POPRZEDNIO
Wkrótce znów pokażesz światu, co znaczy prawdziwe cierpienie.
Ponoć gdzieś w kosmosie jest viltrumickie więzienie.
Może go tam zabrali.
- Dokąd się udasz? - Do domu.
Niech zgadnę.
Możesz otwierać portale między wymiarami.
Niezwyciężony, nie rozumiesz!
Musi mi za to zapłacić.
Nazywam się Anissa i jestem agentką Imperium Viltrum.
Nie kazano mi cię zabić.
Nie mogę być z tobą.
Przykro mi.
Mnie też.
Cześć, mamo.
Cześć, Mark.
Kiedy będziesz w domu?
Nie powiedzieli wam, kim jestem, prawda?
Dosyć.
Kregg.
Leciałeś do mnie taki kawał?
Co za zaszczyt.
Nie chciałem tego przegapić.
Jak miło.
Przeszedłeś test.
Jesteś w pełni sił do egzekucji.
Gratulacje.
O Boże.
To mnie zabije.
Chryste.
Weź się w garść.
Dasz radę, Taylor.
Walcz.
A teraz poczujesz...
Poczujesz...
Poczujesz się...
NIEZWYCIĘŻONY
Jak milion dolców.
Ani kroku dalej.
Możliwe, że zdążysz mnie zabić, nim skręcę jej kark. Nie wiem.
Jeśli chcesz, możesz spróbować.
Zaryzykujesz?
Czy Mark Grayson ma w tym wymiarze żyłkę hazardzisty?
Najwyraźniej nie.
Zapamiętam na przyszłość.
I nim zapomnę...
blokuję wszelkie sygnały w tym pomieszczeniu.
Nie chciałbym, by nam... przeszkodzono.
Kim jesteś i czego chcesz?
Musiałam cię wezwać.
Inaczej zrobiłby nam krzywdę.
- Mark... - To ja z nim rozmawiam.
Natychmiast ich puść.
Wiesz, że znają twoją tożsamość
w co najmniej połowie twoich wymiarów?
Co za nieostrożność.
Nie wiem, co tu robisz, ale ostrzegam cię...
Ty...
Naprawdę mnie nie pamiętasz?
Pomogę ci.
Przed naszym spotkaniem tak nie wyglądałem.
O Boże. Ty jesteś tamtym gościem.
„Tamtym gościem”?
Tak mnie zapamiętałeś?
Jako „tamtego gościa”?
Nazywam się Angstrom Levy, a ty uczyniłeś ze mnie potwora.
Nic ci nie zrobiłem.
Twoja maszyna wybuchła.
Ty to zrobiłeś!
Miałem zamiar uratować świat!
- Wszystkie światy! - Potrzebujesz pomocy.
Udzielono mi jej!
Najlepsi lekarze w kilkunastu wymiarach
ocalili mi życie.
Odtworzyli moje ciało, ale nawet oni nie mogli nic poradzić na to!
Więc teraz zawsze będę miał pamiątkę po tobie i tym, co zrobiłeś.
Dobra myśl.
Atakuj.
Co jest?
Cholera!
Niebiosa! Jak to możliwe?
To niesłychane.
Gdybym tego nie widział na własne oczy...
Myślałam, że homo sapiens wyginęli.
Kiedy ostatnio smakowałam ich mięsa, byłam jeszcze pisklęciem.
Chcę go skosztować.
Podzielimy się.
Pierwszy je zwęszyłem. Jest moje.
Cofnijcie się.
Nikt mnie nie zje.
A niech mnie! To mówi!
Nie wiedziałem, że potrafią.
Niech tam sobie nawet śpiewa,
mnie interesuje jego smak.
Cofnij się, troglodytko! Skoro mówi, to i myśli.
Hej!
I do tego lata.
Ma niewidzialne skrzydła.
Więcej żarełka.
Chcę skosztować.
Witaj z powrotem.
Podoba mi się kolor twojego brata.
Taki wyjątkowy.
Będzie miał o czym rozmawiać na imprezach...
jeśli jakiejś dożyje.
Wiesz, nie spotkałem go jeszcze w żadnym innym wymiarze.
Czy to nie zastanawiające?
Jeśli zrobisz mu krzywdę, przysięgam...
Że co?
Zabijesz mnie?
No przecież.
Ale spokojna głowa.
Nie zamierzam robić krzywdy ani twojemu bratu, ani mamie.
Nie.
Twoja rodzinka jest bezpieczna.
Chyba że stwierdzę, że muszę ich zranić,
by zranić ciebie.
Więc zrób im przysługę i giń.
- Oliver! - Nie!
Ty to masz pecha, Profesorze Ock!
Szlag!
- Nic ci nie jest? Nie chciałem... - Dzięki.
Teraz opleciemy tego gościa.
Co? Nie. Chcesz zrobić temu staruszkowi krzywdę?
Widziałem portal.
Wiem, że jesteś z innego wymiaru.
Mam w tym spore doświadczenie.
Zwłaszcza ostatnio.
Wierz mi, że jestem tu ten dobry, a Pan Mechaniczne Ramiona – nie.
Oczy świecą ci się na czerwono. Skąd mam wiedzieć...
A nie mówiłem?
Spokojnie. Wszystko będzie dobrze.
Tego nie możesz wiedzieć!
Co za matka tak okłamuje syna?
Mówiłeś, że nas nie skrzywdzisz.
Mówiłem, że jesteście bezpieczni.
Jeśli twój syn będzie cierpiał i umrze, jak zasłużył.
Skoro o nim mowa...
Ani drgnij.
Jeden fałszywy ruch i spadną.
Wybrałem wymiar,
gdzie podłoga jest osiem pięter niżej niż ta tutaj.
Nie skrzywdzisz ich.
Mnie też nie.
Nie wiem, w co sobie pogrywasz, ale nie jesteś mordercą.
Przepraszam, że o tobie zapomniałem,
ale pamiętam tamtą noc.
Próbowałeś mnie ratować.
Może wypadek cię odmienił,
ale... byłeś dobrym człowiekiem próbującym zrobić coś dobrego.
Miałbym cię ratować?
Po całym zadanym przez ciebie bólu i cierpieniu?
Istnieniach, które zabiłeś?
Nigdy!
Nie.
Nie ocaliłbym go.
Nie ja. W życiu.
Nie mógłbym.
Nie zrobiłbym tego.
Nie zbuduję mojej utopii, przelewając krew!
Sprawiedliwość...
kiedyś was dosięgnie.
Za przyjaciół, których straciliśmy,
za wszystkie rozdarte rodziny,
- przyjdzie wam... - Do roboty, Mark.
Przez zamieszki w Bangkoku nie jadłem obiadu.
Się robi.
Tatusiu, tęsknię za mamusią.
Ja też.
Piła się boi.
Uspokój pieska, wszystko będzie w...
Biedny Angstrom.
Myślałeś, że cię nie znajdę?
Boże, spójrz na siebie.
Jesteś żałosny.
Robi mi się ciebie żal.
Powiem ci coś...
Szybko zabiję chłopaka.
Nie!
To morderca!
Potwór!
Nigdy bym go nie ratował.
Nigdy!
Zasłużył na śmierć! I to teraz!
To koniec.
Koniec będzie wtedy, jak zmuszę cię, byś za wszystko zapłacił.
Mam dość twojej zabawy.
A oni?
Chcesz mnie zabić? Dobrze.
Puść ich i spróbuj mnie ukatrupić.
Nawet nie będę się bronić.
Nie, Mark...
Dziękuję za propozycję, ale co to byłaby za zabawa?
Nie będę już przelatywał przez twoje głupie portale.
Nie skrzywdzisz mnie tym...
Niezmiennie głupi w każdym wymiarze.
Cholera!
Mięsko.
- Mięsko. - Mięsko.
Twój syn jest odporniejszy, niż myślałem.
Zostawię go gdzieś, gdzie czas płynie szybciej.
Badałem jego gatunek,
a nie wiem, ile taki jak on przetrwa bez jedzenia.
Głupi ruch.
Mamo!
Przestań.
Proszę.
Niby jesteś w tym wszystkim niewinna?
W tak wielu innych wymiarach wspierasz męża i syna,
gdy mordują miliony i sieją zgliszcza.
Jesteś zdrajczynią własnego gatunku.
Dziedzictwem twojej rodziny jest krew.
Nie.
Nie ja.
Mój syn sprzeciwił się ojcu i ocalił tę planetę.
Z tego, co mówisz, te światy są skrajnie różne.
Znam chłopca, którego wychowałam, i nie jest zabójcą.
Jesteś tego pewna?
Mówisz tak, jakby tylko w tym świecie Mark był dobrą osobą,
- a ty podłą. - Co?
Czyli dlatego jesteś taki wściekły.
Bo tu okazałeś się gnojem, a Mark został bohaterem!
Nic nie rozumiesz!
Oliver!
Nie jestem złoczyńcą!
Próbuję uratować świat!
To twój syn jest potworem!
Oliver!
Już...
Już dobrze. Nic...
- Nic mi nie jest. - Twój atak nic nie dał.
Nic mi nie jest.
Skrzywdzę twojego syna.
Skrzywdzę ciebie.
I skrzywdzę nawet to dziecko.
Jak tylko wracałem, otwierał kolejny portal
bez żadnej przerwy. Taki tunel prowadzący gdzie indziej.
I w niektórych wymiarach czas płynie inaczej,
wiec nawet nie wiem, ile go minęło.
Nie mam pojęcia, co zrobił mojej mamie i bratu.
Jak się tu dostałeś?
Skąd się tu wziąłeś?
Wiesz, jesteś gościem w stroju nietoperza i nazywasz się...
No wiesz, przyznasz, że to linia najmniejszego oporu?
Mówiłem wam, że nie jestem w nastroju.
- To koniec! - Mark...
Mama?
Co jej zrobiłeś?
Pamiętasz lekarzy, o których mówiłem?
Tych, którzy poskładali moje ciało?
Ulepszyli je.
Jak myślisz, po co cię przeczołgałem po całym multiwersum?
Po co chciałem cię zmęczyć?
Nie chcę, byś umarł w przypadkowym wymiarze!
Sam chcę cię zabić!
Tylko zabicie cię gołymi rękami
może mnie zaspokoić.
Przestań!
Nie.
To się skończy dopiero, gdy ty i twoja rodzina będziecie martwi.
Przestań grozić mojej rodzinie!
Nie masz pojęcia, co przeszedłem!
Jak bardzo się powstrzymywałem!
Nigdy nie pozwolę...
nikomu...
skrzywdzić mojej rodziny!
Nigdy.
Nie!
Myślałem, że...
Myślałem...
Myślałem, że jesteś silniejszy.
Czysto. Ranna kobieta i dziecko.
Żyje pani?
Oliver?
Dzięki Bogu.
Debbie?
Jezu Chryste. Co się stało?
Cecil, gdzie Mark?
Nie wiem. Zabierzmy was w bezpieczne miejsce.
Sprowadź tu ratowników.
Natychmiast!
O Boże.
Musiałem.
Nie miałem wyboru. Musiałem go zabić.
Próbował mnie zabić.
Zamierzał zabić moją mamę i brata.
Zmusił mnie do tego.
To był wypadek, ale zmusił mnie do tego.
Nie chciałem go zabić...
Nie chciałem. Musiałem.
Nie miałem wyboru.
Straciłem kontrolę.
Chciałem go zabić.
Kim teraz jestem?
Miał być silniejszy.
Powiedział, że jest silniejszy.
Chciałem go zabić. Nie wiedziałem, że mogę.
O Boże.
Gdzie jestem?
Zabrał mnie tutaj, a ja go zabiłem. Utknąłem!
Nie. Utknąłem na zawsze.
Nie mogę wrócić do domu.
Umrę tutaj.
Angstrom Levy.
Poniekąd to on wygrał.
Rada zarządziła, że aby Viltrumita mógł zostać stracony,
musi on być w doskonałej formie,
by godnie i w pełni sił zmierzył się ze śmiercią.
Ale o siniakach nie wspominali.
Zabierzcie go do celi.
Tak jest, generale Kregg.
Czekajcie.
Proszę nie utrudniać.
Podziwiałem pana od dziecka.
Nie chcę pana skrzywdzić.
Chciałem tylko wstać.
Wyjdę stąd o własnych siłach.
Tylko bez numerów.
Już dawno pogodziłem się z losem.
Ruchy, ścierwo!
Jezu, wrzućcie na luz.
Kurka wodna, mój plan się powiódł!
Co?
Pamiętasz mnie?
Tak. Co tu robisz?
Patrz przed siebie, Unopaninie!
Jestem tu z twojego powodu, stary!
Wkrótce pogadamy!
Pustka.
Jak okiem sięgnąć – nic.
Tym razem się doigrałeś, Mark.
Ignoruj fakt, że kogoś zabiłeś.
Dzięki temu się nie załamiesz.
Gadanie do siebie to teraz nie najlepszy pomysł.
No ale nie masz do kogo pogadać.
Co za różnica, czy monolog jest w głowie, czy poza nią?
Musi istnieć droga do domu.
Musi.
Gdzieś na tej planecie...
musi coś być.
Może coś na Angstromie...
Może jego ciało mogłoby w jakiś sposób...
Mark... Wyglądasz okropnie.
Eve? To ty?
Tak. Ale... nie taka, jaką mnie znasz.
Przynajmniej już nie.
Przepraszam. Nie rozumiem.
Zrobiłem coś okropnego.
Wiemy.
Logicznie rzecz biorąc, mogłeś tu utknąć
tylko dlatego, że zraniłeś bądź zabiłeś Angstroma Levy'ego.
Wiedzieliśmy o tym już dawno.
To się...
dopiero co stało.
Może dla ciebie. Dla nas to było 20 lat temu.
Tyle nam zajęło znalezienie tego wymiaru.
Na szczęście Strażnicy dysponują już czterema wehikułami czasu.
Świat, z którego pochodzimy,
świat, w którym cię zabrakło na tyle lat...
nie ma się dobrze.
Powiedzieliśmy już za dużo.
Możemy zakłócić bieg historii.
Mark, otworzę portal, którym wrócisz do domu.
Dzięki.
Chyba bym tu nie przeżył.
Przeżyłeś.
Ale stałeś się kimś okropnym.
Mark, poczekaj.
Kocham cię.
Już od bardzo dawna.
Gdy zniknąłeś, byłam zdruzgotana.
Ja...
powinnam była ci powiedzieć.
Eve...
Nie. Nie mów mi.
Powiedz jej.
Powiedz jej, że ją kochasz.
Albo że jej nie kochasz.
Ale powiedz jej.
Cokolwiek, by nie żyła w zawieszeniu.
Idź już.
Chyba nie słuchałaś,
jak rozmawialiśmy o psuciu biegu historii.
Stul się, Rex.
Boże!
Mark, słyszysz mnie?
STANY ZJEDNOCZONE PENTAGON
Czuje się dobrze. Wciąż o ciebie pyta.
A Oliver?
Dzieciaka nawet nie drasnął.
Dam wam trochę czasu.
Dzięki, Cecil.
Za wszystko.
Jasne.
O Boże.
Mamo.
Nic mi nie jest.
Czy...
już po wszystkim?
Mark.
Jeśli chciałeś pobyć sam,
to są bardziej odosobnione miejsca.
Nie miałeś wyboru.
Przestań się obwiniać.
Nie jesteś swoim ojcem.
Nie było cię tam.
Straciłem panowanie.
Poniosło mnie.
Przesadziłem i...
I ja...
Nie przesadziłeś. Ochroniłeś mamę i brata.
I tyle.
- No nie wiem... - Przestań.
Spójrz na mnie.
Gdy źli ludzie umarli, a dobrzy ludzie żyją,
to dobra wiadomość.
Jak ich odróżnić?
Ci źli zwykli łamać ludziom ręce.
Idź do domu.
Odpocznij.
Nie jesteś nim.
Nie było cię tam.
Pomóc ci?
W zrobieniu kanapki?
Przepraszam. Ja tylko...
- Możemy pogadać? - Byle szybko.
Kromka mi rozmaka.
Amando.
Wciąż uczę się tajników relacji międzyludzkich.
Najwyraźniej.
I przepraszam cię za to.
Ale twoje przemiany stanowią problem.
Sama tak powiedziałaś.
A ja rozwiązuję problemy.
Jestem w tym dobry.
Tak już mam.
Zależy mi na tobie, dlatego chciałem ci pomóc.
Wybacz, jeśli przez to sam stałem się problemem.
Jak na przeprosiny...
te nie są złe.
Dobrze, rozumiem.
Rozwiązujesz problemy.
I rozumiem, że chcesz pomóc.
Ale najpierw ze mną pogadaj jak z człowiekiem.
Nie z zepsutym gadżetem, komputerem czy coś.
I nie tylko o moim problemie.
Najczęściej wolę rozmawiać o czymkolwiek innym.
Chyba rozumiem.
Ale jeśli wymyślisz, jak mogę przestać się odmładzać,
to będę wdzięczna.
Jasne.
Więc chcesz, żebym też rozmawiał o innych sprawach?
Tak, cudaku.
Mógłbyś zaprosić mnie na kolejną randkę.
Chciałabyś...
Tak.
Nieśmiertelny.
Przepraszam, że nigdy ci nie powiedziałam.
Kate.
Nikt nie wiedział.
Zawsze się ukrywałam... i żyłam w swojej kopii.
Na wszelki wypadek.
Miałam dość umierania.
Zamierzałam odejść.
Stać się kimś innym.
Ale nie mogłam.
Z twojego powodu.
Wybacz, że ci nie mówiłam.
Już dobrze.
Wszystko w porządku.
Nareszcie.
Dasz radę?
Uniosę nawet tira.
Wiesz, przynajmniej takiego małego.
Po kim odziedziczyłaś moce?
Po babci ze strony mamy.
Kobiety jak my miały wtedy jedynie szansę,
jeśli nosiły kostium kąpielowy 24 godziny na dobę.
Ładuj się!
Cholera!
Chodź. Znajdziemy inne wyjście.
Czy to on?
Tato...
Kto ulegnie mojemu wpływowi?
Pokłońcie się Ka-Horowi!
Chwila, obie jesteście kobietami?
Co z tego?
Muszę przejąć ciało mężczyzny,
by uciec od klątwy tego grobowca!
Pełen seksizm.
Jestem wystarczająco silny, dam radę.
Odkąd pamiętam, zawsze tylko tego pragnąłem.
Chcę robić to, co ty.
Chcę być taki jak ty.
Będziesz, synu.
Będziesz.
Przeżyjesz każde kruche, miałkie istnienie na tej planecie.
Dożyjesz momentu, gdy ten świat obróci się w pył!
Wszystko, co znasz, zniknie!
Wiesz, kto jeszcze mi to powiedział?
Nie jestem jak on.
Nie jestem swoim tatą!
Twój ojciec zostanie stracony, a ty powrócisz na Ziemię.
Przejmiesz jego misję i przygotujesz planetę na nasze rządy.
W zeszłym roku w domu w sąsiedztwie wybuchł gaz.
A teraz w waszym?
Kurczę. Lepiej sprawdzę u siebie.
Masakra.
Ostrożności nigdy za wiele.
Nie ma jak domu. Prawda, Oliver?
April, możesz przygotować Olivera do snu?
Oczywiście.
Chodź, koleżko. Umyjemy ci ząbki.
Mamo, wszystko w porządku?
Co?
Ja...
Dam sobie radę.
Przygotujmy kolację.
Jutro masz zajęcia, prawda?
Mark?
Przyszłam powiedzieć dobranoc,
ale widzę, że nie wybierasz się spać.
Przepraszam. Mam w głowie mętlik.
Ja też.
Teraz wszystko będzie inaczej, prawda?
Już myślałam, że wracamy do normalności.
Ale teraz...
Rzucam studia.
Mark...
To się nie trzyma kupy.
Opuszczam wszystkie zajęcia
i im więcej o tym myślę, tym mniej ma to sens.
Zostanę dentystą? Prawnikiem? Programistą? Niby po co?
Wiem, że jest ciężko,
ale tu chodzi o twoją przyszłość.
Nie możesz rzucić studiów.
Do czego są mi potrzebne przy wszystkim, co potrafię?
Uczelnia robi o wiele więcej, niż tylko przygotowuje cię do... Mark?
Nie mogę.
Zwyczajnie nie potrafię.
Moje zdolności...
To za wiele.
Nie mogę tego zrobić.
Muszę trenować.
Nauczyć się...
panować nad sobą.
To ważne.
To najważniejsze, co mogę zrobić.
Muszę się poprawić.
Być lepszy.
Rozumiesz?
Mark...
Rozumiesz?
Tak.
Naprawdę.
Boże drogi, Mark!
Cecil powiedział nam o tamtym psychopacie.
Co z twoją mamą?
Nic jej nie jest.
Jest silniejsza, niż myślisz.
No pewnie. A jak ty się trzymasz?
Nie chcę o tym rozmawiać.
Jasne.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Jeśli chcesz wypłakać się na czyimś ramieniu, to mam dwa.
Wiem.
Chcę pomówić z tobą o czymś innym.
Dobrze.
Już nic. Przepraszam.
Jasne.
Przykro mi, Mark.
To niesprawiedliwe.
Nie zasługujesz na to.
Nie zasłużyłeś na to.
Hej.
Nolan.
Jesteś tam?
Jestem, obcy.
Weź przestań. Tu Allen.
Nie bądź taki.
Słyszałem, co zrobiłeś na Thraxie.
Jesteśmy teraz po tej samej stronie.
Nie, nie jesteśmy.
Zwróciłeś się przeciwko imperium.
Wiem od Marka.
Widziałeś go?
Tak, na Ziemi.
Miałem zaciągnąć go do walki Koalicji z twoimi starymi kumplami.
Ale wyraźnie mnie ubiegłeś.
Nie mieszaj go do tego.
To nie jest jego walka.
Daj chłopakowi chwilę spokoju.
Pozwól mi zapłacić za to, co zrobiłem.
Spokojna głowa.
Zapłacisz.
Słyszałem, co gadali.
Stracą cię, stary.
Zgadza się.
Większość ludzi by się tym przejmowała.
Nie jestem już Viltrumitą.
Nie w sercu.
Czuję wstyd i żal z powodu moich czynów.
Widzę cierpienie słabszych istot...
i mnie to wzrusza.
Głęboko.
Mówisz tak, jakby to było coś złego.
To, co zrobiłem na Ziemi...
Siane przez mnie ból i zniszczenie... są niepomierne.
To, co zrobiłem tym ludziom...
Co zrobiłem mojemu synowi...
Tak, a twoi ludzie robią to samo na tysiącu innych planet.
Możesz pomóc ich powstrzymać.
Zasługuję na śmierć.
Boże.
A jednak...
Co?
O co chodzi?
Chyba...
tęsknię za żoną.
Napisy: Marcin Chojnowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska