ANTERIORMENTE
Trae a Invencible.
É a chave para acabar con isto.
Aínda estou confuso polo de Rick.
Non sabía se Nolan estaba vivo.
Deixou outro planeta en ruínas e o seu novo fillo está na miña cociña.
Posuíron o verdadeiro Rus
e poden posuír milleiros máis.
Poderían ferir xente.
Ti volve san e salvo.
Le os meus libros, Mark.
Morrede axiña, mamalóns.
Hai demasiados!
Achegádevos!
Non, Eve!
Merda.
Es moi valente.
Pero é o valente o que sobrevive?
Ou é o que espera
a que o seu opoñente estea ferido para loitar?
Faino, malnacido.
Gardiáns, protexédeos!
Veña, Eve, érguete.
Rudy!
Case está.
Fagades o que fagades, fracasaredes.
Poderiades ser servos útiles.
En cambio, ímosvos matar.
Hai demasiados!
Non nos rendemos!
Ai, non.
Coidado!
Non son coma Eve,
pero podo afastalos uns minutos.
Iso é o que necesito.
Fai cóxegas.
Que vas facer?
Shapesmith?
Apura!
Rudy?
Listo.
Dilles que alguén...
Premede o botón preto de Rus.
Alguén pode facelo? Apurade!
- Alguén que o faga? - Dámo a min!
Fareino eu.
Como te atreves?
Para xa!
Son máis forte e máis rápido, sábelo ben.
Non falles.
Cúbreme.
- Non! - Aguanta!
Xa case estamos!
Non!
- Non! - Shapesmith!
Non podo retelos!
Xa te teño!
Si! Conseguímolo!
Iso cres?
Xa vos dixemos que eramos poderosos.
Están espertando.
Igual isto aínda ten enerxía.
É pouco probable.
Invencible!
Agora!
Estás ben?
Si.
Alégrame volver ser eu.
Si, xenial! Estupendo. Temos que liscar.
Onde estou?
Despois explicámoscho.
Os Gardiáns están mortos.
Tan mortos que fixeron unha cisqueira
na túa prezada base militar.
Non creo que deas limpado o chan nunca máis.
Acepta as miñas peticións e considerarei non destruír media nación!
Merda!
Vaia.
Mira este valente soldado.
Parece que perder o cerebro
non che afectou como esperaba.
- Ai, que pena. - Cala.
- Igual es tan parvo que non sabes... - Cala.
- ...que tiñas que morrer! - Dixen...
que calases!
Por favor.
Por favor!
Non podo crer que me disparases na maldita cabeza!
Señor!
Está ben?
Por que...?
Vaia pregunta máis rara.
Estou ben.
Xenial.
Nunca estiven mellor?
Xa me coñeces.
Son practicamente...
INVENCIBLE
Temos que levalo para que o operen. Trae unha padiola!
Xesús!
Non volverei comer suxi.
O hangar está aí!
Quietos!
Salvástesnos dos secuids e estamos agradecidos.
De nada.
Temos que marchar.
Pero non podedes marchar co Gran Traidor.
Eu?
Isto foi cousa túa.
Quedarás aquí e recibirás o castigo.
Que castigo?
A morte.
Entendido.
Veña! Máis rápido!
É o máis rápido que pode ir!
- Con que botón se dispara? - Non o sei!
Só estiven unha vez nunha destas.
Cando era cativo, nunha viaxe do colexio!
Abre a cámara.
Perdón!
Iso foi incrible!
Grazas.
Si, xa sabedes...
Adestrei cos mellores, non si?
Eu...
Bo traballo.
Grazas. Igualmente.
Estás ben? Pareces un pouco... conmocionado.
Non foi agradable que os secuids controlasen a miña mente.
E estreseime ao non ter a miña armadura.
Xa imaxino. Foi todo unha loucura.
Por sorte puiden controlar o meu medo.
Cambieime.
Solucioneino.
Podería facelo...
Non.
- Pero ten sentido... - Dixen que non.
Síntoo. Non quería...
Moi ben.
A ver se podemos facer isto sen que mexes por min.
Grazas por poñerme ao día, Cecil. Alégrame que estean a salvo.
Pero dime a verdade.
Non estás aquí só por iso.
A AMD conta cun departamento para nenos superheroes.
Xa, porque un laboratorio secreto é o sitio perfecto para criar un rapaz.
Pintamos nubes no teito.
Despois do que che fixo Nolan,
non esperamos que o críes.
Deixa que che axudemos.
Mamá.
Meu neno, túa nai está moi lonxe. E teu pai...
O certo, Cecil, é que non se trata de Nolan nin de min.
Trátase de Mark.
Este é o irmán de Mark.
O seu único irmán.
- O que o fai da familia. - Debbie.
E lémbroche que eu criei a Mark, o que acaba de salvar o mundo.
Outra vez.
Estou máis que preparada.
Non si?
Moi ben. Ti gañas.
Pero estamos aquí para ti.
E mantenme informado.
Hora da sesta.
EUA PENTÁGONO
Benvido, capitán Livingston.
Podo ir para a casa?
Só quero ir para a casa.
Os secuids non dormen.
Non me deixaron durmir.
Vou necesitar unha caixa de bastonciños
para quitar os restos de secuids das orellas.
Xa. Por sorte só che entraron nas... orellas.
Ben feito, Oliver.
- Oliver? - Mark!
Irmán!
Chámase coma o avó?
Necesitaba un nome de verdade, ademais de "o fillo extraterrestre de Nolan".
É un bo nome.
Gústame.
Kate Cha era... unha loitadora valente.
Os poderes víñanlle dunha maldición familiar,
pero cría que eran un regalo
para axudar os demais.
Ese era o poder de Kate.
O pensar firmemente...
que o mundo é bo.
Aínda que a mataban unha, outra vez, e outra vez máis,
nunca deixou de pensalo.
E fixo que eu tamén o pensase.
Kate Cha era... a miña alma xemelga.
Foi...
unha cerimonia fermosa.
Alégrame que non chovese.
Kate odiaba a chuvia.
Por que me sinto así, Markus?
Porque a querías, home.
Quixen a moitas outras antes de Kate.
Todas morreron tamén.
Pero isto...
Isto é diferente.
Pensei que tiñamos máis tempo.
- E túa nai? - E as clases?
Perdoa, fala ti.
Non, fala ti. Por favor.
Entón todo ben nas clases?
Estou xa nese punto no que saio da cama
e vou ás clases en pixama.
É liberador.
Que tal o teu novo irmán? Adáptase?
Túa nai non perdeu a cabeza?
Oliver adáptase
e lévanse moi ben, que é xenial.
Pero non se afai a mastigarlle a comida.
Mastiga a comida por el?
Si.
Resulta que os bebés traxáns non teñen enzimas para tragar os sólidos.
A ver se esperta a parte viltrumita.
Vale, podo dicir que isto parece unha primeira cita?
Si, unha moi mala.
Boteite en falta.
Eu tamén.
Pensei que isto sería diferente.
Verdade?
Xa sabes, sesións de estudo nocturnas,
festas secretas, pasar tempo coa miña moza.
En cambio, pasamos menos tempo xuntos que antes da universidade.
Cando me preguntan por ti,
sempre digo: "Está estudando para un exame"
ou "Foi para a casa".
Odio ter que mentir, Mark.
E non teño con quen falar diso.
Si, está William, pero é máis amigo teu ca meu.
Si, seino.
É o primeiro ano na universidade, vivindo sós,
e parece que o estamos perdendo.
Ás veces gustaríame non ter poderes.
E podería... estar contigo
e esquecer todo o resto.
Pero tes poderes.
E tes a obriga de facer do mundo un lugar mellor.
E se non fose así, non estariamos xuntos.
Entón, que facemos?
Mark! Mira quen volveu!
- Rick! Que tal? - Ola, Mark.
Eu... penso que estou ben.
Está xenial. Os doutores din que está san.
Donald di que pode volver, non si?
Estou aquí para axudarlle coa transición.
Se hai algo que poida facer, chamádeme.
Es moi amable, moitas grazas.
Veña, Rick. Convencinos
para que che desen o cuarto do lado.
Xa o decorei.
Vaia. Rick está igual.
Coma se nada pasase.
Pero si que pasou algo.
Sufriu unha reconstrución corporal intensiva.
Ese trauma pode...
volver aparecer.
Donald, estás ben?
Dille que virei ver que tal segue Rick.
Vale.
Adeus.
EUA PENTÁGONO
Estás feito unha merda.
E dicho un tipo que ten esta pinta.
Din que vas ter unha nova man.
Si.
Que sorte teño.
Que tal Rae?
Vai indo.
Sabes o que? Cando a bala me atravesou a cabeza,
vin a miña vida pasar diante de min.
Si, sempre pensei que era unha parvada, pero non o é.
E non me gustou o que vin.
Fun moi ruín con Kate.
E con Eve tamén.
Con todas as mulleres coas que saín.
Ningunha o merecía.
Non sei por que me tiveron que disparar nos miolos para velo.
Que ten de bo ser superheroes se imos salvando vidas
mentres arruinamos outras?
Xesús.
Veña, sóltao.
O que?
A razón pola que tes a cara... así.
Non sei. Pareces triste e iso.
Mark!
Ola, Eve.
Vés ver a Rex?
Si, veño cando podo.
Isto?
A Rex parece que lle gustan as revistas de decoración.
Creo que é porque nunca tivo un fogar.
Non te vin desde o enterro de Kate.
Estás ben, Mark?
Si.
Non, estou ben.
Ben, teño que marchar. Xa nos vemos.
Vale.
Adeus.
Eve!
As cores de verán e mesados.
Es a única persoa que coñezo que aínda le revistas.
Son así de culto e, ademais, Internet non vale para nada.
- Acabo de ver a Mark e... - Verdade?
El e Amber...
Espera, que queres dicir?
As mellores reformas de cuartos?
Si, por favor.
Ben, Helga.
Levas 30 anos coidando nenos?
Os nenos son a miña vida.
O teu currículo é incrible.
Si.
Pero non creo que sexas a adecuada.
Non?
Non.
Non quero contratar unha espía.
Espía? Non entendo.
Botei 20 anos casada con Nolan.
Distingo a xente de Cecil ao lonxe.
Así que grazas.
Adeus.
Este xa podía escoitar.
Ola, son April Howsam. Veño polo traballo de coidadora.
Antes de nada, que saiba que me envía Cecil.
Non podía dicirllo,
pero creo que non está ben enganar a unha futura xefa.
Sobre todo se busca alguén para coidar do seu fillo.
Entra, por favor.
Pode ver que teño moita experiencia
e que traballei con rapaces especiais dende cativos.
Sabes que Oliver é...
Metade traxán, metade viltrumita.
Sei que Nolan Grayson, Omni-Man, é o pai de Oliver.
E que o seu fillo Mark, Invencible, é medio irmán de Oliver.
Vexo que xa che contaron todo.
A miña filosofía para criar un neno é simple.
Motivar a curiosidade natural do neno polo mundo...
Aquí tes, rapaz.
Mentres medra nun lugar seguro, con estrutura e aprendendo.
E tamén sei tocar unha nana co ukelele.
Grazas pola honestidade, April.
Pero non quero ter aquí un axente da AMD
que intervirá por Cecil e decidirá como criar a Oliver.
Hai pouca xente no mundo coas miñas aptitudes.
Isto dáme seguridade no traballo e teño liberdade co goberno.
Traballo para vostede, señora Grayson, non para Cecil.
É así.
Vostede é a xefa.
El, non.
Mamá xefa.
Ve? Oliver sabe quen manda.
Mamá xefa.
Que sitio tan fermoso, Eve.
Cecil.
Parece o sitio onde nacín.
Quería agradecerche persoalmente
que nos axudases co dos secuids.
E ofrecerche outra vez un posto nos Gardiáns.
- Cecil... - Dupli-Kate morreu.
Rae e Rex están no hospital. E Inmortal...
O certo é que agora mesmo non está centrado.
Que me dis? Preparada para unirte ao grupo?
A maioría xa os coñeces.
Cecil.
Sabes o que? Aínda intento saber que clase de heroína quero ser.
E ti non precisas iso nos Gardiáns.
Xa sabes onde atoparme se precisas axuda.
E ti a min cando cambies de opinión.
Grazas polo teu tempo, Eve. Déixote coa túa convidada.
Que convidada?
Eve? Estás aí?
Amber?
A túa casa non se distingue entre as árbores.
Pasei por ela cinco veces.
Podemos falar?
Díxenche que tardaría catro horas máis.
Quérelo axiña ou quérelo ben feito?
Ola, Art.
Mark.
Perdoa, pensei que eras outro.
Deixa aí o traxe e estará arranxado pola mañá.
Viña falar contigo.
Pero se estás ocupado, podo...
- Que che pasa? - Pois...
Xa vexo.
Problemas coa moza.
É tan evidente?
Telo escrito na cara, rapaz.
Senta.
E eu quero a Amber e quero estar con ela. Pero...
Parece que o universo se opón.
Tanto ten se es un superheroe ou unha persoa normal.
As relacións non son sinxelas.
Seicho ben. Tiven moitas nos meus tempos.
Só saín cun rapaz.
Rex foi o meu primeiro mozo serio.
E é triste e dáme vergonza admitilo.
Por algo hai que empezar.
Coñeciámonos dende había tempo, todo tiña sentido.
E... estivo ben durante un tempo.
Ata que me cansei del
e de que me enganase cada vez que saía.
Doeume que me mentise.
Fixo que me sentise coma unha tola cando o descubrín.
Iso doe.
Si. A mentira tamén foi o peor para min.
Pero pensei que despois diso sairía ben.
Arríscase por persoas que non coñece, e hai que ter...
Valor para que non che importe o que pensen.
Entendes?
E Amber sempre fai o correcto. Inspírame.
Faime mellor persoa.
Mellor imposible.
E cal é o problema?
O problema é... que eu son...
Invencible.
Xa sexa un tsunami ou un tolo con lanzafoguetes nos brazos,
se pasa algo malo, Mark deixa todo e lisca.
Si, todo.
Ti incluída.
Tanto me ten se Mark cancela a nosa cita ou non me escribe.
É dicir, está salvando o mundo.
Non é iso. É... que me fai sentir...
Un cretino. Estoulle facendo o mesmo que meu pai nos fixo a min e a miña nai.
Pero nunca nos queixamos porque nos facía sentir parvos
e non queriamos distraelo mentres salvaba o mundo.
Non quero esa vida para Amber.
Merece moito máis.
Ben, se non podedes estar sempre xuntos,
cando o estades, que sexa algo positivo.
Iso tampouco funciona.
Cando estamos xuntos sinto culpa,
que o estou afastando de xente que o necesita.
Mark necesita alguén...
Que estea para ela.
Que entenda o que lle pasa na universidade e...
O que é saír cun superheroe.
Non podo falar con ninguén. Nin cos amigos nin coa familia.
Entón agora son eu a mentireira.
Sabía que sería difícil saír con Mark, pero non solitario.
- Fállolle a Amber. - Fállolle a Mark.
Agora non estás salvando o mundo.
E Mark está na Terra.
Entón deberías preguntarte
- por que falas comigo e non con el. - Por que falas comigo e non con ela.
Vai para a casa, Mark.
Vai e pasa tempo coa túa moza.
Grazas por escoitarme, Art.
Ei, túa nai contoume o que pasou con teu pai en Thraxa.
Tivo que ser duro
volvelo ver.
Incluso despois do que fixo, non me decatara de que o botaba en falta.
Non sei. Igual iso fai que sexa unha mala persoa.
Iso fai que sexas humano.
O último que me dixo antes de que o levasen
non foi "quérote" nin "síntoo".
Díxome: "Le os meus libros."
E por que dixo iso?
Non o sei. Miña nai tirou todas as súas cousas.
Collín os libros na biblioteca, pero non hai nada importante.
- Nolan escibiu máis ca eses libros. - Que?
Escibiu libros de ciencia ficción cun pseudónimo cando eras cativo.
Non se venderon ben e deixouno.
Queres saber que mos regalou como propina?
A teu pai non lle gustaba gastar.
"Perdido no abismo do esquecemento."
"Tribos do odio no planeta Wrekk"?
Díxenlle a Nolan que eran bos.
Moi interesantes.
Nunca os lin.
Despois de destruír a praza, volveron construír unha igual.
Unha oportunidade perdida, creo eu.
Eu...
non lembro isto.
NA MEMORIA DE
É para lembrarse das vítimas de D. A. Sinclair.
Vítimas?
Ti es o único que... se recuperou.
Tes fame?
Cambiaron a máquina dos gofres na cafetería.
Ás veces véñenme recordos.
A cara de Sinclair.
O bisturí.
Pero é coma se vise o pesadelo doutro.
Son eu outra vez, William?
Que? Pois claro que es ti.
D. A. Sinclair rouboume moitas cousas.
Creo que non o atoparon todo.
Quen son se nin sequera lembro o que me falta?
Rick, síntoo moito.
Todo vai saír ben.
Prométocho.
Imos superalo... xuntos.
"O home coa pistola invencible."
Bo título, papá.
"Pouco se sabía de Space Rider.
Era un misterio, cousa das lendas."
Escoitábanse historias sobre el nas 12 galaxias."
Pero en todas as historias aparecía o mesmo detalle.
O Raio Infinito.
Dise que emitía unha enerxía imparable
que destruía todo o que atopaba.
Pero había que ter unha man firme.
E o máis importante, unha mente firme.
Era unha arma que había que usar con tino.
Ninguén puido achegarse o suficiente ao Raio Infinito para estudalo.
Diso asegúrase Space Rider.
Se o Raio Infinito é real
e tan poderoso como din as historias,
"...é unha ameaza para a nosa misión."
Moi ben.
"Planeta salvaxe, bestas salvaxes."
"A nosa misión era simple.
Tiñamos que investigar o planeta
e comunicarnos coa sede do Comando Espacial."
O primeiro que notamos foi a gravidade.
O planeta era tan denso e tiraba tanto de nós
que case non nos moviamos.
Non atopamos fontes útiles
e xa iamos volver para a casa.
Pero o planeta tiña outros plans.
Ragnars.
Axiña me rodearon. Había moitos, estaba agoniado.
Loitei contra criaturas dez veces máis grandes.
Pero por culpa da gravidade,
os ragnars desenvolveran moita forza.
Subestimara moito estas criaturas.
"E pensei que ía morrer nese sitio."
Espera.
Non pode ser.
Que queres, Cecil?
Bermudas.
Din que están moi ben nesta época.
De que falas?
De ti.
De que collas unhas vacacións.
Pagamos nós.
Non.
Non era unha pregunta.
Como te atreves?
Os psicólogos están preocupados. E eu tamén.
Non falas cos especialistas...
Non quero que os teus monicreques me anden no cerebro!
A morte de Kate foi dura para todos, pero...
Díxenche que estou ben!
Que?
Déixame ver.
Que é iso?
Alguén que vén do espazo profundo.
Omni-Man.
Inmortal, espera.
Inmortal!
Merda. Donald.
Onde dixo Invencible que vivía?
Merda. Vai ser complicado.
Vaia. Ola? Creo que houbo un malentendido.
Por que te oio falar?
Vale. É un implante que teño.
Fai que nos comuniquemos por telepatía. Nada máis.
Sae da miña cabeza!
Oe, non vin para loitar.
Busco a Invencible.
Invencible?
Envioute Omni-Man.
Non!
E reláxate.
Non quero facerche dano.
Iso doeume.
Aí pasácheste.
Voute matar!
Coñecémonos agora!
Parade!
Invencible.
Que raios pasa?
Non sei! Eu vin buscarte
e de súpeto este mamalón atacoume!
Tendes mamalóns na Terra, non?
Allen é amigo meu. É bo rapaz.
O meu só funciona comigo e outra persoa.
Non entre outras dúas persoas.
É un erro de deseño. Din que o van arranxar.
Entendo. Pódesllo dicir ti?
Claro, con moito gusto.
Ola. Mark di que son un amigo.
Tamén di que son o rei do espazo.
E deberías tratarme ben.
E que non lle gusta esa barba
porque non tes a mellor parte da barba.
Esta parte.
Non o creo.
Non o cre.
Allen atacoute ou ameazoute?
Boa pregunta.
Mark quere saber se te atacei ou ameacei, cousa que non fixen.
Porque ti chegaches e atacáchesme.
Non é algo moi heroico, superheroe da Terra.
Eu...
pensei que eras outra persoa.
Que lle pasa a ese tipo?
Morreulle a moza.
Vaia, agora síntome coma un mamalón.
Si que os tendes, non?
Así sigo facendo esa referencia.
Temos que falar.
Podemos ir a outro sitio fóra do espazo?
Para a próxima vez, poderías sinalarme onde vives?
Bótote en falta.
Ben, xa podemos falar.
Sabes o que? No meu planeta iso significa que alguén ten sexo.
Si, aquí tamén.
Ai, perdoa.
Es moito máis grande que cando te vin a última vez.
Iso é o que pasa
se case te matan uns viltrumitas, e se es eu.
Pero atende.
O meu xefe, Thaedus, tamén é viltrumita.
Que?
Verdade? Parece ser que se rebelou contra o Imperio hai anos.
Así que xa sodes dous.
Non é moito, pero é algo.
Se puidésemos convencer a teu pai...
Xa.
Falando de meu pai...
Levárono con eles.
Dixeron que o executarían, se non o fixeron xa.
Iso é... Vaia.
Vaia historia.
Cres que meu pai está morto?
Non o sei.
É raro o de matar os seus.
Creo que xa non pasa a miúdo.
Entón... por que estás aquí?
Si, claro.
No nome de Thaedus e da Coalición de Planetas,
teño que levarte a Talescria
para falar da guerra contra os viltrumitas e ver como nos podes axudar.
Colle as cousas, Mark, marchamos.
Que? Non! Acabo de estar no espazo.
Dúas veces!
Non vou volver para falar co teu xefe.
Poderiamos acabar coa tiranía dos viltrumitas.
Non é o que queres?
Claro que si!
Pero Amber e eu non estamos ben.
E miña nai coida do meu medio irmán,
non podo deixala.
Imos ter que loitar?
Non, non loito con amigos.
Porque gañaría
e sentiríame mal despois.
É un círculo vicioso.
Pero teño que marchar.
Thaedus non se alegrará.
Igual che podo axudar.
PLANETA SALVAXE...
Teño unha intuición, pero necesito outra opinión.
Este lugar quéreme soar.
Ei! Ese é Space Racer?
É Space Rider no libro.
Chámase Space Racer e é unha lenda.
Ninguén sabe se é real ou non.
Vale. Creo que todo o dos libros é real.
E pode facerlles dano aos viltrumitas.
Por iso meu pai quería que os lese.
Dinos como acabar co Imperio.
Vaia. Podo escanealos e levarllos á Coalición?
Claro.
Thaedus xa non se enfadará tanto se lle levo isto.
Ben, listo.
Alegroume verte, Mark. Grazas.
E sinto moito a execución ou futura execución de teu pai.
Grazas. Si, aínda non sei por que o levaron
se podían matalo en Thraxa.
Escoitei falar das prisións viltrumitas no espazo.
Igual o levaron alí. Queres que pregunte?
Agradeceríacho.
Dille a Thaedus que cando ataque,
cando necesitedes alguén para loitar,
estarei alí.
Conta con iso.
Ei, Mark? Rematastes xa ti e Amber?
O calcetín leva horas na porta e necesito ir para a cama.
Para executar un viltrumita, ten que estar completamente recuperado.
Ten que poder rematar a súa vida con honor.
Aínda que o seu crime fose deshonroso.
Incluso para esa traizón tan covarde, sempre hai un camiño para a redención.
Volve unirte a nós, Nolan.
Que este non sexa o teu legado.
Conquistaches centos de planetas.
Trouxeches a gloria ao Imperio.
Fuches un dos mellores guerreiros.
Como puido un momento na Terra
converterte nun traidor débil e sentimental?
Responde!
Ese planeta e a súa xente son tóxicos se che fixeron isto.
Van pagar tamén.
Maldito Martian.
Non che chegou con deixarme en Marte.
Esnaquizáchesme o piso.
Non!
Axúdolle coa chaqueta.
Se me permite dicilo, quédalle moi ben.
Podo preguntarlle, señor, por que necesita un traxe así?
Vou visitar un vello amigo.
Que ben se está na casa.
Subtítulos: Paula Maneiro Torreira
Supervisora creativa: Abraham Díaz López