Nunca quixen matar.
Nunca quixen ir a unha guerra
e enriquecerme coas desgrazas.
Eu non era así.
Era un tipo simple, do meu barrio.
Gustábanme os petardos e o futbolín.
Nunca soñei cunha mansión con piscina.
Pero cando non es ninguén, cres que mereces todo.
Aínda que non teñas nin idea de como funciona o mundo
nin che importe.
Non me importaba a política.
Non tiña nin idea da guerra fría.
Non sabía encontrar nun mapa Moscova, Washington, Iemen ou Praga.
O meu todo era Aluche
e acababa na Castellana.
A violencia era unha forma de desafogar.
A ideoloxía, póster
ou camiseta do Che.
A vida era sinxela,
con xente boa e mala.
A morte era algo que lles pasaba aos xonquis do meu barrio.
E foi así ata que a familia de Leo Farad reparou en min.
Unha mirada que contiña beleza e sedución.
Unha mirada canalla que transmitía descaro e chulería.
Pero tamén inocencia pura,
coma libre de pecado.
Ou a profundidade que dá coñecer o mundo
e ter o poder de facelo xirar.
Así eran os Farad, unha familia feliz.
O que eu nunca tiven.
Por iso quixen ser coma eles,
unirme ao clan.
Aínda que fose a golpes.
os FARAD
Este son eu, Oskar,
vinte e sete anos.
Sen estudos,
pero cobrando 60 000 pesetas ao mes como monitor de aeróbic.
As miñas clases triunfaban.
E tomei unha decisión.
Abrir o meu negocio.
Que non, Manuel.
Non podo abrir un de aeróbic en Lavapiés.
É unha zona marxinal, non teñen nin un patacón.
Que pasa? Só queres clientas burguesas?
Este é o meu tío Manuel, mineiro de toda a vida.
Foi o maior experto en explosivos en Riotinto,
ata que o prexubilaron
e montou en Madrid unha pirotecnia.
O seu plan era inventar uns fogos artificiais silenciosos
que non molestasen os nenos nin os cans.
Dicía que España era o país máis festeiro de Europa
e faría cartos coa patente.
Merda.
Mentres buscaba a fórmula,
propúxenlle investir no aeróbic e sermos socios.
Non. Hai que atopar un local no barrio de Salamanca.
- Isto é carísimo. - É onde están as miñas clientas.
É onde traballan.
Onde vive a xente con cartos e os gasta felizmente nun ximnasio.
Fíxate na xente de aquí, como visten,
como comen,
como sorrín.
Mira.
Esa tipa de aí.
Imaxínala comendo un bocadillo de calamares?
Non, verdade?
Unha muller así
non pisa Aluche nin Lavapiés.
- Café. Garda a volta. - Elegancia.
Unha tía así é elegancia.
Unha así non necesita o aeróbic.
Claro que si.
Non se trata só de queimar graxa, vai de aquí.
De liberar endorfinas, de sentirse ben e quererse.
- Chégame cunha cervexa. - Claro!
Botaches media vida nunha mina.
Por iso teño cartos para o teu ximnasio.
Se queres investir, tes que entendelo.
É moi simple. Necesitamos un local barato.
- E no barrio de Salamanca. - Eh, para!
Non me toques! Sóltame!
- Déixame! - Hostia.
Merda.
Hostia!
Eh!
Seguro que é o mozo! Oskar!
Eh!
Hostia!
- Que cona fas? - Axudarche.
- Pedincho? - Tíñate contra o coche.
Que fai?
Oskar!
- Veña, vamos. - Iso.
Marchade.
- Vai á merda! - Veña, ho.
- Taxi! - Pódelo crer?
Será o mozo, xa cho dixen!
Puta tola.
Isto puido quedar nunha anécdota,
nun querer quedar ben cunha posible clienta,
algo que esqueces mentres segues coa túa vida.
A pólvora, o choio...
Os teus soños de home normal, de barrio.
Pero o destino adoita ter pouco de casual
e moito de perseveranza.
Bo día, Pauliña. Que tal?
- Juana. - Ola.
- E o nocello? - Mellor.
- O mentol non falla. - Xa.
- Merche. - Cando pos flamenco?
Claro. O flamenco deixámolo para o taboado.
- Unha rumba. - Si, si.
Oskar.
Lémbraste de min?
Que tal o teu mozo?
Non é o meu mozo. Non saio con tipos así.
Acáeche ben, co mal xenio que tes.
Que mal xenio?
Quería que soubeses que non necesito a túa axuda.
Estiven en situacións peores, e sei arranxarme ben.
Viñeches para rifarme outra vez?
Vin darche as grazas. Nada máis.
Na cafetería dixeron que traballas aquí.
- Es adestrador? - Monitor de aeróbic.
Son Sara, por certo.
Encantado.
- Fago un máster aquí cerca. - De que?
Administración de empresas.
Pero son avogada.
Como moitas clientas.
Teño empresarias, avogadas, enxeñeiras...
Só mulleres?
É o que ten o aeróbic.
Desculpa, teño que dar unha clase.
Queres probar?
Non, grazas.
Axuda a despexar.
- Se cadra gústache. - Non vivo en Madrid.
- Onde vives? - Marbella. Acabo o máster para o mes.
Mira, dime que talle usas e tráioche unhas mallas.
Non, de verdade.
Só quería darche as grazas.
Ola.
Vamos, Juana, por favor!
O xeonllo. Estira o glúteo. Iso é.
Sara, agora si precisas axuda, eh, guapa?
Vamos!
Xeonllos rectos, por favor!
Moi ben.
Iso é.
Moi ben, Sara.
- Faraz? - Non, Farad.
F-A-R-A-D.
- De onde é? - Alxeria.
- Es moura? - A medias.
Meu avó veu de Tánxer, pero era de Calabria.
Son un cuarto africana e metade catalá e madrileña.
- Fálame de ti, á parte do ximnasio. - De min?
Si, non sei. De onde es?
Do orfanato Virgen de las Casas, quilómetro 17 da estrada a Brunete.
- Es orfo? - Case.
Meu pai morreu cando tiña seis anos e miña nai renegou de min.
Que queres dicir?
Cando fixen sete anos, meteume no orfanato
para que me fixese home,
e ela foi vivir cun amigo do meu pai.
Estás de broma.
Non, a miña vida é así de divertida.
Encántanme os orfos.
Que?
Si. Meu pai di que son máis puros,
non cargan con traumas familiares e son coma libros sen escribir.
É un poeta.
Teño un tío, Manuel,
el si que estivo comigo.
Viña verme as fins de semana
e en vacacións levábame á súa casa en Huelva.
É a miña familia.
Pero medraches só.
Afaste.
Non sei se daría.
Seguro que si.
Moitas veces a soidade é algo bo.
O malo é o frío.
Mira, recordo que no inverno,
ía un frío que cortaba,
e cando era a hora do patio,
corriamos para coller sitio
nunha parede do fondo que estaba quente porque do outro lado había
o forno dunha panadaría.
E lembro que sentaba alí
mirando os edificios de en fronte,
e vía as fiestras,
as luces, as casas,
as familias ceando...
É a miña vida.
Levo un ano queixándome
de Madrid, da xente, do apuro...
Tiña gana de rematar o curso.
Coa miña clase cambiaches de idea.
Claro.
Temos unha casa en Madrid, pero traballamos en Marbella.
-En que? -Importación e exportación.
- Exportación? - Si.
Oskar, o tipo ao que lle pegaches...
- Non tes que contarmo. - Quero.
É un estafador. Intentou estafar o meu pai.
Denunciámolo e, a ver...
É o que ten ter un negocio.
Eu intento montar un.
- Ai, si? - Si, a ver...
Quero deixar de ser empregado no ximnasio
e montar a miña sala.
Ao cabo, as clientas veñen por min.
- Vas ganar moito. - Quen o di?
A rapaza que axudei na rúa sen necesitalo
ou a avogada especializada en empresas?
Teño que marchar.
- Pasa algo? - Non, é o chofer de meu pai.
Conteille o que pasou e teimou en recollerme.
- Gustaríame verte de novo. - Claro.
Non, claro non. Cando?
Es un romántico, Oskar.
Que non, é polas clases.
- Adeus. - Adeus.
Ela é especial.
Home, tendo chofer e un Rolls-Royce...
Non o digo por iso. Creo que conectamos.
Pero que dis? Ti estás cego.
Os ricos de Marbella miran por enriba do ombreiro.
- Nunca estiveches en Marbella. - Pero son andaluz.
Sei como son os señoritos.
Sara non é unha señorita. E o seu avó era mouro.
Peor aínda.
Vai.
A cona que te botou.
O aire acondicionado é de condutos e noviño.
Non creo que vos dea problemas.
Vai haber 30 ou 40 persoas saltando e suando.
Xa vin cousas peores.
Haberá que pintar paredes.
Sen problema, isto non volverá ser carpintería.
Perdoade un momento.
- Que? - Ben.
Ben, pero é caro de carallo.
Pero estamos ben cerca de Nuevos Ministerios.
Vas traballar para pagar as obras e o alugueiro.
Non, en tres meses saldamos todo.
- Non é realista. - Confía en min.
Ti confía.
Nada, era da axencia.
Hai dous clientes para velo.
Querémolo.
Xenial, pois xa sabes,
fianza de 150 000 pesetas.
Diso encárgase o meu tío.
Verdade?
- Bo día. - Oskar!
Pensei que non ías volver.
Ui, iso soa moi fatalista.
Es a primeira clienta que non repite logo dunha sesión.
Estiven ocupada,
pero aquí estou.
Hoxe tampouco traes mallas?
Non, vin traerche esta invitación.
É o aniversario do meu pai e dá unha festa.
Aí tes o enderezo.
Invítasme a unha festa en Marbella?
Non, é en Madrid.
Veñen amigos del do estranxeiro. É máis cómodo.
- E que pinto aí? - Salváchesme dun agresor, lembras?
Si, é verdade.
E estará cheo de posibles clientas, hache gustar.
Vémonos alí.
Moi ben.
Por certo,
- teño que levar traxe? - Non.
Sé ti mesmo.
E non traias nada.
Enganeime sen saber que era eu quen perdía.
De tanto agardar. Eu, que nunca ofrecía.
Hoxe tócame chorar. A min, que sempre ría.
- Invitación? - Si.
- Adiante. - Grazas.
Esquecinme de vivir.
Non tiñas que traer nada.
- Isto é... - Unha tolería.
Ao meu pai encántanlle as tolerías.
Ven, preséntocho.
De tanto xogar cos sentimentos.
Vivindo de aplausos envoltos en soños.
De tanto berrar as miñas cancións ao vento...
Ao meu pai encántalle.
Non foi doado contratalo para que viñese hoxe.
Xa imaxino.
- Imos? - Si.
Esquecinme de vivir.
A que se dedicaba o teu pai?
Importación e exportación.
Padre, eu teño un guanajo. E dille o cura:
"Ata cando vas foder co guanajo?"
Guanajo en Cuba é idiota.
- Pouco foi para o que... - Papá.
Oskar. O do aeróbic.
Hostia, o da botella.
- Que? - Décheslle cunha
ao cabrón que a atacou, non?
- Si, home... - Dáme unha aperta.
Este rapaz ten collóns.
- Un pracer. - Kaspar, socio do meu pai.
- Encantado. - El é Lopera, un vello amigo.
Tiñan que darche a Medalla do Mérito Civil.
Tamén fai importación e exportación?
Non, que máis quixera. Son funcionario público.
Éche comisario da Policía Nacional.
Vaia.
E ti que fas?
- Son profesor de aeróbic. - Como cho saiba Jane Fonda...
Papá...
Toma.
O mellor "mojito". Aprendín de Henry, un cubano.
Di que o segredo é usar ron branco e azucre negro.
- Henry non puido vir? - Non conseguiu o visado.
Vive en Praga.
Praga non está moi lonxe.
Tanto ten, é a Europa comunista. Sóache a guerra fría?
A Kaspar déixano saír por ter un millón de amigos.
Coma a canción.
Mira, gamba branca de Huelva, a auténtica.
Proba. Antes comprábaa en Portugal
e vendíaa en Vigo coma sendo de Huelva.
- Dedícaste ao marisco? - Non.
É un fervello e meu pai sálvao
- sempre que a caga. - Podes falar!
E a que te dedicas?
Saquei o carné de patrón de iate.
- Patrón de iate? - Si, temos un en Puerto Banús.
- Dille a Sara que te leve, vas alucinar. - Seguro.
Non te criaches nun orfanato?
Criei.
Van moitos tipos guapos ás túas clases?
Miña irmá non perde ocasión.
- Vai á merda. - É verdade. Espera!
Oskar!
Este é o meu tío Khalid.
- Quería coñecer o home da botella. - Encantado.
Benvido.
É palestino, vive en Tunes.
Ou en Trípoli, ou en Damasco, ou en París...
- Onde toca. - Hostia.
A miña sobriña di
- que es profesor de aeróbic. - Son.
Como Jane Fonda.
Sara, ven aquí!
Si! Agora veño.
Sabes onde está o baño?
- Pregunta na cociña. - Na cociña.
Vale, grazas. Un pracer.
Un momento, por favor.
Papá, podes vir?
Lembro con nitidez
os albores da miña nenez.
As súas mans fortes e suaves á vez.
Logo aprendeume a soñar,
a non ter medo a voar.
Esta canción é para papá.
Para quen me regalou a vida.
Coma unha luz na escuridade
aluméame e infúndeme sabedoría.
Esta canción é para papá.
Para quen me regalou a vida.
Coma unha luz na escuridade.
Mira, Óscar, é miña irmá.
Esta canción é para papá.
Para quen me regalou a vida.
- Grazas, moitas grazas. - Bravo!
Grazas, amigos. Moitos de vós coñecédesme ben.
Quero dicir que todo o que son e o que teño débollo á miña familia.
Débollo á miña muller, Carmen.
Aos meus fillos.
Traballei coma un cabrón toda a vida.
Perdín moitas cousas por non estar con eles
e agora que fago 55 e se achega a puta terceira idade,
só quero estar cos meus, esperar algún neto
e buscar un club de petanca para a xubilación.
Grazas, amigos.
Gozade da festa!
- Bravo, papá! - Grazas.
- Ei, xa te vas? Non. - Teño clases mañá.
- É moi cedo. - Vivo moi lonxe.
- A onde vas? - Marcha. Non.
Queda. Se acaba de comezar.
- Mañá teño clase e debo descansar. - Mira,
facémosche un té por se bebiches, e así quedas máis.
Non, de verdade.
Grazas. Unha festa preciosa. Moitas grazas, de verdade.
Un pé saíndo dunha parede?
Vino, hostia!
O tipo estaba amordazado, xúrocho.
- E que pensas facer? - Eu? Nada.
Que vou facer? Non é problema meu.
Non serán mafiosos?
Había un comisario da Policía Nacional.
Claro, ou iso dixeron.
- A saber. - Non o sei, Manuel.
Alí había moita xente rara.
Rara como?
Africanos, árabes, polacos, cubanos. Xente rara.
Hostia, e se van por ti?
Ninguén sabe o que vin.
E que lle dirás a ela? Non é parva. Se nota algo...
Non creo que a volva ver, Manuel.
Vive en Marbella e está acabando as clases.
Dicías que che gustaba, que conectarades.
Non vai volver, Manuel.
Sara é rica, non nos parecemos en nada.
Quería ser agradecida, nada máis.
Manqueime o ombro.
É normal, Juana. Antes vinte cando fixemos o movemento...
- Necesitamos clases privadas. - Cando queirades.
Gústache o cuscús?
Comida alxeriana.
Nun sitio aquí ao lado fano de marabilla.
Encantaríame, pero teño clase ás catro.
Faltan dúas horas.
Si, pero teño que prepararme, estirar, hidratarme...
Xa.
Vasme rexeitar?
A verdade é que me sorprendeu que marchases de súpeto, como...
Como se pasara algo.
A que se dedica a túa familia, Sara? De verdade.
- E logo? - Un aniversario con Julio Iglesias,
unha mansión da hostia,
africanos, árabes, polacos, cubanos...
Importación e exportación de electrodomésticos.
E o tipo do soto? Era unha neveira?
Manda truco!
- Era iso. - E que farías ti?
Preguntar, Oskar.
Preguntar o que? Como?
Se por casualidade tendes un tipo no soto cheo de negróns?
Perdoa, pero tes moita imaxinación.
O carallo. É o que vin.
Un tipo amordazado e mallado no soto dunha casa, que, hostia...
- É a túa! - Oskar, equivócaste.
Viches un fillo de puta
que intentou estafarnos,
coma o tipo da rúa do outro día.
Traballan xuntos.
Por que me colleu do pelo e estaba agresivo?
Para sacarme onde estaba o seu colega.
- Iso foi o que pasou. - Secuestrástelo.
Que dis, home? Por favor.
Meu pai só quería asustalo. Xa o soltou.
Claro, porque o dis ti.
Queres vir á miña casa?
Invítote.
- Compróbao. - Sara, por favor.
Se cres que somos unha familia
de mafiosos que secuestra xente,
por que non nos denunciaches?
Non son dos que van á policía.
Prefiro falar á cara.
Por iso saíches correndo?
Oskar, por que estás aquí, agora, comigo?
- Por que me axudaches? - Porque che zoscaban.
Seguro?
Ou porque viches que era rica e pensaches que había un filón?
- Un filón de que? - Non sei, Oskar.
Os cartos son atractivos.
Queres independizarte,
montar a túa sala de aeróbic, ser alguén.
Triunfar.
Non tes nin idea. Vai tomar polo cu.
Sabes o que?
Gústame como es. Que sexas ambicioso e lanzado.
Se non viñeras hoxe, pensaría: "Este tipo é un merdeiro.
Non ten collóns de dicirme o que lle pasa."
Pero estás aquí, comigo.
Porque es coma min.
- Que carallo significa? - Que non me importa
- ser o teu filón. - Para que?
Para algo que penso desde a nosa primeira clase.
Abrimos un ximnasio en Marbella?
En Marbella?
Hai moita xente con cartos que quere queimar calorías.
Intentas comprarme?
Non, Oskar.
Es un xenio facendo suar as tías. En economía chámase oportunidade.
Ti decides. Seguir en terceira rexional
ou ir á primeira división.
O meu tío xa alugou un local.
Non te preocupes.
Non hai présa.
Ti pénsao.
Se decides que non, prométoche que non te molesto máis.
Non tes nin puta idea de onde te metes.
É unha proba.
Que hostia queres probar?
Eses sonche quenllas, vante papar nun amén.
Tranquilo polo sitio este.
Se o de Marbella sae, benefícianos.
A sala é túa, Oskar. Eu só che axudo.
E eu intento ser realista.
Realista?
Os teus aforros dan para empezar co xusto.
Imos ter que pedir un préstamo.
Hai tres días non dicías iso.
É unha oportunidade. Un tren que pasa unha vez na vida.
Déixaste cegar polo coche, o chofer, a casa...
Está disposta a poñer 200 000.
- E eu teño máis dun millón. - 200 000 dólares.
Son 32 millóns de pesetas.
Se queres mirar noutros cuartos,
por min, vale. Fágoche un tour.
Hostia.
Se prefires, podo invitarte a un viño no salón.
O meu pai ten unha bodega caralluda.
A miña familia.
El é o meu irmán Hugo.
Ela é Tanya e esa son eu.
Veño dun sitio moi fodido, Sara.
- Xa o sei. - Non o sabes.
Crieime nun orfanato.
E a metade dos compañeiros
están mortos ou case. Polas drogas.
Por que mo contas?
Para que entendas
que non quero saber nada de liortas, lerias
nin de hostias, Sara.
Só quero saír adiante.
- Enténdelo? - Perfectamente.
Vale.
Pois todo ten que ser legal.
Legal e transparente.
Na miña familia todo é legal e transparente.
Por iso temos esta casa. Branca e con fiestras.
Porque somos abertos.
Ás veces incluso de máis.
Algunha aclaración máis?
Vou levar algún outro susto?
Teño unha pistola Glock
- na mesa de noite. - Hostia.
- Por se acaso. - Claro.
Queres vela?
É de verdade?
Claro.
Podo collela?
Queres un porro?
Vale.
A primeira pistola que tocas?
Si.
- Sabes usala? - Claro.
O meu pai levábame a practicar.
Dáche medo?
Non, medo non.
Respecto.
O ideal é que te respecten sen ter que usala.
É o que di meu pai sempre.
A túa familia está en Marbella, non?
Os Farad non morden.
Podes quedar canto queiras.
Temos moito que falar.
Por exemplo?
Se o local onda o mar, da axencia de márketing...
Axencia de márketing?
Será o primeiro aeróbic de Marbella.
Ten que ser a hostia.
A túa vida vai cambiar, Oskar.
Os seus pais apenas veñen a Madrid.
Quedo con ela para aviarmos o de Marbella.
Para ti é un conto, non? Coma Cincenta.
Podes quedar aquí o tempo que queiras.
Se vas a Marbella, hai que pechar o de Madrid.
Hostia, Manuel, igual aquilo non sae.
- Pero queres que saia, non? - Quero probar.
Coma cando ti viñeches a Madrid.
Eu non abandonei a ninguén.
Hostia, Manuel, non te abandono.
A saber o que pensou a túa muller ao marchares.
Sacas o da miña muller?
- Deixáchela alí, non? - Si, coa metade dos cartos
e non me deixou levar nada.
E tiñas todo o dereito, Manuel.
- Déixame a min o meu. - Que dereito?
O de equivocarme.
Pois veña, equivócate.
Sempre recordarei aquela frase, porque foi premonitoria.
Pero non souben escoitar. Non me dei conta.
Aínda era o rapaz amigo dos petardos e do futbolín,
que non sabía nada de política
e pensaba que o mundo era o que parecía.
Porque hai cousas que só se aprenden dun xeito:
a golpes.
Onde vai Kamal?
- Dimo, puta! - Deixádeme!
Non me toquedes!
Onde vai?
Equivocádesvos. Non sei de quen falades.
Onde vai?
Déixame, hostia!
Onde vai Kamal? Dimo!
Dime onde vai!
Non sei de quen falas. Xúrocho.
Non o coñezo!
Dimo.
Puta!
E o meu amigo?
Non o coñezo. Non me oes?
Que lle fixeches?
Dimo, puta!
- Dimo. - Non sei de quen falas.
Dimo. Onde está Kamal? Onde?
Para!
Quieto!
Que fixeches co outro?
Caeu pola escaleira.
Está vivo?
- Non o sei. - Mira.
Compróbao.
- Respira? - Non o sei.
- Está morto. - Hostia puta!
Chamo a policía?
Non.
Que hostia está pasando, Sara?
Estaban buscando o outro.
Non o deixarades marchar?
Vou chamar o meu pai.
El solucionarao.
Sara!
Quen hostia sodes?
Subtítulos: María Suárez Seijas
Supervisora creativa: Luisa Lage Garea