Di ko ginustong pumatay.
Di ko ginustong sumabak sa gyera
para yumaman mula sa kamalasan ng iba.
Hindi ako gano'n.
Simpleng tao lang ako sa tabi-tabi,
na mahilig sa mga paputok at foosball.
Di ko pinangarap magkaroon ng mansiyong may swimming pool.
Pero kapag walang-wala ka, tingin mo, nararapat ka sa lahat.
Kahit hindi mo alam kung paano umiikot ang mundo,
o kahit wala kang pakialam.
Wala akong alam sa politika.
Wala akong malay sa Cold War.
Hindi ko makita sa mapa ang Moscow, Washington, Yemen, o Prague.
Mula sa Aluche ang mundo ko
at natapos sa La Castellana.
Pampalamig ang karahasan.
Palabas lang ang ideolohiya.
Kamiseta lang si Che Guevara.
Simple ang buhay noon,
may mabubuti at may masasama.
Bigla na lang namamatay ang mga kapitbahay ko.
Hanggang sa napansin ako ng pamilya ni Leo Farad.
Tinging may ganda at pang-aakit.
Nakalolokong tinging medyo salbahe at bastos.
Pero may purong pagkainosente rin...
...na tila walang kasalanan.
O ang lalim na bunsod ng pagkakakilala sa mundo
at pagkakaroon ng kapangyarihang paikutin ito.
Ganyan ang Farads, isang masayang pamilya.
Di ako nagkaroon nito kailanman.
Kaya gusto kong maging gaya nila,
sumali sa angkan.
Maging marahas man.
ANG FARAD
Ako ito, si Oskar,
27 taong gulang.
Hindi nakapag-aral,
pero kumikita ng 60,000 pesetas kada buwan bilang aerobics instructor.
Malaking tagumpay ang mga klase ko.
Kaya nagdesisyon ako.
Na magbukas ng sariling studio.
Hindi, Manuel.
Di ako puwedeng magbukas ng aerobics studio sa Lavapies.
Di maganda ang paligid, walang pera ang mga tao.
Ano? Gusto mo, mga sosyal na kustomer lang?
Ito ang tito Manuel ko, buong buhay niya'y minero siya.
Naging nangungunang eksperto siya sa explosives sa Riotinto,
hanggang sa pinagretiro siya nang maaga
at nagpa-Madrid para magka-pyrotechnics business.
Plano niyang mag-imbento ng tahimik na paputok
na hindi makaiistorbo sa mga bata o aso.
Sabi niya, Spain ang pinakamahilig sa pista sa Europe
at ikayayaman niya ang patent.
Naku.
Habang inaalam niya ang formula,
inalok ko siyang mamuhunan at maging katuwang sa aerobics.
SOSYAL NA PAUPAHANG KOMERSIYAL
Hindi. Dapat may makita tayo rito, sa Salamanca.
-Masyadong mahal ito. -Pero nariyan ang mga kustomer ko.
Diyan sila nagtatrabaho.
Diyan nakatira ang mga may pera at masaya silang gagastos sa gym.
Tingnan mo ang mga tao sa paligid. Kung paano sila manamit.
Kung paano sila kumain.
Kung paano sila ngumiti.
Tingnan mo.
'Yung babae do'n.
Naiisip mo bang kakain siya ng calamari sandwich?
Hindi, di ba?
Ang babaeng ganyan
ay di aapak sa Aluche o Lavapies.
-Kape. Huwag nang suklian. -Purong kasosyalan.
Napakasosyal ng ganyang babae.
Di kailangan ng aerobics ng babaeng ganyan.
Siyempre, kailangan niya.
Di lang ito tungkol sa pag-alis sa taba. Tungkol dito ito.
Tungkol sa pagpapalabas ng endorphins, pagpapakasaya, pagpapasasa.
-Beer 'yan para sa 'kin. -Walang duda.
Kalahati ng buhay mo, nasa minahan ka lang.
Kaya ako may perang maipupuhunan sa gym mo.
Pero kung gusto mong mamuhunan, intindihin mo ito.
Napakasimple. Kailangan natin ng mura.
-At sa Salamanca. -Uy! Tigilan mo 'yan!
Huwag mo akong hawakan! Bitawan mo ako!
-Bitaw! -Buwisit...
Hala.
Buwisit!
Uy!
Baka boyfriend niya 'yan! Oskar!
Uy!
Naku!
-Ano'ng ginagawa mo? -Tinutulungan ka.
-Sino'ng nagsabi? -Pinipilit kang isakay.
Ano'ng ginagawa niya?
Oskar!
-Tara na, sige na. -Oo.
Alis na.
-Buwisit ka! -Tara na, ano ba.
-Taxi! -Maniniwala ka ba?
Baka boyfriend niya, sinabi ko na sa 'yo!
Sira-ulo.
Baka anekdota lang ito,
pagtatangkang pabilibin ang potensiyal na kustomer,
isang bagay na malilimutan mo rin kalaunan.
Pulbura, 'yung gym...
Pangarap mong maging karaniwang lalaki sa tabi-tabi.
Pero madalas, walang kinalaman ang tadhana sa pagkakataon,
at mas bunsod ng pagsisikap.
Magandang umaga, Paulita. Kumusta?
-Juana. -Hi.
-Kumusta ang bukong-bukong mo? -Okay na.
-Gumagana talaga ang menthol. -Oo.
-Merche. -Kailangan ka magpa-flamenco?
Sige, Merche. Sa tablao stage ang flamenco.
-Rumba. -Oo, oo.
Oskar.
Naaalala mo ba ako?
Kumusta 'yung boyfriend mo?
Hindi ko siya boyfriend. Di ako pumapatol sa gano'n.
Pero bagay sa 'yo, sa ganyang ikli ng pasensiya mo.
Anong ikli ng pasensiya?
Gusto ko lang malaman mong di ko kailangan ang tulong mo.
Napunta na ako sa mga mas malalang sitwasyon, alam ko ang gagawin.
Nandito ka ba para pahirapan lang ako ulit?
Nandito ako para magpasalamat. Wala nang iba.
Sa kapehan, sabi, doon ka nagtatrabaho.
-Ano ka? Coach? -Aerobics instructor.
Ako nga pala si Sara.
Masayang makilala ka.
-Kumukuha ako ng master's sa malapit. -Saan?
Sa Business Administration.
Pero abogado ako.
Gaya ng maraming mga kustomer ko.
May mga babaeng negosyante, abogado, inhinyero...
Mga babae lang?
Ganyan sa aerobics.
Pasensiya na, may klase na ako.
Ba't di mo subukan?
Hindi na, salamat.
Nakakabawas ng mga iniisip.
-Baka magustuhan mo at sumali ka. -Ni di ako taga-Madrid.
-Saan ka nakatira? -Marbella. Matatapos na ang master's ko.
Gawin na natin. Sabihin mo ang sukat mo at kukuhanan kita ng tights.
Hindi na talaga.
Gusto ko lang magpasalamat.
Hi.
Sige na, Juana, pakiusap!
'Yung tuhod mo! Iunat mo 'yang batok mo. Ayan.
Sara? Kailangan mo na ng tulong ngayon, di ba, ganda?
Sige na!
Ituwid ang mga tuhod, pakiusap.
Mahusay.
Iyan na.
Napakahusay, Sara.
-"Farath"? -Hindi, Farad.
F-A-R-A-D.
-Saan galing ang pangalang 'yan? -Algeria.
-Arab ka? -Kalahating Arab.
Mula sa Tangier ang lolo ko, pero taga-Calabria siya.
Kaya ako'y 1/4 African, 1/2 mula sa Madrid, at 1/2 mula sa Catalonia.
-Magsabi ka ng ukol sa 'yo, liban sa gym. -Ako?
Oo, ewan. Tagasaan ka?
Mula sa Virgen de las Casas Orphanage, kilometro 17 sa kalye pa-Brunete.
-Ulila ka na? -Parang gano'n.
Namatay ang tatay ko noong anim na taon ako't kinalimutan ako ng nanay ko.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Noong pitong taon ako, dinala niya ako sa ampunan
at doon ako lumaki,
at lumipat sila ng kaibigan ng tatay ko.
Nagbibiro ka.
Hindi, ganyan kasaya ang buhay ko.
Mahal ko ang mga ulila.
Ano?
Seryoso ako. Sabi ng tatay ko, mas wagas sila,
dahil wala silang family trauma at para silang librong di pa naisulat.
Makata ang tatay mo.
May tito akong Manuel ang pangalan,
lagi siyang nandiyan lang.
Binibisita niya ako pag weekends,
at pag walang pasok, dinadala niya ako sa bahay niya sa Huelva.
Kapamilya ko siya.
Pero mag-isa kang lumaki.
Masasanay ka rin.
Di ko alam kung kaya ko.
Siguradong kaya mo.
Madalas, magandang bagay ang pag-iisa.
Ang mahirap ay ang lamig.
Naaalala ko, pag taglamig,
nagyeyelo, nagyeyelo ang lamig,
at pag lalabas,
nagmamadali kami para magkapuwesto
sa pader sa likod na mainit dahil nasa likod ito
ng oven ng bakery.
At tanda ko, umuupo ako ro'n,
pinagmamasdan ang mga gusali sa kalsada,
at nakikita ko ang mga bintana,
mga ilaw, mga bahay,
mga pamilyang naghahapunan...
At iyan ang buhay ko.
Isang taon na akong nagrereklamo
ukol sa Madrid, sa mga tagarito't sa gulo...
Gustong-gusto ko nang matapos ang eskuwela.
Sumubok ka sa klase ko't nagbago ang isip mo.
Siyempre.
May bahay sa Madrid ang pamilya ko, pero nasa Marbella ang negosyo namin.
-Ano ang negosyo ng pamilya mo? -Pag-import at export.
-Export? -Oo.
Oskar, 'yung lalaking tinamaan mo...
-Di mo kailangang magpaliwanag. -Gusto ko.
Manggagantso siya. Sinubukan niyang lokohin ang tatay ko.
Ini-report namin siya sa pulis at...
Parte 'yan ng pagnenegosyo.
Gusto kong magsimula ng isa.
-Talaga? -Oo, kasi...
Ayaw ko nang tumanggap ng sahod galing sa pagtuturo sa gym
at gusto ko na ng sarili ko.
Ako naman 'yung binabalikan ng mga kliyente.
-Kikita ka nang malaki. -Sabi nino?
Ng babaeng tinulungan ko sa kalsada na di ako kailangan,
o ng abogadong negosyo ang espesyalisasyon?
Aalis na ako.
-May problema ba? -Hindi, 'yung driver ng tatay ko.
Sinabi ko sa kanya ang nangyari at susunduin niya raw ako.
-Gusto kitang makita ulit. -Sige.
Hindi, hindi "sige." Kailan?
Romantiko ka, Oskar.
Romantiko? Mga klase ang tinutukoy ko.
-Paalam na. -Paalam.
Espesyal siyang babae.
Oo naman. Kung driver siya at Rolls-Royce...
Hindi 'yan ang ibig kong sabihin. Tingin ko, may koneksiyon kami.
Koneksiyon? Hindi mo naiintindihan.
Mababa ang tingin sa atin ng mga taga-Marbella.
-Di ka pa nakakapunta sa Marbella. -Pero Andalusian ako.
Alam ko ang gawi ng mga sosyal.
Hindi sosyal si Sara. Isa pa, Arabo ang tatay niya.
Mas malala 'yan.
Heto na.
Naku naman.
May lagayan para sa AC. Nilagay ko mga dalawang taon na.
Mukhang di ka bibigyan ng problema.
May 30 o 40 kataong pagpapawisan dito.
Pare, nakakita na ako ng mas malala.
Kailangan nating pinturahan ang pader.
Walang problema, di na ito magiging pangkarpintero ulit.
Teka muna.
-Ano? -Ayos.
Maganda, pero napakamahal.
Oo, pero dalawang kanto lang mula sa Nuevos Ministerios.
Mahal ang babayaran sa remodeling at renta.
Hindi, babalik ang puhunan natin sa tatlong buwan.
-Di 'yan realistiko. -Magtiwala ka.
Magtiwala ka lang sa 'kin.
Iyan nga pala 'yung ahensiya.
Gusto 'yang makita ng dalawang kustomer.
Kukunin namin.
Ayos, gaya ng sabi ko,
150,000 pesetas ang deposito.
Tito ko na ang bahala riyan.
Hindi ba?
-Magandang umaga. -Oskar!
Akala ko, di ka na babalik.
Ang lungkot namang pakinggan niyan.
Ikaw ang unang kustomer na di bumalik pagkatapos ng sesyon.
Naging abala ako,
pero nandito na ako.
Wala ring kalokohan ngayon?
Wala, ibibigay ko itong imbitasyon.
Kaarawan ng tatay ko at may salo-salo.
Nandiyan ang address.
Iniimbitahan mo ako sa salo-salo sa Marbella?
Hindi, sa Madrid 'yun.
May mga dadating na kaibigan ng tatay ko galing sa ibang bansa. Mas madali.
-Bakit ako imbitado? -Iniligtas mo ako sa peligro, di ba?
Oo, tama.
Maraming puwedeng maging kustomer do'n. Magugustuhan mo.
Kita tayo ro'n.
Ayos.
Oo nga pala,
-kailangan ko bang mag-amerikana? -Hindi.
Magpakatotoo ka lang.
At huwag magdala ng anuman.
Walang malay, pinaniwala ko ang sariling Ako ang nawawala
Kay tagal kong naghintay Ako na di nag-imbita
Ngayon, iiyak ako Ako na palatawa
Nalimutan kong mabuhay
-May imbitasyon? -Oo.
-Tuloy. -Salamat.
Nalimutan kong mabuhay
Sinabi kong huwag kang magdala ng anuman.
-Uy, ito... -Grabe ito.
Oo, gusto ng tatay ko ng mga grabe.
Tara, ipapakilala kita sa kanya.
Naglaro ako ng mga damdamin
Nabuhay sa mga papuring pinangarap
Ipinagsigawan ko ang mga awit ko sa hangin
Mahal siya ng tatay ko.
Hindi madaling i-hire siya para makapunta siya ngayon.
Sa tingin ko nga.
-Tara? -Sige.
Nalimutan kong mabuhay
Ano nga ulit 'yung sinabi mong negosyo ng tatay mo?
Pag-import at export ng appliances.
Ano'ng tawag sa Cuban na di naniniwala sa relihiyon?
"Infidel Castro."
Maraming katrabahong Cuban ang tatay ko.
-Muntik ka nang... -Dad.
Oskar. 'Yung nag-i-aerobics.
Naku, 'yung may bote.
-Po? -Tinamaan mo 'yung tarantadong
umatake sa kanya gamit ang bote, di ba?
-Opo, kasi... -Ayos, naku.
May tapang ito.
-Masayang makilala ka. -Si Kaspar, karelasyon ng tatay ko.
-Ikinatutuwa ko. -At siya si Lopera, dati nang kaibigan.
May medalya ka dapat para sa kawanggawa.
Nasa pag-import at export na negosyo ka rin?
Hindi, pero sana. Nasa serbisyo publiko ako.
Komisyoner sa National Police si Lopera.
Wow.
Ikaw, ano'ng trabaho mo?
-Aerobics instructor ako. -Sana di malaman ni Jane Fonda!
Dad...
Heto.
Pinakamasarap na mojito. Itinuro ni Henry, kaibigang Cuban.
Ang sikreto raw ay ang paggamit ng puting alak at itim na asukal.
-Di makakapunta si Henry? -Di siya nakakuha ng visa.
Taga-Prague siya.
Pero di gano'n kalayo ang Prague.
Di importante 'yan sa Communist Europe. Tanda ninyo ang Cold War?
Pinayagang makaalis sa Poland si Kaspar dahil sa mga kaibigan.
Parang 'yung kanta.
Tingnan mo ito. Puting hipon mula sa Huelva, tunay ito.
Tikman mo. Bumibili ako nito noon sa Portugal
at ibinebenta sa Vigo, sinasabi kong mula sa Huelva.
-Negosyo mo 'yan? -Hindi.
Ayaw niyang umayos at lagi siyang inililigtas ng tatay
-tuwing pumapalya siya. -Aba, nagsalita.
At ano nang trabaho mo ngayon?
Kakukuha ko lang ng lisensiya ko sa pagiging kapitan ng yate.
-Kapitan ng yate? -Oo, may yate kami sa Puerto Banus.
-Sabihin mo kay Sara na tanggapin ka. -Oo naman.
Uy. Sa ampunan ka lumaki, tama?
Oo, gano'n nga.
Uy, marami rin bang guwapo sa mga klase mo?
Di nagpapahuli ang kapatid ko.
-Ba't di ka na lang umalis? -Uy, totoo. Teka!
Oskar!
Ito ang tito Khalid ko.
-Gusto kong makilala ang "magbobote." -Masayang makilala ka.
Welcome.
Palestinian siya, pero nakatira sa Tunisia.
O Tripoli, o Damascus, o Paris...
-Laging dala ang tahanan. -Ayos.
Sabi ng pamangkin ko,
-nagtuturo ka ng aerobics. -Tama 'yan.
Gaya ni Jane Fonda.
Sara, halika rito!
Oo! Babalik ako.
Alam mo ba kung nasaan ang banyo?
-Tanungin mo sa kusina. -Sa kusina.
Okay, salamat. Masayang makilala ka.
Teka lang, ha.
Dad, punta ka rito?
Tandang-tanda ko
Ang bukang-liwayway ng pagkabata ko
Mga kamay niya, matibay at banayad Pareho nga
Tinuruan niya akong mangarap
Na huwag matakot lumipad
Isang awit itong handog kay Dad
Para sa lalaking nagbigay sa 'kin ng buhay
Tila liwanag sa dilim
Ako'y pinaliliwanag At nagpupunla ng kagalingan sa akin
Ito ay awit na handog kay Dad
Para sa lalaking nagbigay sa 'kin ng buhay
Tila liwanag sa dilim
Tingnan mo, Oskar. Tingnan mo ang kapatid ko.
Ito ay awit na handog kay Dad
Para sa lalaking nagbigay sa 'kin ng buhay
-Salamat! Maraming salamat. -Mahusay!
Salamat, mga kaibigan. Marami sa inyong dati pa ako kilalang-kilala.
Gusto ko lang sabihing buong ako, lahat ng meron ako, utang ko sa pamilya ko.
Utang ko 'yun sa asawa ko, si Carmen.
Sa mga anak ko.
Buong buhay ko, nagtrabaho ako.
Marami akong nalampasan, dahil di ko sila kasama,
at ngayong 55 na ako, at malapit na ako sa ginintuang edad,
ang gusto ko lang ay makasama sila, sana'y magkaapo kalaunan,
at makahanap ng club para makalaro ng petanque at makapagretiro.
Salamat, mga kaibigan.
Magsaya lang sa party na ito!
-Mahusay, Dad! -Salamat.
-Uy. Aalis ka na? Di puwede. -May mga klase ako bukas.
-Pero masyado pang maaga. -Pero malayo ang uuwian ko.
-Saan ka? -Aalis na. Huwag kang umalis.
Dito ka lang. Kasisimula lang ng party.
-May klase ako bukas. Magpapahinga ako. -Ganito.
Magtitimpla kami ng tsaa sakaling malasing ka para mas magtagal ka.
Okay lang talaga.
Salamat. Masaya itong party. Maraming salamat talaga.
Paang mula sa pader?
Nakita ko!
Binugbog talaga 'yung lalaki.
-At ano'ng gagawin mo? -Ako? Wala.
Ano'ng magagawa ko? Di ko problema 'yun.
Paano kung mambubutang sila?
May komisyoner ng National Police doon.
Oo, sabi nila.
-Malay natin. -Ewan, Manuel.
Ang daming wirdo ro'n.
Gaano kawirdo?
Mga Aprikano, Arabo, Pollacks, Cubans... Mga wirdong tao.
Paano kung puntiryahin ka nila?
Walang nakakaalam ng nakita ko.
Ano'ng sasabihin mo sa kanya? Di siya tanga. Pag may napansin siya...
Tingin ko, di ko na siya makikita ulit.
Taga-Marbella siya at malapit nang matapos ang MBA niya.
Sabi mo, gusto mo talaga siya, na may koneksiyon kayo at mga gano'n...
Di na siya babalik, Manuel.
Mayaman si Sara, at di kami parehas.
Gusto lang niyang magpasalamat, 'yun lang.
Sweetie, medyo sumakit ang balikat ko.
Normal 'yan, Juana. Nang ginawa mo ito noon...
-Kailangan natin ng pribadong leksiyon. -Kahit kailan talaga.
Gusto mo ba 'yung couscous?
Pagkaing Algerian.
May masarap na gano'n sa malapit.
Gusto ko sana pero may klase ako mamayang 4:00 p.m.
Dalawang oras pa naman.
Oo, pero kailangan kong maghanda. Kailangang mag-unat, uminom...
Okay.
Tatanggihan mo ba ako?
Ang totoo, nagulat akong umalis ka kaagad, parang...
Parang may nangyari.
Ano bang negosyo ng pamilya mo, Sara? 'Yung totoo.
-Ano? -Salo-salo kasama si Julio Iglesias,
isang malaking mansiyon,
Aprikano, Arabo, Pollack, Cuban na mga bisita...
Pag-import at export ng appliances. Sinabi ko na noon.
At 'yung lalaki sa baba? Pridyider ba siya?
Diyos ko.
-'Yan pala. -Ano'ng gagawin mo sa gano'n?
Tanungin si Oskar. Magtatanong ako.
Magtanong ng? Paano?
"Uy, may lalaki ba sa baba na puno ng pasa?"
Pasensiya na, pero grabe ang imahinasyon mo.
Di 'yun imahinasyon. Nakita ko 'yun.
Isang binugbog na lalaki sa baba ng bahay, mga ganyan...
-Ibig kong sabihin, bahay mo 'yun! -Oskar, mali ka.
Ang nakita mo ay tarantadong
nanloko sa 'kin at sa pamilya ko
gaya ng lalaki sa kalsada noong isang araw.
Katunayan, magkasabwat sila.
Alam mo ba kung ba't niya ako sinabunutan at ang lala?
Gusto niyang malaman kung nasaan ang partner niya.
-Iyan ang nangyari. -Kinidnap ninyo siya.
Ano'ng sinasabi mo? Pakiusap...
Gusto lang siyang takutin ng tatay ko. Pinakawalan na siya.
Sige, sabi mo.
Gusto mong pumunta sa bahay ko?
Dadalhin kita ro'n.
-Ikaw ang tumingin. -Sara, pakiusap.
Kung tingin mo, pamilya kami
ng mga mambubutang na nangkikidnap,
ba't di ka nagsumbong sa pulis?
Di ako ang tipong nagsusumbong sa pulis.
Mas gusto kong magkaharapan.
Kaya ka nagtatakbo?
Oskar, ba't ka nandito, kasama ko?
-Ba't mo ako tinulungan sa kalsada? -May nananakit sa 'yo.
Sigurado ka?
O dahil may nakita kang mayaman at naisip mong magagamit mo siya?
-Magagamit ko saan? -Ewan ko, Oskar.
Nakakaakit ang pera.
Gusto mong magsarili,
magbukas ng sariling aerobics studio, maging kakaiba.
Maging matagumpay.
Di mo alam ang sinasabi mo. Ewan ko sa 'yo.
Alam mo?
Gusto ko ang pagkatao mo. Gusto kong ambisyoso ka at matapang.
Kung di ka dumating ngayon, baka naisip kong, "Duwag siya.
"Wala siyang tapang na sabihin kung ano'ng problema."
Pero iyan ka, kasama ko.
Dahil pareho lang tayo.
-Ano'ng ibig sabihin niyan? -Ibig sabihin, ayos lang sa aking
-gamitin mo ako. -Gamitin saan?
May naisip ako mula nang sinubukan ko ang klase mo.
Paano kung magbukas tayo ng gym sa Marbella?
Marbella?
Puno 'yun ng mayayamang gustong pumayat.
Binibili mo ba ako?
Hindi, Oskar.
Henyo ka sa pagpapapawis sa mga babae. Sa economics, oportunidad ang tawag diyan.
Bahala ka. Puwedeng sa ikatlong dibisyon ka lang,
o sumali sa malaking liga.
May narentahan na ang tito ko.
Huwag kang mag-alala.
Di ito madalian.
Pag-isipan mo.
Pag humindi ka, di na kita guguluhin ulit.
Di mo alam ang pinapasok mo.
Gusto ko lang subukan.
Ano'ng gusto mong subukan?
Mga balyena ang mga 'yun, kakainin ka nila nang buhay.
Huwag mong alalahanin ang lugar na ito.
Pag gumana ang Marbella, suwerte tayo.
Studio mo naman, Oskar. Tumutulong lang ako.
At gusto ko lang maging realistiko.
Realistiko?
Manuel, sapat lang ang naipon mo para makapagsimula ako.
Kakailanganin nating umutang kalaunan.
Di iyan ang sabi mo kailan lang.
Oportunidad 'yun, Manuel. Bihirang oportunidad.
Nagpapabulag ka sa kotse, driver, bahay...
200,000 ang kaya niyang ideposito.
-At higit sa milyon ang meron ako. -200,000 dolyar 'ka ko.
32 milyong pesetas.
Kung gusto mong tingnan ang ibang kuwarto,
ayos lang sa 'kin. Ipapasyal kita.
Naku.
O, kung gusto mo, puwede tayong uminom sa sala.
May nakamamanghang koleksiyon ng alak ang tatay ko.
Pamilya ko 'yan.
Iyan ang kapatid kong si Hugo.
Iyan si Tanya, at iyan ako.
Galing ako sa mahirap na lugar, Sara.
-Alam ko. -Hindi mo alam.
Lumaki ako sa ampunan.
Kalahati ng mga nakasama kong lumaki
ay patay na o malapit nang mamatay. Droga.
Ba't mo sinasabi sa 'kin 'yan?
Para maintindihan mong
ayaw ko ng gulo, o away,
o bugbugin o gaya niyan, Sara.
Gusto ko lang umusad.
-Naiintindihan mo? -Intinding-intindi.
Okay.
Legal dapat lahat ng gagawin natin.
Legal at malinaw.
Lahat ng ginagawa ng pamilya ko ay legal at malinaw.
Kaya ganito ang bahay namin. Puti at may mga bintana.
Dahil bukas kami.
Minsan, sumosobra.
May gusto ka pang linawin?
May makikita pa ba akong katatakutan?
Meron akong Glock na pistol
-sa mesa ko. -Naku.
-Kung kailangan. -Okay.
Gusto mong makita?
Totoo ba 'yun?
Oo naman.
Puwede kong hawakan?
Gusto mo ng sigarilyo?
Sige.
Unang beses mong humawak ng baril?
Oo.
-Marunong kang gumamit? -Oo naman.
Dati, dinadala ako ni Dad sa shooting range.
Natatakot ka rito?
Hindi, hindi takot.
Respeto.
Dapat nirerespeto ka ng mga tao kahit di mo 'yan gamitin.
Iyan ang laging sinasabi ng tatay ko.
Sigurado kang nasa Marbella ang pamilya mo, tama?
Di nangangagat ang Farads, Oskar.
Puwede kang manatili hangga't gusto mo.
Isa pa, marami tayong pag-uusapan.
Gaya ng?
Gusto natin ng bahay malapit sa dagat? 'Yung marketing agency...
Marketing agency?
Unang aerobics studio 'yun sa Marbella.
Kahanga-hanga dapat.
Magbabago na ang buhay mo, Oskar.
BIhirang pumunta sa Madrid ang magulang niya.
Kasama ko siya habang naghahanda kami para sa Marbella.
Tingin mo, fairy tale ito, ha? Parang Cinderella.
Puwede kang manatili sa apartment ko hangga't gusto mo.
Kung pupunta ka sa Marbella, isara natin ang shop sa Madrid.
Naku, Manuel. Baka di kumita ang Marbella gym.
-Pero gusto mo, di ba? -Gusto kong subukan.
Gaya noong dumating ka sa Madrid.
Wala pa akong sinasalo.
Manuel, hindi kita sinasalo.
Tanungin natin ang asawa mo kung ano'ng naisip nang umalis ka.
Sinasali mo ang asawa ko?
-Iniwan mo siya ro'n, di ba? -Oo. Dala ang kalahati ng pera ko,
at ayaw niyang may dalhin ako.
May karapatan kang umalis, Manuel.
-Pero huwag mo akong idamay. -Anong karapatan?
Karapatang maging mali.
Sige lang. Magkamali ka.
Lagi kong tatandaan ang sinabi niya, dahil premonisyon 'yun.
Pero di ako nakinig. Di ko inasahan.
Ako pa rin 'yung batang mahilig sa paputok at foosball,
'yung walang alam sa politika,
at iniisip na ang mundo ay basta lang.
Dahil ang ibang leksiyon, sa iisang paraan lang natututuhan...
Sa mahirap na paraan.
Nasaan si Kamal?
-Sabihin mo! -Iwan mo ako!
Pakawalan mo ako, pakiusap.
Nasaan siya?
Nagkakamali ka. Di ko kilala ang sinasabi mo.
Nasaan siya?
Pakawalan mo ako, tarantado!
Nasaan si Kamal? Sabihin mo!
Sabihin mo kung nasaan siya!
Di ko kilala ang sinasabi mo, sinasabi ko sa 'yo.
Di ko siya kilala!
Sabihin mo.
Buwisit!
Nasaan ang kaibigan ko?
Sabi ko, di ko siya kilala. Makinig ka nga?
Ano'ng ginawa mo sa kanya?
Sabihin mo na.
-Sabihin mo. -Di ko kilala 'yan.
Sabihin mo. Nasaan si Kamal? Nasaan siya?
Alis!
Huwag kang gagalaw.
Ano'ng ginawa mo sa isa pa?
Nahulog siya sa hagdan.
Buhay ba siya?
-Ewan. -Tingnan mo.
Siguraduhin mo.
-Humihinga ba siya? -Di ko alam.
-Patay na siya. -Diyos ko!
Tatawag ng pulis?
Hindi.
Ano'ng nangyayari, Sara?
Hinahanap nila 'yung isang lalaki.
Sabi mo, pinakawalan na.
Tatawagan ko ang tatay ko.
Aayusin niya ito.
Sara!
Sino ba talaga kayo?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Mary Antonette M. Ramos
Mapanlikhang Superbisor Erika Ivene Verder-Columna