Kimseyi öldürmek istemedim.
Başkalarının talihsizliğiyle
zengin olmak için savaşmak da.
Öyle biri değildim.
Maytap ve langırt seven
basit ve sıradan biriydim.
Havuzlu bir malikâne sahibi olma hayalim olmadı hiç.
Ama önemsiz biri olunca insan her şeyi hak ettiğini sanıyor.
İşlerin nasıl yürüdüğü konusunda hiçbir şey bilmese
ve umursamasa bile.
Siyasetten hiç anlamıyordum.
Soğuk Savaş'ın ne olduğunu bilmezdim.
Moskova, Washington, Yemen veya Prag'ı haritada bulamazdım.
Dünyam, Aluche'de başlar
La Castellana'da biterdi.
Şiddet, stres atma yöntemiydi.
İdeoloji bir afişti.
Che Guevara bir tişörttü.
Hayat basitti.
İyi ve kötü adamlar vardı.
Ölüm, mahallemdeki keşlerin başına gelen bir şeydi.
Leo Farad'ın ailesi beni fark edene dek hayat böyleydi.
Güzellik ve cazibe yüklü bir bakış.
Küstahlık ve kibir yüklü, düzenbaz bir bakış.
Saf masumiyet yüklü bir bakış.
Âdeta günahsızmış gibi.
Dünyayı bilip döndürecek güce sahip olmaktan gelen,
derinlik yüklü bir bakış.
Faradlar böyleydi, mutlu bir aileydiler.
Benim hiç olmadı.
Bu yüzden onlar gibi olmak,
klana katılmak istedim.
Şiddet kullanmam gerekse bile.
FARAD AILESI
Bu benim, Oskar.
27 yaşındayım.
Tahsilim yok
ama aerobik eğitmeni olarak ayda 60.000 peseta kazanıyorum.
Derslerim çok tutmuştu.
Ben de bir karar verdim.
Kendi stüdyomu açacaktım.
MADRİD, 1985
Hayır Manuel.
Lavapiés'te aerobik salonu açamam.
Kötü bir mahalle, oradaki insanlar beş parasız.
Ne demek bu? Sadece sosyetik müşteriler mi istiyorsun?
Bu, amcam Manuel. Hayatı boyunca madencilik yaptı.
Riotinto'da patlayıcı uzmanı oldu.
Erken emekliliğe zorlandı.
Piroteknik işi kurmak için Madrid'e geldi.
Planı, çocukları ve köpekleri rahatsız etmeyecek
sessiz bir havai fişek icat etmekti.
Avrupa'nın en çok kutlama yapan ülkesi İspanya derdi,
patent alıp zengin olacaktı.
Hay sıçayım.
O, formülü bulmaya çalışırken
aerobiğe yatırım yapmasını ve ortak olmayı teklif ettim.
DÖRT DÖRTLÜK TİCARİ TESİS
Olmaz. Burada, Salamanca bölgesinde bir yer bulmalıyız.
-Burası çok pahalı. -Ama müşterilerim burada.
Burada çalışıyorlar.
Parası olanlar burada yaşıyor ve spora harcamayı seviyorlar.
Etrafındaki insanlara bir bak. Kıyafetlerine bak.
Yediklerine bak.
Gülümsemelerine.
Baksana.
Şuradaki kız mesela.
Kalamarlı sandviç yediğini düşünebiliyor musun?
Düşünemedin, değil mi?
Böyle bir kadın
hayatta Aluche veya Lavapiés'e adım atmaz.
-Kahve. Üstü kalsın. -Saf zarafet.
Böyle bir kadın saf zarafettir.
Böyle bir kadının aerobiğe ihtiyacı yok.
Tabii ki var.
Mesele sadece yağ yakmak değil. Mesele burası.
Mesele endorfin salgılamak, iyi hissetmek, keyif almak.
-Bira benim işimi görüyor. -Şaşırmadım.
Ömrünün yarısını madene tıkılı geçirdin.
O yüzden spor salonuna yatıracak param var.
Ama yatırım yapacaksan anlaman gerek.
Çok basit. Bize ucuz bir yer lazım.
-Ve Salamanca bölgesinde bir yer. -Dur!
Dokunma bana! Bırak beni!
-Bırak! -Olamaz...
Siktir.
Siktir!
Bana bak!
Muhtemelen sevgilisidir! Oskar!
Hay sıçayım!
-Ne yapıyorsun sen? -Yardım ediyorum.
-Kim istedi? -Seni arabaya dayamıştı.
Ne yapıyor bu?
Oskar!
-Hadi, gidelim. -Evet.
Gidin.
-Siktir git! -Yürü ulan.
-Taksi! -İnanabiliyor musun?
Sana dedim, sevgilisidir.
Ruh hastası.
Bu sıradan bir anekdot olabilirdi,
muhtemel bir müşteriyi etkileme girişimi,
hayatına devam edip unuttuğun bir şey.
Barut, spor salonu...
Normal bir erkek, sıradan biri olma hayalleri.
Ama genelde kaderin tesadüfle pek ilgisi yoktur,
azimle ise çok ilgisi vardır.
Günaydın Paulita. Nasılsın?
-Juana. -Selam.
-Bileğin nasıl? -Daha iyi, sağ ol.
-Mentol hep işe yarar. -Evet.
-Merche. -Ne zaman flamenko çalacaksın?
Tabii Merche. Flamenko işi sahnede kalsın.
-Biraz rumba. -Tabii, tabii.
Oskar.
Beni hatırladın mı?
Sevgilin nasıl?
Sevgilim falan değil. Öyle biriyle çıkmam.
Öfkeli mizacına yakışır ama.
Öfkeli mizaç mı?
Yardımına ihtiyacım olmadığını göstermek istedim.
Daha kötülerini yaşadım ve nasıl baş edeceğimi bilirim.
Yine canımı sıkmaya mı geldin?
Teşekkür etmek için geldim, o kadar.
Kafedekiler burada çalıştığını söyledi.
-Antrenör müsün? -Aerobik eğitmeniyim.
Bu arada adım Sara.
Memnun oldum.
-Yüksek lisans yapıyorum. -Hangi dalda?
İşletme.
Ama avukatım.
Müşterilerimin çoğu gibi.
İş kadınları, avukatlar, mühendisler var.
Hepsi kadın mı?
Aerobiğin olayı bu.
Müsaadenle, şimdi dersim var.
Dener misin?
Hayır, teşekkür ederim.
Zihni boşaltmaya yardım eder.
-Hoşuna giderse gelirsin. -Madrid'de yaşamıyorum.
-Neredesin? -Marbella. Yüksek lisans bir aya biter.
Oldu bu iş. Bedenini söyle sana tayt getireyim.
Olmaz, gerçekten.
Sadece teşekkür etmek istemiştim.
Selam.
Hadi Juana, lütfen!
Dizler! Esnet o kalçayı! İşte böyle.
Sara? Yardıma ihtiyacın var, değil mi güzelim?
Hadi!
Dizler bükülmesin lütfen!
Çok iyi.
İşte böyle.
Çok iyi Sara.
-"Farath" mı? -Hayır, Farad.
F-A-R-A-D.
-Bu ismin kökeni neresi? -Cezayir.
-Arap mısın? -Yarı Arap'ım.
Büyükbabam Tanca'dan gelmiş ama aslen Calabrialı.
Yani çeyrek Afrikalı, yarı Madridli ve yarı Katalonyalıyım.
-Kendini anlatsana, spor dışında. -Kendimi mi?
Evet, bilmem. Nerelisin mesela?
Virgen de las Casas Yetimhanesindenim. Brunete yolunda, 17. kilometrede.
-Yetim misin? -Sayılır.
Babam ben altı yaşımdayken öldü, annem de beni unuttu.
Nasıl yani?
Yedi yaşına girdiğimde, beni adam etmek için
yetimhaneye gönderdi
ve babamın bir arkadaşıyla yaşamaya başladı.
Şaka yapıyorsun.
Hayır, hayatım çok eğlenceli.
Yetimlere bayılırım.
Ne?
Ciddiyim. Babam der ki yetimler daha saftır,
aile travması taşımadıklarından yazılmamış kitaplar gibidirler.
Baban şairmiş.
Manuel adında bir amcam var.
O hep yanımdaydı.
Hafta sonları ziyaretime gelirdi,
tatillerde de beni Huelva'daki evine götürürdü.
Benim ailem o.
Ama yalnız büyümüşsün.
İnsan alışıyor.
Ben alışamazdım.
Eminim alışırdın.
Yalnızlık çoğu zaman iyi bir şey.
Asıl zor kısım soğuk hava.
Dinle. Hatırlıyorum da kışın,
hava soğuk, buz gibi soğuk olurdu
ve dışarı çıkma zamanı geldiğinde
arka taraftaki duvarda
yaslanacak yer bulmak için fırlardık çünkü hemen arkasında
ekmek fırını vardı.
Orada oturup caddenin karşısındaki binaları
izlediğimi hatırlıyorum.
Pencerelere bakardım,
ışıklara, evlere,
yemek yiyen ailelere...
İşte benim hayatım.
Bir yıldır Madrid'den,
kalabalık ve keşmekeşten şikayetçiydim.
Okul yılı bitsin diye can atıyordum.
Dersimi deneyince fikrin değişti.
Tabii ki.
Ailemin Madrid'de evi var ama iş yerimiz Marbella'da.
-Ailen ne iş yapıyor? -İthalat ihracat.
-İhracat mı? -Evet.
Oskar, dövdüğün o adam...
-Açıklamana gerek yok. -Ama istiyorum.
O adam dolandırıcı. Babamı dolandırmaya çalıştı.
Onu polise ihbar ettik ve şey...
Bu da iş sahibi olmanın bir parçası.
Ben de iş kuracağım.
-Öyle mi? -Evet.
Spor salonunda ders karşılığı maaş almayı bırakıp
kendi yerimi açmak istiyorum.
Müşteriler benim için geliyor sonuçta.
-Köşeyi dönersin. -Kim diyor?
Sokakta yardım ettiğim, bana ihtiyacı olmayan kız mı
yoksa işletme konusunda uzman avukat mı?
Gitmem gerek.
-Sorun mu var? -Hayır, babamın şoförü geldi.
Ona olanları anlattım, beni almakta ısrar etti.
-Seni tekrar görmek isterim. -Elbette.
"Elbette" yetmez. Ne zaman?
Romantik birisin Oskar.
Romantik mi? Derslerden bahsediyorum.
-Hoşça kal. -Güle güle.
Özel bir kız.
Öyledir. Şoförü ve Rolls-Royce'u varsa...
O açıdan değil. Aramızda bir bağ oluştu bence.
Bağ mı? Hiç anlamıyorsun.
Marbella'nın zenginleri bizi küçük görür.
-Marbella'ya hiç gitmedin ki. -Ama Endülüslüyüm.
Sosyetikler nasıldır bilirim.
Sara sosyetik değil. Hem büyükbabası Arap'mış.
Bu daha fena.
Başlıyor.
Lanet olsun.
Havalandırma borulardan geçiyor. İki yıl önce kurdum.
Sorun çıkaracağını sanmam.
Burada 30 veya 40 kişi zıplayıp terleyecek.
Dostum, daha kötülerini gördüm.
Duvarları boyamamız gerekecek.
Sorun değil, burası bir daha marangozhane olmayacak.
Müsaadenizle.
-Ne diyorsun? -Güzel.
Güzel ama aşırı pahalı.
Nuevos Ministerios'tan iki sokak ötedeyiz.
Tadilat masrafı ile kirayı öderken zorlanacaksın.
Hayır, yatırımımızı üç ayda kurtarırız.
-Hiç gerçekçi değil. -Güven bana.
Sadece güven.
Ofisten aradılar.
Bugün iki müşteri görmek istiyor.
Tutuyoruz.
Harika. Dediğim gibi,
depozito 150.000 peseta.
O kısmı amcam halledecek.
Değil mi?
PLATINO SPOR SALONU
-Günaydın. -Oskar!
Bir daha gelmezsin sandım.
Çok kaderci bir yaklaşım.
Denemeden sonra bir daha gelmeyen ilk müşteri sensin.
Çok işim vardı
ama geldim işte.
Bugün de mi taytın yok?
Yok, sana bu davetiyeyi vermeye geldim.
Babamın doğum günü var ve bir parti veriyor.
Adres orada yazılı.
Beni Marbella'da partiye mi çağırıyorsun?
Hayır, Madrid'de.
Babamın yurt dışından arkadaşları gelecek. Böylesi daha uygun.
-Neden davetliyim? -Beni saldırgandan kurtardın, unuttun mu?
Evet, doğru ya.
Potansiyel müşterilerle dolu olacak. Hoşuna gidecektir.
Orada görüşürüz.
Güzel.
Bu arada,
-takım elbise giymem gerekiyor mu? -Hayır.
Kendin ol.
Hiçbir şey getirme.
Kaybeden benim diye Kandırdım kendimi
Hiç teklif etmeyen ben Çok uzun süre bekledim
Hep gülen ben Bugün ağlamalıyım
-Davetiyeniz var mı? -Evet.
Yaşamayı unuttum
-Buyurun. -Teşekkürler.
Yaşamayı unuttum
Hiçbir şey getirme demiştim.
-Bu... -Çılgınca.
Evet, babam çılgınca şeyleri sever.
Gel, sizi tanıştırayım.
Hislerle hep oynadım
Hayallere sarılı Alkışlarla yaşadım
Şarkılarımı hep Rüzgâra haykırdım
Babam ona bayılır.
Bugün gelmesini ayarlamak kolay olmadı.
Tahmin edebiliyorum.
-Gidelim mi? -Olur.
Yaşamayı unuttum
Baban ne iş yapıyor demiştin?
Ev aletleri ithalat ve ihracatı.
Dine inanmayan Kübalıya ne denir?
Dinsiz Fidel Castro.
Babam birçok Kübalıyla çalışıyor.
-Neredeyse... -Baba.
Oskar. Aerobikçi çocuk.
Vay canına, şişeli çocuk.
-Efendim? -Ona saldıran piçe
şişeyle vurmamış mıydın?
-Evet, şey... -Gel bakalım buraya.
Çok taşaklı çocuk.
-Memnun oldum. -Kaspar, babamın ortağı.
-Memnun oldum. -Bu da Lopera, eski bir dost.
Sana Liyakat Madalyası vermeliler evlat.
Siz de mi ithalat ihracat işindesiniz?
Hayır, keşke olsaydım. Devlet memuruyum.
Lopera, Ulusal Polis Teşkilatında komiser.
Vay canına.
Sen ne iş yapıyorsun?
-Aerobik eğitmeniyim. -Jane Fonda'nın kulağına gitmez umarım!
Baba.
Al.
Dünyanın en iyi mojito'su. Kübalı dostum Henry öğretti.
İşin sırrı beyaz rom ve esmer şeker kullanmakmış.
-Henry gelemedi mi? -Vize alamadı.
Prag'da yaşıyor.
Ama Prag pek uzak değil.
Fark etmez, Komünist Avrupa işte. Soğuk Savaş'ı duymadın mı?
Kaspar, çok dostu olduğu için Polonya'dan çıkabildi.
Şarkıdaki gibi.
Şuna bak. Huelva'dan beyaz karides, gerçek.
Tadına bak. Eskiden Portekiz'den alır,
Huelva'dan geldi deyip Vigo'da satardım.
-Kabuklu deniz ürünleri işinde misin? -Hayır.
Hiç rahat duramaz ve her çuvalladığında
-babam onu kurtarır. -Diyene bak.
Şimdi ne iş yapıyorsun?
Yat kaptanlığı ehliyetimi aldım.
-Yat kaptanlığı mı? -Evet, Puerto Banús'ta yatımız var.
-Sara'ya söyle, seni götürsün. Bayılırsın. -Şüphem yok.
Baksana, yetimhanede büyüdün, değil mi?
Evet.
Yakışıklı erkekler de derslerine katılıyor mu?
Kız kardeşim hiçbir fırsatı kaçırmaz.
-Siktirip gitmeye ne dersin? -Çok doğru. Bekle!
Oskar!
Bu, amcam Khalid.
-"Şişeli çocuk" ile tanışmak istedim. -Memnun oldum.
Hoş geldin.
Filistinli ama Tunus'ta yaşıyor.
Veya Trablus'ta, Şam'da, Paris'te.
-Evimi yanımda taşırım. -Vay.
Yeğenimin dediğine göre
-aerobik eğitmeniymişsin. -Evet, doğru.
Jane Fonda gibi.
Sara, buraya gel!
Tamam! Hemen dönerim.
Tuvalet nerede acaba?
-Mutfağa sor. -Mutfağa.
Tamam, teşekkürler. Memnun oldum.
Bir dakika lütfen.
Baba, buraya gelir misin?
Çok net hatırlıyorum
Çocukluğumun şafağını
Hem nazik hem güçlü elleri
Sonra bana hayal kurmayı öğretti
Uçmaktan korkmamayı
Bu şarkı babama
Bana hayat veren adama
Karanlıktaki ışık misali
Aydınlatır beni Ve bilgelik aşılar
Bu şarkı babama
Bana hayat veren adama
Karanlıktaki ışık misali
Bak Oskar. Kız kardeşimi izle.
Bu şarkı babama
Bana hayat veren adama
-Teşekkürler! Çok sağ olun. -Bravo!
Sağ olun dostlar. Çoğunuzla mazimiz var ve beni iyi tanırsınız.
Bütün varlığımı ve sahip olduğum her şeyi aileme borçluyum.
Eşim Carmen'e borçluyum.
Çocuklarıma borçluyum.
Hayatım boyu eşek gibi çalıştım.
Onlarla olamadığım için bir sürü şey kaçırdım.
Artık 55 oluyorum ve yaşlılık dönemi yaklaşıyor.
Tek isteğim onlarla vakit geçirmek, belki torun sahibi olmak,
emekliliğe hazırlanacağım bir petank kulübü bulmak.
Teşekkürler arkadaşlar.
Partinin tadını çıkarın!
-Bravo baba! -Teşekkür ederim.
-Gidiyor musun? Hayatta olmaz. -Yarın derslerim var.
-Ama daha erken. -Ama uzakta yaşıyorum.
-Nereye? -Gidiyormuş. Gitme.
Kalsana. Parti yeni başlıyor.
-Yarın derslerim var. Dinlenmeliyim. -Bak.
Çakırkeyifsen çay yaparız, böylece daha uzun kalabilirsin.
Sorun değil, gerçekten.
Teşekkür ederim. Harika bir parti. Çok sağ olun.
Duvardan ayak mı çıktı?
Gördüm diyorum sana!
Adamın ağzı bağlıydı, yemin ederim.
-Ne yapacaksın peki? -Ben mi? Hiç.
Ne yapabilirim ki? Beni ilgilendirmez.
Ya adamlar mafyaysa?
Ulusal Polis Teşkilatından bir komiser vardı.
Tabii ya. Veya sana öyle dediler.
-Kim bilir. -Bilmiyorum Manuel.
Bir sürü tuhaf insan vardı.
Nasıl tuhaf?
Afrikalı, Arap, Polonyalı, Kübalı... Tuhaf insanlar.
Siktir, ya peşine düşerlerse?
Bunu gördüğümü bilen yok.
Kıza ne diyeceksin? Salak değil ya. Bir şey fark ederse...
Onu tekrar göreceğimi sanmam Manuel.
Marbella'da yaşıyor, yüksek lisansı bitmek üzere.
Ondan hoşlandığını, aranızda bağ oluştuğunu falan söylemiştin.
Geri gelmeyecek Manuel.
Sara zengin, birbirimizden çok farklıyız.
Minnettarlığını göstermek istedi, o kadar.
Hayatım, omzumu biraz incittim.
Çok normal Juana. Bu hareketi daha önce yaptığında...
-Özel ders almak istiyoruz. -Ne zaman isterseniz.
Kuskus sever misin?
Cezayir yemeğidir.
Yakınlarda harika yapan bir yer var.
Çok isterdim ama saat 16.00'da dersim var.
Daha iki saat var.
Evet ama hazırlanmalıyım. Vücudumu esnetmeli, su içmeliyim.
Tabii.
Beni ret mi edeceksin?
Doğrusu aniden gitmene şaşırdım, sanki...
Sanki bir şey olmuş gibi.
Ailen aslında ne iş yapıyor Sara?
-Ne demek istiyorsun? -Julio Iglesias'lı parti,
muhteşem bir malikâne.
Afrikalı, Arap, Polonyalı, Kübalı davetliler.
Dediğim gibi, ev aletleri ithalat ve ihracatı.
Peki bodrumdaki adam? O da buzdolabı mıydı?
Tanrım.
-Demek bu yüzden. -Sen ne yapardın?
Sorardım Oskar, sorardım.
Ne sorayım? Nasıl?
"Bodrumunuzda çürüklerle kaplı bir adam var mı acaba?"
Kusura bakma ama hayal dünyan çok geniş.
Hayal falan değildi. Gördüm işte.
Bir evin bodrumunda ağzı tıkalı, fena dayak yemiş bir adam...
-Ve bu sizin eviniz! -Oskar, yanılıyorsun.
Senin gördüğün kişi
geçen gün sokaktaki adam gibi
beni ve ailemi dolandırmaya çalışan bir pislik.
Birlikte çalışıyorlar.
Neden saçıma yapışıp saldırganca davrandı sence?
Ortağının yerini öğrenmek istedi.
-Olan bu. -Onu kaçırmışsınız.
Ne diyorsun sen? Lütfen...
Babam onu korkutmak istedi. Çoktan bıraktı bile.
Tabii ya, sen öyle diyorsan.
Evime gelmek ister misin?
Seni götürürüm.
-Kendin görürsün. -Sara, lütfen.
Bizi insanları kaçıran
bir mafya ailesi sanıyorsan
niye polise ihbar etmedin?
Ben kimseyi polise ihbar etmem.
Yüz yüze konuşmayı tercih ederim.
O yüzden mi kaçıp gittin?
Oskar, şu anda neden benimle buradasın?
-Neden bana yardım ettin? -Biri seni dövüyordu.
Emin misin?
Zengin bir kız görmüş ve altın biletin olacağını düşünmüş olmayasın?
-Ne için altın biletim? -Ne bileyim Oskar.
Para çok çekicidir.
Bağımsız olmak,
aerobik salonu açmak, önemli biri olmak istiyorsun.
Başarılı olmak.
Ağzından çıkanı kulağın duymuyor. Siktir git.
Sana bir şey diyeceğim.
Seni olduğun gibi seviyorum. Hırslı ve cesur olmanı seviyorum.
Bugün benimle gelmesen "Bu adamdan bir bok olmaz." derdim.
"Bana derdini söyleyecek cesareti yok."
Ama burada benimlesin.
Çünkü sen de benim gibisin.
-O ne demek be? -Biletin olmamın sakıncası yok.
Neye biletim?
Deneme dersine girdiğimden beri aklımda olan şeye.
Marbella'da spor salonu açalım mı?
Marbella'da mı?
Kalori yakmaya can atan paralı insanlarla dolu.
Beni satın mı alacaksın?
Hayır Oskar.
Sen kızları terletme konusunda dâhisin. Ekonomide buna fırsat denir.
Karar sana kalmış. İster üçüncü ligde takılırsın,
ister birinci lige geçersin.
Amcam bir yer tuttu bile.
Merak etme.
Acelesi yok.
Bunu bir düşün.
Hayır dersen söz, seni bir daha rahatsız etmeyeceğim.
Neye bulaştığın hakkında hiçbir fikrin yok.
Denemek istiyorum.
Neyi deneyeceksin?
Bu insanlar çakal, seni yiyip bitirirler de ruhun duymaz.
Burası için endişelenme.
Marbella işi tutarsa bizim için iyi olur.
Salon senin Oskar. Ben sadece yardım ediyorum.
Ben de gerçekçi olmaya çalışıyorum.
Gerçekçi mi?
Manuel, senin birikimin sadece başlamama yeter.
Daha sonra kredi çekmemiz gerekecek.
Üç gün önce böyle demiyordun.
Fırsat ayağıma geldi Manuel. Hayatta bir kere olur bu.
Araba, şoför ve ev aklını başından aldı.
200.000 avans vermek istiyor.
-Bende bir milyondan fazla var. -Yani 200.000 dolar.
Otuz iki milyon peseta eder.
Başka odaya da bakmak istersen
bana uyar. Sana evi gezdiririm.
Vay canına.
İstersen sana salonda bir kadeh şarap da ikram edebilirim.
Babamın harika bir şarap mahzeni var.
Ailem.
Bak, bu kardeşim Hugo.
Bu Tanya, şu da benim.
Ben çok boktan bir yerden geliyorum Sara.
-Biliyorum. -Hayır, bilmiyorsun.
Ben yetimhanede büyüdüm.
Birlikte büyüdüğüm çocukların yarısı
ya öldü ya da gidici. Uyuşturucu yüzünden.
Bunu bana neden söylüyorsun?
Çünkü anlamanı istiyorum,
herhangi bir sorunla, kavgayla, dayakla,
benzer hiçbir şeyle işim olmaz Sara.
Sadece geçinmek istiyorum.
-Anlıyor musun? -Kesinlikle.
Tamam.
Her şey yasal olmak zorunda.
Yasal ve şeffaf.
Ailemin yaptığı her şey yasal ve şeffaf zaten.
O yüzden burada yaşıyoruz. Beyaz ve pencereli bir evde.
Çünkü şeffafız.
Hatta bazen fazla şeffafız.
Başka sorun var mı?
Başka sürprizle karşılaşır mıyım?
Komodinimde
-Glock tabanca var. -Siktir.
-Her ihtimale karşı. -Tamam, peki.
Görmek ister misin?
Gerçek mi?
Elbette.
Elime alabilir miyim?
Ot ister misin?
Olur.
İlk kez mi eline silah alıyorsun?
Evet.
-Kullanmayı biliyor musun? -Tabii ki.
Babam beni poligona götürürdü.
Seni korkutuyor mu?
Hayır, bu korku değil.
Saygı.
İdeal olan, silah kullanmadan saygı görmek.
Babam hep böyle der.
Ailenin Marbella'da olduğuna emin misin?
Faradlar ısırmaz Oskar.
İstediğin kadar kalabilirsin.
Ayrıca konuşacak çok şeyimiz var.
Mesela?
Denize yakın bir yer mi olsun? Pazarlama şirketi...
Pazarlama şirketi mi?
Marbella'nın ilk aerobik salonu olacak.
Muhteşem olmalı.
Hayatın değişmek üzere Oskar.
Ailesi Madrid'e pek gelmiyor.
Marbella için hazırlık yaparken onda kalacağım.
Sence bu bir peri masalı mı? Külkedisi gibi.
Evimde istediğin kadar kalabilirsin.
Marbella'ya gideceksen Madrid'deki yeri kapatalım.
Of Manuel. Marbella'daki salon tutmayabilir.
-Ama tutmasını istiyorsun. -Denemek istiyorum.
Senin Madrid'e geldiğin zamanki gibi.
Ben kimseyi ortada bırakmadım.
Yapma Manuel, seni ortada bırakmıyorum.
Karına, sen gidince ne düşündüğünü soralım istersen.
Karımı niye karıştırıyorsun?
-Onu ortada bırakmadın mı? -Evet. Paramın yarısını da,
hiçbir şey almama izin vermedi.
Gitmeye hakkın vardı Manuel.
-Bırak, ben de kendi hakkımı kullanayım. -Ne hakkı?
Yanılma hakkı.
Tamam, buyur. Yanıl.
Söylediği şeyi daima hatırlayacağım çünkü içine doğmuştu.
Ama dinlemedim. Olacakları tahmin edemedim.
Hâlâ hava fişek ve langırt seven,
siyasetten hiç anlamayan,
dünyanın göründüğü gibi olduğunu sanan o çocuktum.
Çünkü bazı dersler sadece tek yoldan öğrenilebilir.
Zor yoldan.
Kamal nerede?
-Söylesene sürtük! -Git başımdan!
Bırak gideyim, lütfen.
Nerede o?
Hata yapıyorsun. Kimden bahsettiğini bilmiyorum.
Nerede o?
Bırak beni pislik!
Kamal nerede? Söyle!
Yerini söyle bana!
Kimi kastettiğini bilmiyorum dedim ya.
Onu tanımıyorum!
Söyle.
Kaltak!
Arkadaşım nerede?
Onu tanımadığımı söyledim. Beni dinler misin?
Ona ne yaptın?
Söyle bana sürtük.
-Söyle. -Ne demek istediğini bilmiyorum.
Söyle. Kamal nerede? Nerede o?
Uzak dur!
Kıpırdama!
Diğerine ne yaptın?
Merdiven boşluğuna düştü.
Yaşıyor mu?
-Bilmiyorum. -Git bak.
Emin ol.
-Nefes alıyor mu? -Bilmiyorum.
-Ölmüş. -Kahretsin!
Polisi mi arasak?
Hayır.
Neler oluyor Sara?
Öbür adamı arıyorlardı.
Onu saldığınızı söylemiştin.
Babamı aramam gerek.
O bu işi çözer.
Sara!
Kimsiniz siz?
Alt yazı çevirmeni: Gizem Köseoğlu
Proje Kontrol Sorumlusu Cem Arıkan