POPRZEDNIO
- Nie wyjdę bez ciebie. - Nigdy nie wyjdę.
Możemy o tym pogadać, zanim...
Miło nie było.
- Żyjesz? - To postęp.
Zależy ci na mnie. Wkrótce się do nas przyłączysz.
Obiecano mi w tym świecie godnych przeciwników.
Właśnie ktoś wykrada Deklarację Niepodległości.
Wolę odejść,
niż pracować z takim świętoszkowatym kutasem jak ty!
Nie jest ukryty pod górą,
ale jest nasz.
Nolan nie pisał o podróżach.
Przed wami Kid Omni-Man!
Rany.
- Co to? - Nowy początek.
Pokonałem zbirów.
Zabiłeś ich!
Spóźniłem się na pierwszą randkę.
Mam cię!
Chciałeś tu przyjść, Rex.
Tak, ale zapomniałem, jakie to straszliwe nudy.
Chodźmy się czegoś napić.
Musimy zrobić zakupy. Nikt już nie będzie dla nas gotować.
Jak radziliście sobie w Teen Team?
Eve wciąż mieszkała z rodzicami,
Kate trzymała się z boku,
a ja zwędziłem Robotowi numer karty
i jechałem na pizzy, zupkach chińskich i czarnej kawie.
Prawie dostałem szkorbutu.
Nie byłabym z tego taka dumna.
Żyłem, jak przystało na gwiazdę rock'n'rolla.
A ty?
Rodzice narzucili mi dietę, jeszcze nim jadłam stały pokarm.
Dziwne, że kurcząca się dziewczyna musiała uważać na wagę.
Naprawdę zrobisz nam dziś kolację?
Spróbuję.
To cukinia czy ogórek?
Mnie nie pytaj.
To ty umiesz gotować?
Nie, ale po to jest internet.
No weź. Robot pewnie wciąż nie zastrzegł karty.
Nie musisz tego jeść.
A ty tego gotować.
Chcę przyrządzić kolację.
Zrobić zakupy, przygotować posiłek, a potem go zjeść.
Możesz pomóc albo...
Nie wiem, czymś się zająć.
Rex!
„Ser typu parmezan”. Kocham ser!
Może to zostaw mnie.
Chcesz wybrać ser?
Co mi tam. Masło też.
I mleko. Wszystko, co od krowy.
Mówisz o nabiale?
Zwał, jak zwał. Ogarnę!
Ktoś prosi się o spranie tyłka.
Ruszamy, Rae!
Kurwa.
Fascynujące.
Miło, że tak uważasz.
Wybuchło, gdy to złapałeś?
Szpiegowało mnie w domu.
Jasna cholera. Ktoś wie, kim naprawdę jesteś i gdzie mieszkasz?
Gorzej. Namierzyli moją rodzinę.
Rudy, nie byłoby szybciej, gdybyś się nie rozpraszał?
Tu chodzi o analizę, nie o uwagę.
I to nie jest mój jedyny palący problem.
Nie rób tak.
Włos się jeży.
Co wam się stało?
Nie pytaj.
Na kolację zamówimy pizzę.
Chyba czasem jesteśmy zbyt cudaczni.
Może powinniśmy być normalniejsi?
Co ty wygadujesz?
Niestety. Jest zbyt zniszczone, by stwierdzić, kto to zrobił
czy kto tym sterował. Tak chyba to zaprojektowano.
Niczego mi o tym nie powiesz?
Pochodzi z Ziemi i jest niezwykle wyrafinowane.
Tyle wiem.
Z tym nie ma żartów.
- Sorki. - Sorry.
Ktokolwiek to zrobił, ma do dyspozycji spore zasoby.
Znaczące zasoby, co?
Szlag, znam to spojrzenie.
Powiedz mi, że nie zrobisz tego, co myślę.
Co tu robisz, Mark?
Poza trwonieniem milionów dolarów podatników
i napadaniem na instytucję rządową.
Wiesz, że to przestępstwo?
Może i zdrada stanu.
Dobrze wiesz, po co tu jestem.
Udawajmy, że nie.
Znowu nas szpiegujesz.
Cokolwiek to jest, nie jest nasze.
Nie kłam, Cecil.
Gdybyśmy cię szpiegowali, to byś o tym nie wiedział.
Pomyśl o tym,
gdy znów postanowisz wedrzeć się do Pentagonu.
Nie chcemy cię zatrzymywać.
To?
To jeszcze nie koniec.
Co za przerażający początek dnia.
Jezu, co za bajzel.
Co zrobimy, jeśli Mark nam nie uwierzy?
Miejmy nadzieję, że do tego nie dojdzie.
Poza tym taka jest prawda.
- Przecież szpiegujemy Graysonów. - Tak.
Ale nie tym.
I bardzo chcę wiedzieć, kto to taki.
Dam to do laboratorium.
Szlag.
BISTRO
Wybacz spóźnienie.
Cześć, nieznajomy.
Zapomniałeś o drugiej pierwszej randce?
Zatrzymała mnie zdrada stanu.
- Później ci opowiem. - Wiesz, myślałam...
że będzie niezręcznie.
To nie zwykłe spotkanie, tylko prawdziwa randka.
Ale najdziwniejsze jest...
Że to nie jest dziwne?
Tak.
Właśnie.
Nie chcesz?
Nie, chcę.
Ale błagam, powiedz,
że obok stolika nie otwiera się świetlisty portal.
Nie masz pojęcia, jak chciałbym to powiedzieć.
Udało się! Znaleźliśmy go!
Mówiłem, że wysiłek się opłaci.
Serio? To znowu wy?
Niezwyciężony! Musisz natychmiast z nami iść!
- Chodzi o życie. - Nie ma czasu.
Nieźle.
Znasz tych żartownisiów?
Ukradli Deklarację Niepodległości, gdy ratowałem Rexa.
Pamiętasz nas! To świetnie!
Nie jestem tego taki pewien.
Jestem Dropkick, a to Fightmaster.
Mimo wspaniałych imion nie szukamy kłopotów.
Musisz nam pomóc.
Co? Nie.
Powinniście być w więzieniu.
Ukradliśmy Deklarację nie bez powodu.
Stawką były miliony istnień.
I nadal są!
Jesteśmy z przyszłości.
Macie 10 sekund na wyjaśnienie.
Pomóż nam obalić naszego króla.
Gdy cię zobaczyliśmy...
zrozumieliśmy, że to prawda.
Tylko ty jesteś dość silny.
O czym wy mówicie?
Skoro macie wehikuł czasu, to możecie wrócić później albo wcześniej?
Mocy zostało na ostatnią podróż.
Nie wiecie, ilu ludzi zginęło, byśmy tu przybyli.
Przykro mi,
ale nie udam się z wami w przyszłość,
jeśli serio stamtąd jesteście.
Gdyby nie randka, zabrałbym was do więzienia.
Może jednak nie jesteś bohaterem.
Może nie.
Myślałem, że złapie się na ten tekst.
Boże, ale z ciebie kretyn.
Jesteś tego pewien?
Nie zepsuję naszej randki, bo...
Mark!
Dokąd mnie zabraliście?
Mówiliśmy ci! Do przyszłości.
- Zabierzcie mnie z powrotem! - Ale już tu jesteś!
Przekonasz się do nas.
Jeśli nam pomożesz, oddamy ci Deklarację Niepodległości.
Lepiej, byście naprawdę mnie potrzebowali.
- Zawsze w tym chodzisz? - Hej.
Już stąpasz po cienkim lodzie. Gdzie mogę przechować ubranie?
Hej.
To byłem ja?
Taki przybity?
Podczas podróży w czasie lepiej nie zadawać takich pytań.
Co tu się stało?
Wojna. Stulecia wojny.
My przeciwko niemu.
Przegraliśmy.
Mają nas za szpiegów króla. Jest godzina policyjna.
W środku dnia?
Cały dzień. Codziennie.
Wolno iść do obozu pracy
- lub na publiczną egzekucję. - Tylko na członka rodziny.
Ale to wszystko.
Zacznijcie od początku.
Wieki temu planecie groziła zagłada.
Potem jej władcą został jeden człowiek.
Dobrze rządził...
do czasu.
Ponoć mózg wówczas działał mu sprawniej.
Potem coś się zmieniło. Nie wiemy, co dokładnie zaszło.
Nie było nas jeszcze.
Ale powoli popadał w obłęd.
Ogłosił nowe prawa.
Przymusowe obozy pracy.
Więzienie dla dysydentów.
Potem było znacznie gorzej.
Bezsensowne wojny.
Fabryki produkujące jego gwardię.
Całe narody karane i egzystujące
bez elektryczności.
Gdy osobiście zmiótł z mapy 10 miast za stawianie oporu,
zrodził się bunt.
Chcieliśmy go powstrzymać...
ale był zbyt silny.
Zbudowaliśmy nawet wehikuł czasu.
Ja go zbudowałem.
By szukać ratunku w przeszłości.
Krążyła legenda,
że ponoć mógł go otruć atrament
z Deklaracji Niepodległości.
Ale nie zadziałało.
Potem zobaczyliśmy ciebie.
Zrozumieliśmy, że możesz nas uratować.
Zatem wasz król jest bardzo silny,
prawie niemożliwy do zabicia i rządzi od setek lat?
Zgadza się.
Jest Viltrumitą?
Nie wiemy, co to jest.
Dobrze. Jak mogę pomóc?
Dziękujemy. Następnym krokiem...
Zróbmy hałas!
Ostrożnie!
To zwróci ich uwagę.
Stać, obywatele!
Naruszacie godzinę policyjną króla
i zostaniecie natychmiast uwięzieni lub straceni.
To normalne roboty, prawda? Nie są świadome czy coś?
- Nie. - To Gwardia Królewska.
Są ich miliony.
Wymuszają prawa szalonego króla, ale nim...
Rany. Nie są silni,
ale skoro są ich miliony, to trochę zajmie.
O nie. Nie musisz z nimi walczyć.
Chcemy, by nas złapano. Tak najszybciej dotrzemy do króla.
Trzeba było tak mówić.
Jak ma król na imię?
Naruszacie godzinę policyjną króla
i zostaniecie natychmiast uwięzieni lub straceni.
Dobra, wiemy.
Niezwyciężony.
Oczekiwaliśmy cię.
Poczekaj, aż dowiesz się, jak go zbudowano.
Nie użył robotów.
Odebrał nam mamę, gdy mieliśmy osiem lat.
Już jej nie zobaczyliśmy.
Dorastaliśmy w obozach pracy.
Dlatego przyłączyliśmy się do buntu
i zaryzykowaliśmy wszystko, by cię tu sprowadzić.
Teraz staniesz przed królem.
Co się z nimi stanie?
Zostaną straceni.
- Nie ma opcji. - Nie!
Powstrzymaj króla! Obronimy się sami!
- Ale... - Proszę, idź!
Dobra, dupku. Kimkolwiek jesteś,
to koniec.
Nieśmiertelny?
Tylko jeden człowiek zna mnie pod tym imieniem.
To naprawdę ty?
NIEZWYCIĘŻONY
Jesteś królem Ziemi?
Mark Grayson.
Nareszcie przybyłeś.
Dzięki Bogu.
Minęło tyle lat, odkąd odszedłeś z rodziną.
Nie byłem pewien, czy cię rozpoznam.
Nie jestem tym samym Markiem, którego znasz. Jestem z...
- Chyba z przeszłości. - Jesteś szczupły.
Słaby.
Znowu chorujesz?
Myślałem, że wynaleźli już lek na...
Tu nie chodzi o mnie.
Co ty wyrabiasz? Krzywdzisz ludzi?
Nie pozostawiłeś mi wyboru.
Tylko tak mogłem cię tu sprowadzić.
Nie chciałem tego robić, ale musiałem jakoś cię zmusić.
Co ty wygadujesz?
Nie jestem Viltrumitą!
Zostawiłeś mnie u władzy.
Ty jesteś Imperatorem.
Powinieneś wiedzieć, że to dla mnie za wiele.
Zwłaszcza po tak długim czasie.
Zostawiłem cię, żebyś rządził?
Nie udawaj, że tego nie pamiętasz!
To wszystko twoja wina!
Nie chciałem tej odpowiedzialności.
Byłem zmęczony! Gotowy, by odejść.
Mówiłem ci, ale ty powiedziałeś...
że tylko mnie jednemu ufasz.
Znam cię, Nieśmiertelny.
Obozy pracy, zabijanie niewinnych ludzi, wojny?
Nie jesteś taki.
Człowiek, którego pamiętasz, nie żyje.
Ale mnie nie było to dane.
Chodzi o Kate?
Czy ona... umarła?
Kate?
Nie znam tego imienia.
To ta rudowłosa kobieta, którą...
Nie Eve. Kate.
Zaręczyliście się.
W przeszłości.
Miałem setki żon.
Przeżyłem wszystkich, których kochałem.
Wiesz, co to robi z człowiekiem?
Stulecie za stuleciem?
Nie.
- Ale... - Jasne, że nie.
Miałeś szczęście.
Dar.
Twoja rodzina przetrwała.
Masz wobec mnie dług i musisz go spłacić.
Czy tego chcesz, czy nie.
Stąd cały ten plan.
Co mam zrobić?
Zakończ moje męki.
Nie mogę.
Wybacz, Nieśmiertelny, ale nie mogę tu zostać.
Nie potrafiłbym rządzić planetą.
Nie o to mi chodziło.
Że też myśleli, że dwóch gwardzistów wystarczy.
Słynne ostatnie słowa.
Zabij mnie.
Co takiego?
Jestem tylko cieniem dawnego mnie.
Miej litość.
Zakończ moje męki i cierpienie tej planety.
Nie! Zwyczajnie abdykuj!
Król nie może odejść.
Musi zginąć.
Zabij mnie, by lud znów mógł sam sobą rządzić.
To jedyny sposób, by ludzkość powróciła do życia.
Tego właśnie chcę.
Może moja wersja, którą znasz, by to zrobiła, ale nie ja.
Zostawiłeś mnie tutaj.
Zrobiłeś ze mnie potwora.
Ilu jeszcze musi zginąć przez twoje błędy?
Zabijesz mnie, czy tego chcesz, czy nie.
Albo sam zginiesz, jak i wielu innych.
Rzuć się w Słońce czy coś!
Samobójstwo to tchórzliwa ucieczka!
Przestań! Nie musimy tego robić. Mogę ci pomóc.
Już nie nabiorę się na twoje kłamstwa.
Wiecznie te same, pełne fałszywej nadziei.
Ale niektóre problemy może rozwiązać tylko śmierć.
Kiedyś się przyjaźniliśmy. Zrób to dla mnie.
Nie mogę.
Proszę.
- Udało się. - Zamknij się!
Udowodnię ci, kim się stałem.
Czekaj! Nie!
Dosyć! Przestań już!
Można mnie powstrzymać tylko w jeden sposób.
W jeden tylko sposób można to na zawsze skończyć!
W jeden sposób można ocalić ich i wszystkich pozostałych!
Jaki człowiek pozwala innym umrzeć,
bo woli pozostać bierny?
To jedyne rozwiązanie.
Błagam!
Dosyć!
Nie wiedziałem, że tak to będzie, ale...
Dziękujemy.
Nie było łatwo.
Nie dziękujcie mi.
Proszę, nie za to.
Sam tego chciał.
Co z tego?
To nie powód, by kogoś zabić.
Skrzywdził wielu ludzi.
Tak, wiem. Ale też wielu uratował.
To za mało.
Nie żyje, dobra? Zamknijcie się.
Części jego ciała muszą być osobno, inaczej powróci.
Król nie żyje.
Jego panowanie dobiegło końca.
Władza została przekazana narodowi.
Przynajmniej przed śmiercią o to zadbał.
Wiem, że nie jesteś szczęśliwy, ale ocaliłeś nasz świat.
Dziękujemy.
Zabierzcie mnie do domu.
Długo na to czekaliśmy.
Musisz zrobić jeszcze jedno.
Co takiego?
Gdzie mogę przechować ubranie?
Hej.
Masz? To się trzymaj!
Skąd...
Więc to prawda. Potrzebowali twojej pomocy?
Tak, tylko...
Eve, jestem dobrym człowiekiem?
Oczywiście, że tak.
Co tam się stało?
Był tam Nieśmiertelny.
To było okropne.
Żył zbyt długo.
Zabijał ludzi, zniewolił całą planetę.
Musiałem...
go powstrzymać.
Na zawsze.
Boże drogi.
Chciał umrzeć.
To była moja wina.
Przeze mnie rządził światem.
Wszystko spaprałem, Eve.
Pamiętasz, jak mówiliśmy, że przyszła wersja mnie to nie ja?
Tak.
Twoja przyszła wersja nie jest tobą.
Cokolwiek to było, to nie była nasza przyszłość. Przynajmniej już nie.
Ale ja go zabiłem.
Tak.
Najwyraźniej był na to gotowy.
Wiem, że to żadna pociecha, ale przejdziemy przez to razem.
Jeśli zmienisz się w ogromnego, władającego światem fiuta,
skopię ci tyłek, aż się opamiętasz.
Zgoda.
Jeśli obiecasz zrobić to samo dla mnie.
Nigdy byś...
Stoi.
Zbierajmy się już.
Znów zawaliłem randkę.
Mówiłam, żebyśmy się zbierali, a nie, że już po randce.
- Czy to jest to, co myślę? - Tak.
Musimy wpaść do Nowego Jorku.
Chyba raczej do Waszyngtonu.
No co?
To głupie i jeszcze na to o wiele za wcześnie,
ale...
kocham cię.
Nie wiem, czy to głupie, ale...
też cię kocham.
I tak oto, drodzy widzowie, ponownie skupimy uwagę w innym miejscu,
by dać Markowi Graysonowi i Samancie Eve Wilkins
należną im prywatność.
Dokładnie w tej chwili, lata świetlne stąd,
kosmita Allen siedzi w celi viltrumickiego więzienia.
Za nic ma te kajdany.
Za nic ma te mury.
Za nic ma to więzienie!
Bo kosmita Allen stał się bardzo silny.
Ale mimo to czeka,
bo kosmita Allen ma plan.
Żegnaj, przyjacielu.
No nareszcie.
Kosmita Allen. Zamknięty, lecz nie uwięziony.
Najpierw krótkie podsumowanie
dla widzów, którzy łatwo się rozpraszają.
Zmuszony do walki z Anissą, Viltrumitką o przerażającej reputacji,
Allen dał się pojmać w nadziei, że odkryje, czy Nolan Grayson,
znany jako Omni-Man, czyli ojciec Marka,
czyli potencjalny viltrumicki sojusznik numer trzy,
wciąż żyje.
Plan Allena wypalił.
Nolan faktycznie żyje.
Ale gdy odzyska pełnię sił, zostanie stracony
zgodnie z okrutną tradycją Viltrumitów.
Allen, używając wszczepionego urządzenia do komunikacji,
powiedział Nolanowi, jak odwiedził Marka,
by zwerbować go do wojny
Koalicji Planet i Imperium Viltrumickiego.
Allen błagał Nolana, by przyłączył się do sprawy, ale ten odmówił,
przekonany, że zasłużył na egzekucję,
jako że zdradził Viltruma i Ziemię.
Allen jednak nie ustępował.
Nolan wciąż mógł naprawić swe błędy,
a przynajmniej pomóc innym w walce z Imperium.
Ale odpowiedź Nolana wciąż była ta sama...
Nie.
Ale gdy Allen miał już się poddać, Nolan powiedział coś,
co dało mu cień nadziei, że nie wszystko stracone.
Chyba...
tęsknię za żoną.
Rozmowy Allena z Nolanem były okresowo przerywane
przez próby jego egzekucji.
Potem je zawieszono.
Ci goście odwalają fuszerkę.
Musisz odejść.
Przerabialiśmy to milion razy.
Nie odejdę bez ciebie.
Teraz to co innego.
Wkrótce przybędą moi kaci.
Nie są jak inni. To Viltrumici.
Zabiją cię.
Ciebie też. Mam więc pomysł.
Uciekajmy, zanim to się stanie.
Nie.
Daj spokój, stary.
Z twoim wsparciem możemy wygrać tę wojnę.
Nie jestem po waszej stronie. Nie jestem po niczyjej stronie.
Zhańbiłem swoich ludzi.
- Zdradziłem rodzinę. - Boże.
- Już tego nie zniosę. - Porzuciłem synów.
- Mogli użyć mocniejszego lasera. - Zbrukałem...
wszystko, co jest mi drogie.
Więc napraw to.
Zapomnij o swoich ludziach, bądź wierny rodzinie
i pomóż mi, Markowi i drugiemu synowi powstrzymać Imperium!
- Nie. - Daj spokój!
Trudno, umrzemy tu razem.
Na to wygląda.
Byli w martwym punkcie.
I tak oto Allen i Nolan czekali na przybycie śmierci
z ciemności kosmosu.
Nolan.
Myślałem, że o mnie zapomnieliście.
Nigdy nie zapominamy o obowiązkach.
O tobie nie można powiedzieć tego samego.
Jesteś gotowy?
Żegnaj, przyjacielu.
I tak, drodzy widzowie, wracamy do kosmity Allena,
który ryzykuje wszystko,
by ocalić byłego wroga i nowego przyjaciela,
który nie chce być uratowany.
Jeszcze nie czas na śmierć, kolego.
Porzuciłeś misję podporządkowania Ziemi.
Ale to tylko jedna z wielu zbrodni.
Dezercja.
Niezatwierdzone rozmnażanie z poślednim gatunkiem.
Morderstwo!
Zdrada stanu.
Masz coś na swoją obronę?
Kontynuujcie rytuał.
Obyś umarł z większą godnością, niż żyłeś.
Cholera, szybko im idzie.
Hejka, chłopaki!
Bez urazy, prawda?
Kurwa mać! Szlag, przestańcie!
Kurwa!
Czemu tylko ja mam się bawić?
Tak! Zgadza się! Dajcie czadu! Damy radę!
Dalej! Wierzę w was!
To ja rozumiem.
Cześć, tu Allen.
Nie wiem, kto tam jest, ale na zewnątrz jest impreza.
Strzelisz sobie jednego?
Kto odważył się uwolnić Battle Beast?
Najwyraźniej ja...
panie Bestio.
Na tej twojej imprezie
znajdą się przeciwnicy godni mojej mocy?
Tak. Bez dwóch zdań.
Viltrumici?
O tak. Tych nie brakuje.
Ilu?
Aleś dociekliwy.
Trzech, ale jeden to kumpel, więc łapy precz.
Z pozostałymi wszystkie chwyty dozwolone.
Wszystkie chwyty?
To mi się podoba.
Nolan, nadchodzimy!
Co? Nie. Zostaw mnie, kosmito.
Wszyscy znamy opowieści o wspaniałym Nolanie.
O wojnach, zwycięstwach, cywilizacjach, które podbiłeś.
Jaka choroba mogła cię tak zmienić?
Może zawsze taki był.
Powinniśmy zbadać jego rodowód, bo może zgnilizna sięga głębiej.
Tak! Proszę bardzo.
Czy zdrada była warta śmierci?
Odpowiedz!
Tak.
Przykro mi, że nigdy tego nie zrozumiecie.
Chodź. Jest tam.
Obiecałeś mi Viltrumitów!
Te stworzenia to dla mnie żadne wyzwanie.
Wiem. Prawie na miejscu.
Mógłbym przysiąc, że to sala egzekucyjna.
Oszuście! Nie masz honoru.
Obiecałeś mi chwalebną bitwę,
ale jedynym godnym przeciwnikiem, jakiego tu widzę, jesteś ty.
Hej, hola. Może nie ma co się unosić?
Teraz już rozumiem, że powiedziałem bzdurę
i że ty jesteś strasznie narwany. Dlatego przepraszam.
Hej, Nolan. Wiesz, gdzie jesteś?
Czekaj!
Dobierz ostatnie słowa.
Sorki za spóźnienie.
Stary, wyglądasz paskudnie.
To wasze dzieło? Tak się nie robi.
Miałeś odejść.
Trzeba było go posłuchać.
Viltrumici.
Nareszcie moje pragnienie walki może być zaspokojone.
Wybaczcie. Jest waszym fanem i bardzo chciał się przywitać.
Długo czekałem na tak godne wyzwanie.
To będzie uczta.
Jeśli ten konflikt oznacza moją śmierć,
tym będzie smaczniejsza.
Zapłacisz za to życiem.
To obietnica?
Trzymaj się. Za chwilę cię uwolnimy.
Miałeś uciekać.
Rozumiem, ale i tak cię uwolnię.
Więc to ty jesteś wyjątkowym Unopanem?
Nie lubię się chwalić.
Aua.
Nie jesteś taki wyjątkowy.
Przestań. Nie.
Wybacz, że zepsułem ci egzekucję.
Chyba umrę pierwszy.
Zostaw go!
Dobrze cię widzieć.
Ostrzygłeś się? Przyciąłeś wąsy?
- Nowa stylówa? - Wstawaj!
Znów się zhańbiłeś!
Wiedziałem, że się zepniesz.
W mordę! Nienawidzę tych gości.
Battle Beast przetrwa w kosmosie?
Pewnie tak.
Co?
Super! Chcę zbić z tobą piątkę, bo wygraliśmy,
ale to było obrzydliwe, więc to trochę niestosowne.
Widziałeś gdzieś tego drugiego Viltrumitę albo naszego futrzaka?
Nie, odkąd przeniosłeś walkę w próżnię.
Może się zmył? Ale co stało się z Viltrumitą?
Więcej! Potrzebuję więcej.
On musi gdzieś tu być.
Jak na kogoś, kto prawie umarł, szybko doszedłeś do siebie.
Zgadza się. Wszystko dzięki tobie.
Przybyłeś i ocaliłeś mi życie.
No brawo.
Może dałem mu się sprać nieco bardziej, niż musiałem.
Mógł cię zabić.
Wiem, ale potrzebowałeś motywacji.
Nadal chcę, byś do nas dołączył, ale rozumiem,
że nie chcesz zdradzić swoich,
mimo że to psychopatyczni mordercy.
Nie chciałem patrzeć, jak umierasz.
Dlaczego?
Siedzieliśmy razem w kiciu. Teraz jesteśmy przyjaciółmi.
Żaden Viltrumita nie zrobiłby czegoś takiego.
Ty byś zrobił.
Dla Debbie, Marka i fioletowego dzieciaka, o którym mówiłeś.
I dla mnie, jak udowodniłeś przed chwilą.
Musimy się zwijać, zanim Viltrum przyśle posiłki.
Może odpalimy to metalowe cudeńko?
Nikt nie przybędzie.
- Co? - Nie musimy się martwić.
Nie będzie żadnych posiłków.
Więzienie miało czas,
by zaalarmować kwaterę główną.
Wiedzą, co się wydarzyło, ale nie zjawią się.
Nie mogą.
Potrzebuję czegoś więcej
niż niedopowiedzenie i tajemnicza mina.
We wszechświecie zostało mniej niż 50
czystej krwi Viltrumitów.
To najściślej strzeżona tajemnica Imperium.
Dlatego też możemy ich pokonać.
Skoro wiemy już,
że Allen z Nolanem są wreszcie wolni i gotowi do walki z Viltrumem,
wracamy do domu rodziny Graysonów,
gdzie Mark i Eve cieszą się wspólnymi chwilami.
Mark, jesteś w domu?
Mark?
Cześć, mamo.
Co tam?
Wydawało mi się, że coś słyszałam. Czemu drzwi są zamknięte?
Jestem goły.
- No dobrze. Dobrej nocy. - Dobranoc.
Poszła?
- Słucham? - Nic, mamo.
Boże. Przepraszam.
Poszukajmy mieszkania.
Napisy: Marcin Chojnowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska