Ik wilde niemand doden.
Ik wilde geen oorlog voeren
om rijk te worden van ellende.
Zo was ik niet.
Ik was een eenvoudige, normale jongen
die dol was op voetzoekers en tafelvoetbal.
Ik had nooit durven dromen van een villa met zwembad.
Maar als je een nul bent, denk je dat je alles verdient.
Zelfs al heb je geen idee hoe de wereld werkt
en het je ook niet kan schelen.
Ik wist niets over politiek.
Ik wist niets over de Koude Oorlog.
Ik kon Moskou, Washington, Jemen of Praag niet vinden op een kaart.
De wereld begon in Aluche
en eindigde in La Castellana.
Geweld bood een manier om stoom af te blazen.
Ideologie was posters
of T-shirts van Guevara.
Het leven was simpel,
met goeieriken en slechteriken.
De dood was iets wat de junks in de buurt overkwam.
Zo bleef het tot ik werd opgemerkt door Leo Farads familie.
Een blik die schoonheid en verleiding kon bevatten.
Een brutale blik waaruit arrogantie bleek.
Maar ook pure onschuld
en vrijheid van zonde.
Of de diepgang die hoort bij kennis over de wereld
en de macht om hem te laten draaien.
Zo waren de Farads, een gelukkig gezin.
Wat ik nooit heb gehad.
Daarom wilde ik zijn zoals zij,
bij de clan horen.
Zelfs al was er geweld voor nodig.
Dat ben ik, Oskar,
27 jaar oud.
Geen opleiding,
maar ik verdiende 60.000 peseta's per maand als aerobicsdocent.
Mijn lessen waren een groot succes.
Dus nam ik een besluit.
Ik wilde mijn eigen studio.
Nee, Manuel.
Ik kan geen studio beginnen in Lavapiés.
Het is een slechte buurt, de mensen hebben er geen geld.
Wil je dan alleen kakkers als klanten?
Dit is mijn oom Manuel. Hij was mijnwerker geweest.
Hij was de grootste explosievenexpert bij Riotinto.
Hij werd met pensioen gestuurd
en ging vuurwerk maken in Madrid.
Hij wilde stil vuurwerk uitvinden
waar kinderen en honden niet bang van zouden zijn.
Hij zei dat Spanje het feestelijkste land van Europa was
en dat hij rijk zou worden.
Verdorie.
Terwijl hij daaraan werkte,
stelde ik hem voor te investeren in aerobics.
PRACHTIG BEDRIJFSPAND
Nee. We moeten hier iets vinden, in de wijk Salamanca.
-Dat is te duur. -Maar mijn klanten zijn hier.
Ze werken hier.
Rijke mensen die hun geld uitgeven aan fitness wonen hier.
Kijk naar de mensen om je heen. Hoe ze zich kleden.
Hoe ze eten.
Hoe ze lachen.
Kijk.
Die meid daar.
Zou zij ooit een broodje calamari eten?
Nee, toch?
Een vrouw zoals zij
komt nooit in Aluche of Lavapiés.
-Koffie. Het is goed zo. -Pure elegantie.
Ze is pure elegantie.
Zo'n vrouw heeft geen aerobics nodig.
Natuurlijk wel.
Het gaat niet alleen om afvallen.
Het gaat om endorfine, je goed voelen, je uitleven.
-Bier doet dat voor mij. -Geen wonder.
Je hebt je halve leven in een mijn gezeten.
Daarom heb ik geld voor jouw studio.
Eerst moet je het begrijpen.
Het is eenvoudig. We zoeken iets goedkoops.
-En in de wijk Salamanca. -Hou op.
Blijf van me af. Laat me los.
-Laat me los. -Verdorie...
Verdomme.
Hé.
Hij is vast haar vriend. Oskar.
Hé.
Verdorie.
-Wat doe je? -Ik help je.
-Vroeg ik daarom? -Hij duwde je.
Wat doet hij?
Oskar.
-Kom, we gaan. -Ja.
Ga maar.
-Val dood. -Kom op.
-Taxi. -Kun je dat geloven?
Hij is vast haar vriend, zoals ik zei.
Idioot.
Dit had een anekdote kunnen zijn,
een poging indruk te maken op een potentiële klant,
iets wat je snel weer vergeet.
Buskruit, de studio...
Dromen van een normale jongen.
Maar het lot heeft vaak weinig te maken met toeval
en veel met doorzettingsvermogen.
Morgen, Paulita. Hoe gaat het?
-Juana. -Hoi.
-Is je enkel beter? -Ja.
-Menthol helpt altijd. -Ja.
-Merche. -Wanneer speel je flamenco?
We laten flamenco over aan de tablao's.
-Een rumba. -Ja.
Oskar.
Weet je nog wie ik ben?
Hoe is het met je vriend?
Hij is mijn vriend niet. Ik date zulke mannen niet.
Hij past bij je, met dat korte lontje van je.
Hoe bedoel je?
Je moest alleen weten dat ik geen hulp nodig had.
Ik heb veel erger meegemaakt en ik kan mezelf redden.
Ben je hier alleen om te klagen?
Ik wilde je bedanken. Meer niet.
In het café zeiden ze dat je hier werkt.
-Ben je een trainer? -Een aerobicsdocent.
Ik ben Sara, trouwens.
Aangenaam.
-Ik doe een master in de buurt. -Waarin?
Bedrijfskunde.
Maar ik ben advocaat.
Veel van mijn klanten ook.
Zakenvrouwen, advocaten, ingenieurs...
Allemaal vrouwen?
Dat heb je met aerobics.
Sorry, ik heb nu een les.
Probeer het eens.
Nee, bedankt.
Het helpt tegen de stress.
-Misschien word je lid. -Ik woon niet in Madrid.
-Waar dan? -Marbella. Ik ga volgende maand terug.
Vertel me dan je maat, dan haal ik een pakje voor je.
Nee, echt.
Ik wilde je alleen bedanken.
Hoi.
Kom op, Juana.
Je knie. Stretch die bil. Zo, ja.
En, Sara? Nu heb je wel hulp nodig, toch, schoonheid?
Kom op.
Knieën recht, alsjeblieft.
Heel goed.
Zo, ja.
Heel goed, Sara.
-'Farath'? -Nee, Farad.
F-A-R-A-D.
-Waar komt dat vandaan? -Algerije.
-Ben je Arabisch? -Half Arabisch.
Mijn opa kwam uit Tanger, maar hij was Italiaan.
Ik ben kwart Afrikaans, half Catalaans, half Madrileens.
-Maar vertel me eens over jou. -Over mij?
Ja. Waar kom je vandaan?
Uit het weeshuis Virgen de las Casas, aan de weg naar Brunete.
-Ben je wees? -Bijna.
Mijn vader is overleden toen ik zes was en mijn moeder is me vergeten.
Hoe bedoel je?
Toen ik zeven was, stuurde ze me naar het weeshuis
om een man te worden
en ging bij een vriend van mijn vader wonen.
Dat meen je niet.
Nee, zo leuk is mijn leven.
Ik ben dol op wezen.
Wat?
Ja. Mijn vader zegt dat ze puur zijn
omdat ze geen familietrauma hebben en onbeschreven bladen zijn.
Wat poëtisch.
Ik heb mijn oom Manuel,
die was er altijd voor me.
Hij zocht me op in het weekend
en in de vakanties ging ik naar zijn huis in Huelva.
Hij is mijn familie.
Maar je was vaak alleen.
Je went eraan.
Ik kan dat nooit.
Vast wel.
Alleen zijn is vaak juist goed.
Het lastigste is de kou.
Ik weet nog, in de winter
was het ijskoud
en als we naar buiten moesten,
vochten we om een plekje
tegen een muur achterin die warm was omdat vlak erachter
een bakkersoven stond.
En ik weet nog dat ik daar zat
en naar de gebouwen aan de overkant keek
en ik zag de ramen,
de lichten, de huizen,
de gezinnen aan tafel...
Dat is mijn leven.
Ik klaag al een jaar
over Madrid, de mensen, de chaos...
Ik wilde zo graag weg.
Maar na mijn les heb je je bedacht.
Natuurlijk.
Wij hebben een huis in Madrid, maar ons bedrijf zit in Marbella.
-Wat voor bedrijf is het? -Import-export.
-Export? -Ja.
De man die je geslagen hebt...
-Je hoeft het niet uit te leggen. -Jawel.
Hij is een oplichter. Hij wilde mijn vader oplichten.
We hebben aangifte gedaan en...
Dat hoort bij de zaken.
Ik wil een zaak openen.
-Echt? -Ja.
Ik wil niet meer lesgeven in een studio,
maar mijn eigen studio beginnen.
De klanten komen tenslotte voor mij.
-Je gaat rijk worden. -Volgens wie?
De meid die mijn hulp niet nodig had op straat
of de advocaat en zakenvrouw?
Ik moet gaan.
-Is er iets? -Nee, het is mijn chauffeur.
Hij komt me ophalen, na wat er gebeurd is.
-Ik wil je graag nog eens zien. -Best.
Nee, niet 'best'. Wanneer?
Je bent een romanticus.
Romanticus? Ik had het over de lessen.
-Dag. -Dag.
Ze is bijzonder.
Dat zal wel. Als ze een chauffeur heeft...
Dat bedoel ik niet. Volgens mij hebben we een klik.
Een klik? Je begrijpt er niets van.
De rijken in Marbella kijken op ons neer.
-Je bent er nog nooit geweest. -Ik ben Andalusisch.
Ik weet hoe kakkers zijn.
Sara is geen kakker. En haar opa was Arabisch.
Dat is nog erger.
Daar gaat ie.
Godsamme.
De airconditioning gaat door de buizen. Pas nieuw.
Die zal je geen problemen geven.
Er zullen hier 40 mensen staan te springen en te zweten.
Ik heb wel erger gezien.
We moeten de muren verven.
Geen probleem, dit wordt nooit meer een werkplaats.
Excuseer me even.
-En? -Mooi.
Mooi, maar reteduur.
Ja, maar vlak bij Nuevos Ministerios.
Je zult de renovatie en de huur niet kunnen betalen.
We verdienen alles in drie maanden terug.
-Dat is niet realistisch. -Geloof me.
Geloof in me.
Dat was het kantoor.
We hebben nog twee bezichtigingen.
We gaan ervoor.
Geweldig. Zoals ik zei
is de borg 150.000 peseta.
Dat regelt mijn oom.
Toch?
SPORTSCHOOL PLATINO
-Goedemorgen. -Oskar.
Ik dacht dat je niet terugkwam.
Dat klinkt fatalistisch.
Je bent de eerste klant die niet is teruggekomen na een les.
Ik had het druk,
maar hier ben ik.
Geen gymkleren bij je?
Nee. Ik wilde je deze uitnodiging geven.
Mijn vader is jarig en hij geeft een feest.
Dat is het adres.
Een familiefeest in Marbella?
Nee, het is in Madrid.
Er komen vrienden uit het buitenland. Dit is handiger.
-Waarom ben ik uitgenodigd? -Je hebt me gered, weet je nog?
Ja, dat klopt.
Je zult er veel potentiële klanten tegenkomen.
Ik zie je daar.
Mooi zo.
Trouwens,
-moet ik een pak aan? -Nee.
Wees jezelf.
En breng niets mee.
-Uitnodiging? -Ja.
-Welkom. -Bedankt.
Ik zei toch, niets meebrengen.
-Is dat... -Het is gestoord.
Ja, daar houdt mijn vader van.
Kom, ik stel je voor.
Mijn vader is dol op hem.
Het was niet makkelijk hem te krijgen.
Dat kan ik me voorstellen.
-Zullen we? -Ja.
Wat doet je vader ook alweer?
Import en export van apparaten.
'Vader, ik heb een guanajo. En de priester zegt:
'Hoe lang ga je nog rotzooien met die guanajo?'
'Guanajo' betekent 'idioot' in Cuba.
-Je was bijna... -Pap.
Oskar. Van de aerobics.
De gast met de fles.
-Pardon? -Jij hebt die eikel
met een fles geslagen, toch?
-Ja, nou... -Kom hier.
Deze jongen heeft lef.
-Aangenaam. -Kaspar, een partner van mijn vader.
-Aangenaam. -En dat is Lopera, een oude vriend.
Je verdient een medaille, jongen.
Doet u ook aan import-export?
Nee, was het maar zo. Ik ben ambtenaar.
Lopera is de korpschef van de politie.
Wauw.
En wat doe jij?
-Ik ben aerobicsdocent. -Laat Jane Fonda er niet over horen.
Pap...
Hier.
Beste mojito ooit. Geleerd van mijn Cubaanse vriend.
Het geheim is witte rum en zwarte suiker.
-Kon Henry niet komen? -Hij kreeg geen visum.
Hij woont in Praag.
Dat is niet zo ver.
Nee, maar het is communistisch. Ooit gehoord van de Koude Oorlog?
Kaspar mocht Polen uit omdat hij vrienden heeft.
Zoals in het nummer.
Kijk eens. Echte witte garnalen uit Huelva.
Proef maar. Ik kocht ze altijd in Portugal
en deed alsof ze uit Huelva kwamen.
-Ben je vishandelaar? -Nee.
Hij kan niet stilzitten en mijn pa redt hem
-als hij het verknalt. -Moet jij zeggen.
Wat doe je nu?
Ik heb net mijn jachtkapiteinsbrevet gehaald.
-Jachtkapitein? -Ja, we hebben een jacht.
-Vraag Sara, je zult het mooi vinden. -Ongetwijfeld.
Je bent opgegroeid in een weeshuis, toch?
Ja, dat klopt.
Komen er veel leuke mannen naar je lessen?
Mijn zus is altijd op zoek.
-Waarom rot je niet op? -Het is waar. Wacht.
Oskar.
Dit is mijn oom Khalid.
-Ik wilde de flessenman ontmoeten. -Aangenaam.
Welkom.
Hij is Palestijns uit Tunesië.
En uit Tripoli, Damascus, Parijs...
-Ik ben overal thuis. -Wauw.
Mijn nichtje zegt
-dat je aerobicsdocent bent. -Dat klopt.
Net als Jane Fonda.
Sara, kom hier.
Ja. Ik ben zo terug.
Weet je waar het toilet is?
-Vraag het in de keuken. -In de keuken.
Oké, bedankt. Leuk je te ontmoeten.
Een moment, graag.
Pap, kun je hier komen?
Ik herinner me nog goed
Het begin van mijn jeugd
Zijn handen, sterk en zacht tegelijk
Later leerde hij me te dromen
Niet bang te zijn om te vliegen
Dit nummer is voor pap
De man die me het leven heeft gegeven
Als een licht in het duister
Verlicht hij me Brengt hij me wijsheid bij
Dit nummer is voor pap
De man die me leven heeft gegeven
Als een licht in het duister
Oskar, kijk. Dat is mijn zus.
Dit nummer is voor pap
De man die me het leven heeft gegeven
-Erg bedankt. -Bravo.
Bedankt, vrienden. Velen van jullie kennen me al lang.
Alles wat ik ben en heb, heb ik te danken aan mijn familie.
Aan mijn vrouw, Carmen.
Aan mijn kinderen.
Ik heb mijn hele leven hard gewerkt.
Ik heb veel gemist omdat ik niet bij ze was
en nu ik 55 word en de ouderdom dichterbij komt,
wil ik alleen nog maar bij hen zijn, hopelijk binnenkort met een kleinkind,
en een club vinden om jeu de boules te spelen.
Bedankt, vrienden.
Geniet van het feest.
-Bravo, pap. -Bedankt.
-Ga je al? Blijf. -Ik heb morgen lessen.
-Het is nog zo vroeg. -Ik woon ver weg.
-Waar ga je heen? -Hij vertrekt.
Blijf. Het feest begint pas.
-Ik heb morgen lessen. Ik heb rust nodig. -Luister.
We zetten thee voor je om te ontnuchteren. Blijf nog even.
Nee, het is in orde.
Bedankt. Een prachtig feest. Enorm bedankt.
Een voet die uit de muur kwam?
Ik zag het, echt.
Hij was gekneveld, ik zweer het.
-Wat ga je eraan doen? -Ik? Niets.
Het is mijn probleem niet.
Wat als ze gangsters zijn?
Er was daar een korpschef van de politie.
Ja, dat beweerden ze.
-Wie weet. -Ik weet het niet, Manuel.
Er waren veel vreemde mensen.
Hoezo, vreemd?
Afrikanen, Arabieren, Polen, Cubanen... Vreemde mensen.
Wat als ze achter je aankomen?
Niemand weet wat ik zag.
Wat ga je haar vertellen? Ze is niet dom.
Ik zie haar vast nooit meer.
Ze is bijna klaar met haar studie.
Je zei dat je haar leuk vond, dat jullie een klik hadden.
Ze komt vast niet terug.
Sara is rijk, we hebben niets gemeen.
Ze wilde alleen haar dankbaarheid tonen.
Schat, ik heb mijn schouder bezeerd.
Dat is normaal, Juana. Toen je eerder dit deed...
-We hebben privélessen nodig. -Wanneer je wilt.
Lust je couscous?
Algerijns eten.
Er is een goed restaurant in de buurt.
Klinkt goed, maar ik heb een les om 16.00 uur.
Dat is over twee uur.
Ja, maar ik moet me voorbereiden, stretchen, hydrateren...
Juist.
Wijs je me dan af?
Ik was verbaasd dat je zo plotseling vertrok.
Alsof er iets gebeurd was.
Wat voor zaken doet je familie echt?
-Wat bedoel je? -Een feest met Julio Iglesias,
een ongelofelijke villa,
Afrikaanse, Arabische, Cubaanse gasten...
Import en export van apparaten, dat had ik al verteld.
En de man in de kelder? Was hij een koelkast?
O, god.
-Dus dat was het. -Wat had jij gedaan?
Ik had ernaar gevraagd.
Wat had je gevraagd? Hoe?
'Hebben jullie toevallig een gehavende man in de kelder?'
Sorry, maar je bent echt een fantast.
Helemaal niet. Ik heb hem gezien.
Een geknevelde en in elkaar geroste man in de kelder van een huis...
-In jouw huis. -Je hebt het mis.
Je zag een klootzak
die had geprobeerd ons op te lichten.
Net als die man op straat, toen.
Ze werken samen.
Weet je waarom hij me bij mijn haar greep?
Hij wilde weten waar zijn partner was.
-Daarom. -Jullie hadden hem ontvoerd.
Wat zeg je nu weer? Alsjeblieft, zeg.
We wilden hem laten schrikken. Hij is alweer vrij.
Dat zeg jij.
Wil je naar mijn huis komen?
Dat mag.
-Om zelf te kijken. -Alsjeblieft.
Denk je dat wij gangsters zijn
die mensen ontvoeren?
Waarom belde je de politie niet?
Dat is niet mijn stijl.
Ik praat dingen liever uit.
Ben je daarom gevlucht?
Waarom ben je hier, nu, met mij?
-Waarom hielp je me, toen? -Omdat je aangevallen werd.
Zeker weten?
Of omdat je een rijke meid zag en je een kans rook?
-Een kans waarop? -Ik weet het niet.
Geld is erg aantrekkelijk.
Je wilt onafhankelijk worden,
je eigen aerobicsstudio hebben, iemand zijn.
Een succes zijn.
Je weet niet waar je het over hebt. Rot maar op.
Weet je wat?
Ik ben er dol op hoe ambitieus en brutaal je bent.
Als je net niet was meegegaan, had ik je suf gevonden.
Dan had je het lef niet om eerlijk te zijn.
Maar je bent hier wel, met mij.
Omdat je op mij lijkt.
-Hoe bedoel je? -Dat ik het niet erg vind om
-je kans te zijn. -Kans op wat?
Ik kreeg een idee toen ik je les uitprobeerde.
Wil je een studio in Marbella?
Marbella?
Het stikt er van de rijke mensen die calorieën willen verbranden.
Probeer je me te kopen?
Nee.
Je bent een genie in meiden laten zweten. In de zakenwereld heet dat een kans.
Jouw keus. Je kunt in de derde divisie blijven,
of met de grote jongens meedoen.
Mijn oom heeft al iets gehuurd.
Geen zorgen.
Er is geen haast bij.
Denk erover na.
Als je nee zegt, zal ik je nooit meer lastigvallen.
Je hebt geen idee waar je aan begint.
Ik wil het proberen.
Wat wil je proberen?
Die mensen zijn roofdieren. Ze vreten je op voor je het doorhebt.
Maak je hierover geen zorgen.
Marbella is goed voor ons allebei.
Dit is jouw studio. Ik ben hier om je te helpen.
En ik wil realistisch zijn.
Realistisch?
Je spaargeld is alleen genoeg om te beginnen.
Daarna hebben we leningen nodig.
Dat zei je drie dagen geleden niet.
Het is een kans. De kans van mijn leven.
Je laat je betoveren door de auto, de chauffeur, het huis...
Ze wil 200.000 voorschieten.
-Ik heb meer dan een miljoen. -200.000 dollar.
Dat is 32 miljoen peseta.
Wil je nog meer kamers controleren?
Dat is best. Ik zal je rondleiden.
Wauw.
Of als je dat wilt, kan ik een glas wijn voor je inschenken.
Mijn pa heeft een geweldige wijnkelder.
Mijn familie.
Dat is mijn broer Hugo.
Dat is Tanya, dat ben ik.
Ik heb een hele nare jeugd gehad.
-Ik weet het. -Je weet het niet.
Ik kom uit een weeshuis.
De helft van mijn jeugdvrienden
zijn dood of bijna dood. Drugs.
Waarom vertel je me dit?
Ik wil dat je begrijpt
dat ik niets te maken wil hebben met geweld,
of afrekeningen of wat dan ook.
Ik wil alleen rondkomen.
-Begrijp je dat? -Volkomen.
Oké.
Onze zaken moeten legaal zijn.
Legaal en transparant.
Alles wat wij doen is legaal en transparant.
Daarom hebben we dit huis. Wit en met ramen.
Omdat we open zijn.
Soms zelfs te open.
Wil je nog iets anders weten?
Zijn er nog meer verrassingen?
Ik heb een Glock-pistool
-in mijn nachtkastje. -Verdomme.
-Voor de zekerheid. -Natuurlijk.
Wil je het zien?
Is het echt?
Natuurlijk.
Mag ik het vasthouden?
Wil je een joint?
Best.
Nooit eerder een pistool vastgehouden?
Nee.
-Kun je ermee overweg? -Natuurlijk.
Ik ging vaak naar een schietbaan.
Ben je bang?
Nee, het is geen angst.
Het is respect.
Je moet respect krijgen zonder het te gebruiken.
Dat zegt mijn pa altijd.
Is je familie echt in Marbella?
De Farads bijten niet.
Blijf zo lang als je wilt.
We hebben veel te bespreken.
Zoals?
Wil je een studio aan zee? Het marketingbureau...
Marketingbureau?
Het wordt Marbella's eerste aerobicsstudio.
Hij moet geweldig worden.
Je leven gaat veranderen.
Haar ouders komen nooit in Madrid.
Ik logeer bij haar terwijl we plannen.
Denk je dat dit een sprookje is? Assepoester?
Je mag hier blijven zo lang je wilt.
Als je naar Marbella gaat, moeten we hier stoppen.
Verdorie, Manuel. Misschien wordt Marbella niets.
-Maar je hoopt van wel, toch? -Ik wil het proberen.
Net als jij toen je hier kwam.
Ik heb niemand laten zitten.
Ik laat je niet zitten.
Maar wat dacht je vrouw van je vertrek?
Begin je nu over mijn vrouw?
-Je hebt haar achtergelaten, toch? -Ja, met veel geld
en ik heb niets meegenomen.
Je had het recht te vertrekken.
-Maar ik heb dat recht ook. -Welk recht?
Het recht om fouten te maken.
Ga je gang maar. Maak fouten.
Ik zal altijd onthouden wat hij zei. Het was een voorgevoel.
Maar ik kon niet luisteren. Ik zag het niet aankomen.
Ik was nog het kind dat dol was op voetzoekers en tafelvoetbal,
niets over politiek wist
en dacht dat de wereld was zoals ie leek.
Want sommige dingen leer je maar op één manier.
De moeilijke.
Waar is Kamal?
-Zeg op, kreng. -Laat me met rust.
Laat me gaan, alsjeblieft.
Waar is hij?
Je vergist je. Ik weet niet over wie je het hebt.
Waar is hij?
Laat me los.
Waar is Kamal? Vertel op.
Vertel me waar hij is.
Ik weet niet waar je het over hebt, echt niet.
Ik ken hem niet.
Vertel op.
Kreng.
Waar is mijn vriend?
Ik zei dat ik hem niet ken. Luister naar me.
Wat hebben jullie met hem gedaan?
Vertel op.
-Vertel op. -Ik weet niet over wie je het hebt.
Vertel op. Waar is Kamal?
Rot op.
Niet bewegen.
Wat heb je met de andere gedaan?
Hij is van de trap gevallen.
Leeft hij nog?
-Weet ik niet. -Ga kijken.
Controleer het.
-Ademt hij nog? -Geen idee.
-Hij is dood. -Verdomme.
Bel jij de politie?
Nee.
Wat gebeurt er, Sara?
Ze zochten de andere man.
Je zei dat hij vrijgelaten was.
Ik moet mijn pa bellen.
Hij kan dit oplossen.
Sara.
Wie zijn jullie, in godsnaam?
Ondertiteld door: MvV
Creatief Supervisor Xander Purcell