Que che quede clara unha cousa.
Non son mafioso.
Teño un negocio complicado onde ás veces hai que tomar decisións
sen meditalas.
Ten que ver coas drogas?
Odio as drogas.
- Prostitución? Xogo? - Tampouco.
Estafa piramidal? Corrupción?
Armas.
Fusís, granadas, mísiles, explosivos, munición.
- Es traficante? - Non.
Non son traficante.
Nin contrabandista nin delincuente.
A miña empresa é legal.
Teño todos os certificados e permisos.
Son só un intermediario.
Con quen?
Con estados, empresas, pero sempre legal.
E os mortos de onte?
Legais tamén?
Hai catro meses, un cliente encargoume comprar napalm.
Sabes o que é?
Un explosivo.
Si, un explosivo.
Marabilloso, coma xelatina.
Pero é difícil de atopar,
así que falei cun mediador en Marrocos. Sabía que o usaran no Sáhara.
Pero resultou un estafador.
- O tipo do soto. - O do soto.
Quería venderme napalm falso.
Adulterado.
E iso é moi grave.
O máis valioso dun intermediario é a súa reputación.
Se vendo mercadoría en mal estado, ninguén me vai chamar.
E sería a ruína.
Unha puta desfeita.
Pechástelo abaixo para asustalo?
Que foi del?
E agora que?
Non che sei.
Que queres facer?
Eu?
Mataches un home.
- Non. - Si.
Non.
- Si tal. - Non tal.
Caeu.
Non me fodas, Oskar.
- Mira, eu tentaba... - Claro.
Todo o mundo tenta.
A miña muller, os meus fillos, eu,
Poncio Pilato, a Virxe María...
Por tentar que non sexa.
Cóntoche todo isto
porque a miña filla fíase de ti.
Fíase a hostia.
Non quero problemas.
Ninguén quere problemas nunca.
Pero a realidade é a que é,
e cando hai problemas, hai que saber resolvelos.
Ou polo menos contelos.
E se non, borralos.
Por iso non quero nin segredos nin malentendidos.
Se che abrimos as portas da familia é para que formes parte dela.
Para que nos apoiemos.
Coas nosas virtudes e defectos.
Pero a decisión é túa.
Que decisión?
Queres abrir o ximnasio en Marbella?
Se digo non, pechádesme no soto?
Se dis que non, ela lévate á casa,
despídese e non volves vela.
Garantido.
E se digo que si?
Daquela direiche:
Benvido á familia Farad.
Aquela foi a última oportunidade de cambiar o meu futuro.
Puiden dicir que non, volver á miña rutina de sempre
e esquecer os Farad como se nunca existisen.
Pero non o fixen.
Escollín o descoñecido, o improbable, o fascinante,
a vida que menos se asemellaba á miña.
A familia.
Escollín Marbella.
A Costa do Sol era outro mundo.
Un paraíso
de sol, praias, beleza...
Se querías ser alguén, ese era o teu sitio.
OS FARAD
Para un rapaz coma min, era coma aterrar noutro planeta.
Leo deixoumo claro desde o primeiro día.
Designoume administrador do futuro ximnasio en Puerto Banús.
Non tiven que pagar nin o notario.
Fóra o cartel.
ALÚGASE
Se me impresionou a súa mansión de Madrid
era porque aínda non vira a de Marbella.
Temos moitos cadros de arte emerxente.
Coma estes tres.
Os Horizontes.
É unha reinterpretación moi clásica da obra de Monet.
Que che transmite?
Coma...
- Coma unha inquietude. - Si.
Inquietude, si.
A piscina interior.
Un antollo.
Marbella ten un microclima marabilloso.
Este será o teu cuarto con Sara.
Con Sara?
Quedas connosco. Non cho dixo?
- Só se queres. - Si.
Pero non sei, pensei que quedaría no cuarto de invitados ou algo.
Non es un invitado.
Non tedes que casar para durmir xuntos.
Ata tiven un agasallo de benvida.
Desde ese momento, Sara e mais eu fomos mozos oficiais.
O venres vén o aparellador do ximnasio.
Díxenlle o que queremos e o tipo de chan.
Non vai todo algo rápido?
A que te refires?
A semana pasada vivía en Madrid nun pisiño en Aluche,
e de súpeto, isto...
Necesito procesalo.
E se non quero que o fagas?
Non quero que te arrepintas.
Se cadra arrepínteste ti.
Por que?
Porque estarás afeita a tipos máis sofisticados, cultos.
Iso dáche medo?
- Chan de caucho. - O que?
Para o ximnasio. Insístelle, non moqueta de vinilo.
Dicímosllo xuntos, non?
O venres vou a África.
- A África? - A Angola.
O cliente do napalm está alí, teño que amañalo.
Amañalo como?
En vez do napalm, ofrecereille minas Claymore, con desconto.
É o mesmo?
Se non hai Moët Chandon,
bo é o cava.
E o napalm é o Moët?
Hai que ter solución para todo.
Porque o importante,
é ser imaxinativo.
Se o es, iranos moi ben.
Aquí poría o jacuzzi.
Hai que poñer dous jacuzzis.
Un en cada vestiario.
Si, dous mellor.
Veñen de Lión, coma o meu.
Vale.
E aquí pensaba en poñer un baño de vapor.
Moi ben.
E logo non descartaría máis adiante
poñer unha sauna.
Hai quen só adelgaza na sauna.
Xa.
Vas poder con todo isto?
Por suposto.
Este ximnasio vai ser a hostia.
Non estás aquí só polo ximnasio, Oskar.
A min impórtame a miña filla.
Se di que isto dá cartos, créollo.
A miña prioridade é que Sara estea feliz, a gusto.
E por iso tes que conquistala.
- Xa estou aquí. - Que ben.
Comezade co burek. Está boísimo e vén quente.
É un roliño de carne, especialidade da miña nai.
- Tamén es alxeriana? - Non, son catalá,
pero nada e criada en París.
Que boa pinta ten todo.
Proba, xa verás.
En Marbella vívese de carallo.
O fodido será volveres a Madrid.
- A Madrid? - A ver...
Se o do ximnasio non sae ben.
- Si, ho! - Sairá ben, non sexas gafe.
A Fran non lle foi ben a clínica, e aquí tódolos árabes teñen cabalos.
Quen é Fran?
Un exmozo de Sara, veterinario.
E tivo un que quería abrir unha discoteca.
Outro ía ser rico coa inmobiliaria.
Non, ca! Ese era horrible.
- Horrible. - Mamá!
- Insufrible. - Ti pasa.
- Gústanlle os emprendedores. - Que papahostias es.
Non pasa nada por volver a Madrid. Eu alí son feliz.
Por iso suspendes Empresariais?
Dío pola música.
PolyGram vaina fichar.
Os temas do disco case están.
Vas gravar un disco?
Non! Que horror.
Tanya vai ser a nova Sheena Easton.
Vai á merda.
Que fillo de puta.
Quen é?
Nabil Mawad.
Mandou os que intentaron timarnos co napalm.
- Así é. - Pero non temos probas.
E por que vos saúda?
Porque é un cínico.
Papá é a competencia de Mawad.
Nós comerciamos co Leste e grupos de esquerda.
Mawad coa CIA
e cos anticomunistas de África e Asia.
É dicir, sodes rivais.
E polo tamaño da súa casa
adiviña quen gaña máis comisións.
O capitalismo paga mellor.
Temos unha regra non escrita:
non facer negocios co outro bando.
Mawad non trafica con Kalashnikovs nin RPG-7,
e nós non vendemos Stingers nin M-16.
O napalm é un invento americano.
- Entrastes no terreo del. - Sempre hai excepcións.
Hostia! O xamón.
Teño que levar 300 gramos de ibérico.
Henry, o amigo do meu pai co que vou, sempre quere xamón.
Quero ir contigo a Angola.
Ti? Para que?
Para que non vaias soa.
Unha viaxe así é un cristo.
Que sabes ti?
Vaslle dicir a un cliente que non conseguiches o napalm.
Non pinta ben.
Vasme dar apoio moral?
Se cadra.
Dedícate ó ximnasio.
Non mexes moi alto e quedes sen nada.
Non é mexar alto.
Non te preocupes.
Se hai problemas, xamón.
Si que melloraches!
Agora es un señorito andaluz?
Toma.
As 150 000 pesetas que me deches para o local.
Non che quero os cartos.
Son teus.
Conduciches 500 km para isto?
A verdade é que non.
Estás coma unha caldeireta.
Levas 20 anos fabricando explosivos nas minas.
- Non fuches abrir un ximnasio? - Por iso.
Que pinta o napalm co aeróbic?
Axudará a familia.
Pedíroncho eles?
Non saben nada.
Pero teñen un problema,
e ti sabes fabricar TNT, dinamita, Goma-2.
Poderás facer napalm.
Es incrible.
Viríanos ben aos dous, Manuel.
Para que? Para irmos ao cárcere?
Ninguén irá ao cárcere.
Esta xente é legal. Teñen permisos.
Dixéroncho eles?
Tiñas que coñecelos.
- Son diferentes. - Ai si?
Si, non é o que pensas.
Éche xente con cultura,
saben ata de arte abstracta.
- Que hostia ten que ver? - É sinal de sensibilidade.
E a xente sensible pensa.
Mesturamos napalm co Guernica de Picasso
e convertémonos en Gandhi.
Mira, Manuel.
Se queres pasar a vida neste buraco,
inventando pirotecnia silenciosa, paréceme xenial.
Pero cando xa non teñas aforros
e teñas que verlle a cara á túa muller...
- Non me toques o carallo. - ...non te queixes
nin me chames, o tren ese xa pasou.
Sorte, Manuel.
A base do napalm é moi simple.
Naftaleno e ácido fosfórico.
Problema: a escala.
A escala?
Podo fabricar un bidón e estoupalo aí.
Pero se queren queimar unha selva...
Un abonda.
Vale.
Quero que me pagues en dólares.
Perfecto.
AEROPORTO DE MÁLAGA
Compraches o xamón?
Comprei chacina por se acaso.
Que fas?
Sorprenderte.
Non é o que querías?
Non podes deixar o ximnasio.
Abrimos nun mes.
Podo, as obras xa remataron.
Hai que buscar clientes. E tres días non son nada.
Estás coma unha cabra.
Pensabas que non ía vir?
E comprei unha cámara alemá de última xeración.
E mira isto,
un dicionario de portugués.
Os clientes non son os angolanos, é o exército cubano.
Por que imos a Luanda?
Cuba soábame a cancións de Machín,
bailarinas mulatas
e fotos de Fidel Castro fumando puros.
Pero Sara contoume que logo da revolución de 1959,
Castro tornara nun referente
das guerrillas terceiromundistas.
Non só lles mandaba ánimo e puros,
tamén armas e soldados.
Ao longo de 25 anos,
Cuba tivo asesores e tropas en Alxeria, Vietnam, Iemen do Sur,
Congo, Bolivia, Venezuela, Nicaragua,
Mozambique, Guinea-Conacri...
Ata combatiu contra Israel nos Altos do Golán
xunta os sirios.
Apoiou os etíopes con 10 000 homes
e tanques na guerra do Ogadén.
E despregou en Angola un exército de 30 000 soldados
para deter unha invasión surafricana.
Desde entón, permanecían alí,
loitando contra os anticomunistas de Savimbi.
Como unha illa tan pequena move tropas coma un imperio?
Págano os rusos?
- Aquí ten. - Grazas.
Os rusos poñen as armas e Angola paga o resto.
E pagan moi ben.
É un país rico, ten diamantes, petróleo...
Os cubanos deciden a táctica.
E que saca Cuba de todo iso?
Influencia política, apoio na ONU...
E que fai a túa familia aí?
Aos cubanos non lles gusta depender dun único provedor.
Sobre todo para cousas puntuais.
Coma o napalm.
Síntome coma nun filme.
Espera a chegar.
Henry!
Sobriña!
Como medraches!
Que gana tiña de verte.
- Grazas por vires. - Ca!
Como te ía deixar vir soa?
Non. Trouxéchesme xamón?
Ibérico de landra.
Que saboroso!
- Oskar tróuxoche chacina. - Vaia.
- Encantado, grazas. - Igualmente.
- Oskar? - Si.
O meu mozo.
Hostia, o tipo da botella!
Moitas grazas. Vamos.
Ese é o meu coche.
Oskar, non? Vai por alí e monta atrás.
Non pensaría que ía vir só.
Veña, sube.
Grazas.
Todo perfecto.
Ímolos compensar con minas Claymore.
Son máis discretas e funcionan mellor na selva.
Tranquilo, está ao corrente.
É coma da familia.
A Patricio as Claymore vanlle saber a pouco, coñécelo.
Axúdame a convencelo.
Estou contigo.
O do napalm é unha merda.
Na Habana nin o saben.
- Se o sabe Fidel, malo. - Por?
Porque é imperialista, ten mala sona da guerra de Vietnam.
Cuba prefire o fósforo branco. Mata igual con menos ruído.
E o problema é?
O napalm é máis efectivo na selva.
Mellor dicímoslle que o plan fracasou.
- Non. - Se tentas compensalo con minas
vaise cabrear. Faime caso, coñézoo.
Xa estamos aquí. Sequera intentalo.
A Patricio gústalle o xamón?
Cando falan de construír o socialismo,
sempre digo:
"Probaches o champaña de verdade e non o shampanskoye ruso?
Comparaches un bo pata negra cunha mortadela búlgara?" Veña, ho!
Estás algo subversivo.
Non nos enganemos.
Para gañar a guerra fría, alimenta ben a xente.
Por iso non podes ir a España, igual desertas.
Non, rula, é que pasei moitos anos
vivindo de ilusións,
e acabas canso.
Seguro que o teu pai me entende ben.
Vaia cidade, non?
Si.
Niso os portugueses son coma os españois.
Constrúen como se fosen quedar sempre.
Se cruzas ao Congo francés, os cabróns nin usaban ladrillos.
Veño por aquí desde 1975.
Vina destruírse ano tras ano. Éche fodido.
E se o fabricades?
O napalm.
Cantas cervexas bebeu o teu mozo?
Non, hostia, en serio. É unha fórmula.
A que vén iso?
Curiosidade.
Patricio intentouno e non saíu ben.
Que mestura usaron?
- Compañeiro Henry. - Que foi?
- Teléfono! - Agora volvo.
Agora es químico?
Non.
Pero o meu tío Manuel estivo 20 anos
traballando con explosivos nas minas de Riotinto.
Xa.
Pero isto é distinto.
Non perdemos nada por probar, non?
Si.
Arruinar a nosa relación cos cubanos.
Igual sae ben.
- Non. - Non?
Se Patricio non quere as túas minas, cágala igual.
Non é asunto teu.
Viñeches pasear e sacar fotos, non?
Pois pasea
e saca fotos.
Patricio está volvendo de Lubango.
Reunímonos mañá cedo, tes a tarde libre.
Por que non lle ensinas a candonga?
Que é a candonga?
Que tolería.
Sabes que di o meu pai?
Que na candonga podes atopar desde un Rolex a un mísil antiaéreo.
África pura.
Bo día.
Hai moitos nenos.
Non hai xente vella.
Uns din que son marxistas, outros proamericanos...
Perdoa.
É unha guerra tribal
promovida por ideoloxías que nin coñecen nin entenden.
Iso é absurdo.
Iso é a guerra fría.
Non, deixa.
Non, grazas.
Nunca trouxeches os teus mozos aquí?
Non lles interesaba.
Sabes que me dixo o teu pai o outro día?
A miña misión en Marbella non é abrir un ximnasio,
é apoiarte.
- Perdoade. - Non, grazas.
Os pais sempre din cousas así.
Logo tes que deixarme.
Fareino,
pero antes, aprende.
Aprendo máis rápido do que pensas.
Igual non tes que ir tan rápido.
"Candonga" é un bo nome para o ximnasio.
Soa rítmico.
Salvaxe.
"Club Candonga."
Gústame.
Ola.
- Que tal? - Ben.
- Ola, Sara. - Boas. Saúdos do meu pai.
Vale, entramos?
Temos un salón reservado...
Sente moito non poder vir.
Sénteo moito, non?
Moito agasallo, pero sabe que non era o trato.
É a terceira vez.
Non podo andar perdendo o tempo.
Que o saiba.
Minas Claymore? Levan toda a vida usándoas!
- Leo dixo que o traería. - Tentouno.
- O carallo! - Estamos da túa parte.
E por que esperastes a vir para dicirmo?
Leo nunca che fallou.
- Por que non veu dicirmo? - Disto encárgase ela.
Non fai falla.
Se non sae ben, que non veña.
É complicado. Non é branco e negro.
Complicado?
E estar aquí non?
Sabes cantos homes perdemos en Huambo?
Cantos mutilaron?
Subimos a 200 Claymore.
Que non, hostia!
Cago na cona!
A UNITA coñece as Claymore mellor ca nós!
Perdoade.
Sara,
acabo de falar co químico.
Podemos telo listo en cinco ou seis semanas.
E ti quen cona es?
Traballo con ela.
É a parella dela.
- O teu home? - Si.
Oskar.
Non queriamos dicir nada
ata ter confirmación para producir.
O que?
O napalm.
Hai que axustar a escala,
pero podemos probar unha mostra aquí,
con vostedes.
Cinco ou seis semanas é un tempo razoable.
Non, Patricio?
Tes idea do que acabas de facer?
Non, non a ten.
Non ten nin puta idea.
Sara.
Sara! Espera, Sara!
Que cona cres que é isto?
Unha clase de aeróbic?
Demostrar testosterona?
Unha forma de mostrar os collóns que tes?
- Sara, vai saír ben. - Non o sabes.
Non sabes unha merda.
Tócalle o carallo!
Perdoe.
Hai algún sitio libre?
Si, por suposto, aí atrás.
Perfecto.
Ola.
Grazas.
Mario.
Non saques a maleta de Oskar, vai a Madrid.
O que?
Dixécheslle aos cubanos cinco ou seis semanas.
Pois vai indo.
E que sexan tres.
Sara, son as dúas da mañá.
Veña, tómao quente.
Sentarache ben logo da viaxe tan longa.
Grazas.
Oskar...
Se non soubese certo que o meu tío pode facelo,
- non diría nada. - Xa o sei.
Necesitas descansar. Vas onda el mañá e xa está.
O que?
Sinto facelo así.
- Era peor non facer nada. - Xa. Mira.
Á dereita hai un cuarto de invitados.
Hoxe durme aí.
Mañá vémolo todo máis claro.
Quero dicir unha cousa.
Confiade en min.
Tes tres semanas.
Boa noite.
Grazas.
Unha nota de Henry cos compostos que usaron en Luanda.
E isto?
Grava as probas do napalm.
Ven comigo.
Mellor en vídeo, así non perdo o tempo.
Deséxame sorte sequera.
Estes usaron deterxente!
Deterxente?
Si, deterxente comercial en vez de ácido fosfórico.
Isto invalida a xelatina final.
- Así de sinxelo? - Non.
Non é tan sinxelo.
O ácido xera inestabilidade.
Eu probo con xabón de aluminio.
Seguro que funcionará?
Temos tres semanas.
- Espera. - Mira.
Hostia!
É a décima parte do que será cando consiga estabilizalo.
En tres semanas, bórdoo.
Non che hai vellos nin gordos.
Éche todo un caos.
Coma se a vida durase un día.
Carallo.
África éche a hostia, a fe.
E Sara e a familia enriquécense.
Éche o mundo no que vivimos, Manuel.
Fíaste desa xente?
A ver, teñen as cousas claras.
Non che preguntei iso.
Sara necesítame.
- Para que? - Non o sei,
pero ela buscoume.
Propúxome o de Marbella.
Hostia, durmo con ela na casa dos pais.
Non sei, éche coma se...
Coma se que?
Coma se me escolleran.
Pasaron case dúas semanas.
E que?
Falei con Henry.
Podemos paralo todo e non quedar mal cos cubanos.
Como?
Filtrarlle á Habana o que fan en Angola.
E se Oskar o consegue?
Non o conseguirá.
Non tiñas que levalo.
Non o levei eu a Luanda.
Apareceu no aeroporto
por dicírerslle que me axudase. Que querías?
Móntache no avión, mételo na reunión...
Intentas acusarme de algo?
Papá, escoita.
Quentácheslle a cabeza pedíndolle que me apoiase.
Queríalo ti, por iso veu a Marbella.
Veu abrir un ximnasio.
E ver se vale. Se atinaras.
Dálle tempo.
Os teus irmáns vanse anoxar.
Que se fodan.
Mamá, ti mais eu somos os que se esforzan pola familia.
E por que meter alguén máis?
Papá...
Non filtres nada aínda.
Por favor.
Dálle.
- Queda unha semana, non? - Si.
UNHA SEMANA DESPOIS
DESERTO DE NAMIBIA ANGOLA
Coronel.
Disque agora es químico.
Non, líbreme Deus.
Ola, Patricio.
O meu xenro é o culpable.
Logo que?
Témolo ou non?
O das fórmulas é delicado.
Ás veces hai que axustar a mestura.
Non fodas, Farad, es can vello.
Leo fala da escala.
Non o probaron en doses altas, pero pódese axustar.
Verdade, Oskar?
A fórmula funciona.
Se non vai ben, son o responsable.
Mira, Leo.
Colocamos a carga proporcionalmente baixo dos coches.
A mesma abaixo de cada un.
Pola nosa parte está todo listo.
Ides disparar con iso?
Se vai arder, que sexa polo grande.
Hai momentos na vida
en que xogas todo a unha carta.
E o fracaso só tarda un momento en chegar.
Un segundo que non queres ver.
Coronel, listo!
Dálle!
Pero se sae ben, é unha revelación.
Pura epifanía.
Aquel día naceu un novo Oskar.
Un que nin eu coñecía.
Fascinado coa destrución e o lume.
E si, foi glorioso.
Achandou o meu camiño ao éxito.
E agora seino, tamén á perdición.
- Pasei a proba? - Que proba?
Teño esa sensación desde que te coñezo.
Non hai probas, Oskar.
Tes moito que aprender.
Quero saber onde estou.
No teu sitio.
E non era nun ximnasio en Marbella?
- Iso depende. - De que?
Da túa gana de comer o mundo.
Subtítulos: María Suárez Seijas
Supervisora creativa: Magdalena Sánchez