit,
ang pagdurusa.
Ngayon lang ako nakakita ng ganito.
At iisa lang ang tanong nating lahat.
Paano ito nagawa
ng nangako sa atin ng proteksyon,
at ng kaligtasan?
Wala tayong kasagutan, ngunit kailangan nating bumangon nang sama-sama.
Ilang linggo rin daw ang kailangan
upang malinis ang buong lugar bago makapag-ayos.
Ang nawalang mga buhay... ay hindi masusukat.
Mabuti na lang at nandito ang Guardians of the Globe at si Atom Eve para tumulong.
Wala pang balita tungkol kina Omni-Man at Invincible mula kahapon.
Malalaman din natin kung ano ang nagpatigil ng atakeng ito,
ngunit sa ngayon, magpasalamat na lang tayo na tapos na ang kalbaryo.
-Mama-- -Huwag kang magsalita.
Gagaling ka rin.
Ayos na ang lahat.
Wala nang panganib.
Heto, uminom ka.
Maraming salamat.
Hahayaan kitang magpahinga.
Debbie?
Pasensya na.
Ayos lang.
Gusto kong...
Kung hindi mo na kaya, sabihin mo lang.
Gusto kong malaman mo na wala ka dapat ikabahala.
Bakit?
Itatago namin ang pagkakakilanlan ni Omni-Man para sa
kaligtasan n'yo ni Mark,
namatay si Nolan Grayson
nang sumabog ang bahay na katabi n'yo dahil sa gasolina.
Maayos naman ang kit a ng mga libro ni Nolan,
pero mas lalaki pa iyon pagkatapos ng kamatayan niya,
kaya wala kayong problema sa pera.
Huwag kang mabahala kung makita mo kayo ni Mark sa balita.
Pineke namin ang libing
para makabalik na kayo sa normal na buhay n'yo ni Mark.
Normal?
Pasensya na. Hindi ko...
-Ang ibig kong sabihin-- -Pasensya na. Tama ang ginawa mo.
-Salamat. -Sige.
Hindi ko man lang nakita ang mga ginagawa ni Nolan.
Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung hindi ko ito maitatama.
Diyos ko.
Hindi pa sapat.
Talaga?
Bahala ka riyan.
Sabi ko tigil!
Mukha na tayong isang grupo.
UNITED STATES PENTAGON PARADAHAN SA LIKOD
Hoy, William.
Hoy, Eve.
May balita ka na ba kay Mark?
Wala pa mula noong nakita ko iyong balita.
Nag-aalala na ako...
Naku!
Alam mong siya si Invincible?
Ikaw rin?
Mabuti na lang! Kinabahan ako.
Sa tingin mo ayos lang siya?
Hindi ko alam.
Nakakamangha ang ginawa mo, bata.
Umasa akong panaginip lang iyon lahat.
Kung pwede lang.
Dalawang linggo ka nang pagising-gising.
Ginamot ka nang maigi ng mga tauhan ko.
Makakaalis ka na bukas.
Nakita kong lumipad papalayo si Dad. Saan siya nagpunta?
Magpahinga ka muna. Saka na tayo mag-usap.
Teka.
Teka!
-Hindi mo sasabihin kung ano ang nangyari? -Depende.
-Saan? -Kung gusto mo pa bang maging superhero.
Hindi ko alam.
Sumama ka sa akin.
Gusto kong sabihin sa iyo
na narinig ng mama mo lahat ng sinabi ng papa mo.
Hindi mo na kailangang magpaliwanag sa kaniya.
Ano? Narinig niya? Bakit mo hinayaan?
Karapatan niyang malaman ang lahat.
Alam ng mama mo na pinatay niya ang Guardians,
pero umasa siyang may mabuting dahilan iyon.
Kahit ako.
Mas mabuting alam niya ang lahat.
Siguro nga tama ka.
Teka, nasaan tayo?
Pasensya na. Ilaw.
Ayos na. Ilaw.
Anong nangyari? Saan napunta ang mga iyon?
Ang iniinom ng mga Amerikano na tubig
ay may halong kemikal na hinahadlangan ang kakayanang makita nila ang ilaw.
-Gaya ng ilaw sa kwartong ito. -Hindi ito makikita ng kahit sino?
Ikaw at lahat ng nasa Amerika
ay hindi makikita ang kwartong ito.
Madalas namin itong gamitin.
Grabe.
Upang sagutin ang tanong mo,
Sinubaybayan namin ang ama mo hanggang makalayo siya.
Hindi siya huminto, kaya malayo ang pupuntahan niya.
Kaya kailangan namin ng kapalit.
Hindi. Hindi muna ngayon.
Hindi ako iniwan ng papa mo ng ibang pamimilian.
Kung hindi kita maaasahan...
Wala nang iba maliban sa Guardians of the Globe.
Alam ko. Pasensya na.
Sobra lang ito lahat.
Hindi ko muna dapat sinabi.
Hahayaan ko muna kayong makauwi.
Inayos na namin ang bahay n'yo. Ayos na ang lahat.
Mayroon pang puntod sa sementeryo,
kahit pa ayaw n'yong bisitahin.
Kung may kailangan kayo, tawagan n'yo lang ako.
Salamat, Cecil.
Mas madali.
Mahihiga muna ako.
Sige, Ma.
Hulaan n'yo kung sino ang may kapangyarihan na!
Mabuti, anak, mabuti!
Kung gusto mong maging gaya ko,
kailangan mong maging handa para sa kahit ano.
Dad!
Aray ko!
Natatakot ako, Dad.
Paano kung hindi ko ito kaya?
Mahaba pa ang lalakbayin nating dalawa.
Marami kang kailangang gawin na sa tingin mo
ayaw mong gawin o hindi mo kayang gawin.
Isa kang Viltrumite.
Mayroon tayong responsibilidad na wala ang mga normal na tao.
Gusto kitang gayahin.
Gusto kong maging gaya mo!
Kaya mo iyon, anak.
Kaya mo iyon.
Mama!
Bibili ako ng hapunan natin.
Gusto mo ba ng pizza?
Mark!
Ibig sabihin ba nito...
Kung gusto mo.
Paano iyong...
Hindi lang naman pala ako ang nalinlang.
Tatay ko si--
Namatay raw ang papa mo dahil sa aksidente.
Hindi mahirap mapagtanto.
Para akong imbestigador.
Kumusta ka...
Alam kong hindi ka ayos, pero gusto mo bang makipag-usap?
Oo. Gusto ko.
Mark! Mabuti na lang at ligtas ka.
Matapos ang lahat ng nangyari sa iyo at kay Omni...
Hoy, Amber.
-Alam na niya. -Ayos.
Alam nila?
Gusto n'yo bang...
Lumabas tayo.
Sarado pa kami! Paano kayo...
Debbie!
Kumusta ka?
Pasensya na. Ang bobong tanong.
Ano'ng maitutulong ko?
Ang tagal kong pinag-isipan kung pinatay ba ni Nolan ang Guardians,
at kung bakit niya ginawa iyon,
Hindi ko inisip ang mangyayari.
Sa amin ni Mark.
Matapos ang lahat ng ginawa at sinabi ni Nolan,
hindi pa rin ako makapaniwala.
Hindi ako makapaniwalang kasinungalingan lang ang lahat.
Sana bumalik siya.
Sana nga.
Pahingi ako.
Isa lang ang baso ko.
Ayos lang. Pahingi.
Kumusta ang mama mo?
Kung ano ang aasahan mo.
Mark, pasensya na.
Hindi ko alam ang sasabihin.
Wala akong maramdaman.
Parang walang totoo.
Pwede tayong umalis.
Hindi. Ayos lang.
Kailangan ko ring lumabas ng bahay.
Pwede bang iba naman ang pag-usapan natin?
Iyon lang ang pinag-uusapan ng lahat sa buong mundo.
Pasensya na. Ibahin natin ang usapan.
Teka lang. Sino ito?
Kailangan kita. Ngayon na. Bilis.
Pasensya na, aalis muna ako.
Ano iyon?
Alam kong sabi mo ayaw mong gawin ito,
pero may lumilipad papalapit ng Earth.
Hindi pa namin matukoy kung sino pero...
Alam n'yo na ang tungkol kay Mark at Omni-Man, sasabihin ko na rin ang totoo.
Nakilala ko si Mark bago pa kami nagkita sa eskwelahan.
Ako si...
Ako si Atom Eve.
Ano? Oo nga! Maliwanag na ang lahat.
Ikaw iyong kayang magpadoble ng sarili!
Hindi! Si Dupli-Kate iyon. Ako iyong nakapink.
Oo nga. Sige.
Invincible!
Ikaw lang pala.
Mabuti na lang! Akala ko huli na ako!
-Babalaan kita! -Tungkol saan?
Pagbalik ko sa Coalition of Planets
upang sabihin na pumupunta ako sa Earth, imbes na sa Urath
ay nahihibang na sila! 'Di pwedeng hawakan ang Earth.
Mayroong Viltrumite na nakatira sa inyo.
Iyon lang pala.
Teka, teka. Ano? Alam mo na ito?
-Oo. -Hindi ko maintindihan!
Maupo ka. Mahaba-haba ito.
Isa kang Viltrumite?
Pero hindi ka kasanib sa kanila?
At sinubukang sakupin ng ama mo ang mundo, pero biglang umalis?
Umalis lang bigla? Hindi kapani-paniwala.
Ang alam lang namin, wala na siya.
Hindi ganoon ang mga Viltrumite.
Hindi sila sumusuko. Wala silang inuurungan.
Sinira nila ang mundo ko nang nanlaban ang lahi namin.
Pinasabog nila ang buong planeta.
Diyos ko. Patawad.
Ako dapat ang humingi ng tawad.
Kung tiningnan ko nang maigi,
napansin ko sana na may Viltrumite na sasakop sa Earth.
Nabalaan sana kita.
Hindi ko rin maiintindihan iyon noon.
Baka kung ano pa ang nangyari.
Hindi ko maisip ang pinagdadaanan mo.
Wala akong ideya. Dahil wala na ang planeta namin,
pinabilis ng lahi ko ang pagpapadami para lang hindi kami maubos.
Hindi ko kilala ang ama ko.
Matapos ang mga nangyari, naiinggit ako.
Gugustuhin kang makausap ng Coalition of Planets.
Mayroong nagaganap na kaguluhan sa kalawakan.
Bakit?
Nagtitipon ng mga planeta ang Coalition upang
labanan ang Viltrumite Empire.
Ang problema,
wala pang Viltrumite na umalis sa planetang sinasakop niya.
Grabe.
Hindi iyon nangyayari.
Maaaring ito na ang adbantaheng hinihintay namin.
Sige. Sabihin mo kung paano ako makakatulong.
Bakit ka nakangiti?
Iniisip ko lang ang lahat ng nangyari.
Ang laki noon sa pakiramdam ko.
Ngunit maliit lang pala iyon na parte ng
isang malaking bagay, kaya nakakagaan sa pakiramdam.
Nakakatulong para sa akin.
Pasensya na pero...
Kapag nalaman nila na umalis ang papa mo,
lulusob dito ang mga Viltrumite.
Tatapusin nila ang sinimulan ng iyong ama.
Magiging handa ako.
Sana nga. Ano ang plano mo sa ngayon?
Magtapos ng hayskul siguro.
Sige, mabuti. Ayos iyon.
Ano ang hayskul?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Brian Ligsay