ANTERIORMENTE
Se alguén vai cambiar esta organización,
será o rei Lagarto.
Se eses secuids toman o poder, virán á Terra.
Perdóame, Allen.
Ola, fillo. Canto tempo.
O teu irmán pequeno.
NOLAN GRAYSON HOME E PAI QUERIDO
Nunca te coñecín.
Non o necesitas.
Necesito axuda!
Saben que deixei o posto. Localizaranme.
- Son...? - Soldados viltrumitas.
Por que me importan?
Loita coma un viltrumita.
Eu non mato xente.
Executaremos a teu pai.
Continuarás a súa misión e prepararás o planeta para nós.
É o outro fillo do emperador.
Está morto?
Móveselle o peito.
Que é ese líquido vermello?
Debe ser o seu sangue.
Ten un burato no corpo.
A cidade...
Andressa...
Podemos levarte alí.
Mark.
Nolan...
Onde está Nolan?
Levárono os viltrumitas.
Síntoo.
O desta cidade, o da xente, é todo culpa nosa.
Mark, ti salváchesme.
E a teu irmán.
Se nós non estivésemos aquí,
nada disto pasaría.
Se teu pai non estivese, eu non tería un fillo.
Se ti non estiveses...
estariamos mortos.
A vida dos thraxáns é curta.
Nós non culpamos a ninguén,
só miramos cara a adiante.
Reconstruiremos isto, Mark. Asegúrocho.
Mark Grayson.
Ei, Nuolzot!
Teño boas novas.
Amañamos unha nave para levarte á casa.
Podes volver ao teu planeta e ao teu centro para beber e aprender.
Grazas, pero non podo marchar.
Aínda hai moito que facer.
A cidade volverá estar completa axiña.
Os teus necesitarán a túa forza.
Hai moitos heroes na Terra.
Seguro que poden con todo.
Observade o poderoso Omnipotus!
Tremede co meu
poder ilimitado!
Non.
Ti coñeces mellor o teu planeta.
Emperatriz.
Nuolzot, xa llo contaches a Mark?
Pensei que se alegraría máis.
Os humanos confúndenme.
Alégrome moito.
Quero ver a miña nai e a miña moza.
- Pero hai moito que facer. Eu... - Xa axudaches abondo.
É hora de que volvas.
Pero teño que pedirche algo máis.
Leva a teu irmán.
Á Terra.
Que?
Que dis? Ti es súa nai.
Mark, mírame.
Mira que vella me fixen desde que chegaches.
Teu irmán medra máis rápido ca ti,
pero máis amodo ca nós.
Morrerei antes de que poida falar.
Cando estaba Nolan, non pasaba nada. Podía crialo seu pai.
Pero agora...
todos os coñecidos morrerán pronto.
Pasarán xeracións antes de que sexa adulto.
Que nai o abandonaría nunha vida así?
A meu pai iso tamén lle preocupaba.
Nolan cambioume.
Vexo a vida de xeito diferente aos demais thraxáns.
Pero para min, os vosos séculos só son un concepto.
Para ti e para teu irmán, son a vida que tendes que vivir.
Só espero que meu pai estea ben.
Eu tamén o espero.
Pero se vive, buscarate a ti, non a min.
- Espera, non... - O meu con Nolan foi especial.
Pero el saberá...
que a miña vida rematou.
Lémbrame, meu neno.
Espero que entendas por que te tiven que deixar.
Por favor.
Ti serás o único que lle quede.
E necesitará alguén...
INVENCIBLE
Grazas, Paul. Vémonos mañá.
Debbie.
Espera...
Esquecín darche isto.
É de parte de todos os da oficina.
Pola venda da casa?
Máis ou menos.
Ben...
Todos sabemos...
o duro que foi para ti.
Pero alégranos que volveses.
Grazas.
Grazas, Paul.
Ola, mamá.
Mark.
Xesús, Mark. Pasaron dous meses!
Tento non preocuparme, pero ata Cecil o fixo. É...
Quen é ese?
Non teño palabras.
Esta mañá non sabía nin sequera se Nolan estaba vivo.
Eu... Non sabía se quería que estivese vivo...
Deixou outro planeta en ruínas
e o seu... novo fillo está na miña cociña.
Levárono os viltrumitas.
Non tiña outra opción.
Claro que a tiña!
Non debeu ir a ese planeta.
Non tiña que buscar outra parella nin ter outro fillo.
Non lle importan as vidas que destrúe.
Deixa que os demais amañen todo.
Unha e outra vez.
Xa o sei.
Que imos facer con el?
Os nenos desa idade necesitan coidados.
Nin sequera ten nome.
Medra rápido.
Non será cativo moito tempo.
Podo deixar os estudos un ano e coidalo.
Que? Non! Nin de broma.
Levo fóra dous meses.
As miñas notas non van ser boas, sabes?
E cambiei moitos cueiros de camiño.
E Cecil?
Non podemos.
Ten que haber outra opción.
Coma cal?
É violeta.
Non llo darei a alguén nin quero deixar a universidade.
Pero...
Papá deixa que outros solucionen os seus poblemas.
Pero el é meu irmán e... non podo abandonalo.
Iso herdáchelo de min.
Non deixes de estudar.
Collerei uns días no traballo e coidarei del.
Xa se nos ocorrerá algo.
Pero cambia ese cueiro antes de ir a ningures.
Que alguén o comprobe.
Igual non é nada, pero revisádeo.
O informe nunha hora.
Señor, ten un minuto?
Estamos ocupados, Donald, por se non o ves.
Ten que ter tempo para... isto.
Todos fóra!
Xa escoitastes.
Necesito que marchedes.
Xa.
Ben. Tes a miña atención.
Despois do de Omni-Man o ano pasado,
estoupamos a casa de vixilancia para paralo.
Fixéchelo cando todos estaban a salvo.
Case non saes con vida.
Entón por que non o lembro?
Estabas conmocionado. Queimácheste.
Queimeime?
Así lle chama a isto?
Con todo respecto, señor, que me fixo?
Pensei que tiña acceso.
E telo, a case todo.
Luces!
Que é iso?
O que che fixemos a ti.
Algo moi moderno.
E moi caro.
Veste moito mellor do que te vías antes.
Como?
Tiveches sorte.
O corpo de Omni-Man protexeute da explosión.
Cando te sacamos, o cerebo estaba intacto.
O resto, non tanto.
O resto?
Cecil, que raios son agora?
Es ti.
Pero mellor, máis forte.
Vivo.
Non o lembro, non lembro nada.
Todos o sabían e eu non?
O TEPT é complicado. Pensamos que era o mellor.
Mellor para ti.
Non tiñas dereito.
Que queres, Donald?
Preferías morrer?
Coñeces o mundo no que vivimos, o traballo.
Non hai tempo para preocupacións.
Preocupacións?
Chámaslle así?
Xesús, Cecil. Sabía que eras frío, pero non sabía que eras...
Señores?
Que?
CONSCIENCIA TOTAL - UNHA VIDA FILOSÓFICA DOUTOR CARL SPACKLER
Xa é filosofía abonda para hoxe.
Desde cando pechas a ventá?
Mark. Cago no demo!
Empecei a pechala cando ese becho xigante apareceu.
- Salváchelos dos meteoritos? - Meteoritos?
Certo.
Si e non.
Foi... foi raro.
Para min.
Si, xa me imaxino.
Estiveches moito tempo.
Unha eternidade.
Tes que ir falar co decano, por certo.
Algo sobre o período de proba?
Dixeches que me cubrirías.
E fíxeno. Un tempo.
Dous meses, Mark.
Ninguén pode inventar tantas escusas.
Que pasou?
Moitas cousas.
Vin a meu pai.
A teu pai?
Xa che contarei.
Pero teño que ir ver a Amber.
Iso, abandóname pola túa moza, si?
Así terás tempo para poñer outra vez os meus pósters.
Todos!
E? Cando me ías contar que volviches?
A ver... non é que non o soubeses.
Díxenche que non foses.
Foron dous meses. E agora nin me avisas?
Quería ver a miña nai e a miña moza antes.
Tiñamos un trato, Mark.
Prometiches cumprir as miñas ordes.
Non podes escoller cando facelo.
Salvei milleiros de vidas, Cecil.
E aquí parece que todo está ben.
Si.
Estupendamente.
Os Gardiáns case morren
mentres ti paseabas con bechos espaciais.
O que fixen, o que descubrín, era importante.
Ti xa o sabes, non?
Vixiamos a Debbie para protexela.
Supervisión pasiva. E ás veces escoitamos máis.
Non o podo crer.
E enfádaste porque non te avisei?
Non preciso facelo.
Tes cámaras na de miña nai.
Non son cámaras.
Non fariamos iso.
Ben, xa que sabes todo,
vou ver a miña moza, como tiña pensado.
Por min ben.
Recolleremos o fillo de Nolan.
Non podes.
Que vas facer? Deixalo con túa nai?
É un extraterrestre.
Nós coidaremos mellor del.
É meu irmán, non un experimento.
Dilles que non vaian!
Xa están de camiño.
Que se deteñan!
Xa!
Irei mañá.
Moi ben.
A túa nai encantaralle coidar do fillo do seu ex.
Xa vou.
Mark!
Meu Deus, volviches.
Boteite en falta.
Non pensaba estar fóra tanto tempo.
Leváronme a un planeta...
...rio en Filadelfia cando, xa sabes, fun visitar a miña tía.
Rapaces, este é o meu mozo, Mark.
Leva un tempo fóra por asuntos familiares.
Mark, eles son Bridget, Jannie e Corei.
Ola, rapaz. Alégrame coñecerte.
Vaia, así que é real.
Pensei que Amber só quería librarse dos tipos raros.
Si, si. Son moi real.
Só que non estiven nos últimos... meses.
Ben, deixaremos que faledes.
Amber, despois traemos os apuntamentos.
Encantada, Mark.
Que pasou alá?
Entón o neno está con túa nai?
Por agora.
Non sei que vou facer.
E cría que eu tivera uns meses raros.
Merda, síntoo.
Só falei de min todo este tempo.
Non, é dicir, pasáronche moitas cousas. Enténdoo.
Non, de verdade. Eu... quero saber o que perdín.
Pois a universidade non é un chiste.
Suspendín unha proba que é a terceira parte da nota.
De verdade? Ti?
Si.
Meu avó morreu.
Non o levei moi ben.
NA MEMORIA
Si, supereino.
O funeral, volver aquí...
A xente preguntaba por ti, sabes?
Non me gustou ter que mentir.
Non sabía que sería tan complicado.
Acouga.
Sabía o que había cando aceptei.
Non só o de superheroe.
Todo.
Pensei que sen meu pai
xa non me complicaría a vida, pero...
Ei.
El non pode cambiar o que sinto, tanto ten cantos planetas esnaquice.
Iso é o importante.
Alégrame que volveses.
Axuda.
Axudádeme.
Por favor.
Señor. Señor?
Está ben, señor?
Si, que pasou?
Necesita ver algo nos escáneres de grande alcance, señor.
Vaia parvada.
Podo ver na escuridade.
Se conservas os ollos, si.
Tempo.
Monster Girl, Kate, ide á ducha.
Bulletproof, Shapesmith, veña.
Inmortal, unha cousa.
Lémbroche que Monster Girl cando se transforma
vólvese máis nova.
Sei como funcionan os poderes do equipo.
Entón entendes que este adestramento non é bo para ela.
- Creei unha simulación... - Ei! Podo escoitarte, sabes?
Amanda, Inmortal non está anotando as túas transformacións.
Ese non é o seu traballo.
Nin tampouco o teu.
Xa, pero se hai forma de minorar o tempo...
Se estás así despois dunha cita,
non vai haber outra.
Ai, non!
Cancelouse a graduación?
Non me digas... Cago no demo!
Hostia.
Sabes que intentan matarnos todos os días?
Chama, por favor.
Temos un problema.
Vén de Marte, directo cara á Terra.
Intentamos chamar, pero non responden.
Igual non hai ninguén.
Pero está cheo de materia biolóxica.
Unha nave que vén de Marte?
Non sei se haberá aquí alguén que teña información sobre... Marte.
Amigos.
Teño que contarvos algo.
Non son un humano da Terra como vos dixen.
Preparádevos.
Igual non podedes asimilalo...
Sabemos que es marciano.
Pensabas que te unirías e que non o saberiamos?
Sabiádelo todos? Fillos de puta.
Pero non sabemos como chegaches á Terra nin que fas aquí.
Pois ben...
Eu nacín sendo marciano.
Moi lonxe, no planeta Marte.
Os marcianos usamos os secuids como servos
xa que non poden penetrar a nosa pel,
cousa que lles gusta moito facer.
De novo, non me gustaba vivir baixo terra.
Quería ver as estrelas.
Por aquí. Correde!
Entón, cando tiven a oportunidade...
aproveiteina.
Vin á Terra coa vosa xente do espazo.
Cando cheguei, quería facer algo bo e coñecinvos...
Espera. Que pasou co astronauta?
E ben?
Os meus estaban xusto detrás.
Pensei que o atoparían antes que os secuids.
Que o atoparían e o matarían.
Pero non o atoparon, non?
Atopouno outra cousa.
Non o sei.
Vale, ben.
Considerando a situación e esa nave que vén cara a aquí,
podemos asumir...
máis ben, podemos imaxinar que igual,
e é unha posibilidade, que igual se converteu...
no corpo onde se aloxa un grupo de secuids aterradores.
Síntoo moito.
Ben. Entón quen sabe cantas cousas desas veñen cara a aquí.
Posuíron o verdadeiro Rus
e poden posuír milleiros máis.
E é todo culpa túa.
Si, agora entendéstelo.
- Iso é malo. - Espera.
Imos crer o que di?
Mentiunos todo este tempo.
Non, antes mentía.
Agora digo a verdade.
É moi distinto.
Deixaches un astronauta americano
- morrer alí. - Que? Veña.
- Por que o toleramos? - Síntoo?
- Por que toleralo? - Calade. Todos.
Isto terá consecuencias.
A nave non pode chegar aquí.
Shapesmith é a información que temos.
Necesitámolo.
Polo de agora.
O equipo seremos eu, Bulletproof,
Black Samson, Monster Girl e... Shapesmith.
Rex, Shrinking Rae, Kate e Rudy quedaredes aquí.
É unha nave espacial.
Necesitaredes o meu coñecemento.
Estarei protexido co traxe.
Certo. Rudy, ti tamén vas.
Non o entendedes.
Hai millóns de secuids nesa nave. Igual centos de millóns.
Non abonda.
Mirade, sei que non é o habitual, pero teño unha idea.
Merda!
Sabes o que? Pasaron xa cinco anos
e teus pais aínda non amañaron o pecho da ventá.
Non quererán que te secuestren?
Non estou de humor, Rex.
E eu non vin para rirme de ti.
De verdade.
Nin para foder contigo.
Nin para o que esteas pensando.
Pero cando souben que volveras,
sabía que algo ía mal.
Non necesito compaixón, Rex.
Desde cando fago eu iso?
Viches o que fixen en Chicago?
O do parque?
Si, oín falar diso.
Raios, estragueino todo.
Case firo xente.
E pagueinas con Killcannon. E ferín xente.
Intento axudar e só provoco máis problemas.
Meus pais tiñan razón. Quen penso que son?
Todos a cagamos.
Cagala é humano.
Díxoo Shakespeare.
Inmortal, Black Samson,
o maldito Robot ou Rudy ou como se chame agora,
cagárona xa algunha vez.
Ter poderes non é sinxelo, pero facemos o que podemos.
Ata os parvos coma min.
Fai as contas, Eve.
Tes moitísimas cousas positivas.
Ensináchesmo cando nos coñecemos.
Aínda estabas mal porque os perderas.
A MIÑA FAMILIA
Case non penso neles.
Porque o superaches.
E superáchesme a min de adolescente soltándoche os meus problemas
e agochándome no teu cuarto ano e medio.
E despois centos de batallas co Teen Team.
Con todo iso, salvaches moita xente.
E cada vez fixeches deste mundo de merda, noxento e terrible,
un mundo mellor.
E tamén lle botei un ollo á parella que salvaches no río.
Vanse recuperar.
Grazas a ti.
Así que seca as bágoas, dilles a teus pais que vaian rascar o cu
e sae outra vez. Vale?
Vale.
Grazas, Rex.
E agora que queres?
Oféndesme.
Pero si, teño un pequeno favor que pedirche sobre unha nave espacial.
Moi ben.
Abre, está boísimo.
Está...
Que imos facer contigo?
Tenche que gustar algunha comida humana.
Mark! Temos porta, sabes?
Síntoo.
Ei, señor porcallán.
Que tal come?
Pois por agora odia todo.
Supoño que encaixará cos bebés humanos.
Síntoo.
Ei, onde están as cousas de papá?
Tirei case todo.
- Regaleino. - Que? Puideches preguntarme antes.
Estiveches fóra dous meses.
E non podía vivir así esperando a que volveses.
Síntoo. Que buscabas?
É que...
cando o levaron os viltrumitas, díxome que lese os seus libros.
E se agochou algo neles?
Igual entre as páxinas?
Non é bo momento, Cecil.
Síntoo. É urxente.
Mark, tes que volver ao espazo.
Que? Acabo de volver do espazo.
Ti enfadácheste por iso.
Pensa que é unha redención.
Hai unha nave chea de secuids e vén desde Marte.
- Lémbralos? - Si.
Se chegan á Terra, controlarannos para sempre.
Temos que paralos.
Claro.
Por suposto.
- Necesitas axuda co neno? - Estamos ben, grazas.
Cando volvas traballar
necesitarás xente especializada, non calquera veciño.
- Nós temos xente. - É decisión nosa.
Non túa.
Pensádeo.
Por favor.
Pero acabas de volver do espazo.
É que veñen cara á Terra.
E é grave.
Poderían ferir moita xente.
- Entón... - Ti volve san e salvo, vale?
Sempre.
Ei, Jannie. Facedes algo esta noite?
Non, está todo ben.
Só quero despexar a mente.
Invencible, non sabía que viñas connosco.
Si, parece que non tiña moita opción.
Hai sitio para máis?
Eve!
Ola.
Rex dixo que necesitabades axuda.
Pois si.
Pero serás vulnerable para eles?
Non es o único que pode crear unha armadura.
Despegamos en dous minutos.
Eu agora marcho e deixo que os astronautas valentes
entren na escuridade do espazo.
Se tedes éxito, fun eu quen vos ensinou todo.
Se non, pois estamos apañados.
Tres, dous, un.
Arrincamos.
Ben...
Igual non o sabedes nin pensades coma min,
pero son o Gardián de máis rango na Terra.
Quen o di?
Eu, agora mesmo.
É coma pedir o asento dianteiro.
Vale, primeira norma, nada de poñer caras.
Segunda norma, preparádevos porque imos descansar
ata que eses volvan.
E non hai terceira norma.
Temos que vixiar que non haxa máis ameazas.
Claro.
Seguro que hai dúas emerxencias que van acabar co mundo
ao mesmo tempo.
Non!
Gustaríame velo, Rae.
Ei, quen está aí?
Síntoo, sarxento.
Cago no demo, Jerry! Asustáchesme.
Xa, xa sei que non me toca descansar, pero non comín.
Colle o que queiras e sae...
Merda!
Veña.
Si, señor.
E lembrade que primeiro matamos, e despois facemos preguntas.
Temos un problema.
Un problema é unha oportunidade encuberta.
Queres que saiban que estamos aquí?
Pois claro.
Así aceleramos as cousas.
Meu, meu pai é imbécil,
pero ti gañas o premio ao Peor Pai.
Xa. Pero foi aínda peor ca iso.
Non estiven aí para Amber, para miña nai ou para ti.
E necesitabádesme.
Seguro que mo podes recompensar pronto.
Escoitade.
Necesitamos información sobre a nave.
Sistemas de armas,
que tipo de resistencia podemos esperar.
Así que Shapesmith contestará as vosas preguntas.
Mellor non, xa que son secretos militares marcianos.
Pero fareino.
Esa é unha nave de guerra.
É moi grande. Podería haber millóns de secuids, pero espero que non.
Son pequenos, pero teñen moita forza.
Unha nave chea de bechos con moita forza.
Xenial.
Ten que haber marcianos tamén.
Os secuids non pilotan naves.
Temos que buscar os marcianos, contactar con eles.
Si! Os meus vellos amigos.
Eles... non se alegrarán moito de verme.
Supoño que non.
Robot, como imos entrar?
Nun anaco apagarei os motores.
Como el dixo, a nave é grande
e parecerá que somos unha rocha.
Achegarémonos e faremos un burato.
- Ben. - Moi ben, pero non funcionará.
Por que non?
Os sensores son moi sensibles.
Detectarán a diferenza entre lixo e o que somos nós.
E dilo agora?
Si, dígoo agora.
E non dubidarán en lanzar mísiles cando nos vexan.
Shapesmith?
Si! Eses! Mirade, son os mísiles dos que falaba.
Non temos escudos ou algo?
Non é Star Trek. Non temos nada.
Achegádevos todos a min. Xa!
Metade pepperoni, metade cogomelos, un pan de allo e unhas ás.
Dous pans de allo!
Dous pans de allo.
Non! Ti pide, Rae.
Cecil só vén saudar.
Verdade, Cecil? A que si?
- Deus. - Precisamos un plan.
- Vou vomitar. - Pois pecha os ollos!
Tranquilos. Temos osíxeno suficiente para uns dez minutos.
Non sei se aguantarei dez minutos.
Os que poidan voar, que empurren.
Ola, amigos marcianos.
Alégrame vervos.
- Estiven na Terra e... - Terra?
Fuches ti. Ti deixaches que pasase isto!
Sei que foi culpa súa, pero nós queremos axudar.
Sodes humanos. Seredes escravos axiña.
Non somos coma os demais.
Podemos con eles. Podemos...
Que noxo.
Non!
Feito!
Comparten mente!
Os secuids saben que estades aquí.
Algunha orde, xefe?
Tomade algo
e relaxádevos.
- O rei ten un plan. - Esas son portas antinucleares.
Non se poden romper desde fóra.
Pechamos o túnel, así que non hai forma de entrar.
Agora sentamos e esperamos a que o Goberno
faga o que pidamos.
Ou se non...
Nova York.
Os Ánxeles.
Chicago.
Morrede axiña, mamalóns.
Arrefríame a pizza.
Humanos.
Pensades que podedes pararnos?
Non podedes.
Ti. Lembrámonos de ti.
Non che atravesamos a pel.
Tanto ten. Poderemos facelo con outros.
Quitádellos! É a única solución!
Hai demasiados!
Necesitamos outro plan!
Altereilles o sistema nervioso, pero axiña espertarán.
Mentres matade todos os que poidades.
Merda!
Achegádevos!
Pensei...
que estes...
eran...
moi malos!
Ei, Kate!
Lembra que quen morra primeiro paga a pizza.
Rex, Rae.
Axuda!
Aguanta!
Kate!
Meu Deus, non!
Veña, Eve. Podes facelo.
Estás tolo?
Podo usar o traxe para crear un amplificador.
Espero que os atorde o suficiente para sacar a Rus.
Pero necesito que me protexades.
Canto tempo?
Cinco minutos.
Vas pagar por iso.
Ei, mamalón!
Non queda sempre pequena.
Isto non está pasando.
Isto non está pasando!
Merda.
Es moi valente.
Pero é o valente o que sobrevive?
Ou é o que espera
a que o seu opoñente estea ferido para loitar?
Faino, malnacido.
Ti podes.
Veña, aguanta. Podes facelo!
Non aguanto.
Non, Eve!
Non estou morto.
Pensei que estaba morto.
Sentín que estaba morto. Isto...
Isto é todo unha sorpresa.
Ola?
Que alguén me saque de aquí.
Ben, xenial.
Non. Eu... síntoo.
Merda. Rompino.
Isto, supoño que...
Supoño que será caro.
Meu Deus.
Mira isto.
Alégrame verte ben, Allen de Unopa.
Si.
Ben e moi musculado.
Si.
Teño que desculparme.
Cando te trouxemos despois do ataque viltrumita,
quiteiche a máquina que te mantiña vivo
e deixei que te defendeses.
Que? Por que o fixeches?
Sabía que sen ela ou morrías ou te recuperarías e serías máis forte.
Sinto moito que arriscase a túa vida.
Pero pagou a pena.
Agora podes loitar contra un viltrumita.
Xa, dubídoo moito.
Se ata me saltou o ollo.
Lembro velo co meu propio ollo.
Foi moi raro.
Subestímaste, Allen.
Ben, eu aprecio a túa confianza,
pero non vou pedir o desquite.
E se vexo outro viltrumita, vou...
Cago no demo! Es viltrumita?
Non, son algo moito peor.
Son o único viltrumita que se rebelou contra o Imperio.
Ata que ti me falaches de Invencible.
Allen,
tes que volver á Terra
e traer a Invencible.
É a chave para acabar con isto.
Subtítulos: Paula Maneiro Torreira
Supervisora creativa: Abraham Díaz López