Nie chciałem nikogo zabić.
Nie chciałem iść na wojnę,
by wzbogacić się na tragedii innych.
Nie byłem taki.
Byłem prostym chłopakiem z sąsiedztwa,
który lubił petardy i piłkarzyki.
Nigdy nie marzyłem o posiadaniu willi z basenem.
Ale kiedy jesteś nikim, wydaje ci się, że zasługujesz na wszystko.
Nawet jeśli nie masz pojęcia, jak działa świat.
Nawet cię to nie obchodzi.
Nie znałem się na polityce.
Nie miałem pojęcia o zimnej wojnie.
Nie potrafiłem wskazać na mapie Moskwy, Waszyngtonu, Jemenu czy Pragi.
Mój świat to Aluche
i La Castellana.
Emocje rozładowywałem przez przemoc.
Nie znałem ideologii.
A Che Guevarę z T-shirtów.
Życie było proste.
Byli ci dobrzy i ci źli.
Śmierć dotyczyła tylko ćpunów z osiedla.
Tak było, dopóki nie zwróciła na mnie uwagi rodzina Leo Farada.
Piękne, uwodzące spojrzenie.
Bezczelne i zarozumiałe, łobuzerskie spojrzenie.
Ale też czysta niewinność...
wolna od grzechu.
Głębia, która wie wszystko o świecie
i potrafi wprawić go w ruch.
Taka była szczęśliwa rodzina Faradów.
Swojej nie miałem.
Dlatego chciałem być jak oni.
Dołączyć do klanu.
Choćby wymagało to przemocy.
To ja, Oskar.
Mam 27 lat.
Nie mam studiów,
ale zarabiam 60 000 peset miesięcznie jako instruktor aerobiku.
Moje zajęcia były popularne,
więc podjąłem decyzję.
Otworzyć własne studio.
MADRYT, 1985
Nie, Manuelu.
Nie otworzę studia w Lavapiés.
To kiepska dzielnica, ludzie tam są spłukani.
A co? Chcesz tylko nadzianych klientów?
To mój wujek Manuel. Całe życie był górnikiem.
Był czołowym ekspertem od materiałów wybuchowych w Rio Tinto.
Przeszedł na wczesną emeryturę
i otworzył w Madrycie firmę pirotechniczną.
Zamierzał wynaleźć ciche fajerwerki,
które nie przeszkadzałyby dzieciom i psom.
Mówił, że Hiszpania to najbardziej imprezowy kraj Europy,
więc zarobiłby na patencie.
Cholera.
Pracował nad recepturą,
a ja zaproponowałem mu inwestycję w moje studio.
WSPANIAŁE LOKALE KOMERCYJNE
Nie. Musimy coś znaleźć tutaj, w dzielnicy Salamanca.
- Tu jest za drogo. - Ale tu są moje klientki.
To tu pracują.
Tu mieszkają ludzie z kasą, którą chętnie wydają na siłowni.
Rozejrzyj się. Zobacz, jak ci ludzie się ubierają.
Jak jedzą.
Jak się uśmiechają.
Spójrz.
Tamta dziewczyna.
Wyobrażasz sobie, że je kanapkę z kalmarami?
Nie, prawda?
Taka kobieta
nigdy nie bywa w Aluche czy w Lavapiés.
- Kawę proszę. - Czysta elegancja.
To czysta elegancja.
Taka kobieta nie potrzebuje siłowni.
Jasne, że potrzebuje.
Nie chodzi o spalanie tłuszczu, tylko o głowę.
Chodzi o endorfiny, dobre samopoczucie, przyjemność.
- Mnie wystarcza piwo. - Nic dziwnego.
Pół życia spędziłeś w kopalni.
Dlatego mam kasę na twoją siłownię.
Ale najpierw musisz zrozumieć jej sens.
To bardzo proste. Potrzebujemy taniego lokalu.
- W dzielnicy Salamanca. - Przestań!
Nie dotykaj mnie! Puszczaj!
- Puść mnie! - Cholera...
Kurwa.
Kurwa!
Hej!
To pewnie jej chłopak!
Hej!
Jasny gwint.
- Co ty odpierdalasz? - Pomagam.
- A kto cię prosił? - Trzymał cię.
Co on wyprawia?
Oskar!
- Chodź. Idziemy. - Tak.
Idźcie.
- Pierdol się! - No chodź.
- Taxi! - Dasz wiarę?
Mówiłem, że to pewnie jej chłopak.
Jebana wariatka.
To mogła być tylko anegdota.
Próba zaimponowania potencjalnej klientce.
Coś, o czym zapomina się, a życie toczy się dalej.
Fajerwerki, siłownia...
Marzenia zwykłego chłopaka z sąsiedztwa.
Ale los nie zależy od przypadku.
Raczej od wytrwałości.
Cześć, Paulita. Jak tam?
- Juana - Hej.
- Jak twoja kostka? - Lepiej.
- Mentol zawsze działa. - Tak.
- Merche. - Kiedy będzie flamenco?
Merche, zostawmy flamenco na scenę.
- To trochę rumby. - Jasne.
Oskar.
Pamiętasz mnie?
Jak tam twój chłopak?
To nie mój chłopak. Nie umawiam się z takimi.
Pasowałabyś do niego z tym charakterkiem.
Charakterkiem?
Chciałam ci powiedzieć, że nie potrzebuję pomocy.
Bywałam już w gorszych sytuacjach i daję sobie radę.
Przyszłaś tu, żeby mnie ochrzanić?
Przyszłam podziękować. To wszystko.
W kawiarni powiedzieli, że tu pracujesz.
- Jesteś trenerem? - Instruktorem aerobiku.
Mam na imię Sara.
Miło mi.
- Robię magisterkę w pobliżu. - Z czego?
Z administracji biznesowej.
Ale jestem prawniczką.
Jak wiele moich klientek.
Przedsiębiorczynie, prawniczki, panie inżynier...
Same kobiety?
Tak to jest z aerobikiem.
Przepraszam, muszę zacząć zajęcia.
Może spróbujesz?
Nie, dziękuję.
To pomaga oczyścić umysł.
- Może ci się spodoba. - I tak tu nie mieszkam.
- A gdzie? - W Marbelli. Za miesiąc kończę studia.
Tym bardziej. Jaki masz rozmiar? Dam ci getry.
Nie, naprawdę.
Przyszłam tylko podziękować.
Cześć.
Juana, proszę cię!
Kolano! Rozciągnij pośladek! O tak.
Teraz przydałaby się pomoc, co, Saro?
Dalej!
Wyprostujcie kolana!
Bardzo dobrze.
O to chodzi.
Bardzo dobrze, Saro.
- „Farath”? - Nie, Farad.
F-A-R-A-D.
- Skąd to nazwisko? - Z Algierii.
- Jesteś Arabką? - W połowie.
Mój dziadek przyjechał z Tangeru, ale był z Kalabrii.
Jestem w 1/4 Afrykanką, a po części madrytką i Katalonką.
- Ale opowiedz mi o sobie. - O mnie?
Tak. Skąd pochodzisz?
Z domu dziecka Virgen de las Casas, przy 17. kilometrze na drodze do Brunete.
- Jesteś sierotą? - Prawie.
Mój ojciec zmarł, gdy miałem sześć lat, a mama o mnie zapomniała.
Jak to?
Gdy miałem siedem lat, wysłała mnie tam,
by zrobić ze mnie mężczyznę.
Sama wprowadziła się do kolegi ojca.
Żartujesz.
Nie. Takie mam świetne życie.
Uwielbiam sieroty.
Co?
Mówię poważnie. Mój ojciec uważa,
że są jak czyste księgi, bo nie mają zapisanej rodzinnej traumy.
Poeta z niego.
Mam wujka o imieniu Manuel.
Zawsze przy mnie był.
Odwiedzał mnie w weekendy,
a na wakacje zabierał do swojego domu w Huelvie.
On jest moją rodziną.
Ale dorastałeś sam.
Da się przywyknąć.
Ja bym nie umiała.
Umiałabyś.
Samotność często jest dobra.
Najgorszy jest chłód.
Pamiętam, jak zimą
było straszliwie zimno,
a gdy wychodziliśmy na zewnątrz,
wszyscy biegliśmy, by zająć miejsce
przy ścianie na tyłach budynku. Była ciepła, bo po drugiej stronie
był piec piekarniczy.
Pamiętam, że siedziałem tam,
patrząc na budynki naprzeciwko.
Widziałem ich okna,
światło w domach,
rodziny jedzące kolację...
Oto moje życie.
Od roku narzekam na Madryt,
jego mieszkańców i chaos...
Czekałam na koniec studiów.
Przez moje zajęcia zmieniłaś zdanie.
Oczywiście.
Moja rodzina ma dom w Madrycie, ale firma jest w Marbelli.
- Czym się zajmujecie? - Import, eksport.
- Eksport? - Tak.
Ten koleś, którego uderzyłeś...
- Nie musisz się tłumaczyć. - Chcę.
To oszust. Próbował naciągnąć mojego ojca.
Zgłosiliśmy go na policję i...
Tak to jest w biznesie.
Też zakładam firmę.
- Naprawdę? - Tak, cóż...
Chcę przestać pracować dla kogoś
i otworzyć własne studio.
W końcu to do mnie wracają klientki.
- Zrobisz furorę. - Kto tak mówi?
Dziewczyna, której pomogłem na ulicy,
czy specjalistka od biznesu?
Muszę już iść.
- Coś nie tak? - Nie, to szofer ojca.
Mówiłam mu, co się stało i chciał mnie odebrać.
- Spotkamy się jeszcze? - Jasne.
To nie wystarczy. Kiedy?
Romantyk z ciebie, Oskarze.
Romantyk? Mówię o zajęciach.
- Do widzenia. - Pa.
Niezwykła dziewczyna.
Założę się. Skoro ma szofera...
Nie o to mi chodzi. Myślę, że jest między nami więź.
Więź? Nic nie rozumiesz.
Bogacze z Marbelli tylko patrzą na nas z góry.
- Nigdy tam nie byłeś. - Jestem z Andaluzji.
Wiem, jacy są bogacze.
Sara taka nie jest. Poza tym jej dziadek był Arabem.
To jeszcze gorzej.
Odpalam.
Do kurwy nędzy.
Wentylacja w suficie. Założyłem dwa lata temu.
Nie sądzę, żeby sprawiała kłopoty.
Będzie tu skakać i się pocić jakieś 30 osób.
Kolego, nie takie rzeczy widziałem.
Będziemy musieli pomalować ściany.
Nie ma problemu. Już nigdy nie będzie tu stolarni.
Przepraszam na chwilę.
- I jak? - Nieźle.
Nieźle, ale cholernie drogo.
Ale to dwie przecznice od Nuevos Ministerios.
Będzie ci ciężko opłacić remont i czynsz.
Nie, zwróci się w trzy miesiące.
- To niemożliwe. - Zaufaj mi.
Po prostu zaufaj.
Dzwonili z agencji.
Umówili kolejnych klientów.
Bierzemy.
Świetnie. Tak jak mówiłem,
depozyt wynosi 150 000 peset.
Mój wujek się tym zajmie.
Prawda?
SIŁOWNIA PLATINO
- Dzień dobry. - Oskar!
Myślałem, że nie wrócisz.
Co za fatalistyczne podejście.
Jesteś pierwszą klientką, która nie wróciła od razu.
Byłam zajęta.
Ale w końcu jestem.
Dziś też nie masz getrów?
Nie. Przyszłam dać ci to zaproszenie.
Na przyjęcie urodzinowe mojego ojca.
W środku jest adres.
Na rodzinną imprezę w Marbelli?
Nie, będzie w Madrycie.
Przyjeżdżają znajomi ojca z zagranicy. Tak jest wygodniej.
- Dlaczego jestem zaproszony? - Uratowałeś mnie przed napastnikiem.
Tak, to prawda.
Będzie pełno potencjalnych klientek. Spodoba ci się.
Będę na pewno.
Świetnie.
Przy okazji,
- mam włożyć garnitur? - Nie.
Bądź sobą.
I żadnych prezentów.
Łudziłem się, nie wiedząc Że to ja tracę
Czekałem tak długo Nigdy nie proponowałem
Dziś płaczę Choć zawsze się śmiałem
- Zaproszenie? - Tak.
Zapomniałem żyć
- Proszę. - Dzięki.
Zapomniałem żyć
Mówiłam, żadnych prezentów.
- Hej, to jest... - Szaleństwo.
To cały mój ojciec.
Chodź, przedstawię cię.
Igrałem z uczuciami
Żyłem aplauzem marzeń
Krzyczałem pieśni do wiatru
Mój tata go uwielbia.
Nie było łatwo go tu ściągnąć.
Domyślam się.
- Idziemy? - Tak.
Zapomniałem żyć
Mówiłaś, że co robi twój ojciec?
Import i eksport urządzeń.
„Ojcze, mam guanajo”, a ksiądz na to:
„Ile będziesz się bawić tym pieprzonym guanajo?”.
Na Kubie guanajo to „kretyn”.
- Ty prawie... - Tato.
To Oskar. Ten od aerobiku.
Chłopak od butelki.
- Słucham? - Uderzyłeś butelką
dupka, który ją zaatakował.
- Tak, cóż... - Chodź no tu.
Ten dzieciak ma jaja.
- Miło mi cię poznać. - Kaspar, partner taty.
- Miło mi. - A to Lopera, stary przyjaciel.
Należy ci się Order Zasługi Cywilnej, chłopie.
Pan też zajmuje się importem i eksportem?
Chciałbym. Jestem urzędnikiem państwowym.
Lopera jest komisarzem policji.
Wow.
A ty co robisz?
- Jestem instruktorem aerobiku. - Jane Fonda ma konkurencję!
Tato...
Proszę.
Najlepsze mojito. Przepis od Henry'ego z Kuby.
Mówi, że sekretem jest biały rum i czarny cukier.
- Henry nie przyjechał? - Nie mógł dostać wizy.
Mieszka w Pradze.
Praga nie jest aż tak daleko.
To w komunistycznej Europie. Słyszałeś o zimnej wojnie?
Kaspara wypuścili z Polski, bo ma milion znajomości.
Jak w tej piosence.
Patrz na to. Autentyczne białe krewetki z Huelvy.
Spróbuj. Kupowałem je w Portugalii
i sprzedawałem w Vigo jako te z Huelvy.
- Handlujesz owocami morza? - Nie.
Wiecznie coś kombinuje, a ojciec
- musi go ratować. - I kto to mówi?
A teraz czym się zajmujesz?
Właśnie zrobiłem uprawnienia kapitana jachtu.
- Kapitana jachtu? - Tak, mamy jacht w Puerto Banús.
- Sara musi cię tam zabrać, jest pięknie. - Nie wątpię.
Hej. Dorastałeś w domu dziecka, prawda?
Tak.
Na twoje zajęcia przychodzą jacyś fajni faceci?
Moja siostra nigdy nie przepuszcza okazji.
- Odpieprz się. - Taka prawda. Czekaj!
Oskar!
To jest mój wujek Khalid.
- Chciałem poznać „chłopaka od butelki”. - Miło mi.
Witaj.
Jest z Palestyny, mieszka w Tunezji.
I Trypolisie, Damaszku, Paryżu...
Wożę dom ze sobą.
Moja siostrzenica mówiła,
- że jesteś instruktorem aerobiku. - Tak.
Jak Jane Fonda.
Saro, chodź tu!
Już idę! Zaraz wracam.
Wie pan, gdzie jest łazienka?
- Zapytaj w kuchni. - W kuchni?
Jasne, dziękuję. Miło było.
Proszę o chwilę uwagi.
Tato, możesz tu przyjść?
Dokładnie pamiętam
Poranki mojego dzieciństwa
Jego ręce tak silne A jednocześnie delikatne
Później nauczył mnie marzyć
Nie bać się latać...
Ta piosenka jest dla taty
Dla człowieka, który dał mi życie
Jak światło w mroku
Oświeca mi drogę Zaszczepia we mnie mądrość
Ta piosenka jest dla taty
Dla człowieka, który dał mi życie
Jak światło w mroku
Oskarze, patrz na moją siostrę.
Ta piosenka jest dla taty
Dla człowieka, który dał mi życie
- Dziękuję! Dziękuję bardzo. - Brawo!
Dziękuję wam, przyjaciele. Wielu z was zna mnie od lat.
Chcę tylko powiedzieć, że wszystko zawdzięczam mojej rodzinie.
Mojej żonie, Carmen.
I moim dzieciom.
Całe życie harowałem.
Wiele mnie ominęło, gdy nie mogłem przy nich być.
Teraz, gdy kończę 55 lat, a starość jest coraz bliżej,
wszystko, czego chcę, to być z nimi. Mam nadzieję, że wkrótce i z wnuczkiem.
Dołączyć do klubu pétanque i czekać na emeryturę.
Dziękuję, przyjaciele.
Bawcie się dobrze!
- Brawo, tato! - Dziękuję.
- Hej. Już idziesz? - Cóż, jutro mam zajęcia.
- Ale jest za wcześnie. - Mieszkam daleko stąd.
- A ty dokąd? - Wychodzi. Zostań.
Impreza dopiero się rozkręca.
- Jutro mam zajęcia. Muszę odpocząć. - Słuchaj.
Zrobimy ci herbaty na otrzeźwienie, żebyś mógł zostać.
Naprawdę nie trzeba.
Dziękuję. To wspaniała impreza. Naprawdę bardzo dziękuję.
Stopa wystawała ze ściany?
Widziałem to, do cholery!
Facet był zakneblowany, przysięgam.
- I co zamierzasz zrobić? - Ja? Nic.
Co ja mogę? To nie mój problem.
A jak to gangsterzy?
Był tam komisarz policji.
Albo tak ci tylko powiedzieli.
- Kto wie. - Nie wiem, Manuel.
Było pełno dziwnych ludzi.
W jakim sensie?
Afrykanie, Arabowie, Polacy, Kubańczycy... Dziwni ludzie.
Kurwa, a jak po ciebie przyjdą?
Nie wiedzą, co widziałem.
A co jej powiesz? Nie jest głupia. Jeśli coś zauważy...
Myślę, że już jej nie spotkam.
Mieszka w Marbelli i zaraz kończy studia.
Mówiłeś, że ci się podoba. Że jest między wami więź i tak dalej...
Ona nie wróci, Manuelu.
Sara jest bogata. Nic nas nie łączy.
Chciała okazać wdzięczność, to wszystko.
Kotku, trochę boli mnie ramię.
To normalne, Juano. Kiedy robiłeś ten ruch...
- Potrzebujemy prywatnych lekcji. - Kiedy tylko chcecie.
Lubisz kuskus?
Algierskie jedzenie.
W pobliżu jest świetna knajpa.
Chciałbym, naprawdę, ale o 16.00 mam zajęcia.
To za dwie godziny.
Tak, ale muszę się przygotować. Rozciągnąć, nawodnić...
Jasne.
Odtrącasz mnie?
Prawdę mówiąc, zaskoczyłeś mnie, wychodząc tak wcześnie...
Jakby coś się stało.
Czym zajmuje się twoja rodzina? Tak naprawdę?
- Jak to? - Na imprezie śpiewa Julio Iglesias.
W wypasionej willi.
Afrykanie, Arabowie, Polacy, Kubańczycy...
Import i eksport sprzętu, już ci mówiłam.
A facet w piwnicy? To jakaś lodówka?
O mój Boże.
- Więc o to chodziło. - A ty co byś zrobiła?
Zapytałabym, Oskarze.
O co zapytała? Jak?
„Hej, nie macie przypadkiem rannego faceta w piwnicy?”
Przepraszam, ale masz bujną wyobraźnię.
Nie wymyśliłem tego. Widziałem to.
Facety był zakneblowany i poobijany, w piwnicy takiego domu...
- Twojego domu! - Oskar, mylisz się.
Zobaczyłeś gnoja,
który próbował nas oszukać.
Jak ten facet na ulicy.
Pracują razem.
Wiesz, dlaczego złapał mnie wtedy za włosy?
Chciał wiedzieć, gdzie jest jego partner.
- To cała historia. - Porwaliście go.
Co ty, do cholery, mówisz? Proszę cię...
Tata chciał go nastraszyć. Już go wypuścił.
Jasne. Tylko tak mówisz.
Chcesz iść do mojego domu?
Zabiorę cię tam.
- Sam zobaczysz. - Sara, proszę cię.
Jeśli masz nas za gangsterów,
którzy porywają ludzi,
czemu nie idziesz na policję?
To nie w moim stylu.
Wolę rozmawiać w cztery oczy.
Dlatego zwiałeś z imprezy?
Oskarze, dlaczego tu ze mną siedzisz?
- Czemu pomogłeś mi na ulicy? - Bo cię bił.
Jesteś pewien?
A nie dlatego, że zobaczyłeś bogatą laskę i liczyłeś na złoty bilet?
- Złoty bilet? - Nie wiem, Oskarze.
Kasa jest pociągająca.
Chcesz się usamodzielnić,
otworzyć własne studio aerobiku, być kimś.
Odnieść sukces.
Nie wiesz, o czym mówisz. Pierdol się.
Wiesz co?
Uwielbiam cię takiego. Jesteś ambitny i odważny.
Gdybyś dziś nie przyszedł, pomyślałabym: „To frajer.
Nie ma jaj powiedzieć mi, co jest nie tak”.
Ale jesteś tutaj, ze mną.
Bo jesteś taki jak ja.
- To znaczy? - Mogę być twoim złotym biletem.
Biletem do czego?
Na twoich zajęciach wpadłam na pomysł.
Może otworzysz studio w Marbelli?
W Marbelli?
Pełno tam bogatych ludzi chcących spalić kalorie.
Chcesz mnie kupić?
Nie, Oskarze.
Potrafisz wycisnąć z dziewczyn pot. W ekonomii to się nazywa okazją.
Sam zdecyduj. Możesz zostać w trzeciej lidze
albo wskoczyć do pierwszej.
Mój wujek już wynajął lokal.
Nie martw się.
Nie ma pośpiechu.
Przemyśl to.
Jak się nie zgodzisz, obiecuję zostawić cię w spokoju.
Nie masz pojęcia, w co się pakujesz.
Chcę spróbować.
Kurwa, chcesz spróbować?
Ci ludzie to rekiny. Zjedzą cię, zanim się zorientujesz.
Nie martw się o to miejsce.
Jak w Marbelli się uda, będziemy tu.
To twoje studio, Oskar. Ja tylko ci pomagam.
A ja staram się być realistą.
Realistą?
Twoje oszczędności starczą tylko na początek.
Później będzie potrzebny kredyt.
Trzy dni temu mówiłeś co innego.
To okazja, Manuelu. Niepowtarzalna okazja.
Dałeś się omamić furą, szoferem i willą...
Jest gotowa wyłożyć 200 000.
- A ja mam ponad milion. - Mówię o dolarach.
To 32 miliony peset.
Jeśli chcesz zobaczyć inne pokoje,
nie mam nic przeciwko. Pokażę ci.
Cholera.
Jeśli wolisz, mogę też zaprosić cię na kieliszek wina w salonie.
Mój tata ma piwniczkę z winami.
Moja rodzina.
Spójrz, to mój brat Hugo.
To jest Tanya, a to ja.
Pochodzę z popieprzonego miejsca, Saro.
- Wiem. - Nie wiesz.
Dorastałem w domu dziecka.
Połowa ludzi, którzy tam byli,
nie żyje lub dogorywa. Jebane dragi.
Dlaczego mi to mówisz?
Żebyś zrozumiała,
że nie chcę pakować się w kłopoty, walki,
pobicia ani nic z tych rzeczy.
Chcę normalnie żyć.
- Rozumiesz? - Doskonale.
Dobra.
Wszystko ma być legalne.
Legalne i przejrzyste.
Wszystko, co robi moja rodzina takie jest.
Dlatego mamy ten dom. Biały i z dużymi oknami.
Jesteśmy otwarci.
Czasem nawet za bardzo.
Mam wyjaśnić coś jeszcze?
Masz więcej niespodzianek?
Cóż, mam pistolet.
- Glocka w szafce nocnej. - Kurwa.
- Na wszelki wypadek. - Jasne.
Chcesz zobaczyć?
Jest prawdziwy?
Oczywiście.
Mogę potrzymać?
Masz ochotę na jointa?
Jasne.
Pierwszy raz masz w rękach broń?
Tak.
- Wiesz, jak się go używa? - Jasne.
Tata zabierał mnie na strzelnicę.
Przeraża cię?
Nie, to nie strach.
To szacunek.
Ludzie powinni się szanować bez straszenia bronią.
Tak zawsze mówi mój tata.
Twoja rodzina jest w Marbelli, tak?
Faradowie nie gryzą.
Możesz zostać, ile chcesz.
Poza tym mamy dużo do omówienia.
Co na przykład?
Lokal blisko morza? Wybierzemy agencję reklamową...
Agencję reklamową?
To pierwsze studio aerobiku w Marbelli.
Musi być zajebiste.
Twoje życie wkrótce się zmieni.
Jej rodzice rzadko bywają w Madrycie.
Zostanę tam, przygotowując się do Marbelli.
Myślisz, że to bajka? Jak Kopciuszek?
Możesz zostać u mnie, ile chcesz.
Powinniśmy zamknąć lokal w Madrycie.
Kurwa, Manuel. W Marbelli może nie wypalić.
- Ale chcesz tego, tak? - Chcę spróbować.
Jak ty, gdy przyjechałeś do Madrytu.
Ja nikogo nie wystawiłem.
Cholera, przecież cię nie wystawię.
Twoja żona pewnie czuła się wystawiona.
Po co o niej wspominasz?
- Zostawiłeś ją tam, prawda? - Tak. Z połową kasy.
I nie pozwoliła mi nic wziąć.
Miałeś pełne prawo odejść.
- Ja właśnie korzystam z mojego prawa. - Niby jakiego?
Prawa do błędu.
Proszę bardzo. Popełniaj błędy.
Nigdy nie zapomnę jego słów, bo były przepowiednią.
Nie posłuchałem go. Nie przewidziałem, co nastąpi.
Wciąż byłem dzieciakiem, który lubił petardy i piłkarzyki.
Który nie miał pojęcia o polityce
i myślał, że świat jest taki, jakim on go widział.
O niektórych rzeczach można przekonać się tylko...
przez przemoc.
Gdzie jest Kamal?
- Mów, suko! - Zostaw mnie!
Puść mnie, proszę.
Gdzie on jest?
Popełniasz błąd. Nie wiem, o kim mówisz.
Gdzie on jest?
Puść mnie, kurwa!
Gdzie jest Kamal? Mów!
Powiedz mi, gdzie on jest!
Nie wiem, o kim mówisz.
Nie znam go!
Powiedz mi.
Suka!
Gdzie jest mój przyjaciel?
Mówię, że go nie znam. Nie słyszysz?
Co z nim zrobiliście?
Mów, suko.
- Powiedz mi. - Nie wiem, kto to jest.
Mów, gdzie jest Kamal? Gdzie on jest?
Odwal się!
Stój!
Co zrobiłeś z tym drugim?
Spadł z piętra.
Żyje?
- Nie wiem. - Idź sprawdzić.
Upewnij się.
- Oddycha? - Nie wiem.
- Nie żyje. - Cholera jasna!
Wzywamy policję?
Nie.
Co tu się, kurwa, dzieje?
Szukali tamtego faceta.
Mówiłaś, że go wypuściliście.
Zadzwonię do taty.
On to naprawi.
Sara!
Kim wy, do diabła, jesteście?
Napisy: Zuzanna Falkowska
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Krzysztof Wollschlaeger