Isa, dalawa, tatlo!
ANG FARAD
Nagpakasal kami ni Sara noong Mayo 11, 1986.
Ito'y civil wedding na pinangasiwaan ng alkalde ng Marbella
at may mga panauhin mula sa buong mundo.
Kahit ang CIA.
Kahit si Mawad. Oo, Mawad, ang anak ng isang tarantado.
May higit sa 200 katao,
at sa gitna ng pagsisilbi ng pagkain, inumin at libangan,
ang Farads ay nagbayad ng humigit-kumulang $800,000.
Iyon ang kasal ng taon.
Binayaran ni Leo, salamat sa naisara niyang deal habang may hinahanap.
'Yung Iran-Contra deal.
Nagpadala siya ng Kalashnikovs sa Nicaragua sa loob ng apat na buwan.
Naglayag mula Poland nang may maraming armas,
pero matapos huminto sa Port of Algeciras,
tumawid ito sa Atlantic
patungo sa Honduras.
Minsan sa Central America,
nagbagsak ng Kalashnikovs ang mga eroplano ng CIA sa hilagang Nicaragua,
sa teritoryo ng Contra.
Paglipas ng limang araw,
nag-transfer ng pera ang CIA sa bangko sa Switzerland,
at mula roon, sa mga kompanya ng Farads.
At bigla na lang,
ang Candonga Club,
na may humigit-kumulang 20 kustomer,
ay naging pinakakumikitang aerobics studio sa Europe.
Sa mga palabas lang,
kumikita ako ng $50,000 kada buwan sa komisyon.
Milyon ang kinikita ni Leo.
Musika, musika!
Puwede?
Pakiusap.
Mabuhay ang Farads!
Yehey!
Binigyan kami ng CIA ng pinakamagandang regalo sa kasal,
pera at kasaganahan.
Ang kasal namin, higit sa pag-iibigan,
ay isang malaking puhunan.
Ano'ng ginagawa ni Mawad sa kasal na ito?
Maiintindihan ko kung mag-imbita ka ng mga sikat para magka-contact,
pero si Mawad?
Perestroika, Khalid, perestroika.
Perestroika mo mukha mo.
Hindi mo ba nakitang kayakap ni Reagan si Gorbachev?
Alam mo, Leo? Tingin ko, tumatanda ka na.
Puwede, oo.
Heto.
Hindi ka na dapat nag-abala.
Anak mo siya, ano ba naman.
Salamat, pare.
Sabi ni Monzer, pupunuin mo ang maliit na isla.
Oo.
Pero ng mga riple at amunisyon lang.
Bakit? Ano'ng kailangan mo?
Dalawang daang Kalashnikovs.
Naku. Ano'ng gagawin mo?
Kunin ulit ang Jerusalem?
Lahat sa takdang panahon, mon ami.
Hindi ka gagawa ng gulo, tama?
Kumalma ka, simpleng operasyon lang 'yun.
Tinatakot mo ako, Khalid.
May Mawad ka sa bahay mo at takot ka sa 'kin?
Tigilan mo nga ako.
Kailangan ko ng tatlo o apat na buwan para matipon ang materyal mo.
Sabihin mo kapag nandito na.
Pangako, hindi ako gagawa ng gulo.
Ayos, sabihin mo...
Totoong leon ba 'yun?
Totoo talaga. Naiisip mo ba kung gaano ako katakot?
Legal ba 'yun?
Lahat ay legal sa pamilya ko.
-Para sa legalidad. -Para sa legalidad!
Hello!
Hello. Hello sa lahat. Hi.
Magsasalita ako.
Ganito...
Mahal na mga bisita...
gusto kong mag-alay ng mabubuting salita sa kapatid ko,
dahil mahal ko siya,
at kapag mahal mo ang tao, ang pinakamaliit na magagawa
ay ang magsabi ng totoo.
Una, ipagdiwang nating buhay siya
sa araw ng kasal niya, sa dami ng tinarantado niyang lalaki.
Ibig sabihin, kung makakapagsalita ang nightclubs sa Marbella...
tingin ko, mamamatay siya sa AIDS.
Buti't babae siya at hindi bakla.
Mahal ko siya, ha?
Hindi, hindi, hindi.
Mahal ko talaga siya, dahil ang babaeng ito...
Nakakabilib ang babaeng ito.
Para sa kanya, liberal siyang makakaliwang peminista,
pero uy, nababaliw siya sa isang Moet Chandon.
Buong buhay niya, mayayaman ang mga nagiging nobyo niya,
ngayon, nagpapakasal siya sa ulila.
Isang ulila, naku.
Mahal din kita, Dad!
Totoo!
Okay, okay.
Matapang ka.
PRAGUE
-Para sa kasal. -Para sa kasal.
Gusto ko sanang nandoon ako,
pero alam mo naman ang geopolitics.
Baka magbago ang mga bagay at makapunta ka sa Spain.
Mas masaya pag may Gorbachev.
Nandito ako para kay Fidel Castro, hindi kay Gorbachev.
Positibo mag-isip ang tatay ko.
Bangkarote na ang Soviet Union, Sara.
Kahit mga katrabaho ko sa KGB, alam.
Sa katunayan, sila ang may gusto ng pagbabago.
May gagawin sila,
o mauuwi sa wala ang lahat.
Pero may sariling mundo si Fidel Castro.
Kahit bumagsak ang mga sosyalista
at matapos ang komunismo sa Europe,
itutuloy pa rin niya ang politika niya sa Cuba.
-Walang nagsasabi sa kanya ng totoo? -Oo.
Kapag sinasabi namin, sinasabihan kaming "pro-Perestroika."
Puwede akong maisako kailanman
at ibalik sa Cuba.
Kapag may kailangan ka,
kahit ano, maaasahan mo kami.
Masarap.
Handa na kayo sa Karlovy Vary bukas?
-Maganda ba ro'n? -Oo.
Pumupunta ako ro'n minsan para sa mud bath.
May na-book nang sulfurous water treatments.
Sana makatulong 'yun sa 'king hindi na malungkot.
Malungkot?
Oo, ganyan siya mula noong kasal, dahil kay Hugo.
Sinabi sa 'kin ni Leo.
Naiinis ka pa rin doon?
Tarantado siya.
Huwag kang salbahe sa pamilya, sweetie.
Ano'ng gagawin ko? Hayaan hanggang sumabog ako?
Walang naniniwala kay Hugo,
at iyan ang problema. Napahiya siya.
Dalhin kaya sa therapy?
O hayaan siyang malugmok.
Iniisip niyang kaya niya at kailangan niyang patunayan.
Alam nating hindi niya kaya.
Pero mas lalala siya kapag kinontra siya at nakipagtalo.
Hayaan na lang siyang malugmok.
At isasama niya tayong lahat?
Damage control 'yan,
at iyan ang pinakamainam.
Dahil walang pagpipilian.
Talaga, Dad? Pagkatapos ng ginawa niya sa 'kin?
Ikansela na 'yun.
Oo, oo, alam kong hindi mo maikakansela.
Bahala ka.
Oo, Dad, kalmado ako at masaya.
Alam kong honeymoon ko.
Ang ilog, ang Charles bridge, ang Old Town Square...
Henry? Ayos.
Parang mga anak niya tayo. Nasa existential crisis siya,
Gorbachev, Fidel...
Dad, aalis na ako. Usap tayo bukas, okay?
Sige.
Paalam.
Sasama siya kay Hugo sa isla.
Okay.
Harapin mo na, Sara.
Ayaw ng tatay mong mawala siya sa negosyo.
Anak niya siya, kahit tanga siya.
Sabi niya, kailangan niy siya.
May lisensiyang pambangka si Hugo.
Ano'ng meron sa maliit na isla?
Doon itinatago ang mga armas para sa negosyo.
Parang reserba?
Oo.
Sabihin mo sa ama mo, isama ako kay Hugo.
Ano'ng ibig mong sabihin?
May mas mahahalagang bagay na aasikasuhin si Leo.
Kung pagbabantay sa kapatid mo,
ako na ang gagawa.
Mababaliw ka kay Hugo.
Honey,
lumaki ako sa ampunan.
Kabaliwan ba?
Kung mababantayan natin si Hugo, magpapasalamat ang tatay ko.
Kung gano'n...
Tatanaw ng utang na loob.
Matagal din.
Iyon ang pinakamainam na pagpoposisyon natin.
Sa sakit niya, kakailanganin ni tatay ko ng delegasyon.
Umaayaw siya dahil ayaw niyang mabuwag ang pamilya.
Pero kung kaya natin si Hugo...
maipapakita nating responsable tayo.
At ano ang responsibilidad niya?
Liderato.
Mahusay, mahal ko.
Sino'ng nagsabi niyan, si Churchill?
Hi! Masayang makita ka!
Ibig sabihin, "masayang makita ka" sa Czech.
Masaya ring makita ka.
May kalahating oras. Magtanggal ka ng sapatos at akyat.
Ang barkong Liberian ay naglalayag mula Poland nang may 10,000 riple
at lalagyang puno ng "vodka."
Iniiwan nila sa Port of Algeciras at tumutuloy sa Honduras.
Okay. Vodka, tama? Okay.
Bale, kailangan nating kunin ang mga bagay sa pantalan?
Hindi, ikakarga nila sa van, ilagay sa yate
at dalhin na sa maliit na isla.
Vodka. Okay.
Sa bawat kargamento pa-Honduras,
may dadating na vodka sa Algeciras,
at kayong dalawa, dalhin ninyo sa maliit na isla.
Alam ni Hugo ang coordinates
at siya ang maglalayag, ikaw ang bahala sa komunikasyon.
-Okay. -Marunong kang gumamit ng radyo?
Wala akong ideya.
Ipapakita ko kung paano.
Puwede naman akong magtanong sa crew.
Anong crew? Walang crew. Kayo lang ni Hugo.
Kapamilya lang ang nakakaalam ng lokasyon ng isla.
Okay.
At ang mga kahon ng vodka?
Ilalagay 'yun sa ibaba ng deck.
Sa ibaba ng deck...
Sigurado kang kaya mo ito?
Oo naman.
Magiging okay ang lahat.
Nandito na sila.
Hugo!
Nandito na 'yung van.
Ikaw na ang bahala.
-Ano? -Ganito,
nandito ako bilang kapitan, hindi tauhan.
Sabi ng tatay mo...
Kapag kapitan ang namumuno, walang sinabi ang manlalayag.
Pero kung may problema ka, tawagan mo ang kapatid ko.
Uy!
Hindi ba mas okay
kung ipasok lahat ng kargamento
at saka ibaba sa ligtas?
Sa puntong ito, buong gabi tayo rito.
Sinasabi ko lang na bilisan na.
Hindi ba mas okay kung mawala ka na lang?
Tarantado.
Ang totoo, gusto ko 'yung art collection ng asawa mo.
Talaga?
Alam mo bang nagsimula akong intern sa National Endowment for the Arts?
Bale, totoong may subsidiya ng CIA.
Kompetisyon din ang sining.
Namuhunan kami at nakuha ang Action Painting,
Pollock, Kooning...
Gano'n din ang ginawa ng komunismo at nakuha ang Socialist Realism.
Mas gusto ko si Pollock.
Alam ko.
Isa ka sa mga makakaliwang umiinom ng Dom Perignon
dahil makakanan ang bituka nila.
Tigilan mo nga ako, Gina.
Hindi mo ako pinapunta rito
para pag-usapan ang champagne at sining, tama?
Dadagdagan ang Nicaraguan na kargamento mula 10 tungo sa 15,000 riple.
Kaya mo 'yun?
Kahit 30,000 pa.
Basta hindi mo ako iiwan sa ere.
May utang daw ang Iranians kay Mawad na walong milyon, sa mga parte ng eroplano.
Hindi ko alam 'yan.
Talaga? Naku naman, Gina.
Nasa gera ang Iran.
Minsan, may problema sila sa liquidity,
pero huwag mag-alala, walang epekto sa 'yo.
Di ba pera ng Iran ang ibinabayad sa kargamento ko?
Ang husay mo, Leo. Nicaragua ang prayoridad natin.
Sagot ka namin, anuman ang mangyari.
Ang importante, tuloy-tuloy ang padala.
Maaasahan mo.
Nang inirekomenda ka ni Monzer, nagduda ako.
Talaga? Bakit?
Dahil ang mga bagay na ito, kailangan ng lakas, ng imprastraktura.
At ang pagpapatakbo mo ay parang sa negosyong pampamilya.
Pag kapamilya, puwede ang awayan,
pero lagi ring magkakasundo.
Sigurado kang ayaw mo ng beer?
Ano ba.
Iyan ang maliit na isla.
Kung ayos lang sa 'yo ang payo,
huwag mong gayahin ang pagkakamali ng kapatid ko.
Maliitin ako.
Hindi ka minamaliit ng kapatid mo.
Tingin mo, kilalang-kilala mo siya?
Ginagawa niya ang makabubuti sa pamilya.
-Ayon sa kanya. -Buti nga't may ginagawa siya.
Ikaw, maliban sa pag-insulto sa kanya sa kasal namin at pagkatamad,
habang ako'y nasa kargamento...
Sabi sa 'yo, ang kapitan ng yate...
Kapitan mo mukha mo, Hugo.
Pagdating doon, dalawa tayong magbababa.
Huwag mo akong utusan.
Kung gano'n, balik na tayo sa Marbella.
At iyo ang yate, tanda mo?
Ikaw ang sasagot pag pinigilan tayo ng Coast Guard.
Di tayo puwedeng bumalik.
Tawagan mo ang tatay mo at hingian mo ng solusyon.
Ikaw ang bahala.
Tigil, tigil!
Okay, tara.
Buwisit!
Parating na ako, buwisit!
Huwag ka nang ngumawa.
Hindi ko kaya!
Isa, dalawa, tatlo.
Kumuha pa tayo ng isa.
Ingat.
Okay, okay.
Oo. Isara na.
At unang biyahe pa lang natin ito.
Pahirap lalo si Hugo.
Sabi mo, babantayan mo siya.
Ginagawa ko nga, Leo.
"Ginagawa, ginagawa."
Tatlo hanggang apat na buwan
ang aabutin para madala lahat ng isla.
-Leo. -Sa puntong ito...
Bigla mo na lang pinaasikaso si Hugo sa asawa kong kasasali sa pamilya.
Hindi ninyo nagawa 'yan... Gaano katagal?
-25 taon. -Walang "asikasuhin."
Sabi ko, "tulungan" si Hugo.
Kaya ko siyang tulungan.
Naiintindihan ko ang ginagawa niya. At ba't niya ginagawa.
Pero kailangan ko ng suporta.
Anong klaseng suporta?
Isang ikatlo.
Hindi puwede.
Dapat maintindihan ni Hugo ang pagkakomplikado.
Hindi nila kaya na sila lang.
Hindi ako magsasama ng iba sa yateng 'yun.
Dapat mapagkakatiwalaan natin.
Sa pamilya lang ang tiwala ko.
Kapamilya siya.
Kapamilya ko.
MALAGA AIRPORT
-Kumusta? -Kumusta ka?
Kumusta?
Ang Costa del Sol.
Di ba, ayaw mo sa Marbella?
Isang taong nirentahan ang lugar, okay?
Huwag mong alalahanin ang bayad sa tubig, kuryente o gas...
Wala talaga.
Gaya ng nakikita mo,
may simpleng muwebles lang, kaya puwede mong
idisenyo at ituring na tahanan.
Ano sa tingin mo?
Maganda.
Si Hugo ang tipikal na spoiled brat,
pero kaya natin siya.
Bumuo tayo ng chain of command at ipasunod natin sa kanya.
Hindi ito basta kung ano.
Oo, tama.
Kaya paghihirapan natin.
Basta wala siyang gagawing panggugulo,
puwedeng sa bangka lang siya.
Isang milyong pesetas kada buwan ang kita mo,
may operasyon man o wala.
May payroll?
Heto ang para sa unang dalawang buwan.
Wala akong account sa bangkong ito.
Gawin mo na.
Di ako makapaniwala sa lahat ng ito.
Naiintindihan ko, napagdaanan ko 'yan.
Tama.
Kung sa anumang punto'y di ka kumportable...
Hindi kumportable?
Oo, lahat ng ito.
Nangyari ba sa 'yo?
Hindi naman.
Sa ngayon, napakaganda ng pakiramdam ko.
Papatawarin pa nga kita sa di pag-imbita sa 'kin sa kasal mo.
Naku, Manuel.
-Farads 'yan. -Okay lang, pare.
Oskar, ganyan ka.
Naaalala mo ang mga tao pag kailangan mo sila.
Pero huwag kang mag-alala.
Ako na ang bahala kay Hugo.
Di ko akalaing ganyan ka kahina.
Hindi, wala lang akong alam dito.
-Hindi naman mahirap. -Patingin.
Paano kung magkaproblema?
Anong ibig mong sabihing problema?
Hindi magkakaproblema, maniwala ka.
Diyos ko, si Mr. Dizzy.
Diyos ko, Oskar. Okay ka lang?
Gawan ba kita ng tsaa?
Hindi ako nagsisinungaling. Sige na.
Hindi ako nagsisinungaling! Ano ba.
Hindi, hindi.
-Walang lokohan dito. -Wala nga.
Sige na. Uy, ang hari.
Babalik ako.
-Ayos lahat? -Ayos.
Dadating na tayo sa isla mamaya.
-Ayos. -Uy, uy.
Saan mo nakita ang lalaking ito?
Ano?
Naku. Manuel.
Tito ko siya.
Wala kayong pagkakaparehas.
Walang-wala talaga.
Oo.
Ano'ng ginagawa mo?
Ano'ng ibig mong sabihin?
Nandito ka para suportahan ang awtoridad ko.
At ano ba ang ginagawa ko?
Hindi ko alam.
Manuel.
Ano'ng dapat kong gawin?
Sigawan siya't sabihin kung gaano ka nakakabilib?
Gusto kong nasa panig kita.
Totoy siya, may takot at kakulangan sa kumpiyansa.
Ipinanganak siyang mayaman, at gusto niyang patunayang...
Hindi mo siya kailangang i-psychoanalyze.
Iniisip niyang lahat at gusto siyang saktan!
Hindi mo ba naiintindihan?
-Ibinibigay ko ang kailangan niya. -Niya?
Oo. Empathy.
-Sabwatan. -Land ahoy!
-Kalupaan! -May kalupaan!
-Kalupaan! -Kalupaan!
Land ahoy, Kapitan!
Naku.
Tama ang tiyo ko.
Dinala ko siya sa Marbella para tulungan ako sa problema.
At iyon ang ginawa niya.
Sino ang kapitan? Ako!
Kapitan, heto!
Tumawa ka lang, pero iyan ang pinakamasarap na kaning matitikman mo.
-Sasabihin ko kung nasaan. -Hindi, dalhin mo ako ro'n para patunayan.
Pagod na? Hindi nagpapatawad ang edad, ano?
-Hindi ako matanda! -Tanda!
Sisipain kita. Ako ang tinatawag mong matanda?
Kaya kitang wasakin. Pahinging sigarilyo.
Dalawa ang pinatunayan sa 'kin ng biyahe.
Na si Hugo ay bata lang na gusto ng atensiyon,
at pagdating sa armas,
walang katulad ang kapangyarihan ng empathy.
Mga kapwa Amerikano,
dapat kong ibalita sa inyo ang nakaambang panganib sa Central America
na isang banta sa seguridad ng United States.
Sobrang nakakaloko ang mga buwang iyon.
Parang nasa pelikulang James Bond.
May sex, ideolohiya...
MGA TAGA-NICARAGUA, NAKIKIBAKA!
...mga lihim na misyon.
Para kaming lumikha ng kasaysayan,
na mababago pala namin at ikayayaman pa.
Ako, nang may mga komisyon mula sa gym.
Si Leo na pinupuno ng baril ang maliit na isla.
Maging si Ayatollah Khomeini.
Doon, walang limitasyon ang negosyo.
Dahil di lang basta nagbebenta ng mga baril at bomba,
kundi may mas makapangyarihan pa...
Kinabukasan.
Sa ngayon, 80 riple lang ang kailangan ko,
at maraming amunisyon.
Makukuha mo sa tatlong linggo?
Hindi na magbabalik-Jerusalem?
Sa ngayon, sa hotel na puno ng Zionists muna ako.
-Khalid... -Huwag mag-alala.
Sa Africa 'yun. Walang dugo.
Para lang makabuo at mabigyan ng mga tsansa.
May suporta ka?
Leo...
Politikal na suporta, buwisit.
Siyempre!
Suportado ako ng mga kasama ko at ng buong Palestine.
Okay.
Ihuhulog ko na sa beach na 'yan kung gusto mo.
Malapit sa aplaya ng Oran?
Mag-couscous tayo.
Hindi.
Hindi, sa anak at anak-anakan ko na 'yan.
Hinayaan mo si Hugo?
Lumalaki na siya.
Oras na.
Oras na, oo.
Medyo natakot ako. Hindi ko alam na naging...
Kahanga-hanga 'yun.
-Salamat sa karanasan. -Paalam.
Mr. Fonda!
Mawad.
Kaibigan mo na siya?
Nandito kasi siya, 'yun lang.
Ipinakita niya ang sniper rifle niya, 'yung Barrett.
-Nakakatama sa tangke. -Ayos 'yun.
Mas okay kaysa sa Russian Dragunov.
Pero ano'ng problema?
Nagkakasundo na tayo, di ba?
Tinawagan ako ng tatay mo.
Kailangan nating bumiyahe.
Di ba, napuno na natin ang isla?
Di ba pamilyar 'yung beach sa oran?
ALGERIA
Nag-aabang ba tayo ng bangka?
Dalawang Zodiacs daw.
Puwede nilang iparada sa lupa o sa tubig.
Nandito na sila!
Sila 'yan?
Lahat tayo napasarap ng idlip, ha?
Hindi ko ginustong tirahin ng tiyo ko ang bayaw ko, totoo.
Dapat siguro'y may sinabi ako, pinigilan sila.
Dahil puwede magkamali sa mga gano'n. Maling-mali.
Pero wala akong ginawa. Nanahimik ako.
OKTUBRE 5, 1986
Bakit?
Nakita mo ang nangyari sa Nicaragua?
Ano?
Ako si Eugene Hasenfus.
Oo, at nahuli ako kahapon.
Nahuli ako kahapon.
Sa Southern Nicaragua.
Ano'ng nangyari?
May tinamaang eroplano ng CIA sa Nicaragua.
May dinakip silang crew member at sinasabi na niya lahat.
Ano'ng sinasabi niya sa kanila?
Ang CIA ay nagkakarga ng mga armas para sa Contras mula Europe.
At alam mo paano nila ginagawa.
Naku.
Pakitawagan si Kaspar para pigilan ang sunod.
Umalis na kahapon ang barko.
-Papunta sa Algeciras. -Ano?
Gina.
May isang minuto ako.
Nasa Baltic ang cargo ship ko.
Pag tumigil sila sa Algeciras, baka makita ng kapulisan.
Pasensiya na, Leo. Ang order ay kanselahin lahat.
Sabi mo, iko-cover mo ako.
Force majeure, Leo.
Pagpapaliwanagin nila ang Kongreso.
'Yun na 'yun? Lagot ako sa Iranians gaya ni Mawad?
Hindi, walang napala si Mawad sa huli.
May barko kang may 15,000 riple.
Ibenta mo na sa mga Aprikano,
Palestinians, Irish...
Tingin mo, kaya kong isara ang kasunduan agad-agad?
Trabaho mo 'yan, di ba? Pagtrabahuan mo ang komisyon mo.
-Gina... -Pasensiya na.
Hindi rin maganda ang araw ko.
Richard na Consul?
Manloloko siya.
Walang sumasagot sa tawag niya,
at kaya niyang humingi ng 30% komisyon.
-Ang Polisario Front. -Ang daming dokumento.
Puwede kausapin ang anak ni Hamid.
Kailangan ng permiso ng Spain, wala nang oras.
Nasa Strait na bukas ang barko.
Paano si Monzer? Tawagan niya si Gaddafi.
Hindi, di ko tatawagan si Monzer.
Bakit hindi?
Dahil toxic ang barkong 'yun ngayon.
Pero parte rin nito si Monzer.
Problema natin ito, buwisit! Wala akong babahirang iba gamit ito.
Henry?
Kilala ni Henry si Gaddafi, puwedeng mamagitan.
Kailangang ipaliwanag sa kanya ang nangyari.
Oo, parte ng pamilya si Henry.
Puwedeng gumana.
Talaga bang uutusan natin ni Henry na mamagitan mula Prague?
Punta ka sa phone booth, tawagan si Henry.
Saan siya pupunta?
Wala kang pakialam.
Hugo.
Saan ka pupunta?
Saanmang nabibilang ako liban dito.
Teka.
Pagod na akong walang sumiseryoso sa akin sa bahay na ito!
-Naiintindihan ko. -Wala kang naiintindihan.
Magkita kayo ni Mawad.
Ano?
Gusto ka niya mula pa noong kasal.
Tarantado man siya, pero siya lang ang makakabenta
ng barko sa dalawang araw at makakakomisyon.
Ba't di mo 'yan sinabi doon?
Dahil di ko kailangang pabilibin ang ama ko.
Tama.
Kaya bigla mo na lang akong mahal at gustong tulungan?
Huwag kang duwag, Hugo.
Nagrereklamo kang di ka siniseryoso ng pamilya mo.
Manindigan ka
at patunayan mong kaya mong magbigay ng solusyon.
Walang umaasang makikipagkita ka kay Mawad.
Gawin mo 'yan o humithit ka ng limang gramo ng cocaine
at mag-black out nang dalawang araw.
Wala akong pakialam, Hugo.
Pero isipin mo.
Iyan ba ang pinakamainam na magagawa mo para sa pamilya?
-Ano'ng sinabi mo sa kanya? -Wala.
Hinahayaan ko na lang siya.
Iyan ang sinabi ni Henry sa Prague, di ba?
Ako si Hugo.
Hugo Farad. Gusto kong makausap si Mr. Mawad.
Ayaw ni Gaddafi, di siya interesado.
Huwag mo sabihin 'yan, Henry.
Hinala niya, kasabwat ang CIA. Di ko siya masisisi.
Naisapubliko ang ukol sa Nicaragua at may barkong walang buyer.
Pero may iba akong buyer.
Mas mababa ang alok nila.
Pero kaya may alok silang pantalan sa Mediterranean.
Sino?
Yugoslavia?
Mukhang gusto nilang i-resell. Kalahating milyon ang ibabayad nila.
Kalahating milyon? Pakiusap!
-At isa pang kalahating milyong rubles. -Ang baba.
Alam ko, Dad, pero walang pagpipilian.
Ni ayaw nilang sagutin ang puhunan natin.
Mas malala ang mawala ang barko,
o hayaan lang sa dagat.
Ba't mo kasama ang anak ko?
-Dad. -Tumahimik ka.
Hiningi niya ang tulong ko, at tutulong ako.
Puwede ba tayong mag-usap?
End-use certificate ito
galing sa gobyerno ng Pilipinas.
Alam kong may barko kang puno ng baril.
Gamit ang dokumentong ito, madadala natin sa Pacific.
$200 kada riple ang ibabayad ng kliyente ko.
Dalawa at kalahating milyon ang kita
na paghahatian natin.
Ano'ng sinabi mo?
Naibenta na.
Ano?
Naibenta na ang barko.
Leo...
Alam kong kinakausap mo ang Libyans.
Mali ang sinabi sa 'yo ng anak ko.
Mas gusto kong lumubog 'yung barko kaysa makihati sa 'yo.
Nababaliw ka na.
Baka nga.
Isasama niya kayo sa pagbagsak.
Hindi mo problema 'yan.
Nandito ako para magbigay ng pagkakataon.
Para isantabi ang nakaraan at magsimula...
Walang sisimulan.
Ano bang gusto mo? Ha?
Gera?
'Yung sa Yugoslavia.
Pero Dad, pakiusap...
Leo, ano ba naman!
Gusto ko lang tumulong!
Buwisit!
Gusto ko lang tumulong, ano ba. Gusto ko lang tumulong!
Mga kapwa Amerikano,
nasabi ko ilang ulit noon na ayaw kong magkomento
tungkol sa pag pagdinig sa kongreso ukol sa Iran-Contra na bagay
hangga't di natatapos ang mga pagdinig.
Pero oras na,
kaya ngayong gabi, gusto kong pag-usapan ang mga natutuhan natin.
Hindi lang din 'yan ang papaksain ko.
Gusto ko ring pag-usapan ang kinabukasan
at pagpapatuloy sa mga bagay dahil may mga taong naghihintay.
Kalito-lito ang nagdaang siyam na buwan at napakasakit para sa bansa.
Alam kong may duda kayo
tungkol sa buong pangyayari.
Ang maaasahan sa akin, walang duda,
ay aantabayanan ko rin ang mga imbestigasyon.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Mary Antonette M. Ramos
Mapanlikhang Superbisor Erika Ivene Verder-Columna