Ez nuen inor hil nahi.
Ez nuen gerra batera joan nahi
besteen zoritxarren kontura aberastera.
Ez nintzen halakoa.
Auzoko mutil arrunt bat nintzen,
petardoak eta futbolina gogoko nituen.
Ez nuen inoiz amestu igerilekudun etxe batekin.
Baina inor ez zarenean, dena merezi duzula uste duzu.
Munduari buruz ezer ez badakizu,
eta bost axola badizu ere.
Politikak ere bost axola zidan.
Gerra Hotzari buruz tutik ere ez nekien.
Ez nintzen Mosku, Washington, Yemen edo Praga mapa batean aurkitzeko gai.
Aluche zen nire mundua
eta La Castellanan bukatzen zen.
Barrena arintzeko modu bat zen indarkeria.
Ideologia Che Guevararen
poster edo kamiseta zen.
Bizitza erraza zen,
zintzoak eta gaiztoak zeuden.
Heriotza filmetako zerbait zen, edo auzoko drogazaleei gertatzen zitzaiena.
Eta hala izan zen, Leo Faraden familiaren arreta piztu nuen arte.
Edertasunezko eta sedukziozko begirada.
Gizatxar begirada, lotsagabekeria eta harrokeriaz betea.
Baina baita xalotasuna ere,
bekatuz libre bezala.
Edo mundua ezagutzeak ematen duen sakontasuna,
eta birarazteko boterea izateak.
Halakoak ziren Faradtarrak, familia zoriontsu bat.
Nik izan ez nuena.
Horregatik haiek bezalakoa izan nahi nuen,
klanera batu.
Indarrez bazen ere.
FARADTARRAK
Hau naiz ni, Oskar,
27 urte ditut.
Ez dut ikasketarik,
baina hilean 60 000 pezeta irabazten ditut aerobik klaseekin.
Nire eskolak arrakastatsuak ziren.
Eta erabaki bat hartu nuen.
Nire kabuz lan egitea.
MADRIL 1985
Ez, Manuel.
Ezin dut aerobik aretoa Lavapiésen ireki.
Auzo txarra da, bertakoek ez dute sosik.
Eta zer? Bezero aberatsak baino ez dituzu nahi?
Hau nire osaba Manuel da, meatzaria betidanik.
Riotintoko meatzeetan, lehergailu aditu onena bilakatu zen,
baina erretiratzera behartu zuten
eta Madrilera etorri zen piroteknian lan egitera.
Su artifizial isilak sortu nahi zituen,
umeak eta zakurrak ez eragozteko.
Bere esanetan, Europako herrialde festazaleena zen Espainia
eta aberastuko zen.
Kaka.
Formula asmatu bitartean,
aerobikean inbertitzea eta kide bihurtzea proposatu nion.
MERKATARITZA LOKAL ZORAGARRIA
Ez, Salamanca auzoan aurkitu behar dugu.
-Garestiegia da. -Baina bezeroak hemen daude.
Hemen egiten dute lan.
Dirua gimnasio batean pozik xahutzen duen jendea hemen dago.
Inguruko jendean erreparatzea baino ez duzu, ikusi arropak.
Ikusi zer jaten duten.
Ikusi irribarreak.
Begiratu.
Horko neska hori.
Imajinatzen duzu txipiroi-ogitartekoa jaten?
Ez, ezta?
Halako emakume bat
ez da inoiz Aluche edo Lavapiésera joango.
-Kafea. Bueltak zuretzat. -Dotore askoa.
Halako emakumeak dotoreak dira.
Horrek ez du aerobika behar.
Bai horixe.
Kontua ez da argaltzea, kontua hau da.
Endorfinak askatzea da kontua eta ondo sentitzea.
-Garagardo bat nahikoa dut nik. -Nola ez.
Zure bizitzaren erdia meatzean eman duzu.
Eta horri esker gimnasioan inbertitu dezaket.
Inbertitu nahi baduzu, ulertu behar duzu.
Erraz askoa da. Toki merke bat behar dugu.
-Salamanca auzoan. -Aizu! Geldi!
Ez nazazu ukitu! Aska nazazu!
-Askatu! -Kaka...
Kaka.
Kaka!
Aizu!
Bere mutil-laguna izango da! Oskar!
Aizu!
Kaka zaharra!
-Zer demontre zabiltza? -Laguntzen.
-Ez nuen behar. -Autoaren kontra zintuen.
Baina zer dabil?
Oskar!
-Tira, goazen. -Bai.
Alde.
-Joan pikutara! -Goazen.
-Taxi! -Ulertzen duzu ezer?
Mutil-laguna izango da, esan dizut!
Burutik jota dago.
Pasadizo batean gera zitekeen hau,
bezero izan litekeen bat txunditzeko saiakera,
egunak igaro ahala ahazten den zerbait.
Bolbora, gimnasioa...
Auzoko gizon arrunt baten ametsak.
Baina kointzidentziak baino garrantzi handiago du
pertseberantziak destinoan.
Egun on, Paula. Zer moduz?
-Juana. -Kaixo.
-Zelan orkatila? -Hobeto, milesker.
-Mentolak ez du huts egiten. -Bai.
-Merche. -Noiz jarriko duzu flamenkoa?
Nola ez, Merche. Utzi flamenkoa tablaorako.
-Rumba orduan. -Bai.
Oskar.
Gogoratzen nitaz?
Zer moduz mutil-laguna?
Ez da nire mutil-laguna. Ez naiz halakoekin irteten.
Zuretzat modukoa zen, zure jenio txarra ikusita.
Jenio txarra?
Ez nuela zure laguntza behar bakarrik esan nizun.
Egoera larriagoetatik ere irten naiz.
Berriz errieta egitera etorri zara?
Eskerrak ematera etorri naiz. Besterik ez.
Hemen lan egiten duzula esan didate.
-Entrenatzailea zara? -Aerobikeko irakaslea.
Sara da nire izena.
Urte askotarako.
-Master bat egiten ari naiz hemen. -Zein master?
Enpresa kudeaketan.
Baina abokatua naiz.
Nire bezero asko bezala.
Enpresariak, abokatuak eta ingeniariak daude.
Emakumezkoak baino ez daude?
Aerobikean hori gertatzen da.
Barkatu, mesedez, baina klase bat eman behar dut orain.
Geratu zaitez.
Ez, milesker.
Burua argitzen laguntzen du.
-Gustatzen bazaizu, eman izena. -Ez naiz hemen bizi.
-Non bizi zara? -Marbellan. Masterra laster bukatuko dut.
Esan zure neurria zein den eta galtzak ekarriko dizkizut.
Ez, benetan.
Eskerrak ematera baino ez naiz etorri.
Kaixo.
Hori da, Juana, mesedez!
Belauna! Luzatu ipurmasaila! Hori da.
Orain laguntza behar duzu, ezta, Sara?
Animo!
Belaunak zuzen, mesedez!
Oso ondo.
Hori da.
Primeran, Sara.
-Farat? -Ez, Farad.
F-A-R-A-D.
-Nongoa da abizena? -Aljeriakoa.
-Arabiarra zara? -Erdi arabiarra.
Nire aitona Tangerretik etorri zen, baina Calabriako zen.
1/4 afrikarra, 1/2 Madrilgoa eta 1/2 Kataluniakoa naiz.
-Kontatu zuri buruzko beste zerbait. -Nik?
Bai, nongoa zara?
Virgen de las Casas umezurztegikoa, Bruneterako errepideko 17. kilometroan.
-Umezurtza zara? -Ia-ia.
Nire aita nik 6 urte nituela hil zen, eta ama nitaz ahaztu zen.
Zer esan nahi duzu?
Zazpi urte betetzean, umezurztegira bidali ninduen,
gizon bilaka nendin.
Eta aitaren lagun batekin bizitzera joan zen.
Txantxetan?
Ez, nire bizitza halakoa da.
Gogoko ditut umezurtzak.
Zer?
Benetan. Nire aitak dio garbiagoak direla
ez dutelako familiaren traumarik, eta idatzi gabeko liburuak direlako.
Poeta da.
Manuel izeneko osaba daukat,
nire alboan egon da beti.
Asteburuetan etortzen zen bisitan,
eta Huelvako etxera eramaten ninduen oporretan.
Bera da nire familia.
Baina bakarrik hazi zinen.
Ohitzen da bat.
Ez dakit ba.
Ziur nago baietz.
Bakardadea askotan ondo dago.
Gogorrena hotza da.
Neguak gogoratzen ditut,
hotzak akabatzen egoten nintzen,
eta jolas-ordua iristen zenean,
ziztu bizian irteten ginen,
bero-bero zegoen horma baterantz, okindegi baten labea
zeukalako beste aldean.
Eta hor esertzen nintzen,
pareko eraikinei begira,
eta leihoak ikusten nituen,
argiak, etxeak,
familiak afaltzen...
Hori da nire bizitza.
Urte bete daramat
Madrilgo anabasaz kexatzen,
ikasturtea bukatzeko amorratzen.
Baina nire eskolaren ondoren, iritziz aldatu duzu.
Noski.
Nire familiak etxea dauka Madrilen, baina negozioa Marbellan.
-Zein negozio da? -Inportazio eta esportazioa.
-Esportazioa? -Bai.
Oskar, zuk jo zenuen tipoa...
-Ez duzu azaldu beharrik. -Azaldu nahi dut.
Iruzurgile bat da. Aitari iruzur egiten saiatu zen.
Salatu dugu, baina...
Negozio bat edukitzearen parte da.
Nik bat hasi nahi dut.
-Benetan? -Bai, bueno...
Klaseak emateagatik soldata jasotzeari utzi nahi diot
eta nire gimnasioa ireki.
Azken finean, bezeroak nigatik datoz.
-Aberastuko zara. -Noren iritziz?
Laguntzarik behar ez zuen neskaren iritziz,
edo negozioetan espezializatutako abokatuarenean?
Joan behar naiz.
-Zerbait gertatzen da? -Ez, aitaren gidaria da.
Gertatutakoa azaldu diot, eta nire bila etorri da.
-Zu berriz ikustea nahi nuke. -Noski.
Ez, "noski" ez. Noiz?
Erromantiko hutsa zara, Oskar.
Zer diozu? Aerobikari buruz ari naiz.
-Agur. -Agur.
Neska berezia da.
Gidaria eta Rolls-Royce bat baditu...
Ez dut hori esan nahi. Zerbait dago gure artean.
Zer egongo da, ba? Ez izan tuntuna.
Marbellako aberatsek mespretxuz begiratzen gaituzte.
-Ez zara inoiz Marbellan egon. -Baina Andaluziakoa naiz.
Ondo ezagutzen ditut aberaskumeak.
Sara ez da aberaskumerik. Gainera, bere aitona arabiarra zen.
Are okerrago.
Badoa.
Kaka zaharra.
Aire egokitua duela bi urte jarri nuen.
Ez dut uste arazorik izango duzuenik.
30 edo 40 pertsona egongo dira hemen izerdi patsetan.
Lagun, gauza okerragoak ikusi ditut.
Hormak margotu beharko ditugu.
Ez dago arazorik, hau ez da berriz aroztegi bat izango.
Barkatu, segundo bat.
-Eta? -Ondo.
Ondo dago, baina garestia da.
Baina Nuevos Ministeriosetik gertu gaude.
Lanak eta alokairua ordaintzeko egingo duzu lan.
Hiru hilabetetan dena berreskuratuko dut.
-Hori ez da errealista. -Fidatu nitaz.
Fidatu zaitez.
Agentziaren deia zen.
Beste bi bezerok ikusi nahi dute.
Guk nahi dugu.
Primeran, bada, esan bezala,
150 000 pezetako fidantza bidali.
Nire osaba arduratuko da.
Ezta?
-Egun on. -Oskar!
Ez zinela itzuliko uste nuen.
Zeinen fatalista.
Saio baten ondoren itzuli ez den bakarra izan zara.
Lanpetuta egon naiz,
baina hemen nago.
Gaur ez zatoz klasera?
Ez, gonbidapen hau ematera etorri naiz.
Nire aitaren urtebetetze festarako.
Hemen dago helbidea.
Marbellako festa batera gonbidatu nauzu?
Ez, Madrilen da.
Atzerriko lagun batzuk datoz, eta errazagoa da horrela.
-Zergatik gonbidatzen nauzu? -Erasotzaile batengandik salbatu ninduzun.
Bai, egia da.
Gainera, bezeroak bilatu ditzakezu. Gustatuko zaizu.
Bertan ikusiko gara.
Oso ondo.
Gauza bat,
-trajez joan behar dut? -Ez.
Jantzi zure estiloan.
Eta ez ekarri ezer.
Neure burua engainatu nuen galtzen ari nintzela ez ohartzeko.
Luze itxaron nuen, inoiz eskaintzen ez banu ere.
Gaur negar egiteko txanda da, beti barrez egin badut ere.
-Gonbidapena? -Bai.
Bizitzea ahaztu zitzaidan.
-Aurrera. -Milesker.
Bizitzea ahaztu zitzaidan.
Ezer ez ekartzeko esan nizun.
-Hau... -Gehiegikeria bat da.
Nire aitak gehiegikeriak gogoko ditu.
Zatoz, aurkeztuko dizut.
Sentimenduekin hainbeste jolastu nuenez,
txalo eta amets artean bizi nintzen,
abestiak haizeari hainbeste oihukatu nizkionez,
Aitak oso gogoko du.
Zaila izan da gaurko kontratatzea.
Imajina dezaket.
-Bazatoz? -Bai.
Bizitzea ahaztu zitzaidan.
Zein zen zure aitaren negozioa?
Etxetresnen inportazioa eta esportazioa.
"Aita, guanajo bat daukat". eta apaizak esan zuen,
"Zertarako nahi duzu guanajo madarikatu bat?".
Guanajok ergela esan nahi du Kuban.
-Nahiko ondo... -Aita.
Oskar. Aerobikaren mutila.
Arraioa, botilarena.
-Barkatu? -Botilarekin jo zenuen
nire alaba eraso zuen zerria, ezta?
-Bai, bueno... -Eman besarkada bat.
Mutiko ausarta da.
-Urte askotarako. -Kaspar, aitaren kidea.
-Plazer bat da. -Bera Lopera da, lagun bat.
Merezimendu zibilaren domina merezi duzu.
Zu ere inportazio-esportazio negozioan zaude?
Ez, nahi bai. Funtzionario publikoa naiz ni.
Polizia nazionaleko komisarioa da.
Kontxo.
Eta zuk zer egiten duzu?
-Aerobikeko irakaslea naiz. -Hobe duzu Jane Fondari ez esan!
Aita...
Tori.
Munduko mojitorik onena. Kubako lagun batek irakatsia.
Gakoa ron zuria eta azukre beltza erabiltzea omen da.
-Henry ez da etorri? -Ez du bisa lortu.
Pragan bizi da.
Praga ez dago hain urrun.
Bost axola, Europako alde komunista da. Gerra Hotza ezagutzen?
Berari Poloniatik irteten uzten diote, lagunei esker.
Gaitz erdi.
Ikusi hau. Huelvako ganba zuria da, benetakoa.
Hartu. Lehen Portugalen erosten nituen
eta Vigon birsaldu, Huelvakoa zirela esanez.
-Itsaskien negozioa duzu? -Ez.
Baina ipurterre hutsa da, eta nire aitak
-beti laguntzen dio. -Hara bestea.
Eta zertan egiten duzu lan?
Yateko patroi izateko baimena atera berri dut.
-Yateko patroi? -Bai, yatea dugu Puerto Banúsen.
-Esan Sarari eramateko, gustatuko zaizu. -Ziur naiz.
Zu umezurztegi batean hazi zinen, ezta?
Bai, hala da.
Eta mutil lerdenik ba al doa zure klaseetara?
Nire arrebak ez du aukerarik galtzen.
-Joan zaitez pikutara. -Egia da. Zaude!
Oskar!
Hau nire osaba Khalid da.
-Botilaren mutila ezagutu nahi nuen. -Urte askotarako.
Ongi etorri.
Palestinakoa da, baina Tunisian bizi da.
edo Tripolin, edo Damaskon, edo Parisen...
-Etxea soinean daramat. -Arraioa.
Ilobak esan dit
-aerobikeko irakaslea zarela. -Hala da.
Jane Fonda bezala.
Sara, zatoz hona!
Bai! Oraintxe itzuliko naiz.
Badakizu bainugela non dagoen?
-Galdetu sukaldean. -Sukaldean.
Ados, milesker. Plazer bat.
Momentu bat, mesedez.
Aita, etorri zaitezke?
Argi gogoratzen dut
nire haurtzaroaren goiztiria.
Esku leun eta indartsuak zituen.
Amets egiten irakatsi zidan,
eta hegan egiteko beldurrik ez izaten.
Abesti hau aitarentzat da,
bizia eman zidan gizonarentzat.
Iluntasuneko argi bat bezala
argiztatzen nau eta jakinduria ematen dit.
Abesti hau aitarentzat da,
bizia eman zidan gizonarentzat.
Iluntasuneko argi bat bezala
Begira, Oskar. Nire ahizpa.
Abesti hau aitarentzat da,
bizia eman zidan gizonarentzat.
-Eskerrik asko! -Aupa!
Eskerrik asko, lagunak. Aspaldiko lagun asko daude hemen.
Esan nahi dudan bakarra da dena nire familiari zor diodala.
Nire emazteari, Carmeni.
Nire seme-alabei.
Lan eta lan aritu naiz bizitza osoan.
Ezin izan nahiz eurekin egon momentu askotan,
eta 55 urte bete ditudanez, eta zahartzarora gerturatzen ari naizenez,
eurekin egotea da nahi dudan bakarra, bilobaren bat izatea,
eta petanka klub bat topatzea erretirorako.
Milesker, lagunak.
Gozatu festaz!
-Gora, aita! -Eskerrik asko.
-Bazoaz, honezkero? Ezta pentsatu ere ez. -Bihar klasea eman behar dut.
-Baina oso goiz da. -Urrun bizi naiz.
-Nora zoaz? -Badoa. Ez zaitez joan.
Geratu zaitez. Hasi baino ez da egin.
-Atseden hartu behar dut biharko. -Entzun.
Tea egingo dizugu mozkortuta bazaude, gehiago gera zaitezen.
Ez kezkatu, benetan.
Milesker. Festa zoragarria da. Eskerrik asko, bihotzez.
Hanka bat paretatik irteten?
Ikusi egin nuen, arraioa!
Tipoak ahoa estalita zeukan, benetan.
-Eta zer egingo duzu? -Nik? Ezer ere ez.
Zer egin dezaket? Ez da nire arazoa.
Eta mafiosoak badira?
Polizia nazionaleko komisario bat zegoen.
Hori da esan dizutena.
-Auskalo. -Ez dakit, Manuel.
Jende arraroz beteta zegoen.
Arraroak?
Afrikarrak, arabiarrak, poloniarrak, kubatarrak... Arraroak.
Eta zure bila badoaz orain?
Ez dakite zer ikusi nuen.
Zer esango diozu? Ez da ergela. Zerbait nabaritzen badu...
Ez dut uste berriz ikusiko dudanik.
Marbellan bizi da, eta masterra bukatzear dago.
Gogoko zenuela esan zenuenez, zerbait zegoela bien artean...
Ez da itzuliko, Manuel.
Sara aberatsa da, oso desberdinak gara.
Esker onekoa izan nahi zuen, besterik ez.
Bihotza, sorbaldan min hartu dut.
Ez nau harritzen, Juana. Lehen egin duzun mugimendua...
-Klase pribatuak behar ditugu. -Nahi duzuenean.
Kuskusa gogoko duzu?
Aljeriako janaria da.
Hemendik gertu ezagutzen dut toki on bat.
Tamalez, ezin dut, klase bat daukat 16:00etan.
Bi ordu falta dira.
Baina prestatu egin behar naiz, luzaketak egin, hidratatu...
Noski.
Ezetz esango didazu?
Hain azkar joateak harritu ninduen...
Zerbait gertatu balitz bezala.
Zertan egiten du lan zure familiak, Sara? Esan egia.
-Zer esan nahi duzu? -Festa bat Julio Iglesiasekin,
luxuzko etxe batean,
afrikarrak, arabiarrak, poloniarrak, kubatarra...
Esan nizun, etxetresnen inportazioa eta esportazioa.
Eta sotoko tipoa? Hozkailu bat zen?
Jainko maitea.
-Hori zen, orduan. -Zer egingo zenuke zuk?
Galdetu, Oskar.
Zer galdetu? Nola?
"Txiripaz ez al duzue sotoan ubelduraz betetako tipo bat izango?".
Barkatu, baina irudimen handia duzu.
Ez zen nire irudimena. Ikusi egin nuen.
Jipoitutako eta ahoa estalitako tipo bat etxe bateko sotoan,
-zure etxeko sotoan! -Oskar, oker zaude.
Tipo hori putaseme bat da,
guri iruzur egiten saiatu zen,
kalean ikusi zenuen tipo hori bezala.
Elkarrekin daude.
Badakizu zergatik zegoen hain oldarkorra?
Bere kidea non daukagun jakin nahi zuelako.
-Hori da dena. -Bahituta zeneukaten.
Zer demontre diozu? Mesedez...
Nire aitak beldurtzea nahi zuen, askatu du, honezkero.
Sinistuko dizudalakoan?
Etxera etorri nahi?
Gonbidatzen zaitut.
-Ikusi zuk zeuk. -Sara, mesedez.
Jendea bahitzen duen
mafioso familia garela uste baduzu,
zergatik ez gaituzu salatu?
Ez ditudalako gauzak horrela konpontzen.
Nahiago dut aurrez-aurre hitz egin.
Horregatik egin zenuen alde?
Oskar, zergatik zaude hemen orain, nirekin?
-Zergatik lagundu ninduzun? -Zu jotzen ari zelako.
Ziur zaude?
Edo aberatsa nintzela ikusi eta mauka topatu zenuela pentsatu zenuelako.
-Mauka? -Ez dakit, Oskar.
Dirua, erakargarria da.
Independizatzea nahi duzu,
zure aerobik gimnasioa irekitzea, norbait izatea.
Arrakasta lortzea.
Zer jakingo duzu zuk. Zoaz pikutara.
Badakizu gauza bat?
Gogoko dut zure izaera. Anbiziotsua eta ausarta zara.
Gaur etorri izan ez bazina, babo bat zinela pentsatuko nukeen,
zer gertatzen den esateko ausardiarik ez zenuela.
Baina hemen zaude, nirekin.
Ni bezalakoa zarelako.
-Zer esan nahi duzu? -Zure mauka izateko
-prest nagoela. -Zein mauka?
Zure klasera joan nintzenetik, ideia bat darabilt.
Gimnasioa Marbellan ireki nahi duzu?
Marbellan?
Kaloriak erretzeko amorratzen dagoen jende aberatsez beteta dago.
Ni erosi nahi nauzu?
Ez, Oskar.
Emakumezkoak izerditan jartzen dakizu. Ekonomian horri "aukera" deitzen zaio.
Zure esku dago. Erregionalean jokatzen jarraitu,
edo lehen mailara igo.
Osabak alokatu du lokala, dagoeneko.
Ez kezkatu.
Ez dago presarik.
Pentsatu ondo.
Ezetz erabakitzen baduzu, ez zaitut berriz eragotziko.
Ez dakizu zer arraiotan sartuko zaren.
Proba bat da.
Zer proba eta proba ondoko?
Marrazoak dira, konturako orduko, irentsi zaituzte.
Ez kezkatu areto honengatik.
Marbellakoa ondo badoa, onuragarria izango da.
Hau zurea da Oskar. Ni zu laguntzen ari naiz.
Errealista naiz.
Errealista?
Manuel, zure aurrezkiekin hasteko baino ez daukat.
Mailegu bat eskatu beharko dugu.
Ez zenuen hori esan duela hiru egun.
Aukera ona da, Manuel. Bizitzan behin agertzen de horietakoa.
Autoak, gidariak eta luxuzko etxeak itsutu zaituzte...
200 mila jartzeko prest dago.
-Nik milioi bat baino gehiago daukat. -200 000 dolar.
32 milioi pezeta dira.
Beste gelarik ikusi nahi baduzu,
aurrera. Erakutsiko dizut.
Arraioa.
Edo nahiago baduzu, ardo pixka bat edan dezakegu egongelan.
Nire aitaren upeltegia itzela da.
Nire familia.
Hori nire anaia Hugo da.
Hori Tanya, eta ni.
Nire bizitza oso zaila izan da, Sara.
-Badakit. -Ez, ez dakizu.
Umezurztegian hazi nintzen.
Nirekin hazi zirenak hilda daude,
edo bide txarretik doaz. Droga madarikatuak.
Zergatik esaten didazu hau?
Ez dudalako nahi
arazorik, borrokarik,
ezta jipoirik ere.
Lasai bizi baino ez dut nahi.
-Ulertzen duzu? -Primeran.
Ongi da.
Dena legezkoa izan behar da.
Legezkoa eta gardena.
Nire familiak egiten duena legezkoa eta gardena da.
Horregatik daukagu etxe hau. Zuria eta leihoduna.
Irekiak garelako.
Batzuetan, gehiegi.
Beste galderarik?
Beste ezustekorik dago?
Glock pistola bat daukat
-gau-mahaian. -Arraioa.
-Badaezpada ere. -Noski, ados.
Ikusi nahi?
Benetakoa da?
Jakina.
Hartu dezaket?
Porru bat nahi?
Noski.
Pistola bat hartzen duzun lehen aldia da?
Bai.
-Badakizu erabiltzen? -Noski.
Aitarekin praktikatzen nuen txikitan.
Beldurra diozu?
Ez, ez da beldurra.
Errespetua baizik.
Erabili beharrik gabe errespetatua izatea da onena.
Hori esaten du nire aitak.
Ziur zure familia Marbellan dagoela?
Faradtarrak zintzoak gara.
Nahi beste gera zaitezke hemen.
Gainera, asko dugu hitz egiteko.
Esaterako?
Lokalaren kokapena, zein marketin agentzia hartu...
Marketin agentzia?
Marbellako lehen aerobik gimnasioa izango da.
Txundigarria izan behar du.
Zure bizitza aldatzear dago, Oskar.
Gurasoak oso gutxitan datoz Madrilera.
Han geratuko naiz Marbellakoa prestatzeko.
Errauskineren ipuinean zaudela uste duzu?
Nahi beste gera zaitezke nire pisuan.
Marbellara bazoaz, hoberena Madrilekoa ixtea da.
Marbellakoa gaizki atera daiteke.
-Baina zuk ondo atera dadin nahi duzu. -Saiatu nahi dut.
Zu Madrilera etorri zinenean bezala.
Nik ez nuen inor bertan behera utzi.
Ez naiz zu bertan behera uzten ari.
Baina zure emaztearen iritzia jakin nahi nuke.
Nire emaztea aipatu duzu?
-Han utzi zenuen, ezta? -Bai, aurrezkien erdiarekin,
eta ez zidan ezer hartzen utzi.
Alde egiteko eskubidea zenuen.
-Baina nik ere nahi dut eskubidea. -Zein eskubide?
Hanka sartzeko eskubidea.
Aurrera. Sartu hanka.
Beti gogoratuko dut esaldi hori, iragarpen bat izan zelako.
Baina ez nion jaramon egin. Ez nintzen konturatu.
Petardoak eta futbolina gogoko zituen mutikoa nintzen,
politikari buruz ezer ez zekiena,
eta munduak ez zuela ezer ezkutatzen uste zuena.
Gauza batzuk modu bakarrean ikasten baitira...
Kolpeka.
Non dago Kamal?
-Esadazu, puta hori! -Utzi bakean!
Utzi bakean, mesedez.
Non dago?
Nahastu egin zara. Ez dakit zein den.
Non dago?
Aska nazazu, arraioa!
Non dago Kamal? Esan!
Esan non dagoen!
Ez dakit nor den, esan dizut.
Ez dut ezagutzen!
Esan!
Puta madarikatua!
Non dago nire laguna?
Ez dudala ezagutzen esan dizut, ez didazu entzun, ala?
Zer egin diozue?
Esan, puta hori.
-Esan. -Ez dakit zein den.
Esan. Non dago Kamal? Non dago?
Alde!
Geldi!
Zer egin diozu besteari?
Eskailera-begitik erori da.
Bizirik dago?
-Ez dakit. -Joan ikustera.
Egiaztatu.
-Arnasa hartzen du? -Ez dakit.
-Hilda dago. -Jainko maitea!
Poliziari deituko diogu?
Ez.
Zer gertatzen da, Sara?
Bestearen bila zebiltzan.
Askatu zenutela esan zenuen.
Aita deitu behar dut.
Berak konponduko du.
Sara!
Nor demontre zarete?
Azpitituluak: Leire
Ikuskatzailea: Maialen Rubio