POPRZEDNIO
Jeśli ktoś ma postawić tę organizację na nogi,
to tylko Król Jaszczur.
Jeśli kałamarzyce wygrają, zabiorą się za Ziemię.
Wybacz mi, Allen.
Dawno się nie widzieliśmy, synu.
To twój młodszy brat.
NOLAN GRAYSON – UKOCHANY MĄŻ I OJCIEC
W ogóle cię, kurwa, nie znałam.
Nie potrzebujesz gnojka.
Potrzebna mi pomoc!
Viltrum już wie, że opuściłem posterunek.
- Czy to... - Viltrumiccy żołnierze.
Czemu mi na nich zależy?
Walcz jak Viltrumita.
Ja nie zabijam.
Twój ojciec zostanie stracony.
Przejmiesz jego misję i przygotujesz Ziemię na nasze rządy.
To pierwszy syn cesarza.
Nie żyje?
Chyba oddycha.
Co to za czerwony płyn?
To pewnie jego krew.
Ma w ciele dziurę.
Miasto...
Andressa.
Możemy cię tam zabrać.
Mark.
Nolan...
Gdzie jest Nolan?
Zabrali go Viltrumici.
Przepraszam.
To miasto, mieszkańcy... To wszystko nasza wina.
Ocaliłeś mi życie.
I bratu.
Gdyby nie ja i mój ojciec,
żylibyście w pokoju.
Gdyby nie byłoby tu twojego ojca, nie miałabym syna.
A gdyby nie było tu ciebie...
oboje byśmy zginęli.
Thraxanie żyją krótko w porównaniu do was.
Nasza cywilizacja nie szuka winnych.
Patrzymy w przyszłość.
Odbudujemy miasto. To pewne.
Mark Grayson!
Hej! Nuolzot!
Mam dobre wieści.
Skończyliśmy statek, który zabierze cię do domu.
Możesz wrócić na swoją planetę, do centrum nauki i popijaw.
Dzięki. Ale nie mogę jeszcze wrócić.
Nadal jest wiele do zrobienia.
Wkrótce miasto stanie na nogi.
Twoi ludzie potrzebują twojej siły.
Na Ziemi jest fura bohaterów.
Na pewno sobie radzą.
Oto moc Omnipotusa!
Drżyjcie przed moją
nieskończoną potęgą!
Nie.
Ty najlepiej znasz swoją planetę.
Cesarzowo.
Nuolzot. Przekazałeś Markowi wieści?
Myślałem, że się ucieszy.
Ludzie są skomplikowani.
Cieszę się.
Chcę zobaczyć mamę i dziewczynę.
- Ale tu jest tyle do zrobienia... - Wystarczająco pomogłeś.
Czas, byś wrócił do domu.
Ale muszę cię o coś poprosić.
Zabierz ze sobą brata.
Do domu, na Ziemię.
Co?
Jak to? Jesteś jego matką.
Spójrz na mnie.
Zobacz, jak się postarzałam od twojego przybycia.
On starzeje się szybciej od ciebie,
ale znacznie wolniej niż my.
Umrę, zanim będzie mógł sklecić zdanie.
Nie dbałam o to, gdy Nolan tu był. Mógł wychować go ojciec.
Ale teraz...
wszyscy, których zna, wkrótce umrą.
Nim dorośnie, przeminą pokolenia.
Jaka matka skazałaby syna na takie życie?
Ojciec też tak się o mnie martwił.
Nolan mnie odmienił.
Teraz patrzę na życie szerzej niż większość Thraxan.
Ale dla mnie wasze stulecia są nadal tylko koncepcją.
Dla ciebie i twojego brata to fakt życia.
Oby tacie nic się nie stało.
Też mam taką nadzieję.
Ale jeśli przeżyje, będzie szukał ciebie, nie mnie.
- Chwila... - Mój czas z Nolanem był wyjątkowy.
Będzie wiedział...
że moje życie dobiegło końca.
Pamiętaj mnie, dziecko.
Obyś pewnego dnia zrozumiał, czemu musiałam cię oddać.
Proszę.
Wkrótce będzie miał tylko ciebie.
Pozostanie mu tylko...
NIEZWYCIĘŻONY
Dzięki, Paul. Do jutra.
Debbie.
Poczekaj...
Zapomniałem dać ci to.
To od naszej całej agencji.
Za sprzedany dom?
Poniekąd.
Cóż...
Wszyscy wiemy...
jak jest ci ciężko.
Ale dobrze mieć cię z powrotem.
Dzięki.
Dziękuję, Paul.
Cześć, mamo.
Mark!
Jezu. Minęły dwa miesiące!
Niepokoiłam się, nawet Cecil się martwił.
Kto to?
Brak mi słów.
Dziś rano nawet nie wiedziałam, czy Nolan żyje.
Nawet nie wiedziałam, czy chcę, by żył...
Zrujnował kolejną planetę,
a w mojej kuchni siedzi jego nowy dzieciak.
Zabrali go Viltrumici.
Tata nie miał wyboru.
Bzdura.
Nie musiał lecieć na tę planetę.
A już na pewno znajdywać nowej partnerki i mieć z nią dziecka!
Nigdy nie odpowiada za zrujnowane życia.
Wszyscy inni sprzątają jego bałagan.
Raz za razem.
Wiem.
Co z nim zrobimy?
Dzieci w tym wieku wymagają stałej opieki.
Nawet nie ma imienia.
Szybko rośnie.
Zaraz przestanie być bobasem.
Może wezmę dziekankę, żeby się nim opiekować?
Co? Nie! Mowy nie ma!
Nie było mnie dwa miesiące.
I tak nie mam szans na dobre oceny.
A w drodze do domu zmieniłem furę pieluch.
A co z Cecilem?
Nie możemy.
Muszą być inne opcje.
Na przykład jakie?
Jest fioletowy.
Nie oddam go w obce ręce i nie chcę rzucać studiów.
Ale...
Masz rację. Ojciec zrzuca innym swoje problemy na głowę.
Ale jest moim bratem i nie mogę go porzucić.
Masz to po mojej rodzinie.
Nie rzucaj studiów.
Wezmę trochę wolnego w pracy i kilka dni się nim zaopiekuję.
Coś wymyślimy.
Ale nigdzie nie pójdziesz, póki go nie przewiniesz.
Sprawdźcie to doniesienie.
Może to mistyfikacja, ale nie ryzykujmy.
Raport ma być za godzinę.
Mogę prosić na słówko?
Chyba widzisz, że jestem zajęty.
Musisz znaleźć na to... czas.
Wszyscy wynocha!
Słyszeliście.
Opuścić salę.
Natychmiast.
Dobrze. Słucham cię.
Gdy Omni-Man zdradził nas w zeszłym roku,
by go powstrzymać, wysadziliśmy punkt obserwacyjny.
Zrobiłeś to, gdy reszta była bezpieczna.
Sam ledwo uszedłeś z życiem.
Dlaczego więc tego nie pamiętam?
Byłeś w szoku. Miałeś ciężkie poparzenia.
Poparzenia?
Tak to nazywasz?
Z całym szacunkiem, co mi zrobiliście?
Mam dostęp do Sali Białej.
Zgadza się. Do prawie całej.
Światła!
Co to jest?
To właśnie ci zrobiliśmy.
Najnowsza technologia.
Droga jak cholera.
Powiedzmy, że twoja wartość wzrosła.
Jak to?
Miałeś szczęście.
Ciało Omni-Mana po części osłoniło cię od wybuchu.
Po wszystkim twój mózg był nienaruszony.
W przeciwieństwie do reszty ciebie.
Reszta mnie?
Cecil, czym teraz jestem?
Jesteś sobą.
Ale lepszym. Silniejszym.
Żywym.
Nic z tego nie pamiętam.
Tylko ja o tym nie wiedziałem?
Chcieliśmy zaoszczędzić ci stresu pourazowego.
Bo tak wam pasowało.
Nie mieliście prawa.
O co chodzi, Donald?
Wolałbyś nie żyć?
Rozumiesz ten świat i swoje stanowisko.
Nie czas na egzystencjalne dylematy.
Lęki?
Tak to nazywasz?
Jezu, Cecil. Wiedziałem, że jesteś bezduszny, ale...
Przepraszam.
- Co? - Co?
ŚWIADOMOŚĆ CAŁKOWITA – ŻYCIE FILOZOFICZNE DR CARL SPACKER
Starczy na dziś filozofii.
Zacząłeś zamykać okno?
Mark. Jasna cholera!
Zacząłem je zamykać po tym, jak zjawił się tu robak przebrany za psa.
- Powstrzymałeś te meteory? - Jakie meteory?
No tak.
Tak i nie.
Sprawa się skomplikowała.
Dla mnie.
Tak myślałem.
Długo cię nie było.
Wieczność w latach studenckich.
Dziekan chce cię widzieć.
Zawiesił cię czy coś.
Obiecałeś mnie kryć.
I do czasu kryłem.
Dwa miesiące!
Tylu wymówek nie wymyślę.
Co się działo?
Sporo.
Widziałem się z ojcem.
Z twoim tatą?
Opowiem ci,
ale najpierw muszę zobaczyć się z Amber.
Jasne, olej mnie i leć do dziewczyny.
Będziesz miał czas znów pozawieszać moje plakaty.
Wszystkie!
Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć, że już wróciłeś?
Przecież o tym wiesz.
Zabroniłem ci lecieć.
Zniknąłeś na dwa miesiące i się nie meldujesz?
Najpierw chciałem zobaczyć mamę i dziewczynę.
Mieliśmy umowę.
Obiecałeś wykonywać w terenie rozkazy.
Bez wyjątków.
Ocaliłem tam miliony istnień.
Tutaj nic się beze mnie nie stało.
Jasne.
Mamy tu raj.
Strażnicy ryzykowali życie,
kiedy ty szlajałeś się z kosmicznymi robalami.
To, co tam zrobiłem, co tam znalazłem, było ważne.
Wiesz, o czym mówię.
Trzymamy oko na Debbie dla jej dobra.
Pasywny monitoring. Słowa kluczowe aktywują nasłuch.
W głowie się nie mieści.
Jesteś zły, że się nie zameldowałem?
Nie musiałem.
Masz w domu mamy kamery!
Nie mówię o kamerach.
To przesada.
Skoro już o wszystkim wiesz,
to pójdę teraz do dziewczyny.
Proszę bardzo.
Wyślę zespół po dziecko Nolana.
Nie możesz.
A co zrobisz? Zostawisz go z mamą?
To kosmita.
Lepiej wiemy, jak się nim zająć.
To mój brat, a nie eksperyment naukowy.
Odwołaj swoich ludzi!
Już są w drodze.
Odwołaj ich!
Natychmiast!
Jutro się zamelduję.
Niech ci będzie.
Mama pewnie jest zachwycona nowym dzieckiem byłego męża.
Chwileczkę.
Mark!
Boże, wróciłeś.
Strasznie tęskniłem.
Nie chciałem znikać na tak długo.
Trafiłem na wariacką planetę...
Do planetarium w Filadelfii, kiedy byłem u ciotki.
To mój chłopak, Mark.
Był dłuższy czas u rodziny.
Mark, to Bridget, Jannie i Corey.
Cześć. Miło cię w końcu poznać.
Rety, on istnieje.
Myślałam, że Amber jedynie spławiała oblechów.
Tak, naprawdę istnieję.
Nie było mnie parę... miesięcy.
Damy wam pobyć razem.
Amber, potem odbierzemy notatki.
Miło było cię poznać.
Co tam się działo?
Dzieciak jest teraz u twojej mamy?
Jak na razie.
Nie wiem, co zrobię.
A ja myślałam, że tutaj jest młyn.
Przepraszam.
Cały czas mówiłem o sobie.
Rozumiem, sporo przeszedłeś.
Powiedz mi, co przegapiłem.
Studia to nie przelewki.
Oblałam test z socjologii, a to jedna trzecia oceny.
Poważnie? Ty?
Tak.
Umarł mój dziadek.
To był cios.
NA ZAWSZE W NASZEJ PAMIĘCI
Bardzo to przeżyłam.
Pogrzeb. Powrót tutaj.
Ludzie pytali, gdzie jesteś.
Źle się czułam, kłamiąc.
Nie myślałem, że będzie tak trudno.
To nic.
Wiedziałam, na co się piszę.
Nie mówię o superbohaterowaniu,
ale o wszystkim.
Myślałem, że ojciec zniknął
i nie będzie rujnował mi życia.
Hej.
Nie zmieni tego, co do ciebie czuję, choćby zniszczył nie wiem ile planet.
To jest najważniejsze.
Dobrze, że wróciłeś.
Ratunku.
Pomocy.
Proszę.
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
O co chodzi?
Proszę zobaczyć, co wykryły skanery dalekiego zasięgu.
To głupie.
Ja widzę w ciemności.
To na wypadek utraty oka.
Dość.
Monster Girl, Kate, pod prysznic.
Teraz Kuloodporny i Rzeźbiarz.
Nieśmiertelny, pozwól.
Przypomnę ci, że przemiany Monster Girl
powodują jej odmładzanie.
Wiem, jak działają moce mojego zespołu.
W takim razie rozumiesz, że taki trening jej szkodzi.
- Opracowałem symulację... - Hej! Słyszę was.
Zauważyłem, że Nieśmiertelny nie nadzoruje twoich przemian.
Nie ma nic do nadzorowania.
Ty też nie.
Jeśli istnieje sposób na zminimalizowanie utraty czasu...
Jeśli jesteś taki po jednej randce,
to następnej nie będzie.
Ojej!
Już po dyskotece w podstawówce?
Nie mów... Ja pierdolę!
Kurwa.
Wiesz, że codziennie próbują nas zabić?
Dzwoń. Proszę.
Mamy problem.
Leci z Marsa prosto w kierunku Ziemi.
Próby kontaktu zawiodły.
Może być bezzałogowy.
Jest wypchany biomaterią.
Statek z Marsa?
Może jest tu ktoś, kto zna Marsa od podszewki?
Przyjaciele.
Muszę zdradzić wam sekret.
Nie jestem Ziemianinem wbrew wcześniejszym zapewnieniom.
Przygotujcie się.
Bo prawda może was przytłoczyć...
Wiemy. Jesteś Marsjaninem.
Myślisz, że tego nie rozkminiliśmy?
Wiedzieliście? Jasna dupa.
Natomiast nie wiemy, jak i po co trafiłeś na Ziemię.
No dobrze...
Urodziłem się Marsjaninem.
Na dalekiej planecie Mars.
Jak wszystkim Marsjanom, usługiwały nam kałamarzyce,
bo nie potrafiły przebić naszej skóry,
co z chęcią by zrobiły.
Już jako Marsjaniątko nienawidziłem żyć pod ziemią.
Chciałem zobaczyć gwiazdy.
Tędy! Biegiem!
Więc gdy nadarzyła się okazja...
skorzystałem z niej.
Zabrałem się na Ziemię z waszymi kosmonautami.
A gdy tu dotarłem, zainspirowało mnie czynienie dobra i spotkałem was...
Chwila. Co się stało z prawdziwym kosmonautą?
Słucham?
Moi byli w tunelach tuż za nami.
Myślałem, że znajdą go przed kałamarzycami.
Znajdą i zabiją?
Ale go nie znaleźli, prawda?
Coś innego to zrobiło.
Nie... Nie wiem.
No dobra.
Z uwagi na naszą sytuację i zbliżający się ogromny statek,
można założyć...
Można zgadywać,
a to jedynie możliwość, że został...
gospodarzem zjednoczonego, przerażającego kolektywu kałamarzyc.
Przepraszam.
Czyli zmierza w naszym kierunku Bóg raczy wiedzieć ile paskudztw.
Opętały Rusa Livingstona
i mogą zrobić to samo z milionem z nas.
I to wszystko twoja wina!
Tak, zrozumeiliście!
- To kiepsko. - Moment.
I wy mu wierzycie?
Wciąż nas okłamywał.
Kłamałem wcześniej.
Teraz mówię prawdę.
To ogromna różnica.
Zostawiłeś amerykańskiego kosmonautę
- na pewną śmierć. - Co?
- Za jakie grzechy? - Przepraszam.
- Na co on komu? - Zamknijcie się.
Poniesiesz konsekwencje.
Nie mogą dotrzeć do Ziemi.
Tylko Rzeźbiarz Ciała cokolwiek wie.
Potrzebujemy go.
Jak na razie.
W drużynie będę ja, Kuloodporny,
Czarny Samson, Monster Girl i... Rzeźbiarz Ciała.
Rex, Kurcząca Rae, Kate i Rudy, wy kontrolujecie sytuację na miejscu.
To obcy statek kosmiczny.
Przyda wam się moja wiedza techniczna.
Mój skafander mnie ochroni.
Zgoda. Rudy, lecisz z nimi.
Nie rozumiecie.
Na tym statku są miliony kałamarzyc. Może i setki milionów.
Nie damy im rady.
Wiem, że to was zaskoczy, ale mam pomysł.
Szlag!
Minęło już z pięć lat,
a twoi rodzice nadal nie naprawili zamka w oknie.
Zaczynam myśleć, że chcą, by cię porwano.
Nie jestem w nastroju.
Nie przyszedłem się z ciebie nabijać.
Poważnie.
Ani się do ciebie dobierać.
Czy co tam jeszcze sobie myślisz.
Ale kiedy usłyszałem, że wróciłaś,
wiedziałem, że coś się stało.
Daruj sobie litość, Rex.
A od kiedy ja się lituję?
Widziałeś, co zrobiłam w Chicago?
Tę katastrofę?
Słyszałem o tym.
Dałam ciała.
Zagroziłam wielu osobom.
A potem wyżyłam się na Killcannonie. I były ofiary.
Próbuję pomóc, a jedynie przysparzam problemów.
Moi rodzice mieli rację. Za kogo się uważam?
Każdy czasem coś zjebie.
„Zjebać jest rzeczą ludzką”.
To cytat z Szekspira.
Nieśmiertelny, Czarny Samson,
cholerny Robot czy Rudy, czy jakkolwiek teraz siebie nazywa,
wszyscy choć raz dali dupy.
Posiadanie mocy nie jest łatwe, ale robimy, co w naszej mocy.
Nawet takie dupki jak ja.
Pomyśl, Eve.
Jesteś w jakimś głupim dołku.
Pokazałaś mi je, gdy się spotkaliśmy.
Wtedy wciąż nie mogłaś pozbierać się po ich stracie.
MOJA RODZINA
Teraz prawie o nich nie myślę.
Przebolałaś stratę.
A potem to, że jako nastolatek zwaliłem na ciebie swoje problemy
i ukrywałem się w twoim pokoju półtora roku.
A potem były setki bitew z Teen Teamem.
Dzięki temu wszystkiemu ocaliłaś mnóstwo ludzi.
I za każdym razem sprawiałaś, że ten gówniany, chory świat
stawał się lepszy.
Sprawdziłem też tę parę, którą wyciągnęłaś z rzeki.
Wrócą do zdrowia.
Dzięki tobie.
Osusz łzy, powiedz rodzicom, że mogą się gonić
i wracaj do walki. Dobrze?
Dobrze.
Dzięki, Rex.
A teraz mów, czego chcesz.
Jestem urażony.
Ale to prawda, mam tycią prośbę, która tyczy się statku kosmicznego.
W porządku.
Otwórz buzię. Jest pyszne.
Pyszniutkie...
Co my z tobą poczniemy?
Musisz lubić jakieś ludzkie jedzenie.
Mark! Mamy drzwi wejściowe.
Przepraszam.
Hej, brudasie.
Je?
Jak dotąd na wszystko grymasi.
Zupełnie jak ludzkie dziecko.
Przykro mi.
Gdzie są rzeczy ojca?
Większości się pozbyłam.
- Oddałam potrzebującym. - Co? Mogłaś mnie najpierw zapytać.
Nie było cię dwa miesiące.
Nie mogłam trwać do twojego powrotu w zawieszeniu.
Przepraszam. Czego szukasz?
Wiesz...
Gdy Viltrumici zabierali ojca, kazali mi czytać jego książki.
Może coś w nich ukrył?
Wsunął między kartki?
To nie jest odpowiednia pora.
Wybacz. To pilne.
Mark, musisz lecieć w kosmos.
Co? Dopiero co stamtąd wróciłem.
Co cię nieźle wkurzyło.
Potraktuj to jako misję ku odkupieniu.
Z Marsa pędzi do nas statek pełen kałamarzyc.
- Pamiętasz je? - Tak.
Jeśli dostaną Ziemię w swoje macki, zajmą ją na zawsze.
Musimy je powstrzymać.
Jasne.
Oczywiście.
- Pomóc ci z małym? - Dziękuję, nie trzeba.
A jak wrócisz do pracy?
Potrzebujesz wyszkolonej niani, a nie córki sąsiadów.
- Mamy od tego ludzi. - My zdecydujemy,
a nie ty.
Przemyśl to.
Proszę.
Dopiero co wróciłeś.
Zmierzają w kierunku Ziemi.
To poważna sprawa.
Wielu ludziom może stać się krzywda.
- Więc... - Wróć w jednym kawałku.
Jak zawsze.
Hej, Jannie. Robicie coś wieczorem?
Nie, wszystko w porządku.
Chcę tylko zapomnieć o problemach.
Niezwyciężony, nie spodziewałem się ciebie.
Nie miałem większego wyboru.
A ja się zmieszczę?
Eve!
Cześć.
Rex mówił, że przyda wam się pomoc.
Owszem.
Dasz radę tym stworzeniom?
Nie tylko ty umiesz ogarnąć sobie zbroję.
Dwie minuty do startu.
To znak, że muszę was opuścić, waleczni kosmonauci,
byście ruszyli w ciemność kosmosu.
Jeśli wam się powiedzie, to dzięki moim naukom.
Inaczej wszyscy będziemy mieli przejebane.
Trzy. Dwa. Jeden.
Zapłon.
Więc...
Możecie o tym nie wiedzieć lub próbować to zignorować,
ale ten gość jest teraz naczelnym Strażnikiem Globu.
Kto tak powiedział?
Ja. Przed chwilą.
Zaklepałem.
Po pierwsze, żadnego przewracania oczami.
Po drugie, przygotujcie się. Do powrotu tych frajerów
będziemy chillować.
Nie ma żadnego „po trzecie”.
Mamy pod ich nieobecność monitorować inne zagrożenia.
Jasne.
Bo na pewno nastąpią dwie ogromne katastrofy
w tym samym czasie.
O nie!
Akurat, Rae.
Kto idzie?
Przepraszam, sierżancie.
Kurwa, Jerry! Mało się nie posrałem.
Wiem, że nie mam teraz przerwy, ale nie jadłem obiadu.
Weź coś do żarcia i spieprzaj...
Cholera!
Ruchy.
- Tak jest! - Tak.
Pamiętajcie. Najpierw zabijamy, potem zadajemy pytania.
Mamy problem.
Problem to zawoalowana okazja.
Chcesz, żeby wiedzieli, że tu jesteśmy?
Oczywiście!
To przyspieszy sprawę.
Rany. Mój tata to palant,
ale twój wygrywa koronę najbardziej pojebanego ojca.
Tak. Ale to nie wszystko.
Tak długo mnie nie było. Nie wspierałem Amber, mamy ani ciebie.
Potrzebowaliście mnie.
Wkrótce będziesz mógł mi to wynagrodzić.
Słuchajcie.
Musimy dowiedzieć się więcej o ich statku.
O jego uzbrojeniu,
jak mogą stawiać opór na pokładzie.
Rzeźbiarz Ciała odpowie na nasze pytania.
Wolałbym nie zdradzać tajemnic wojskowych Marsjan.
Ale zrobię to.
To nasz statek wojenny.
Jest ogromny. Miejmy nadzieję, że nie ma na nim milionów kałamarzyc.
Są małe, a jednak bardzo silne.
Statek pełny mocarnych demonicznych ameb.
Świetnie.
Muszą tam też być Marsjanie.
Kałamarzyce go nie pilotują.
Musimy ich znaleźć, nawiązać z nimi kontakt.
Tak! To moi starzy kumple.
Mogą nie ucieszyć się na mój widok.
Nic dziwnego.
Robocie, jak dostaniemy się na pokład?
Za chwilę odetnę zasilanie wahadłowca.
Statek Marsjan jest duży,
więc wezmą nas za śmiecia.
Podczepimy się do nich i zrobimy dziurę w kadłubie.
- Dobrze. - Bardzo dobrze. Ale nie wypali.
Czemu nie?
Statki wojenne mają potężne czujniki.
Rozpoznają, że nie jesteśmy kosmicznym śmieciem.
Teraz nam o tym mówisz?
Tak. Teraz wam o tym mówię.
Nie zawahają się też wystrzelić rakiet, gdy nas zauważą.
Rzeźbiarzu Ciała?
Tak! Te! To te rakiety, o których mówiłem.
Nie mamy jakiejś tarczy?
To nie Star Trek. Nie mamy.
Stańcie blisko mnie! Szybko!
Pół pepperoni, pół z grzybami, chlebek czosnkowy i skrzydełka.
Dwa czosnkowe!
Dwa chlebki czosnkowe.
Nie! Zamawiaj dalej, Rae.
Cecil tylko chciał się przywitać.
Prawda, Cecil? Zgadza się?
- Boże. - Musimy mieć plan.
- Porzygam się. - To zamknij oczy, cholera!
Spokojnie. Mamy dość tlenu na co najmniej dziesięć minut.
Chyba tyle tego nie utrzymam.
Każdy, kto lata, pchać w stronę statku!
Witam was, drodzy Marsjanie.
Miło was znowu widzieć.
- Wracam z Ziemi... - Z Ziemi?
To ty na to pozwoliłeś!
Wiem, że to wszystko przez niego. Ale przybyliśmy pomóc.
Jesteście ludźmi. Natychmiast was zniewolą.
Nie jesteśmy jak reszta ludzi.
Możemy im się oprzeć.
Fuj.
Nie!
Załatwione.
Mają jeden umysł!
Teraz wszystkie wiedzą, że tu jesteście.
Jakieś instrukcje, szefie?
Weź sobie pićko.
I się wyluzuj.
- Król ma plan. - Drzwi wytrzymają atak nuklearny.
Są nie do przebicia od zewnątrz.
Uszczelniliśmy tunel, więc nie ma innego wejścia.
Teraz będziemy tu siedzieć i poczekamy na rząd,
by spełnił nasze żądania.
W przeciwnym razie...
Nowy Jork,
Los Angeles,
Chicago...
Gińcie ekspresowo, gnoje.
Pizza mi stygnie.
Ludzie.
Myślicie, że nas powstrzymacie?
Nie możecie.
To ty. Pamiętamy cię.
Nie przebijemy twojej skóry.
Nie szkodzi. Przejmiemy innych.
Ściągnijcie je z niego! To jedyny sposób!
Jest ich zbyt wiele!
Potrzebujemy nowego planu!
Zakłóciłem ich układ nerwowy, ale wkrótce odzyskają przytomność.
Zabijcie ich jak najwięcej, nim się ockną.
Szlag!
Do mnie!
Myślałam...
że oni...
mieli...
być do dupy!
Hej, Kate!
Pamiętaj, kto zginie pierwszy, płaci za pizzę.
Rex. Rae.
Pomocy!
Trzymaj się!
Kate!
Boże, nie!
Dalej, Eve. Uda ci się.
Oszalałeś?
Mój kombinezon wzmocni sygnał, którego użyłem wcześniej.
Oby ogłuszył ich na tyle długo, żeby zabrać Rusa ze statku.
Ale musicie mnie osłaniać.
Jak długo?
Pięć minut.
Zapłacisz mi za to.
Hej, kretynie!
Ona nie musi pozostać mała.
Mniam.
To się nie dzieje.
To się nie dzieje!
Kurwa.
Jesteś bardzo odważny.
Ale czy odważni przeżywają?
Czy może tacy, co czekają,
aż przeciwnik straci siłę do walki?
Po prostu to zrób, kutasie.
Dasz radę.
Trzymaj się. Uda ci się!
Nie dam rady.
Nie, Eve!
Rany.
Nie jestem martwy.
Byłem pewien, że nie żyję.
Tak się czułem.
To miła niespodzianka.
Halo?
Wypuśćcie mnie z tego czegoś.
Wspaniale.
O nie. Przepraszam!
Cholera. Zepsułem.
To coś pewnie jest...
To pewnie było drogie.
Boże.
No proszę.
Cieszę się, że cię widzę w jednym kawałku, Allenie z Unopy.
Tak.
Mam wielkie, muskularne cielsko.
Owszem.
Jestem ci winien przeprosiny.
Gdy cię tu przywieźliśmy po ataku Viltrumitów,
odłączyłem aparaturę
i zostawiłem cię, byś walczył o własnych siłach.
Co? Czemu to zrobiłeś?
Wiedziałem, że bez niej albo umrzesz, albo wyjdziesz z tego jeszcze silniejszy.
Przepraszam, że ryzykowałem twoje życie.
Ale to się opłaciło.
Być może teraz będziesz w stanie wygrać z Viltrumitą.
Raczej wątpię.
Dostałem tak, że oko mi wypadło.
Widziałem to... na własne oko.
To było bardzo dziwne.
Nie doceniasz siebie, Allen.
Doceniam twoją wiarę we mnie,
ale nie zamierzam prosić o rewanż.
Jeśli zobaczę Viltrumitę, to...
Jasna cholera! Jesteś Viltrumitą?
Nie. Kimś znacznie gorszym.
Jestem jedynym Viltrumitą, który zbuntował się przeciwko Imperium.
Tak było, nim powiedziałeś mi o Niezwyciężonym.
Allenie,
musisz wrócić na Ziemię
i sprowadzić tu Niezwyciężonego.
On jest kluczem do odwrócenia losów tej wojny.
Marcin Chojnowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska