Este programa inclúe luces intermitentes que poden causar convulsión en persoas
con epilepsia fotosensible. Recoméndase precaución aos espectadores.
ANTERIORMENTE
Fóra da miña casa!
Despois falamos.
Onde está Mark, Debbie?
Sei que es un superheroe.
Marcha voando.
- Ola, Eve. - Hoxe axúdoche eu.
Creámosche un corpo novo.
Sabe Mark que es un asasino?
Non te entremetas.
Son súa nai. Teño que falar con el!
Que pasou?
Onde está Omni-Man? Onde está?
Asasino! Traizoáchesnos!
Tiñas que seguir morto.
Papá?
Mark.
Temos que falar.
Non!
Alguén te controla.
- Papá, dime como paralos. - Mark...
Deixade a meu pai!
- Deixádeo! - Para.
Son eu, Mark. Son eu.
Non quería facelo así,
pero non teño opción.
É hora de que saibas de onde veño de verdade.
Son de Viltrum,
pero non é o planeta do que che falei.
Creamos unha civilización perfecta,
pero fixo falta toda a nosa forza, determinación e valor para conseguilo.
Para que os nosos acadasen o seu maior potencial,
tivemos que eliminar os máis débiles da sociedade.
Foi un proceso longo e difícil.
Cando rematamos, a poboación reducírase á metade,
pero o que xurdiu desas cinsas era imparable.
Cando eu nacín,
Viltrum era o mellor imperio da nosa galaxia.
Decidimos facer que fose o único imperio da galaxia.
Cando puiden, uninme ao grupo de guerra.
Foi difícil, pero creo na nosa causa.
Algunhas especies resistíronse, pero ningunha aguantou moito tempo.
O noso imperio axiña abarcou miles de planetas.
Pero mentres o territorio medraba, as forzas diminuían
e deixamos de expandirnos.
Necesitabamos unha forma mellor de conquistar mundos.
Aos mellores axentes asignóuselles un planeta para debilitalo en solitario.
Eu fun un dos afortunados.
Non lle podía dicir a túa nai por que estaba aquí...
Pero iso xa rematou.
E agora temos que preparar a Terra para que se una ao Imperio Viltrum.
Mark, son boas novas.
Por fin podemos facer o que temos que facer.
Ser quen temos que ser.
Mentíchesme.
Non podías saber a verdade
ata que tiveses poderes, ata que eu estivese seguro.
Seguro de que?
De que eras un viltrumita.
Se non o fose, sería un humano máis que conquistar?
Non, isto non ten sentido.
Ti quéresme.
Queres a mamá, seino!
Sabes cantos anos vivimos?
Cada ano que pasa, envellecemos máis amodo.
O ADN viltrumita é tan puro
que somos case perfectos.
Vivirás milleiros de anos.
Entendes o que iso significa?
Toda a xente que coñeces e queres desaparecerá antes de que aparentes 30.
Non quero que pases por iso.
Non é o teu mundo, é o deles.
Pero podemos axudalos. Non haberá máis guerras,
erradicaremos a fame,
darémoslles unha tecnoloxía médica máis avanzada da que teñen.
Xa o fixemos.
Se non fose por nós, este planeta estaría ardendo.
Só temos que recibir a Terra no noso imperio.
Quero a túa nai,
pero para min é coma unha mascota.
- Unha mascota? - É a única forma, Mark.
- Non me toques! - Cálmate.
Non me vou calmar! Isto é unha tolería!
Que cres que vai pasar?
Que escravizarei os meus por uns extraterrestres?
Esta é a miña vida! Son a miña xente!
- Temos responsabilidades con Viltrum... - Que fodan a Viltrum!
Tanto me ten vivir milleiros de anos.
Esta é a miña casa e non a destruirás!
Non sabes o que dis.
E non deixarei que interfiras.
Ben sei o que digo.
Pois xa está.
Cres que me podes parar?
Calculade o rumbo.
Teño que saber onde van antes de que cheguen alí.
Sinto que tiveses que escoitalo.
Vanse matar un ao outro. Tes que parar isto.
Témolos, señor.
Están parando a uns 30 km de Chicago.
Chicago? Podemos enviar os nosos cazas.
Que van facer, señor?
Non moito, despois de todo o que intentamos. Igual o distraen.
Igual o rapaz pode pensar algo.
Cago no demo!
Ben, que facemos? Imos?
Para que? Non poderiamos seguilos.
Non, seguiremos as ordes de Cecil e quedaremos aquí.
Está batalla é superior ás nosas capacidades.
Robot... Rudy ten razón.
Xa axudaremos.
Eve! Meu Deus, estás ben.
Si. Que pasa con Mark e Omni-Man?
Omni-Man estao mallando. O mundo toleou.
Pois si. Espero que Mark sexa tan bo coma o seu nome.
Para loitar contra seu pai e sobrevivir ten que ser...
INVENCIBLE
Non o fagas! Aínda non é tarde!
Si que o é.
Obxectivo localizado. Atacamos.
Cecil quere perder máis tempo.
Mira como tentan imitar unha fracción do noso poder.
Cando se separen, dálle con todo o que teñas.
Recibido.
É normal que os compadezas,
pero non lles deas máis valor cós teus.
Agora, agora!
Golpe directo.
Repito, golpe directo a Omni-Man.
- Xa está. - O paracaídas!
Non fai falta.
Grazas, tío.
Pensei que non sobrevivía.
- Case o matas! - E ti salváchelo.
Tanto esforzo para que?
Non!
Onde estaba o outro?
Está detrás!
Matáchelo!
Que diferenza hai entre morrer agora ou en 50 anos?
Que diferenza?
Que estaría vivo!
Molestouche ver como perdía a vida ese home?
Doeuche?
Pois a ver como che senta isto.
- Gretchen! - Mamá!
Téñote.
Quieta!
Non teñas medo, vale?
Mamá!
Non!
Como puideches facer isto?
A culpa foi túa.
Morreron por seres un testán e tentar evitar o inevitable.
Cantos máis teñen que morrer, Mark?
É cousa túa.
E que facían coas súas curtas e fráxiles vidas?
Escoita o que che digo. Sabes que teño razón.
Que tes razón?
En que a humanidade é patética e inútil?
Mamá é insignificante?
Dende un punto de vista global...
- si. - Non!
Debbie...
Como podes dicir iso?
Como podes dicir iso de mamá?
Mentireiro!
É a primeira vez na vida que che digo a verdade.
Teño que salvalos.
Non.
Igual así aprendes.
Meu Deus.
Esta xente é insignificante.
Sen nós, son cavernícolas.
Mentira!
Vin como salvabas xente.
Como case morres para protexela.
Igual eras viltrumita cando viñeches aquí,
pero cambiaches! Aquí eras feliz!
Si, fun feliz. Durante un tempo.
Pero son fiel a Viltrum,
non a este patético intento de civilización.
Sóltame!
Non escoitas, Mark.
O tempo que levo aquí foi un pequeno lixo na miña vida.
Non me coñeces.
Destruirei este planeta
antes de pasar un minuto máis vivindo con estes animais.
Por favor.
Foi un erro criarte como humano.
Tiña que prepararte mellor, ensinarche mellor.
Tiveches unha vida sen dor.
Só tes sangue de viltrumita.
A túa educación de verdade comeza agora.
Meu Deus, Mark.
Preparádevos. Non podemos paralos, pero si salvar vidas.
Cecil dixo que quedásemos aquí.
Non nos importa.
Xa non es un robot, lembras?
Tiveches abondo?
Parareite.
Cando queiras.
Perdes o tempo.
Se a Terra forma parte do imperio, estará mellor ca nunca.
E se se resisten?
Por iso estamos aquí.
Para que non se resistan.
Para demostrarlles que é un erro, que non ten sentido.
Que poden formar parte de algo moito máis grande ou morrer.
Non deixarei que o fagas.
Queres morrer por este planeta?
Moi ben! 17 anos máis non son nada.
Podo empezar de novo,
ter outro fillo.
Que fas?
Se teño que ver este deporte, veríao mellor desde arriba.
Sabes que non podes.
Xa chamas a atención estando aquí de pé. Ven e senta.
É unha perda de tempo.
Podería estar facendo moitas máis cousas.
Veña, Mark!
Valo perder!
- Mira Mark. - Strike un!
Creámolo ti e eu.
É noso.
Se está feliz, nós tamén.
Mira esa cara.
Como podes vela e non sentir o mesmo?
- Strike dous! - Cando medremos,
custaranos máis sentilo.
O peso do mundo fúndenos.
Moi ben, meu ben!
Pero os fillos lémbrannos a alegría de vivir.
Recórdannos o que de verdade importa na vida.
Iso é a humanidade.
Si! Sigue, Mark! Vamos!
- Veña, Mark! - Corre!
Corre, Mark!
- Ti podes, rapaz! - Veña, Mark!
Base!
Viches, papá? Viches iso?
Foi incrible!
Si. Si, vino.
Merda!
Por que me obrigas a facer isto?
Só loitas para ver morrer a toda a xente do teu arredor.
Pensa, Mark! Vivirás máis ca todos os seres insignificantes deste planeta.
Vivirás para ver como este mundo cae e desaparece!
Todas as cousas e persoas que coñeces desaparecerán!
Que vas ter despois de 500 anos?
A ti, papá.
Aínda te terei a ti.
Papá?
Este é o panorama no centro de Chicago
cando cae o día no que o mundo cambiou.
Omni-Man e Invencible aterraron aquí durante o seu terrible combate.
Os danos que ven detrás de min
producíronse en minutos, antes de que seguisen loitando noutro sitio.
Non teño palabras para explicar esta devastación, esta dor,
estas perdas.
Nunca vin nada así.
E todos nos preguntamos o mesmo:
como pode alguén que prometeu salvarnos,
protexernos das ameazas,
converterse nesa ameaza?
Sen respostas, o único que podemos facer é abrazarnos e intentar superalo.
Calcúlase que levará semanas
limpar a zona para poder empezar a reconstruíla.
O custo en vidas... O custo en vidas é incalculable.
Por sorte, os Gardiáns da Terra e Atom Eve están aquí.
Non se sabe nada de Omni-Man nin de Invencible desde onte.
Esperamos saber co tempo como rematou este ataque.
De momento, agradecemos que pasase o perigo.
- Mamá... - Non intentes falar.
Vas estar ben.
Estás a salvo.
Xa rematou.
Toma, bebe.
Estou moi orgullosa.
Deixo que descanses.
Debbie?
Perdoa.
Non pasa nada.
Mira, quería...
Se isto é demasiado para ti, dimo.
Se fose eu, gustaríame saber que todo está amañado.
Fala xa.
Para manter a identidade secreta de Omni-Man
e protexervos a vós,
Nolan Grayson morreu oficialmente
ao estoupar a casa de en fronte por unha fuga de gas.
Os libros de Nolan sempre se venderon ben,
pero as vendas aumentarán despois da súa morte
e non vos faltarán os cartos.
Non te asustes se ti e Mark aparecedes na tele.
Foron axentes ao funeral
para que as vosas vidas volvan á normalidade.
Normalidade?
Síntoo. Non quería...
- O que quería dicir... - Non, síntoo. Es moi amable.
- Grazas. - Si.
Nolan fixo todo diante miña e nin sequera o vin.
Non podería perdoarme se non amañase as cousas.
Vaia.
Aínda non o merecemos.
De verdade?
Que te fodan.
Dixen que pares!
Xa parecemos un equipo.
PENTÁGONO DOS EUA APARCADOIRO ATRÁS
Ola, William.
Ola, Eve.
Sabes algo de Mark?
Nada desde o que pasou entre el e seu pai.
Estou preocupado...
Ai, merda!
Sabes que é Invencible?
Vaia, ti tamén o sabes?
Ben! Pensei que o estragara!
Cres que está ben?
Non o sei.
O que fixeches foi espectacular, rapaz.
Pensei que sería un soño.
Oxalá o fose.
Levas dúas semanas inconsciente.
Pero os meus rapaces coidáronte.
Poderás marchar nuns días.
Vin como meu pai marchaba. Onde foi?
Descansa, rapaz. Despois falamos.
Ei, espera.
Espera!
- Non me vas dicir que pasou? - Iso depende.
- De que? - De se segues querendo ser un heroe.
Non o sei.
Ven comigo.
Quero que saibas
que túa nai escoitou o que dixo teu pai.
Non terás que explicarllo.
Que? Escoitou todo? Como lle deixaches?
Non cres que merece saber a verdade?
- Si, pero... - Ela sabía que matou os Gardiáns,
pero esperaba que tivese unha boa razón para facelo.
E eu tamén.
É mellor para ela saber toda a verdade.
Igual tes razón.
Espera, onde estamos?
Perdoa. Luces.
Suficiente. Luces.
Que pasou? Onde está todo?
A auga da billa que se bebe nos EUA
ten un químico que inhibe a capacidade de ver certas frecuencias de luz.
- Utilizamos esas frecuencias aquí. - E é invisible?
Nin ti nin ninguén nos EUA
podedes ver o que hai nesta sala.
Sorprenderíache o moito que a usamos.
Incrible.
Contestando a pregunta,
seguimos a teu pai ata que saíu do sistema solar.
Non cambiou a traxectoria, así que vai a un sitio ben lonxe.
Polo tanto, precisamos un substituto.
Non, agora non. Aínda non.
Teu pai non me deixou moitas opcións.
Se non conto contigo...
Non hai unha lista despois dos Gardiáns.
Seino, síntoo.
É... É demasiado.
Non debía dicircho tan pronto.
Primeiro levarémosvos para a casa.
Amañamos a casa, falamos co colexio e co traballo.
Hai unha lápida no cemiterio
que igual non queredes ver.
Se necesitades algo, xa sabedes onde estou.
Grazas, Cecil.
Moito mellor.
Voume deitar un pouco.
Vale, mamá.
Adiviñade quen ten poderes!
Que ben, fillo, xenial.
Se queres facer o que eu fago,
tes que estar preparado para todo.
Papá!
Ai! As costelas!
Teño medo, papá.
E se non podo facelo?
Este é o comezo dunha longa viaxe para os dous.
No camiño, vas ter que facer cousas
que non queres ou que pensas que non podes facer.
Es un viltrumita.
Temos certas responsabilidades que os humanos normais non teñen.
Quero facer o que ti fas.
Quero ser coma ti!
E seralo, fillo.
Seralo.
Mamá!
Vou pedir algo para cear.
Queres pizza?
Mark!
Isto quere dicir...?
Se ti queres, claro.
E que pasa con...?
Non só me enganaron a min.
Omni-Man é meu...
Din que teu pai morreu nunha explosión de gas.
Non era difícil adiviñalo.
Detective Amber, lista para axudar nos casos máis difíciles.
Estás...?
Sei que non estás ben, pero queres falar?
Si, penso que si.
Mark! Tío, alégrame verte ben.
É dicir, despois do que saíu na tele de ti e Omni...
Ola, Amber.
- Sabe o de meu pai. - Ah, vale.
Eles sábeno?
Queredes...?
Saiamos.
Non está aberto! Como entraches...?
Debbie!
Que tal estás?
Esquéceo, vaia pregunta.
Que necesitas?
Pasei tanto tempo pensando en se Nolan matara os Gardiáns,
en por que o faría,
que non pensei no que pasaría despois.
Como nos afectaría a Mark e a min.
Despois de todo o que fixo e dixo Nolan,
sigo sen crelo.
Non podo crer que o noso fose unha mentira.
Quero que volva.
Eu tamén.
Dáme un deses.
Só teño este vaso.
Tanto me ten. Bótame.
Como o leva túa nai?
Tan mal como podedes imaxinar.
Mark, síntoo moito.
Non sei que dicir.
É coma se estivese baleiro.
Non parece real.
Non hai que facelo aquí.
Non, non pasa nada.
Necesitaba saír da casa.
Pero, podemos falar doutra cousa?
Podemos intentalo, pero só se fala diso en todo o mundo.
Vale, síntoo. Cambio de tema.
Perdón. Si?
Necesítote. Agora. Apura.
Perdoade, volvo agora.
Que pasou?
Xa sei que dixeches que non querías facelo,
pero alguén vén cara á Terra.
Intentamos saber quen é, pero...
Xa sabedes o de Mark e Omni-Man, así que podedes saber o meu.
Coñecín a Mark co traxe antes de saber que estudabamos xuntos.
Son...
Ben, son Atom Eve.
Que? Meu Deus! Agora doume conta.
Podes facer copias túas!
Non, esa é Dupli-Kate. Eu son a de rosa.
Si, claro. Certo.
Invencible!
Ai, es ti.
Ai, menos mal! Pensei que non chegaba!
- Teño que avisarte! - Avisarme?
Cando volvín á Coalición de Planetas
para dicir que viñera á Terra e non a Turra,
enfadáronse moito! A Terra está prohibida.
Un viltrumita vive no voso planeta.
Ai, iso.
Espera. Que? Xa o sabes?
- Si. - Non o entendo!
Senta. Vainos levar un anaco.
Entón, ti es viltrumita
pero non traballas para eles?
Teu pai intentou conquistar o planeta e despois marchou?
Marchou sen máis? Que tolería.
Si, polo que sabemos, meu pai marchou sen máis.
Iso é moi raro nun viltrumita.
Non se renden, son implacables.
Destruíron o meu planeta cando a xente se rebelou.
Preferiron esnaquizalo antes ca perdelo.
Xesús. Perdoa.
Tranquilo, debería pedirche eu perdón.
Se mirase ben as ordes
vería que os viltrumitas invadirían a Terra.
Podería avisarte.
Eu iría e contaríallo a meu pai.
Quen sabe o que puido pasar.
Non podo imaxinar o que sentes.
Literalmente, non podo. Sen o noso planeta,
os meus crearon campos de reproducción para non extinguírmonos.
Non coñecín a meu pai.
Despois destes últimos días, teño envexa.
A Coalición de Planetas quererá coñecerte.
Hai unha loita de poder no espazo.
De que tipo?
A Coalición intenta unir mundos
para frear os viltrumitas.
O caso é
que ninguén oíu falar de ningún viltrumita que deixase o seu posto.
É imposible.
Iso non pasa.
Podería ser a vantaxe que buscamos.
Vale. Avísame se podo axudarvos.
Non sei por que sorrís.
Estaba pensando en todo o que vivín.
No tremendo que parece.
Que sexa unha pequena parte de algo máis grande
fai que se asimile mellor.
Non sei, pero axuda.
Sinto augarche a festa... Dise así na Terra, non si?
Cando saiban que teu pai liscou,
os viltrumitas virán por ti.
Cando se fixan nun planeta, non se renden sen antes pelexar.
Estarei preparado.
Iso espero. Que pensas facer entre tanto?
Rematar o instituto, supoño.
Vale, ben. Soa ben.
Que é o instituto?
Subtítulos: Paula Maneiro Torreira
Supervisora creativa: Abraham Díaz López