Program zawiera efekty stroboskopowe
mogące wywoływać ataki epileptyczne.
POPRZEDNIO
Wynoś się z mojego domu!
Porozmawiamy potem.
Gdzie Mark, Debbie?
Wiem, kim jesteś.
Fruwaj stąd, rakieto.
-Cześć, Eve. -Czyli dziś pomagam tobie.
Hodujemy ci nowe ciało.
Mark wie, że tata jest mordercą?
Nie wtrącaj się, Cecil.
Tu mama Marka. Muszę z nim pomówić!
Co się dzieje?
Gdzie jest Omni-Man? Gdzie on jest?
Ty morderco! Zdradziłeś nas!
Miałeś być martwy.
Tato?
Mark...
Musimy porozmawiać.
Nie!
Ktoś tobą steruje.
-Powiedz, jak ich powstrzymać. -Mark...
Zostawcie mojego tatę!
-Zostawcie go! -Przestań.
To ja, Mark. Tylko ja.
Nie tak chciałem to zrobić,
ale nie mam wyboru.
Nadszedł czas, byś wiedział, skąd naprawdę pochodzę.
Jestem z Viltruma,
ale nie takiego, jak ci opisałem.
Stworzyliśmy idealną cywilizację,
ale zużyliśmy wszystkie nasze siły, determinację i odwagę, by tego dokonać.
By nasi ludzie mogli osiągnąć swój pełny potencjał,
musieliśmy usunąć słabe osobniki z naszego społeczeństwa.
To był długi i trudny proces.
Po tym wszystkim nasza liczebność spadła o połowę,
ale to, co wyłoniło się z popiołów, było nie do powstrzymania.
Gdy się urodziłem,
Viltrum był już największym imperium w naszej galaktyce.
Postanowiliśmy uczynić go jedynym.
Gdy podrosłem, przyłączyłem się do wojny.
Było ciężko, ale wierzę w naszą sprawę.
Niektóre gatunki oczywiście się opierały, ale nie mieliśmy sobie równych.
Wkrótce nasze imperium obejmowało tysiące planet.
Ale rosnące terytorium nadwyrężyło nasze siły
i nasza ekspansja ustała.
Potrzeba było efektywniejszego sposobu podbijania światów.
Najbardziej zaufani oficerowie otrzymali po planecie, by je samodzielnie osłabić.
Byłem jednym z nielicznych szczęściarzy.
Nie mogłem wyjawić twojej matce, dlaczego tu jestem...
Ale ten czas dobiegł końca...
Teraz musimy przygotować Ziemię do przyłączenia jej do imperium Viltruma.
Mark, to dobre wieści.
Nareszcie możemy zrobić, co do nas należy.
Być tacy, jacy powinniśmy.
Okłamałeś mnie.
Nie mogłeś poznać prawdy.
Aż do czasu otrzymania mocy. Dopóki nie byłem pewny.
Pewny czego?
Tego, że jesteś Viltrumitą.
Inaczej byłbym kolejnym człowiekiem do zniewolenia?
Nie. To nie ma sensu.
Kochasz mnie.
Kochasz mamę. Wiem, że tak jest!
Zdajesz sobie sprawę, jak długo żyjemy?
Z wiekiem nasz proces starzenia się spowalnia.
DNA Viltrumitów jest tak czyste,
że niemal nie masz innej krwi.
Będziesz żył przez tysiące lat.
Rozumiesz, co to znaczy?
Wszyscy, których znasz i kochasz, umrą, nim będziesz wyglądał na 30 lat.
Chcę dla ciebie czegoś więcej.
Ten świat jest ich, nie twój.
Ale możemy im pomóc. Możemy zakończyć wojny.
Pozbyć się głodu.
Dać im technologię medyczną wyprzedzającą tutejszą o stulecia.
Już to robimy.
Gdyby nie ty i ja, ta planeta stałaby w płomieniach.
Musimy jedynie powitać Ziemię w naszym imperium.
Kocham twoją matkę,
ale bardziej jak zwierzątko domowe.
-„Zwierzątko”? -To jedyny sposób, Mark.
-Nie dotykaj mnie! -Uspokój się.
Nie uspokoję się! To szaleństwo!
Jak myślisz, co się stanie?
Zniewolę przyjaciół dla kosmitów, których nigdy nie spotkałem?
To jest moje życie! Moi ludzie!
-Mamy obowiązek wobec Viltruma... -Mam w dupie Viltruma.
Mam gdzieś, czy będę żył milion lat.
To mój dom i nie pozwolę ci go zniszczyć!
Nie wiesz, co mówisz.
I nie pozwolę ci stanąć mi na drodze.
Doskonale wiem, co mówię.
Niech ci będzie.
Naprawdę myślisz, że mnie powstrzymasz?
Prognozuj trajektorię.
Muszę wiedzieć, dokąd zmierzają, nim tam dotrą.
Nie powinnaś była tego słuchać.
Oni się pozabijają. Powstrzymaj ich.
Mamy ich.
Zwalniają 30 km na południowy wschód od Chicago.
Chicago? Są w zasięgu. Przygotujcie odrzutowce.
Co one poradzą?
Po tym, czego już próbowaliśmy, to niewiele. Mają ich spowolnić.
Dzieciak będzie miał czas coś wymyślić.
Ja jebię!
Dobra, co robimy? Mamy tam lecieć?
I co zrobić? Nie dościgniemy ich.
Nie. Zostaniemy tu, jak kazał Cecil.
Ta bitwa jest ponad nasze siły.
Robot ma... Rudy ma rację.
Będziemy mieli szansę pomóc.
Eve! Jezu Chryste, nic ci nie jest.
Nic. Co się dzieje z Markiem i Omni-Manem?
Omni-Man kopie mu dupsko. Świat zbzikował.
Dokładnie. Oby Mark się wykazał.
By stawić czoło ojcu i przeżyć, musiałby być naprawdę...
NIEZWYCIĘŻONY
Nie rób tego! Nie jest za późno.
Jest.
Cel namierzony. Wkraczam.
Cecil gra na zwłokę.
Spójrz, czego używają, by dorównać ułamkowi naszej mocy.
Gdy się rozdzielą, dowal mu z całej pary.
Zrozumiałam.
To słuszne, że im współczujesz,
ale nie możesz stawiać ich nad własną rasę.
Teraz!
Trafiono w cel.
Powtarzam, Omni-Man trafiony.
-Mam cię. -Mój spadochron!
Nie jest ci potrzebny.
Dzięki, stary.
Myślałem, że już po mnie.
-Omal go nie zabiłeś! -Ale ty go ocaliłeś.
Po co tyle zachodu?
Nie!
Gdzie tamta?
Jest na mojej szóstej!
Zabiłeś go!
I tak pożyłby tylko z 50 lat. Co za różnica?
„Co za różnica”?
Mógł żyć!
Czy bycie świadkiem jego śmierci wstrząsnęło tobą?
Zabolało cię?
Zobaczmy, jak sobie z tym poradzisz.
-Gretchen! -Mamusiu!
Trzymam cię.
Nie ruszaj się!
Nie bój się.
Mamusiu!
Nie!
Jak mogłeś to zrobić?
To była twoja wina.
Zabił ich twój sprzeciw wobec tego, co nieuniknione.
Ilu jeszcze musi zginąć, Mark?
To zależy od ciebie.
Poza tym, co takiego robili ze swym kruchym, marnym życiem?
Posłuchaj mnie. Głęboko w środku wiesz, że mam rację.
„Rację”?
Że niby ludzkość jest żałosna i bezużyteczna?
Życie mamy jest bezwartościowe?
Patrząc z szerszej perspektywy...
-Tak. -Nie!
Debbie...
Jak możesz tak mówić?
Jak mogłeś tak powiedzieć o mamie?
Kłamca!
Pierwszy raz jestem z tobą szczery.
Muszę ich uratować.
Nie.
Może tym razem się nauczysz.
Boże.
Ci ludzie nic nie znaczą.
Bez nas są jaskiniowcami.
Mylisz się!
Widziałem, jak ratujesz ludzi.
Jak ryzykowałeś życie, by ich chronić.
Może byłeś Viltrumitą, gdy przybyłeś na Ziemię,
ale się zmieniłeś!
Jasne, byłem szczęśliwy. Do pewnego czasu.
Ale jestem lojalny wobec Viltruma,
a nie tej żałosnej imitacji cywilizacji.
Puszczaj!
Nie słuchasz, Mark.
Mój czas tutaj to sekunda w moim życiu.
Nie znasz mnie.
Raczej doszczętnie spalę tę planetę,
niż zostanę wśród tych zwierząt choćby minutę dłużej.
Błagam cię.
Popełniłem błąd, wychowując cię jak człowieka.
Powinienem był cię lepiej przygotować. Więcej nauczyć.
Twoje życie było beztroskie i bezbolesne.
Jesteś Viltrumitą tylko we krwi.
Teraz zaczyna się twoja prawdziwa edukacja.
Boże, Mark.
Uzbrójcie się. Nie powstrzymamy tej walki, ale możemy ocalić ludzi.
Cecil rozkazał nam zostać tutaj.
Mamy to gdzieś.
Nie jesteś już robotem, zapomniałeś?
Masz już dość?
Powstrzymam cię.
No to dajesz.
Na darmo się stawiasz.
Ziemi będzie znacznie lepiej, gdy wejdzie w skład imperium.
A jeśli będą się opierać?
Dlatego my tu jesteśmy.
Aby ten opór stłamsić.
Pokazać im, jak bardzo się mylą, jakie to bezcelowe.
Że mogą być częścią czegoś większego. Lub umrzeć.
Nie pozwolę ci na to.
Chcesz umrzeć za tę planetę?
Świetnie! Mogę poczekać kolejne 17 lat.
Zacząć od początku.
Spłodzić kolejne dziecko.
Co ty wyprawiasz?
Skoro muszę oglądać ten mecz, będę miał lepszy widok z góry.
Nie możesz tego zrobić.
Wystarczy, że sterczysz tu jak jakiś dziwak. Usiądź.
Marnują tylko ludziom czas.
Jest tyle rzeczy, które mógłbym teraz robić.
Do boju, Mark!
Przegapisz to!
-Spójrz na Marka. -Strike!
To my daliśmy mu życie.
Jest nasz.
Gdy się cieszy, to my razem z nim.
Widzisz, jaką ma minę?
Jak możesz ją widzieć i nie dzielić jego emocji?
-Drugi! -Z wiekiem
trudniej to poczuć.
Przygniata nas ciężar świata.
Brawo, skarbie!
Ale nasze dzieci przypominają nam o radości życia.
Uświadamiają nam, co jest w życiu ważne.
Taka jest ludzkość.
Dajesz, Mark!
-Walcz, Mark! -Biegnij!
Dalej, Mark!
-Dasz radę, młody. -Brawo!
Bezpieczny!
Widziałeś, tato?
To było niesamowite!
Tak, widziałem.
Cholera!
Dlaczego mnie do tego zmusiłeś?
Walczysz, żeby móc patrzeć, jak wszyscy wokół ciebie umierają!
Pomyśl, Mark! Przeżyjesz każde kruche, miałkie istnienie na tej planecie.
Dożyjesz momentu, gdy ten świat rozpadnie się w drzazgi!
Wszystko, co znasz, zniknie!
Co będziesz miał po 500 latach?
Ciebie, tato.
Wciąż miałbym ciebie.
Tato?
To obraz z przedmieść Chicago,
gdy dobiega końca dzień, w którym zmienił się świat.
Omni-Man i Niezwyciężony wylądowali tutaj podczas swej straszliwej bitwy.
Zniszczeń za mną dokonali
w zaledwie kilka minut, po czym odlecieli w nieznane.
Trudno jest opisać straty
oraz zadany ból.
Przenigdy czegoś takiego nie widziałem.
I wszyscy zadajemy to samo pytanie.
Jak ktoś, kto obiecał chronić nas
przed wszelkim niebezpieczeństwem,
sam zaczął nam zagrażać?
Pozostawieni bez odpowiedzi, możemy jedynie wzajemnie się wspierać.
Urbaniści szacują, że uprzątnięcie pobojowiska
zajmie kilka tygodni, po czym zacznie się odbudowa.
Liczba ofiar jest przeogromna.
Na szczęście na miejscu są Strażnicy Globu i Atom Eve.
Od wczoraj słuch zaginął po Omni-Manie i Niezwyciężonym.
Liczymy, że kiedyś dowiemy się, co zakończyło ten atak.
Tymczasem możemy się cieszyć, że niebezpieczeństwo już minęło.
-Mamo... -Nie próbuj mówić.
Wyjdziesz z tego.
Jesteś już bezpieczny.
Już po wszystkim.
Masz, pij.
Jestem z ciebie dumna.
Odpoczywaj.
Debbie?
Przepraszam.
Już dobrze.
Posłuchaj, chciałem...
Jeśli to zbyt wiele, to powiedz.
Na twoim miejscu chciałbym wiedzieć, że ktoś się tym zajmuje.
Do rzeczy.
Nie chcemy zdradzić tożsamości Omni-Mana,
więc dla waszego dobra
oficjalnym powodem zgonu Nolana Graysona
jest wybuch gazu w domu naprzeciwko.
Książki podróżnicze Nolana były popularne,
a ich sprzedaż znacznie wzrośnie po jego śmierci,
nie zabraknie więc wam pieniędzy.
Pokażą was z Markiem w wiadomościach.
Na pogrzeb wyślemy dubli.
Wrócicie do normalności, gdy Mark wyzdrowieje.
Do normalności?
Wybacz, nie chciałem...
-Miałem na myśli... -To ja przepraszam. Doceniam to.
-Dziękuję. -W porządku.
Nolan robił wszystko pod moim nosem. Byłem ślepy.
Nie umiałbym żyć, gdybym tego nie naprawił.
Rety.
Jeszcze nie zasłużyliśmy.
Poważnie?
Spierdalaj.
Kazałem ci przestać!
Teraz wyglądamy jak drużyna.
PENTAGON – PARKING ZA BUDYNKIEM
Cześć, William.
Hej, Eve.
Miałeś jakieś wieści od Marka?
Nie od czasu, gdy był z ojcem w wiadomościach.
Bardzo się martwię...
O w mordę!
Wiesz, że jest Niezwyciężonym?
Rany. Ty też o tym wiesz?
Czad! Bałem się, że dałem plamę.
Myślisz, że nic mu nie jest?
Nie wiem.
Dałeś tam popis, dzieciaku.
Myślałem, że to był sen.
Żeby tylko.
Przez dwa tygodnie byłeś nieprzytomny.
Ale moi ludzie poskładali cię do kupy.
Za dzień lub dwa wyjdziesz.
Widziałem, jak tata odleciał. Dokąd?
Wypocznij. Pogadamy później.
Chwileczkę!
Poczekaj!
-Nie powiesz mi, co się stało? -To zależy.
-Od czego? -Czy wciąż chcesz być bohaterem.
Nie wiem.
Chodź ze mną.
Musisz wiedzieć,
że mama słyszała każde słowo twojego ojca.
Nie musisz więc niczego wyjaśniać.
Słyszała? Jak mogłeś do tego dopuścić?
Nie sądzisz, że prawda jej się należy?
-Tak, ale... -Wiedziała, że zabił Strażników,
ale łudziła się, że był ku temu dobry powód.
Tak jak ja.
Lepiej, żeby wiedziała o twoim ojcu wszystko.
Może masz rację.
Chwileczkę, gdzie jesteśmy?
Przepraszam. Światła.
Dość tego. Światła.
Co się do cholery stało? Gdzie się wszystko podziało?
Do wody płynącej w kranach w USA dodano substancję,
która ogranicza zdolność widzenia pewnych częstotliwości światła.
-Są one użyte w tym pomieszczeniu. -To wszystko jest niewidzialne?
Ty i cała reszta Amerykanów
nie możecie widzieć rzeczy w tej sali.
Zdziwiłbyś się, jak często tego używamy.
Mega.
Musisz wiedzieć,
że śledziliśmy twojego ojca, aż opuścił Układ Słoneczny.
Nie zmienił trajektorii, więc leci gdzieś cholernie daleko.
Co oznacza, że potrzebujemy zastępstwa.
Nie. Nie teraz. Jeszcze nie.
Twój tata nie pozostawił nam wielu opcji.
Nie mogąc na ciebie liczyć...
zostanę jedynie ze Strażnikami Globu.
Wiem. Przepraszam.
To po prostu... za wiele.
Powinienem był z tym poczekać.
Najpierw zabierzmy was do domu.
Naprawiliśmy dom. Rozmawiałem ze szkołą i pracą Debbie.
Na cmentarzu jest nawet nagrobek.
Nie żebyście chcieli go odwiedzić.
W razie potrzeby wiecie, gdzie mnie znaleźć.
Dzięki, Cecilu.
Dużo lepiej.
Położę się na chwilę.
Dobrze, mamo.
Zgadnijcie, kto dostał moce!
Wspaniale, synku.
Jeśli naprawdę chcesz iść w moje ślady,
musisz być gotowy na wszystko.
Tata!
Moje żebra!
Boję się, tato.
A jeśli sobie nie poradzę?
To dla nas obu początek długiej podróży.
Po drodze będziesz musiał robić rzeczy,
których nie chcesz lub które wydadzą ci się niemożliwe.
Jesteś Viltrumitą.
Masz obowiązki, których zwykli ludzie nie mają.
Chcę robić to, co ty.
Być taki jak ty!
Będziesz, synu.
Będziesz.
Mamo!
Zamówię coś na kolację.
Może pizzę?
Mark!
Czy to znaczy...
To znaczy, jeśli chcesz.
Ale co z...
Nie tylko mnie okłamywano.
Omni-Man jest moim...
Powiedzieli, że twój tata zginął w wybuchu gazu.
Nie tak trudno to rozgryźć.
Detektyw Amber melduje się do pomocy w trudnych sprawach.
Czy ty...
Wiem, że jest słabo. Może chcesz o tym pogadać?
Chyba chcę.
Mark! Stary, dobrze cię widzieć w jednym kawałku.
Po tym, co było w telewizji o tobie i Omni...
Cześć, Amber.
-Wie o moim ojcu. -Tak?
Oni wiedzą?
Chcecie...
Chodźmy gdzieś.
Zamknięte! Jak się tutaj...
Debbie!
Jak się trzymasz?
Co za debilne pytanie.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Tak długo zastanawiałam się, czy Nolan zabił Strażników
i dlaczego miałby to zrobić,
że nie zastanowiłam się, jakie będą następstwa.
Co będzie ze mną i Markiem.
Po wszystkim, co Nolan powiedział i zrobił,
nadal nie mogę w to uwierzyć.
Nie mogę uwierzyć, że nasz związek był kłamstwem.
Chciałabym, żeby wrócił.
Ja też.
Nalej mi jednego.
Mam tylko jedną szklankę.
Mam to gdzieś. Lej.
Jak twoja mama sobie radzi?
Tak źle, jak myślicie.
Mark, tak mi przykro.
Nie wiem, co powiedzieć.
Jakbym był w środku pusty.
Nic nie jest prawdą.
Nie musimy rozmawiać tutaj.
Nie. W porządku.
Musiałem wydostać się z domu.
Ale możemy porozmawiać o czymś innym?
Możemy spróbować, ale dosłownie cały świat nie mówi o niczym innym.
Dobra. Sorki. Nowy temat.
Czekajcie. Słucham?
Jesteś mi potrzebny. Pilnie.
Przepraszam, zaraz wrócę.
O co chodzi?
Wiem. Mówiłeś, że nie chcesz tego robić,
ale ktoś zmierza w kierunku Ziemi.
Wciąż próbujemy się dowiedzieć kto, ale...
Wiesz o Marku i Omni-Manie. Równie dobrze możesz wiedzieć i o mnie.
Spotkałam Marka w kostiumie, nim wiedziałam, że razem się uczymy.
Jestem...
Cóż, jestem Atom Eve.
Co? O mój Boże! Teraz rozumiem.
Umiesz się powielać!
Nie! To Dupli-Kate. Ja jestem ta różowa.
Racja. No oczywiście.
Niezwyciężony!
To tylko ty.
Na szczęście! Myślałem, że się spóźniłem!
-Muszę cię ostrzec! -Ostrzec mnie?
Gry powiedziałem Koalicji Planet,
że poleciałem na Ziemię zamiast na Zemlę,
wściekli się! Ziemia to martwy temat.
Na twojej planecie żyje Viltrumita.
No tak.
Chwila. Wiedziałeś o tym?
-Tak. -Nie rozumiem!
Klapnij sobie. To długa historia.
Jesteś więc Viltrumitą?
Ale nie pracujesz dla nich?
A twojemu tacie nie udało się przejąć kontroli nad planetą i odleciał?
Tak po prostu? Ale numer.
Z tego, co wiemy, odleciał.
To zupełnie niepodobne do Viltrumity.
Oni się nie poddają. Są nieugięci.
Gdy my się im postawiliśmy, to zniszczyli nasz świat.
Woleli wysadzić naszą planetę niż ją stracić.
Chryste. Przykro mi.
To mnie powinno być przykro.
Gdybym poprawnie odczytał rozkazy,
wiedziałbym, że Viltrumici chcą przejąć Ziemię.
Mógłbym cię ostrzec.
Jedynie powiedziałbym o wszystkim ojcu.
Kto wie, co by się stało?
Ciężko sobie wyobrazić, jak ci jest.
Naprawdę nie potrafię. Po zagładzie mojego świata
moi ludzie założyli ośrodki rozrodcze, byśmy nie wymarli.
Nigdy nie poznałem ojca.
Po ostatnich wydarzeniach nawet ci zazdroszczę.
Koalicja Planet się tobą zainteresuje.
W kosmosie szykuje się walka o władzę.
W jakim sensie?
Chcą zjednoczyć wystarczająco dużo światów,
by powstrzymać Viltrumitów.
Rzecz w tym,
że pierwszy raz Viltrumita porzucił przypisaną mu planetę.
To szaleństwo.
To się po prostu nie zdarza.
Może na taką przewagę liczyliśmy.
Pewnie. Daj mi znać, jeśli mogę w jakiś sposób pomóc.
Dlaczego się uśmiechasz?
Po prostu myślę o wszystkim, co przeszedłem.
Jakie to przytłaczające.
To, że to część czegoś znacznie większego, sprawia,
że wszystko wydaje się bardziej możliwe do przejścia.
Sam nie wiem. Jest mi lżej.
Może to będzie łyżka dziegciu... Tak mówicie na Ziemi?
Ale gdy Viltrumici dowiedzą się,
że twój ojciec zwiał, będą cię szukać.
Gdy raz już postanowią zdobyć planetę, to nie odpuszczają.
Będę gotowy.
Mam taką nadzieję. Co tymczasem zrobisz?
Pewnie skończę liceum.
W porządku. To dobry plan.
Co to jest liceum?
Napisy: Marcin Jan Chojnowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Tomasz Robaczewski