POPRZEDNIO
Strzeliłeś mi w jebany łeb!
Wspaniale! Owacja na stojąco. Musimy się zmywać.
Kate Cha była... nieustraszoną wojowniczką.
Czy znowu jestem sobą, Williamie?
Jak ledwie chwila na Ziemi
zmieniła cię w słabego, sentymentalnego zdrajcę?
To dziecko jest bratem Marka. A zatem i moją rodziną.
Pracuję dla pani, pani Grayson.
Twój mózg przetrwał.
W przeciwieństwie do reszty.
Zmieniłem się.
- Mógłbym też... - Nie.
- Zawodzę Amber. - Zawodzę Marka.
Te książki zawierają prawdziwe historie.
Odwiedzam starego przyjaciela.
Klękajcie przed Gromem!
Następnym razem poproś obcego czy szalonego naukowca o zdjęcie,
zamiast im spuszczać łomot.
Udawaj fana.
Paru pewnie dałoby się nabrać.
Nie no... Naprawdę tak wyglądam?
To jeszcze nic.
Strzeżcie się, nikczemnicy. Przed wami...
NIEZWYCIĘŻONY
Może tu zamieszkajmy?
Wynajęlibyśmy stoisko, rozbili mały namiot.
Wtrynialibyśmy hot dogi i stare nachosy.
Po trzech godzinach umarłbyś z przedawkowania komiksów.
Umarłbym szczęśliwy.
Szukałem tych wydań!
Wszystkich nie kupisz, Grayson.
Zobaczymy!
W porządku?
Tak, wszystko gra.
Na pewno?
Tak.
Nie musimy tu spędzić całego dnia.
Zróbmy to, na co ty masz ochotę.
Kto powiedział, że nie chcę być tutaj?
Racja.
Jasne.
Mówię tylko, że to bardziej dla mnie.
Spędzamy razem mało czasu,
dlatego chcę, żebyśmy robili też to, na co ty masz ochotę.
Powiem ci, jeśli będę się źle bawić.
Dobra. Przepraszam.
Przestań. Zwyczajnie pobądźmy razem.
Jak dla mnie nieważne, co robimy.
A teraz pewnie czytam więcej komiksów od ciebie,
bo jesteś zajęty ratowaniem świata.
Pewnie masz rację.
Chwila.
Stoimy w kolejce?
Do Filipa Schaffa.
Mówiłaś, że najważniejsze jest bycie razem.
TWÓRCA SPIRYTYSTYCZNEGO PSA
Filip Schaff.
Rany! Jestem twoim wielbicielem!
- Dzięki. To wiele znaczy. - Muszę o coś spytać.
Kiedy kolejny sezon Spirytystycznego Psa?
Mówisz o serialu?
Najwcześniej za rok.
Sorki. Animacja zajmuje wieki.
Te sceny walki pewnie wymagają ogromnej pracy.
Zgadza się, ale w innych miejscach szliśmy na skróty,
żeby to ogarnąć.
Zauważyłeś, jak czasem nie pokazują ust
i nie widać, jak postacie mówią?
Nie zauważyłem.
Albo z tego samego powodu, gdy mówią,
pokazujemy tył głowy mówiącej osoby.
Czasem dajemy plan ogólny i robimy panoramę.
Daje to wrażenie ruchu, ale dzięki odległości
nie widać, że nic się nie rusza.
Zaoszczędzony czas na animacji tych scen
wykorzystujemy na dopracowanie rysunku.
Ale czasem artystę ponosi
i wygląda to na inny serial.
Obłęd, co uchodzi nam na sucho.
Dzięki, że przyszedłeś!
To ja dziękuję!
Obejrzę drugi sezon z większą uwagą.
Co za fajny koleś.
Dokąd teraz chcesz iść?
Nie wiem. Może uliczka grafików?
Jest... Chwileczkę.
Cześć, Eve. Co tam?
Rex wymknął się ze szpitala i wybrał się na samotną misję.
Nie ma z nim kontaktu. Chyba się w coś wpakował.
Zajęłabym się tym, ale mam tu mały problem.
Jasne. Napisz mi, gdzie jest.
Porzucisz mnie na Comic-Conie?
Rex ma kłopoty.
- Ale może mógłbym... - Nie trzeba. Leć.
Spotkamy się później.
Weź to dla mnie. Jesteś wspaniała. Strasznie cię kocham. Pa!
Klękajcie przed Gromem!
MAGAZYN BRONI JĄDROWEJ
Nie rób mi tego! No weź! Tylko nie to.
Robiłeś to setki razy i wychodziłeś z tego cało.
Nawet kula w łeb cię nie zabiła.
A ten gość? To pestka.
Najzwyczajniejszy...
koszmarny potwór z mackami z piekła rodem?
Cudnie.
Kurwa.
Kurwa jebana mać!
Zrobisz tak, Rex.
Zrobisz wjazd, powyrywasz mu macki
i wsadzisz mu je w każdą z jego dup,
a potem go odeślesz na planetę Zjeb,
czy skąd tam nie przybył,
boś Rex Plozja i taki masz styl.
No to jazda.
Nie pokona Oktobossa byle śmieciem.
Chwila... Co?
Ty słyszeć słowa!
Teraz ja zaboleć twoja!
Nie mogłeś palnąć jakiejś głupoty wcześniej?
Twoi kumple też gadają jak potłuczeni?
Oktoboss tylko liznął wasz język!
Sorki, że nie mówić idealnie!
Z pewnością jesteś bardzo zajęty, doceniam więc poświęcony czas
na naukę mojego języka, nawet jeśli średnio go opanowałeś,
ale nadal skopię ci dupsko!
No i czyj dupsko kopane?
Cholera!
Rex.
Nic ci nie jest?
Wszystko gra.
Powstrzymaj ich.
Ja ogarnę pirata z Karaibów.
Jesteś pewien?
To kawał kloca.
Stary, weź.
Muszę to zrobić.
Następnym razem zacznij od tego.
Gotowe. Przyślijcie naszych.
Dzięki, stary.
Po ostatnim...
musiałem wziąć... byka za rogi.
Bo przeszedłbym na emeryturę i otworzył bar w tropikach.
Chwila, co mnie powstrzymuje?
Wkraczamy.
Po sprawie z ojcem czułem się podobnie i...
Nie wątpię.
Mało kto mógłby po czymś takim się pozbierać.
Właściwie to nikt inny nie potrafiłby się ogarnąć.
I nie mogę uwierzyć, że wyrosły ci nowe zęby.
Kurwa, żebym ja miał taką supermoc.
Zamiast tego jestem jak badziewny hokeista.
Jak tam z Amber?
Wszystko sobie poukładaliście?
Nie bardzo.
Coś przerywa nam każdą randkę.
Teraz zostawiłem ją na Comic-Conie.
Jestem twoim dłużnikiem, więc coś ci powiem.
Wybierz dzień, to zastąpię cię wraz ze Strażnikami, choćby nie wiem co.
Choćby Cecil miałby chodzić po suficie.
To raczej niewykonalne.
Stary, zaufaj mi.
Pomimo naszych przejść,
wciąż jesteśmy najlepszą drużyną superbohaterów na jebanym świecie.
Skurwysyn!
Uspokój się.
Sam się uspokój! To głupota.
Nic na siłę.
System został zaprojektowany, by interpretować twoje myśli i...
Proszę bardzo!
Teraz możemy zresetować i...
spróbować ponownie.
- Te drony kosztują około... - Nie!
Żadnych nowych prób.
Nie mogę tym czymś walczyć.
To na nic!
A nie pozwolę sobie wsadzić chipa do mózgu, żeby szło mi lepiej.
To drobny zabieg medyczny.
Amanda, poczekaj.
Dzięki temu nie musiałabyś się już przemieniać.
Nie stawałabyś się młodsza, mogłabyś dorastać.
Pozwól sobie pomóc.
Jestem przeklęta, a nie popsuta.
I nie prosiłam o twoją pomoc.
Co z Rae?
Nadal na OIOM-ie, ale jest silna.
Wyjdzie z tego.
- Co? - To miejsce.
Co z nim?
Mieliśmy być najlepsi.
Śmietanka superbohaterów.
No i?
Jeszcze pytasz?
Dobra, podsumujmy.
Mamy niby geniusza,
ale najlepsze, co wymyślił, to stworzenie sobie nowego ciała
dzięki DNA skradzionemu współpracownikowi, by umawiać się z koleżanką,
która nie ma na to obecnie ochoty.
Rzeczona laska po każdym użyciu swoich mocy
i ma gdzieś fakt, że wkrótce będzie wcinać przecier z marchwi.
Nasz przywódca to facet, który jest tak stary, że sra kurzem!
A jego szef to ważniak, co poświęci nas w sekundę, by ocalić białą Amerykę.
I jest laska, co się połamała,
próbując wysadzić kogoś od środka...
co jest nieźle pogrzane.
Piroman ma kryzys egzystencjalny,
bo przez kulę stracił połowę mózgu.
I jeszcze jest niedorobiony Rzeźbiarz Ciała.
Czuję się pominięty.
Po pierwsze, to jesteś łysy.
Samson miał zajebisty fryz.
A po drugie, jeśli masz nas za śmietankę superbohaterów,
to masz mniej neuronów niż włosów.
Miałem włosy, kiedy wybierałem imię, ale masz rację.
Nie jesteśmy najlepszą drużyną superbohaterów.
Jesteśmy rodziną.
Serio?
I jak każda rodzina, wszyscy jesteśmy na swój sposób pojebani.
Szlag, mów za siebie.
Ale gdy trzeba, nie mamy sobie równych.
Dlatego jesteśmy najlepsi.
Nie rozumiesz tego, bo jesteś nowy.
Co? Nie!
Jeśli jesteśmy rodziną, to mama z tatą się rozwodzą.
Prośba została odrzucona.
To nie była prośba.
Brakuje nam już dwojga, a ty chcesz odejść?
Nie ma mowy.
Rozumiem, jeśli chodzi o Kate.
Tracę kontakt z rzeczywistością.
Odpływam.
Jestem niebezpieczny.
Właśnie uratowałeś tę cholerną planetę przed inwazją z Marsa.
Stanowiłem zagrożenie,
bo nie ufałem Niezwyciężonemu!
A potem niemal wszcząłem
międzyplanetarną wojnę z jego jednookim kumplem!
Straciłem wiarę, Cecil.
Śmierć Kate jedynie to przypieczętowała.
Nie odchodzisz.
To tylko urlop.
Planowaliśmy te wakacje. Rozumiemy się?
Dokąd się wybierasz?
Do domu.
Rudy, chodź tu!
Tak?
Wracasz na swój dawny stołek.
Witamy z powrotem.
Naprawdę myślałeś, że to koniec?
Dopiero zaczynamy.
Jest tyle do zrobienia.
Pewnie liczysz, że wpadnie tu jakiś bohater i cię uratuje.
Przekonajmy się.
Jesteśmy tu tylko ty, ja i nauka.
Zaczynamy?
Już dobrze. Jestem przy tobie.
Jestem tu.
To tylko kolejny sen.
To się nie dzieje.
To się wydarzyło naprawdę.
To się stało.
- Wiem, ale... - Nie wiesz.
Nie masz pojęcia. Nikt nie ma.
Gdy tylko zamykam oczy, widzę twarz Sinclaira.
Terapeuta mówił, że z czasem przywykniesz...
Nie chcę się z tym godzić.
Nie wiem, co gorsze:
operujący mnie D.A. Sinclair czy pomagający mi dojść do siebie lekarze.
Nie, Donald. Nie możesz zrezygnować.
Chryste, wściekli się dziś wszyscy?
Odbudowaliście mnie, okłamaliście, odebraliście mi agencję.
Inaczej byłbyś martwy.
Przekroczył pan granicę.
Nie mogę już dla pana pracować.
Już nie wiem, kim...
lub czym jestem.
Jesteś sobą, Donaldzie. I tyle.
Jak mógłbym być sobą?
Usunęliście moje wspomnienia.
To nie była moja decyzja.
Zatem czyja?
Usiądź.
Już widziałem...
Siadaj.
Proszę. Pełna autoryzacja.
Zaoszczędzę ci odgadywania mojego hasła.
Pamiętaj. Sam tego chciałeś.
Uciekajcie! Szybko!
Jeszcze trochę. Poczekaj tutaj. Już biegnę.
Boże.
Przed trudną walką też się tak denerwujesz?
Nie, ale Doktor Wstrząs nie wywaliłby mnie z uczelni.
Mieliśmy studiować razem.
To słodkie.
Już to przećwiczyliśmy.
To była pilna sprawa rodzinna.
Powiedz tylko tyle.
A jak się nie uda?
To coś wymyślimy.
Razem.
Panie Grayson,
dziekan czeka.
DZIEKAN
Panie dziekanie, miałem pilną sprawę rodzinną, ale już wróciłem, i...
Wiem, co to była za nagła sprawa, panie Grayson.
Dyrektor Winslow?
Teraz dziekan Winslow.
Nie wiedziałem, że się pan przeniósł.
Widzę, że nie zaczytujesz się w gazetce uniwersyteckiej.
No...
Usiądź.
Nie wiem, co jest gorsze: twoje oceny czy frekwencja.
Opuściłeś większość pierwszego semestru.
Nie z wyboru.
Każdy inny dziekan pewnie by cię już zawiesił.
Ale wiem o twoim ojcu.
I mogę sobie jedynie wyobrazić, jak trudno ci jest po jego śmierci.
- Tak. - Ale musisz dokonać wyboru.
Jeśli wybierzesz studia, musisz się przyłożyć.
W przeciwnym wypadku skup się na czymś innym.
Ale podejmij decyzję.
Chcę zostać na Upstate.
Chyba ci nie wierzę.
Ale dam ci miesiąc, byś mnie przekonał.
Sam chciałem usunąć wspomnienia?
Nikt nie dałby rady takiej traumie.
Uznałeś, że inaczej nie mógłbyś
wykonywać swojej pracy, wahałbyś się.
To był twój wybór.
Wyłącznie twoja decyzja.
Odkręćmy to.
Powiem reszcie.
Czternaście ofert!
Ugramy przynajmniej ze 150 powyżej rynkowej ceny.
Rynek przechodzi boom,
ale ty potęgujesz go do kwadratu.
Kawał dobrej roboty, Debbie.
Czuję, że znów jestem sobą.
Dzięki za podwózkę.
Do jutra, Paul.
Debbie?
Może moglibyśmy pójść razem na kolację?
Oczywiście nie dziś, ale kiedyś.
Nie, w porządku.
Ale ze mnie głupek. Pracujemy razem. Przepraszam.
Może w czwartek?
Mama!
Tęskniłam za tobą, Oliverze.
Dobrze się bawiłeś?
Uczyliśmy się o zwierzątkach.
A mały Oliver bardzo szybko przyswaja wiedzę.
Mówię poważnie.
Uczy się najszybciej ze wszystkich moich podopiecznych.
Zauważyłaś jakieś...
moce?
Jeszcze nie.
I nie ma żadnej gwarancji, że je ma.
Ale gdybym miała się założyć,
to pojawiłyby się wcześniej niż u Marka.
Zauważyłam, że z Olivierem wszystko dzieje się szybciej.
Do jutra.
- Hej. Cześć, April. - Mark.
Miło cię widzieć.
Twój braciszek bardzo szybko się uczy.
Chodź no.
Jak na uczelni?
Jak tam Amber?
Rozumiem.
Myślałem, że powiedzenie Amber prawdy wszystko rozwiąże.
Ale nie rozwiązało.
Wciąż jestem okropnym chłopakiem.
Tylko teraz wie czemu.
Sam nie wiem, czy to dobrze.
Tak jest lepiej.
Zawsze lepiej znać prawdę.
Randkowałaś z tatą na początku?
Tak, spotykaliśmy się. Myślałeś,
że od razu się pobraliśmy i ty się urodziłeś?
Nie... Tak.
I jak to wyglądało?
Z twojej strony.
Cóż...
To było ekscytujące.
Dosłownie zwalił mnie z nóg.
Spotykałam się z superbohaterem!
Wtedy był taki fajny.
I też kompletnie nieporadny.
Raz zamiast kwiatów przyniósł mi drzewo.
Myślał, że to taki lepszy bukiet.
Musiałam wiele go nauczyć o Ziemi.
To nas zbliżyło.
Ale też bardzo często go przy mnie nie było.
Byłam samotna.
Bardzo.
Liczyłam, że twoje narodziny to zmienią.
Kocham cię, ale to nie to samo.
Byłam...
Trudno było tygodniami wychowywać cię w pojedynkę.
Z Oliverem jest podobnie.
Ojca nie ma w domu.
Nie że chciałabym go tutaj, ale jednak.
Co to za związek, jeśli jest się samotnym?
Żałujesz czasem, że poznałaś tatę?
Nie.
Wtedy nie miałabym ciebie.
Ani Olivera. Nawet jeśli jesteśmy tylko we trójkę.
A gdybyś nas nie miała?
Nie wiem.
Dzięki Bogu, jesteś.
Mark nie odbiera telefonu. Nie miałem się do kogo zwrócić.
O nie.
Hej, Rick.
Taka wysokość starczy?
Nie mów tak.
Nie wiem.
Może jestem za nisko.
Rick... Pamiętasz mnie, prawda?
Cześć, Donald. Proszę, nie podchodź.
Oczywiście. Nie zrobię tego.
Ale może mógłbyś odejść od krawędzi i powiedzieć nam, co jest nie tak.
„Co jest nie tak”?
D.A. Sinclair rozebrał mnie na kawałki,
a rząd od nowa poskładał.
Jednak parę rzeczy pominęli.
Brak mi części siebie i nie wiem, co robić.
Wiem, jak się czujesz.
Nieprawda. Niby skąd?
Do ciebie też się dobrał?
Nie on.
Ale jemu podobni.
GAO odbudowało mnie tak jak i ciebie.
Obaj powinniśmy byli umrzeć.
Ja umarłem.
Trzydzieści dziewięć razy.
Jak dotąd.
Tyle razy mnie wskrzeszano,
mimo że zostawało mnie coraz mniej.
Nie wiem dokładnie, ale chyba jestem w 98% maszyną.
Jak?
Jak potrafisz tak żyć?
Nie potrafiłem.
Kazałem im wymazać mi pamięć.
Ale to był błąd.
Dzięki wam dwojgu teraz to widzę.
Jak to?
Po każdej śmierci znów składano mnie do kupy,
bo pomagałem czynić ten świat choć trochę lepszym.
Ty zrobiłeś to samo, gdy walczyłeś z Sinclairem
i ocaliłeś Niezwyciężonego i Williama.
Nie jesteśmy naszymi ciałami.
Składają się na nas decyzje, życia, które odmieniamy, osoby, które kochamy.
Które kochają nas.
Nie chcę o tym zapomnieć.
Ty też nie.
Rick, zejdź z gzymsu.
Telefon wyłączony.
Słuchawka wyjęta.
Nie mam nic pod ubraniem.
W porządku.
Nie będzie żadnych wezwań do ocalenia świata.
Będziemy tylko my.
Mam w związku z tym poważne wątpliwości etyczne.
Spokojnie. Gadałem ze Strażnikami i obiecali mnie zastąpić.
Umówiłem się z Cecilem, że odtąd będę miał dwa wolne wieczory w tygodniu.
Nie był zadowolony, ale mnie potrzebuje, więc trudno.
Wiem, że ostatnio było ciężko.
Ale dokonałem wyboru.
Wybrałem ciebie.
To zdecydowanie nie jest etyczne.
Ale może nie mam nic przeciwko.
A co z ciuchami?
Luzik.
Wezmę cię na plecy, a w obie ręce wezmę po walizce.
Przerwa wiosenna na Hawajach?
Jak opłacimy hotel?
Podobno na Hawajach mają świetne kempingi.
Nawet u superbohaterów jest krucho z kasą.
Poproszę Cecila o pensję.
Spytać go, czy mi będzie płacił?
Wtedy naprawdę byś dla niego pracował.
Racja.
Może mógłbym znaleźć coś na pół etatu?
W związku studenckim są ogłoszenia.
Mam tam paru znajomych.
Chyba w przyszłym roku będę startować do samorządu.
Co?
Nic.
Tylko...
Musisz mi pomóc podciągnąć oceny.
Mogę powiedzieć ci o moim sekretnym sposobie.
Nazywa się... wkuwanie.
Coś tam słyszałem.
Ale może mógłbym komuś przywalić?
To cię zszokuje, ale nie wszystko da się załatwić pięścią.
Mark Grayson.
Niezwyciężony.
Pójdziesz ze mną
inaczej ona umrze.
Słyszałeś?
Mark?
Chwila, hej. Kim jesteś?
Nazywam się Anissa i jestem agentką Imperium Viltrumickiego.
A jeśli sądzisz, że zdążysz mnie dopaść,
nim wyrwę tej kobiecie głowę...
to spróbuj.
Czego chcesz?
Porozmawiać.
Gdzieś na osobności.
Dobrze.
Jeśli odejdziesz, nie robiąc jej ani innym krzywdy,
spotkamy się nad miastem.
Byle szybko.
Inaczej wrócę tu i wszyscy zginą.
Począwszy od niej.
Już dobrze.
Spokojnie. Przepraszam.
Muszę lecieć.
Tylko wróć.
Cecil, jesteś tam?
Cecil!
Nie słyszałeś mnie?
Chciałam tylko porozmawiać.
Jak dotąd miałem inne doświadczenia z Viltrumitami.
Tak mało wiesz o swoich ludziach.
To nie są moi ludzie.
Nie mogę pozwolić im na kolejne Chicago.
Dowiedz się o niej wszystkiego.
Jesteś jednym z nas.
Tylko jeszcze tego nie akceptujesz.
Przygotowujemy się na ewentualną eskalację, Mark.
Ale nie mamy wielu skutecznych opcji.
Zajmij ją rozmową.
Czego chcesz?
Badaliśmy tę planetę.
Gratulacje.
Cywilizacja ludzka ma mniej niż 18% szans na przeżycie
kolejnych dwóch stuleci bez utraty miliardów istnień.
Czy to groźba?
To prawda.
Możni tego świata niszczą własny dom.
Sami pozbawiają się zasobów.
Wkrótce wielkie obszary tej planety przez chciwość nie będą zdatne do życia.
Tak, wiem.
A jednak oto jesteś:
z zaciśniętymi pięściami chcesz powstrzymać mnie, nie ich.
To skomplikowane.
Wcale nie.
Mamy technologię, która naprawiłaby klimat tej planety,
nakarmiłaby głodnych, ukarała przestępców.
Uratujemy więcej istnień
w jeden rok, niż wy moglibyście w sto lat.
Zawodzicie tę planetę i jej mieszkańców.
Nie widzisz tego?
Przynajmniej ja nie zabijam.
Pozwolisz codziennie umierać tysiącom, opierając się rządom Viltrumitów.
A może nie dbasz o te ludzkie istnienia?
Na podstawie skanów gęstości kości i mięśni
symulacje dają Markowi niecałe 18% szans
na przeżycie starcia z nią w walce.
Po prostu pysznie.
Cecil, jestem zajęty...
Ilu ReAnimenów masz gotowych do walki?
Do walki? Nie...
Odpowiedz na cholerne pytanie, Sinclair!
Ani jednego! Żaden nie jest gotowy do walki.
- Uzgodniliśmy termin i... - Dyrektorze!
Co jest?
Satelity wykryły Kaiju klasy Behemot.
Pacyfik.
Zbliża się do statku wycieczkowego.
Cholera.
Viltrumici nie zabijają dla przyjemności,
nawet jeśli czasem im to tę przyjemność sprawia.
Martwi ludzie nie przynoszą nam żadnych korzyści.
Sprawdźmy, czy mówi prawdę.
Kilka tysięcy kilometrów stąd jest zagrożony statek wycieczkowy.
Powiedz jej, że musisz uratować ludzi, których tak kocha.
Statek w niebezpieczeństwie.
Muszę lecieć pomóc.
Jeśli mówisz prawdę, nie zatrzymasz mnie.
Będę ci towarzyszyć.
Chcę zobaczyć, jak silny jest syn Nolana.
Cholera.
Poczekaj tutaj.
Tak też można.
Umierali ludzie, musiałam wkroczyć.
Będziemy ich chronić, gdy przejmiemy Ziemię.
Jasne, dzięki.
Szlag.
Pięć kilometrów na wschód jest wyspa.
Dzięki.
Dziękuję za pomoc.
Przekaż tym, którzy słuchają, że nie ma za co.
Cwana sztuka.
Widzę, że bardzo ci zależy na tej planecie i jej mieszkańcach.
Tak już mam.
Dlatego wybór jest oczywisty.
Gdyby nie ja, ci ludzie by zginęli.
Dzięki okupacji Viltrumitów takie sceny należałyby do przeszłości.
Bądź dobrym Viltrumitą.
Bądź synem swojego ojca.
Nie!
Nie jestem jednym z was.
Może ludzkość nie jest doskonała i nieźle narozrabialiśmy,
ale musimy podejmować własne decyzje.
Nawet jeśli czasem są błędne.
Argumenty, logika, ocaleni ludzie,
a ty wciąż masz klapki na oczach?
Powinnaś już odejść.
Ostrożnie, Mark.
Jest o wiele silniejsza.
Pamiętaj, że próbowałam się dogadać.
Odważasz się przerwać swoją lekcję?
Nigdy nie byłem dobrym uczniem.
Strażnicy są w drodze, ale dotrą za 22 minuty.
Rezerwowi bohaterowie...
Posłalibyśmy ich na rzeź. Inne pomysły?
Łodzie podwodne i 20 okrętów bojowych.
Trzy orbitalne bronie grawitacyjne, dwa bombowce,
ale ona jest za szybka.
Szybsza nawet od Nolana.
Mogą być tysiące kilometrów stąd, nim w ogóle tam dotrzemy.
Jedna cholerna Viltrumitka bez wsparcia, a my jesteśmy bezsilni.
Jest jeszcze jedna opcja.
Masz misję
przydzieloną ci przez twoich prawdziwych braci.
Wypełnisz ją.
Mark, posłuchaj mnie.
Zgódź się.
Powiedz: „Dobrze, przejmę planetę”.
Nie pokonasz jej, młody.
Powiedz to. Odejdzie, a my przygotujemy się na tych dupków.
Nie.
Młody...
Ostatnia szansa! Pokaż, że umiesz się uczyć.
Powiedz jej to, co chce usłyszeć!
Zrób to.
Albo jestem wam potrzebny... albo nie.
Zdecyduj się.
Nie kazano mi cię zabić.
Ale wkrótce pojawi się ktoś inny.
Jeśli stwierdzi, że nadal opierasz się przeznaczeniu,
udowodni ci twój błąd,
a cała ta planeta poniesie konsekwencje.
Obyś do tego czasu oprzytomniał.
Opuszcza naszą atmosferę,
nabiera prędkości i zmierza w głąb kosmosu.
Jebane dzięki Bogu.
Jeśli nie zawróci przez dziesięć minut, powiedz ludziom, że zagrożenie minęło.
Naprawdę igrałeś z ogniem, Mark.
I to przez kilka słów.
To nie były zwykłe słowa.
Była silna.
Gdyby zaczęła zabijać ludzi, nie dałbym jej rady.
Pomyślimy, jak to zmienić.
Ale obawiam się, że twoje wolne wieczory to już przeszłość.
Tak.
Jak nas znalazła?
Nie wiem.
Może znów to zrobić?
Możliwe.
Jej dłoń była jak...
Jakbym na szyi miała żelazo.
Mogła rozszarpać mnie w sekundę.
Sparaliżowało mnie.
Ledwo oddychałam.
Też tak miałem.
Jak może nam się udać, Mark?
O czym mówisz?
Nie jestem taka jak ty.
- Amber... - Przestań.
Nie chodzi o to, czy jestem silna, odważna.
Bo wiem, że jestem. To co innego.
Nie mam nad tym kontroli.
Kim jestem, by się martwić, czy smucić, czy czuć cokolwiek,
kiedy ty ratujesz świat?
Kiedy znikasz na całe miesiące?
Kiedy jestem sama, zamiast być z chłopakiem?
Nie chcę być małostkowa.
Nienawidzę siebie takiej.
Ale moje życie też się liczy.
Może nie robię nic wielkiego, nie przenoszę gór,
ale jest ważne.
A przy tobie się nie liczy.
Jest bronią, której można użyć przeciw tobie,
jak zrobiła to tamta kobieta.
Chciałem ją zabić za to, że cię tknęła.
Kipiałem gniewem, chciałem zachować się jak ojciec.
Nie wiem, co by było, gdybyś ucierpiała.
Mama martwiła się o mojego tatę,
a on powtarzał jej, że wszystko będzie dobrze.
Ale kłamał.
Raz po raz.
Z czystym sumieniem.
Ja tak nie mogę.
Nie chcę tego mówić.
To się nie zmieni, prawda?
Nie mogę być z tobą.
Chcę.
Bardzo się starałam, ale nie mogę.
Jak może nam się udać, Mark?
Nie wiem.
Może to jest odpowiedź.
Przykro mi.
Mnie też.
MAMA
Cześć, mamo.
Cześć, Mark.
Kiedy będziesz w domu?
No i?
Rozumiem.
Chłopak wyparł się rozsądku i pochodzenia.
Zatem nie udało ci się go przekonać.
Generale, on zbłądził, tak jak jego ojciec.
Boże drogi!
Widzieli mnie?
Chyba mnie widzieli.
Na pewno mnie widzieli.
Ostatnio bolało dużo bardziej.
Ciekawe.
Żaden Unopanin nie jest tak silny.
Chyba masz nieaktualne dane.
Pójdziesz z nami.
Nasi więzienni naukowcy cię rozetną i znajdziemy źródło twojej siły.
I niby tymi prztyczkami zagonisz mnie do więzienia?
Życzę powodzenia.
Durny Unopanin.
Napisy: Marcin Chojnowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Zofia Jaworowska