POPRZEDNIO
Czas wypchnąć pisklę z gniazda.
Mark Grayson.
Musisz mi pomóc.
Nazywam się Nuolzot.
Jestem z planety Thraxa.
Muszę zniknąć na kilka tygodni.
Lecę w kosmos.
Amber...
Kocham cię.
Nie różnimy się od innych grup.
Najwyższy czas, żeby ktoś olał biurokrację i coś zrobił.
Twoje moce nie czynią cię bohaterką.
Robią z ciebie zagrożenie.
- Donald? - O co mogło chodzić?
Stopiła mi się połowa ciała, żebyś ty mógł się okaleczyć.
Thaedus myśli, że mamy kreta.
Wybacz mi, Allen.
Czas mi nie pomoże, bo zamordował Alanę
i innych Strażników, i niemal zabił syna.
- Nie wiedziałam, kim jest. - Powinnaś była.
Witaj, synu.
Kopę lat.
Tato?
Poczekaj!
Nie wiem, kim jesteś, ale zawdzięczamy ci nasze życie.
Zostań.
Jak się nazywasz?
Skąd pochodzisz?
Witaj, synu.
Kopę lat.
Tata?
Tęskniłem za tobą.
Zaplanowałeś to?
Zwabiłeś mnie tutaj.
Tak.
Myślałem, że Thraxanie proszą o pomoc.
Bo to prawda.
Czemu?
To skomplikowane.
Chodź ze mną i...
Nie. Czemu znów mnie okłamałeś?
Zabiłeś tysiące ludzi.
Tak.
I myślałeś, że będę chciał cię widzieć?
Upokorzyłeś mamę.
Potrzebuję twojej pomocy.
Ty ich do tego namówiłeś?
- Żeby też mnie okłamali... - Słuchaj...
Nie muszę cię słuchać.
Mark...
Popełniłem błąd.
I myślałem o tobie każdego dnia, odkąd...
„Błąd”?
- Synu... - Nie nazywaj mnie tak!
Co mam ci powiedzieć?
Mógłbyś zacząć od „przepraszam”!
Wiesz co? Daruj sobie.
I tak by nic nie znaczyło.
Masz nowych przyjaciół.
Jeszcze się na tobie nie poznali.
Pierdol się.
- Sam nie wrócisz do domu. - Zdziwisz się.
To miliony kilometrów, a ty nie znasz drogi.
Nawigacja nigdy nie była twoją mocną stroną.
Wróć. Porozmawiamy.
- Proszę. - A jeśli odmówię?
Znów powybijasz mi zęby?
Załatwię ci statek do domu.
- Najpierw musisz coś zobaczyć. - Nie.
Nuolzot cię nie okłamał.
Oni potrzebują twojej pomocy.
Powiem ci dlaczego.
Mam to gdzieś.
Wiem, że to nieprawda.
Pięć minut.
Dla nich, nie dla ciebie.
Więc podbiłeś to miejsce zamiast Ziemi.
Ekstra.
Nie podbiłem Thraxan.
Poprosili mnie, bym został ich cesarzem.
Cesarz, zdobywca. Co za różnica?
Witaj w naszym domu, Mark.
- Mąż tyle mi o tobie opowiadał. - Andresso...
Co tu się odpierdala?
Źle się wyraziłam?
- Wiem, jesteś zaskoczony... - Mało powiedziane.
Twoją żoną jest mama!
Nie mogę wrócić na Ziemię, Mark.
Nigdy.
Tamto życie dobiegło końca.
Dobrze.
Skończyłeś z mamą i Ziemią.
Dobrze wiedzieć.
Mega się cieszę, jak dobrze ci się bez nas żyje!
Nie to chciałem ci pokazać.
Co innego mógłbyś...
Mark...
Kto to?
Twój młodszy brat.
To chyba jakiś...
NIEZWYCIĘŻONY
...jebany żart!
KAWA
NOLAN GRAYSON – UKOCHANY MĄŻ I OJCIEC
Dlaczego ja?
Mogłeś zająć Ziemię, kiedy chciałeś.
Czemu się ze mną ożeniłeś?
Chciałeś być okrutny?
Kogoś skrzywdzić?
Tyle zbudowaliśmy.
Dwadzieścia lat.
Wszystko było kłamstwem.
Wszystko.
Nie byłeś naprawdę.
Tylko Mark.
Jego też niemal mi odebrałeś.
Nigdy cię nie znałam, prawda?
Nie miałam o tobie jebanego pojęcia.
Dlaczego ja?
Witaj w świecie żywych, klonie.
Nie tym razem.
O nie. Byłem tam.
Pamiętam maszynę, Angstroma, wybuch.
Oczywiście, że pamiętasz.
Masz wszystkie moje wspomnienia, moje doświadczenia, bo...
Jestem klonem.
Po raz pierwszy wiemy dokładnie, kto jest oryginałem, a kto podrzędnym.
Tak będzie o niebo lepiej.
Debbie, tu Donald.
Nie mogę uwierzyć, że profesor nie sprawdza obecności.
Możesz przyjść albo nie, zaspać.
Traktują nas...
Jak dorosłych?
Wiesz, że płacisz za te studia?
Wysysasz radość z wagarowania.
Amber!
Hej, William!
Rany! Eve!
Moja ulubiona nie-super superbohaterka.
Wszystko w porządku?
Tak, jest...
w porządku.
Pisałam do Marka, ale wiadomości nie dochodzą.
Wiecie, gdzie jest?
Pamiętasz może
Spirytystycznego Psa?
Tak.
Okazuje się, że jest gadającym kosmitą z obcej planety.
Kto by pomyślał?
Nie ja.
Mark jest na misji w kosmosie czy coś w ten deseń.
Niewiele mi wyjaśnił, bo się spieszył.
To było tydzień temu.
Tak to jest, jak się jest z superbohaterem.
Ma fart, że jest ciachem.
Na pewno wszystko OK?
To był długi tydzień.
Chodź. Pogadamy przy kawie.
Nie macie zajęć?
William właśnie mi mówił, że na studiach najlepsze jest wagarowanie.
No przecież.
Czuję się wyzwolony.
To jak nienoszenie majtek.
Amber!
William!
Idziecie?
Nic mi nie jest.
Powinniście iść.
Jutro rano.
Brunch, dobrze?
Zgódź się.
W akademiku o dziewiątej?
Jasne, chętnie.
Twój domek na drzewie jest strasznie daleko.
Masz gdzie się przekimać?
Mam miejscówkę w mieście.
Nawet nie wiem, co powiedzieć.
Nowa żona, dziecko.
Zwyczajnie nas zastąpiłeś.
Robale to jedyna nowość.
To nieprawda.
Mama przeżywa na Ziemi piekło,
a ty w dwie sekundy przerzuciłeś się
- na świerszcza. - To nie było tak.
Ma o wiele więcej niż pół roku.
- To znaczy, że... - Thraxanie mają inne organizmy.
Nie zastąpiłem cię, Mark, ani twojej mamy.
Gdy opuściłem Ziemię, byłem zagubiony.
Znalazłem ten naród.
Ocaliłem kilka istnień.
Znów miałem cel.
Chciałem tu zostać i im pomóc.
Teraz jesteś zbawicielem?
Może tutaj, bo nie na Ziemi.
Nie musisz mi wybaczać.
- Świetnie. - Ale on nie jest temu winien.
Czemu nie jest winien?
Zasady rozpłodowe Viltrumitów są dość proste.
Rozpłodowe... Chryste!
Mamy prawo do prokreacji tylko z genetycznie podobnymi gatunkami.
Na przykład z ludźmi.
Spójrz na siebie. Jesteś Viltrumitą niemal w każdym calu.
Tyle że nie jestem potworem.
Viltrum już wie, że opuściłem posterunek.
Będą mnie szukać i znajdą tę planetę.
A kiedy to zrobią, uznają twojego brata za niegodnego...
i go zabiją.
Sam ich nie powstrzymam.
Razem damy im radę.
Prawie mnie zabiłeś, potem okłamałeś, by mnie tu ściągnąć.
A teraz mam ryzykować życie,
by ocalić dzieciaka, którego spłodziłeś, zdradzając mamę?
To twój brat, Mark.
Nawet nie próbuj.
Nie po tym, co zrobiłeś.
To, co zrobiłem na Ziemi, jest...
niewybaczalne.
Ale bez twojej pomocy twój brat i cała reszta zginą.
Co za gówno!
Ty jesteś temu winny!
Sam podpisałeś ich wyrok śmierci!
A teraz proszę cię, byś pomógł ich ocalić.
Pierdol się.
Jak możesz...
Zwyczajnie się pierdol.
To dobry naród.
Jak...
Jak mogę pomóc?
Nie mogłem cię pokonać.
Możemy zacząć trening od zaraz.
Przygotować cię.
Mark?
Zastanawiam się!
Co to było?
Nie, jest za wcześnie.
- Potrzebujemy czasu. - Nolan?
- O Boże. - Ja pieprzę. Czy to...
Viltrumiccy żołnierze.
Ukryj Andressę i brata.
- Gdzie? - Andressa ci powie.
Ruszaj. Nie ma czasu.
Dobrze.
Czekajcie. Tato?
Leć!
W porządku.
Dawaj.
Powinieneś lepiej się spakować, Robocie.
Killcannon. Nie mogłeś wybrać gorszej nocy na obrabowanie tego miejsca.
Atomowa Eve.
Myślałem, że porzuciłaś tę ruderę.
Najwyraźniej ciebie też zostawili.
To był długi tydzień.
Odłóż własność Robota,
to nie spuszczę ci srogiego łomotu.
Umowa stoi?
Chcesz to odebrać?
To weź to sobie.
Zły wybór, dupku.
Nic nie widzę.
Leć dalej.
Niżej.
Tam.
Co to za miejsce?
Jaskinie Roclaine'a.
Kto to był?
Jakiś odkrywca?
Nie jestem pewna.
Kryliśmy się w tych jaskiniach
w czasach pożogi i wojny.
Tu jest bezpiecznie.
Zdaje się...
że nie wiem, jak on ma na imię.
Dzieci same wybierają sobie imię, gdy osiągają pełnoletność.
Thraxanie żyją krócej od ludzi.
Tylko wasz jeden rok.
Tylko rok?
Poważnie?
Dla mnie to nie jest krótko.
Z tego, co mówi Nolan, pewne rzeczy robimy szybciej niż twój gatunek.
Rośniemy.
Uczymy się.
Kochamy.
Geny twojego ojca spowolniły starzenie się naszego syna.
Ale spodziewamy się, że wkrótce zacznie mówić.
Nolan i ja...
To nie jest tak, jak myślisz.
Jak to?
Nie chciałam z premedytacją zastąpić twojej matki.
Nie sugerowałem tego.
Twój ojciec ocalił mi życie.
Mnie i wielu innym.
Na początku był nieprzystępny.
Był bardzo zraniony,
zamknięty w sobie po tym, co zaszło na Ziemi.
Zauroczyłam się, nim poznałam jego historię.
Nim dowiedziałam się o tobie i matce,
byłam już...
Jak wy to mówicie?
Zakochana po oczy.
Po uszy.
Zakochana po uszy.
Nie jesteś niczemu winna...
ale to nadal boli.
Nolan cię kocha i tęskni.
Nie może ci tego powiedzieć,
ale mi się zwierzył.
Więc to prawda.
Wspaniały Nolan spłodził dziecko z Ziemianką.
Czego chcesz?
Ciebie.
Jeśli dobrze zawalczysz, przyjmiemy cię do Imperium.
Inaczej umrzesz.
Cofnij się.
Ostrzegam cię.
Może mnie nie...
Nolan spłodził kolejne dziecko?
Z tymi obrzydliwymi stworami?
Uciekajcie!
Biegiem!
Jesteś pewien, że jesteś synem Nolana?
A nie insektem jak te stworzenia?
Wara ci od moich dzieci, Lucan.
Znałeś konsekwencje, gdy je płodziłeś.
Zhańbiłeś swój naród.
Zasługujesz na śmierć.
Wiem.
Mark?
Andressa?
Tato!
Nic ci nie jest?
Nic.
Mark nas ochronił.
To dobrze.
Dobrze.
Andresso, idź w głąb jaskini.
Mark, chodź ze mną.
Jest jeszcze dwóch.
Nic tylko to strzelanie.
Jak ma się gnata za ramię, to ma się jedną sztuczkę.
To dobra sztuczka.
Ale nie dzisiaj.
Co się stało?
Wyprztykałeś się?
Wstawaj.
Właśnie tak.
Dawaj, jeszcze nie skończyliśmy.
Jeszcze do końca daleko.
O nie!
Cholera!
Nie!
Tak!
I kto się wyprztykał?
Szlag!
Pomocy!
Potrzebna mi pomoc!
Sprawdź oddech i puls.
Żyją?
Proszę.
Błagam, pomóżcie im.
Debbie?
Jesteś w domu?
Mogę wejść?
Art?
Dzwoniłem, ale nie odbierasz.
Chciałem sprawdzić, jak sobie radzisz.
Trzymasz się?
Tak, tylko...
że nie.
Ja też nie.
Minęło tyle miesięcy, a ja nadal nie umiem tego pojąć.
Czy to wszystko było kłamstwem?
Wszystko?
Nie wiem.
Po tym, jak zrobiłam to zdjęcie, Nolan musiał lecieć,
by walczyć z jakimś potworem albo obcym, albo Bóg wie czym.
Ostatecznie sama uczyłam Marka jeździć.
Nawet nie wiem, czemu tak za nim tęsknię.
Prawie go nie było.
Zawsze podziwiałem cię za siłę, z jaką kierujesz swoim życiem.
Myślałeś, że byłam silna?
Nolan ma supermoce.
Jest niezniszczalny.
To nie jest siła.
To ułatwienie.
Ty masz prawdziwą siłę.
Żyłaś z Nolanem, postawiłaś się mu, dobrze wychowałaś Marka.
Szlag, to dzięki tobie żyjemy wolni,
a nie zniewoleni albo i gorzej.
Masz rację.
Nolan zawsze z czymś walczył i sama się o wszystko zatroszczyłaś.
Teraz to oczywiste.
Nie potrzebujesz gnojka.
I nie potrzebowałaś.
MONITORING GRAYSONÓW
ODMOWA DOSTĘPU
Uciekajcie!
To był dla mnie zaszczyt.
Do kogo mówisz...
O nie.
Tato?
Dlaczego?
Czemu mi na nich zależy?
Byli słabi.
Krótko żyli.
To podgatunek.
Nie powinni mnie obchodzić.
To nie znaczy, że powinni umrzeć.
Nie rozumiesz!
Nie powinienem się tak czuć!
Jak to ma być lepsze?!
Tak powinieneś był czuć się na Ziemi.
Oto Wspaniały Nolan!
Widzę, że Lucan znalazł cię pierwszy.
Cieszę się, że nie zmiękłeś.
Lucan był słaby.
Teraz nie żyje.
Zatem zasłużył na swój los.
Jak te owady.
Ledwo je tkniesz, a już giną.
Zabiję cię za to, co im zrobiłeś.
Czekam.
Chwila. Nie musimy...
Ponieważ jesteś synem Nolana, zrobię to szybko.
Lepiej martw się o siebie, Nolan.
Proszę bardzo.
Obiecałam, że będzie szybko.
Zawsze dotrzymuję obietnic.
Co cię tak martwi?
Jeśli twój syn umrze, nigdy nie zasługiwał na życie.
Gadanie nie utrzyma cię przy życiu, Vidor
Co ty wyrabiasz? Nie dajesz jej rady!
No. Zauważyłem.
Walczysz, jakbyś był na Ziemi. Tu jest inaczej.
Nie powstrzymuj się. Inaczej obaj zginiemy.
Nie powstrzymuję się.
Powstrzymujesz!
Ona próbuje cię zabić.
Jeśli nie zabijesz jej pierwszy, umrzesz.
Nie myśl, tylko działaj.
Walcz jak Viltrumita!
Nie.
Nie zabijam ludzi.
Jeśli tego nie zrobisz, wszyscy zginiemy.
Ty, ja, twój brat i każdy Thraxanin na tej planecie.
Pamiętaj moje słowa.
Nareszcie.
Pochwaliłabym twoją walkę, ale...
Teraz żałujesz, że zaatakowałeś moją rodzinę?
Żałujesz?
Tato!
Mark...
Jesteś cały?
Nie.
Nie martw się.
To koniec.
Niech spojrzę.
Tato!
Następnym razem, gdy kogoś zabijesz...
upewnij się, że nie żyje.
Skończyliśmy.
Przemyśl to, Debbie.
Przemyślałam.
Nie spałam całą noc.
Nie chcę pieniędzy za książki.
Twoich pieniędzy.
Ludzie w Chicago bardziej ich potrzebują.
Jeśli nie przekażesz pieniędzy, ja to zrobię.
Oczywiście, że znajdę na to sposób.
Zwyczajnie uważam, że popełniasz błąd.
Dziękuję ci za to, co zrobiłeś dla Marka i dla mnie.
Pomogłeś nam w potrzebie.
Ale w tym świecie zawsze jest coś za coś.
Zwłaszcza, kiedy pomocy udzielasz ty.
Debbie?
Tak bardzo protestujesz,
bo te pieniądze są sposobem na kontrolowanie Marka. I mnie.
Jeśli je przyjmiemy, będziemy czuć się dłużni.
Nie chcę tak żyć.
- Jeśli zmienisz zdanie... - Nie zmienię.
Tato?
Mark, nie zapominaj, ile zrobiłem dobrego.
Mojej pracy.
Moich uczynków.
Moich książek.
Przeczytaj je.
CZŁOWIEK Z NIEZWYCIĘŻONĄ SPLUWĄ
Amber – Przyjdziesz czy nie?
Dzięki Bogu.
Donald, gdzie jesteś? Mamy problem.
Dobrze. Żyjesz.
Mój tata...
- Co robisz... - Nic nie mów.
Słuchaj.
Jestem generał Kregg.
Przeżyłeś pierwszą prawdziwą bitwę
i udowodniłeś, żeś godzien viltrumickiego dziedzictwa.
Pierdol się.
Twój ojciec zostanie stracony, a ty powrócisz na Ziemię.
Przejmiesz jego misję i przygotujesz ją na nasze rządy.
Wiem, że to może ci się nie podobać.
Znam twoje poglądy.
Dlatego ujmę to tak:
możesz zabić kilku ludzi, nakłaniając Ziemię do kapitulacji.
Albo my zabijemy miliony,
jeśli po przybyciu stwierdzimy, że ty lub twoja planeta stawia nam opór.
Wkrótce sprawdzimy twoje postępy.
I w przeciwieństwie do twojego ojca, nie zmieniamy zdania.
Powodzenia w misji.
W samą porę.
Splątane kable.
Niechlujne spawanie.
Widać, że to robota klona.
Ale obleci.
Tak, Królu Maulerze.
Że też nie pomyślałem o tym wcześniej.
Czemu tworzyć jednego głupiego klona, skoro można ich mieć o wiele więcej?
Oby jeden z was lepiej radził sobie w kuchni.
Twój bourgignon jest do kitu.
Nie potrafisz nawet zrobić lemoniady.
Mój bourgignon jest wyśmienity, gnoju.
Jak i moja lemoniada.
Kiedy nie jest nafaszerowana zmodyfikowaną mykotoksyną.
A czasem jest jak jest z zajebiście dobrego powodu.
Napisy: Marcin Chojnowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska