ANTERIORMENTE
É hora de botar o paxaro do niño.
Mark Grayson.
Necesito axuda.
Chámome Nuolzot.
Son do planeta Thraxa.
Teño que marchar unhas semanas.
Ao espazo.
Amber, eu...
Quérote.
Somos coma outros grupos.
Era hora de que alguén actuase e fixese algo.
Os poderes non te fan unha heroína.
Fante perigosa.
- Donald? - Que lle pasaría?
Queimei medio corpo axudándoche a mutilarte.
El pensa que hai un espía.
Perdóame, Allen.
Non podo sandar porque matou a Alana
e os Gardiáns, e case mata o meu fillo.
- Non sabía quen era. - Deberías.
Ola, fillo.
Canto tempo.
Papá?
Espera!
Non sei quen es, pero salváchesnos a vida.
E se quedas?
Dinos o teu nome.
De onde vés?
Ola, fillo.
Canto tempo.
Papá?
Eu... boteite en falta.
Fuches ti?
Trouxéchesme aquí?
Si.
Os thraxáns din que necesitan axuda.
E necesítante.
Por que?
É complicado.
Ven comigo e...
Non. Por que me mentes outra vez?
Mataches moitas persoas.
Si.
Por que pensas que querería volverte ver?
Insultaches a mamá.
Mark, preciso a túa axuda.
Obrigáchelos a facelo?
- E ata me mentiron. - Escoita...
Non teño nada que escoitar.
Mark...
Cometín un erro.
E pensei en ti todos os días dende...
Un erro?
- Fillo... - Non me chames así!
Que queres que diga, Mark?
Podías empezar con "síntoo"!
Sabes o que? Non te molestes.
Non significaría nada.
Que goces dos teus amigos.
Igual aínda non te coñecen coma min.
Que che dean.
- Non chegarás só á casa. - Xa verás.
Mark, son moitos quilómetros e non sabes o camiño.
Nunca te orientaches ben.
Volve e falamos.
- Por favor. - E se non vou?
Vasme arrincar os dentes?
Enviareite para a casa.
- Pero tes que ver algo. - Non.
Nuolzot non che mentiu.
A súa xente necesita axuda.
Direiche por que.
Non me importa.
Sei que non é certo.
Cinco minutos.
Por eles, non por ti.
Entón conquistaches este planeta.
Xenial.
Non conquistei os thraxáns.
Pedíronme que fose o seu emperador.
Emperador, conquistador. Tanto ten.
Mark, benvido á nosa casa.
- O meu home faloume moito de ti. - Andressa.
Que carallo pasa?
Falei de máis?
- Sei que che sorprende... - Non me digas?
Estás casado con mamá!
Non podo volver á Terra, Mark.
Nunca.
A vida que tiña rematou.
Moi ben.
Remataches con mamá e coa Terra.
Está ben sabelo.
Alégrame ver o ben que che vai sen nós.
Non quería amosarche iso.
E que máis...?
Mark...
Quen é ese?
O teu irmán pequeno.
Ten que ser...
INVENCIBLE
...unha broma.
CAFETERÍA
NOLAN GRAYSON HOME E PAI QUERIDO
Por que eu?
Puideches conquistar a Terra.
Por que casaches comigo?
Foi para ser cruel?
Para... facer dano?
Todo o que construímos.
Vinte anos.
E nada foi real.
Nada.
Ti non eras real.
Só Mark.
E case mo quitas tamén.
Nunca te coñecín, non si?
Nunca te coñecín.
Por que eu?
Benvido ó mundo dos vivos, clon.
Esta vez non.
Non. Eu estaba alí.
Lembro a máquina, a Angstrom, a explosión.
Claro que o lembras.
Tes os meus recordos, as miñas vivencias porque...
Son o clon.
Por primeira vez sabemos quen é o orixinal e quen é o débil.
Isto será moito mellor.
Debbie, son Donald.
O mellor é que o profesor nin sequera pasa lista.
Podes ir, non ir, durmir...
É coma se...
Fósemos adultos?
Sabes que pagas por estar aquí, non si?
Xa lle quitas toda a graza.
Amber!
Ei, William!
Meu Deus! Eve!
A miña superheroína que non é superheroína favorita.
Todo ben?
Si, está...
todo ben.
Envieille unhas mensaxes a Mark pero non lle chegan.
Sabedes onde está?
A ver.
Lembras O Can Espiritista?
Si.
Pois é un becho doutro planeta que fala.
Quen o diría.
Eu non.
Mark está nunha misión ou algo así no espazo.
Tiña présa e non me contou moito.
Xa hai unha semana.
É o que pasa cando saes cun superheroe, non?
Sorte que é guapo.
Ti estás ben?
Foi... unha semana longa.
Veña. Vaiamos tomar un café e falamos.
Pero vós non tendes clase?
Willian dicíame que a mellor parte disto é non ir ás clases.
Así é.
É moi liberador.
Coma ir sen calzóns.
Amber!
William!
Vides?
Non, estou ben.
Deberiades ir.
Mañá pola mañá.
Brunch, vale?
Non digas que non.
Vémonos na residencia ás 9:00?
Si, gustaríame moito.
A túa casa da árbore está lonxe.
Tes onde durmir?
Teño un sitio na cidade.
Non... Non sei que dicir.
Unha nova muller, un fillo.
Substituíchesnos.
Pero son, xa sabes, bechos.
Non é certo.
Mamá estao pasando moi mal,
e ti xa estabas cun saltón
- pouco despois. - Non foi así.
Ten máis de seis meses.
- O que quere dicir... - Teñen unha bioloxía diferente.
Non te substituín, Mark, nin a túa nai.
Estaba perdido cando marchei da Terra.
Atopei esta xente.
Salvei vidas.
Tiña de novo un propósito.
Sentinme ben quedando e axudando.
Entón agora es dos bos, non?
Aquí, non na Terra.
Non tes que perdoarme.
- Ben. - Pero el é inocente.
Inocente?
As regras sobre a reprodución son simples.
Regras... Xesús!
Só podemos procrear con especies xeneticamente similares.
Coma os humanos.
Mira, ti es todo un viltrumita.
Pero non son un monstro.
Xa deben saber que deixei o posto.
Localizaranme e atoparán este planeta.
Cando o fagan, pensarán que teu irmán é inferior...
e matarano.
Non podo paralos só.
Pero podemos paralos xuntos.
Case me matas e mentíchesme para que viñese ata aquí.
E queres que me arrisque
para salvar un rapaz que tiveches con outra muller?
É teu irmán, Mark.
Non me podes botar a culpa
logo do que fixeches.
O que fixen na Terra foi...
imperdoable.
Pero teu irmán e esta xente morrerán se non os axudamos.
O carallo!
Están en perigo por ti!
É culpa túa, non miña.
E agora pídoche que me axudes a salvalos.
Que che dean.
É dicir...
que che dean.
Son boa xente.
Como...
Como vou axudar?
Non puiden contigo.
Podemos adestrar agora mesmo.
Prepararte para o que vén.
Mark?
Estou pensando.
Que... Que foi iso?
Non, é moi pronto.
- Precisamos tempo. - Nolan?
- Meu Deus. - Merda. Son...?
Soldados viltrumitas.
Mark, lévaos a un lugar seguro.
- Onde? - Diracho Andressa.
Vai. Non hai tempo.
Vale.
Perdoa. Papá?
Vai!
Ben.
Vamos.
Veña.
Deberías gardar mellor as cousas, Robot.
Killcannon, escolliches a noite equivocada para roubar aquí.
Atom Eve.
Pensei que deixaras este sitio.
A ti tamén te deixaron atrás.
Foi unha semana moi longa.
Deixa iso onde estaba
e non che darei unha malleira.
Que che parece?
Queres isto?
Ven e cólleo.
Resposta equivocada, mamalón.
Non vexo nada.
Sigue.
Máis abaixo.
Alí.
Que é este sitio?
Son as covas de Roclaine.
Quen era ese?
Un explorador?
Non o sei.
Os meus usaron estas covas
como refuxio en tempos de violencia.
Estaremos seguros.
Oe...
Non me dixeches o seu nome.
Deixamos que eles escollan os seus nomes cando son adultos.
A esperanza de vida non é coma a dos humanos.
Vivimos un dos vosos anos.
Un ano?
De verdade.
Nunca me pareceu pouco.
Nolan di que facemos certas cousas máis rápido ca vós.
Medrar.
Aprender.
Amar.
Os xenes de teu pai fan que o noso fillo medre amodo.
Pero esperamos que fale xa calquera día.
Nolan e eu...
Non é como ti pensas.
Que queres dicir?
Non quixen substituír a túa nai.
Xa, non quería dicir iso.
Teu pai salvoume.
A min e a moitos outros.
Ao principio, foi difícil coñecelo.
Estaba moi... ferido,
moi encerrado despois do que pasou na Terra.
Namoreime antes de saber a súa historia.
Cando souben de ti e de túa nai,
eu estaba namorada...
Como din os humanos?
Ata a medusa?
Medula.
Ata a medula.
Sei que non é culpa túa...
Pero doe.
Nolan quérete moito.
Aínda que a ti non cho di,
díxomo a min.
Entón é certo.
Nolan tivo un fillo cunha muller da Terra.
Que queres?
A ti.
Se loitas ben, igual te podes unir ao Imperio.
Se non, morrerás.
Non te achegues.
Avísote.
Igual non...
Nolan tivo outro fillo?
Con esta criatura repugnante?
Corre.
Corre!
Seguro que es fillo de Nolan?
E non un becho coma estas criaturas?
Deixa os meus fillos, Lucan.
Coñecías as consecuencias cando os tiveches.
Deshonraches a túa xente.
Mereces morrer.
Seino.
Mark?
Andressa?
Papá!
Estades ben?
Estamos ben.
Mark protexeunos.
Ben.
Andressa, intérnate na cova.
Mark, ven comigo.
Hai dous máis.
Disparar.
Cando o teu brazo é unha arma, só tes un truco.
É un bo truco.
Esta noite non.
Que pasa?
Xa remataches?
Érguete.
Iso é.
Veña, aínda non rematamos.
Nin de chiste.
Ai, non!
Merda!
Non!
Si!
E agora quen rematou?
Merda!
Axuda!
Necesito axuda!
Mira se hai pulso.
Están ben?
Por favor.
Por favor, axúdadeos.
Debbie?
Estás na casa?
Podo entrar?
Art?
Chamei, pero non colliches.
Só quería saber como estabas.
Estás ben?
Estou ben. Só...
Non estou ben.
Eu tampouco.
Despois de todos estes meses aínda non o entendo.
Foi todo unha mentira?
Todo?
Non o sei.
Despois de tirar esta foto, Nolan tivo que ir
loitar contra un monstro ou extraterrestre ou algo.
Ensineille eu a Mark a montar.
Non sei por que boto de menos a Nolan.
Nunca estaba.
Sempre pensei que ti eras a forte para levar a vida que levabas.
Crías que eu era forte?
Nolan ten superpoderes.
É indestrutible.
Iso non é forza.
Ten o camiño sinxelo.
Ti, ti tes forza.
Vivir con Nolan, enfrontarte a el, criar a Mark como o criaches.
É por ti polo que seguimos vivos
e non somos escravos ou algo peor.
Ti mesma o dixeches.
Nolan sempre estaba loitando e fixeches que as cousas funcionasen sen el.
Agora é oficial.
Non o necesitas.
Nunca o fixeches.
VIXILANCIA DE GRAYSON
ACCESO DENEGADO AUTORIZACIÓN NECESARIA
Correde!
Foi unha honra, señor.
Con quen falas...?
Ai, non.
Papá?
Por que?
Por que me importan?
Son débiles.
Viven pouco.
Nin son unha especie.
Non deberían importarme.
Pero non teñen por que morrer.
Ti non o entendes!
Non debería sentirme así!
Isto é mellor?
Así te deberías sentir na Terra.
Aí está o gran Nolan.
Vexo que Lucan te atopou primeiro.
Alégrame que non te volveses débil.
Lucan era débil.
Agora está morto.
Entón merecía morrer.
Coma estes bechos.
Case nin os tocas e xa morren.
Matareivos polo que lles fixestes.
Pois faino.
Espera, non temos que...
Xa que es o fillo de Nolan, serei rápida.
Deberías preocuparte por ti, Nolan.
Aí o tes.
Díxenche que sería rápida.
Non rompo as miñas promesas.
Por que te preocupas, Nolan?
Se o teu fillo morre é que nunca mereceu vivir.
Falar non te manterá vivo, Vidor.
Mark, que fas? Está acabando contigo.
Xa. Deime de conta.
Loitas coma na Terra. Isto é diferente.
Non te conteñas ou farás que nos maten.
Non me conteño.
Si que o fas.
Intenta matarte, Mark.
Se ti non a intentas matar, morrerás.
Non penses, actúa.
Loita coma un viltrumita.
Non.
Eu non mato xente.
Se non o fas, morreremos todos.
Ti, eu, teu irmán e todos os thraxáns do planeta.
Lembra o que che dixen.
Por fin.
Diría que loitaches ben, pero...
Arrepínteste de atacar a miña familia?
Si?
Papá!
Mark...
Estás ben?
Non.
Tranquilo.
Xa rematou.
Déixame ver.
Papá!
A próxima vez que mates alguén...
asegúrate de que está morto.
Está feito.
Debbie, pénsao.
Xa o pensei.
Levo toda a noite pensando.
Non quero os cartos de Nolan.
Os teus cartos. Xa non.
Os superviventes de Chicago necesítanos.
E se non llelos podes entregar, fareino eu.
Claro, buscarei a forma de dárllelos.
Pero creo que cometes un erro.
Agradézoche o que fixeches por Mark e por min.
Estabamos mal e axudáchesnos.
Pero non recibes nada gratuitamente.
E moito menos se iso vén de ti.
Debbie?
Non protestarías tanto se os cartos
non fosen a forma de controlarnos a Mark e a min.
Se os collemos, estamos en débeda.
E non quero sentirme así.
- Se cambias de idea... - Non.
Papá?
Mark, non esquezas todo o bo que fixen.
O meu traballo.
As miñas accións.
Os meus libros.
Le os libros, Mark.
O HOME COA ARMA INVENCIBLE
Amber Vés ou non?
Grazas a Deus.
Donald, onde raios estás? Temos un problema.
Ben, estás vivo.
Meu pai.
- Que fas...? - Non fales.
Escoita.
Son o xeneral Kregg.
Sobreviviches á primeira batalla
e demostraches que mereces ser un viltrumita.
Que te fodan...
Executaremos a teu pai, e ti volverás á Terra.
Continuarás a súa misión e prepararás o planeta para nós.
Sei que igual non che gusta.
Es moi solidario.
Entón direicho así.
Podes matar uns cantos humanos para que se rendan
ou nós mataremos millóns
se chegamos e o teu planeta aínda se rebela.
Comprobaremos os teus progresos.
E, a diferenza de teu pai, nós non cambiamos de parecer.
Sorte na túa misión.
Xa é hora.
Cables soltos.
Mala soldadura.
O claro traballo dun clon.
Pero... servirá.
Si, rei Mauler.
Non sei como non o pensei antes.
Por que ter só un estúpido clon se podo ter moitos máis?
Espero que un de vós cociñe mellor.
Por iso o teu estufado está tan malo.
Nin sequera sabes facer limoada.
O meu estufado está bo, apampado.
E tamén a limoada.
Cando non lle engado unha micotoxina, claro.
Ás veces as cousas son como son por unha boa razón.
Subtítulos: Paula Maneiro Torreira
Supervisora creativa: Abraham Díaz López