Unha, dúas, tres!
Os FARAD
Sara e mais eu casamos o 11 de maio de 1986.
Nunha voda civil, oficiada polo alcalde de Marbella
e con invitados de todo o mundo.
Mesmo a CIA.
Incluso Mawad. O fillo de puta de Mawad.
Había máis de 500 persoas,
e entre catering, bebidas e espectáculo,
os Farad pagaron 800 000 dólares.
Foi a voda do ano.
Leo pagouna grazas ao acordo que pechou na cacería.
O Irán-Contra.
Daquela xa levaba meses enviando Kalashnikovs a Nicaragua.
O barco saía de Polonia cargado de armas,
e logo dunha escala en Alxeciras,
cruzaba o Atlántico
ata Honduras.
Unha vez en América Central,
avións da CIA lanzaban os Kalashnikovs no norte de Nicaragua,
territorio da Contra.
Pasados cinco días,
a CIA transfería os cartos a un banco de Suíza,
e de alí, ás empresas legais dos Farad.
E de súpeto,
o Candonga Club,
con 20 e tantas clientas,
converteuse na sala de aeróbic máis rendible de Europa.
Só por manter as aparencias,
eu gañaba 50 000 dólares ao mes de comisión.
Leo quedaba cun millón.
Música, música!
Permítesme?
Por favor.
Que vivan os Farad!
Viva!
A CIA deunos o mellor agasallo de voda
en forma de cartos e prosperidade.
Aquela voda, máis ca un acto de amor,
foi un bo investimento.
Que hostia fai Mawad nesta voda?
Entendo que invites famosos para faceres contactos,
pero Mawad?
Perestroika, Khalid.
O carallo.
Non viches a Reagan abrazar a Gorbachev?
Sabes que, Leo? Creo que vas vello.
Pode ser, si.
Toma.
Non facía falla.
É a túa filla, cona.
Grazas, amigo.
Monzer díxome que vas encher o illote.
Si,
pero só de rifles e de munición.
Por que? Que precisas?
Douscentos Kalashnikovs.
Hostia, que vas facer?
Volver tomar Xerusalén?
Todo ao seu debido tempo, amigo.
Non a vas armar, non?
Tranquilo, será unha operación sinxela.
Dásme medo, Khalid.
Tes a Mawad na túa casa e douche medo eu?
Non me fodas!
Levarame tres ou catro meses reunir o material.
Avísame cando chegue.
Asegúrocho, non haberá problema.
Iso espero.
Foi un león de verdade?
Xúrocho. Sabes que medo pasei?
Iso é legal?
Nesta familia todo é.
- Pola legalidade. - Por ela.
Ola!
Ola. Ola a todos. Ola.
Vou falar, a ver.
Ben...
Queridos convidados,
quero dedicarlle unhas palabras á miña irmá,
porque a adoro,
e cando adoras a alguén, que menos
que dicirlle a verdade.
O primeiro, celebrar que chegou viva
ao día da súa voda coa de tipos cos que fodeu.
Se as discotecas de Marbella falasen...
Estaba convencido de que ía morrer de sida.
Menos mal que é muller e non marica.
Eu admíroa, eh.
Non, non, non.
En serio que a admiro, porque a tipa...
é a hostia.
Di que é unha feminista liberal de esquerdas,
pero perde a cabeza polo Moët & Chandon.
Estivo toda a vida con mozos ricos
e agora casa cun orfo.
Cun orfo. Manda carallo!
A ti tamén te quero, papá.
De verdade.
Vale, vale.
Con dous collóns.
- Pola voda. - Por ela.
Eu quería ir,
pero xa sabes, a xeopolítica.
Igual cambia a cousa e podes vir a España.
Con Gorbachev pinta mellor.
Estou aquí por Fidel Castro, non por Gorbachev.
Meu pai é optimista.
A Unión Soviética está en bancarrota, Sara.
Sábeno ata os do KGB.
Son eles os que impulsan o cambio.
Ou fan algo
ou vai todo á merda.
Pero Fidel Castro segue no seu mundo.
Aínda que caia o bloque socialista
e acabe o comunismo en Europa,
el seguirá atrincheirado en Cuba.
- Ninguén lle di a verdade? - Si.
E cando lla dicimos, xa somos properestoika.
Calquera día destitúenme
e mándanme a Cuba.
Se necesitas algo,
o que sexa, conta connosco.
Boísima.
Mañá para Karlovy Vary, non?
- É bonito? - É.
Eu vou de cando en vez bañarme en barro.
Reservamos tratamentos de augas sulfurosas.
A ver se me quitan o mal corpo.
Mal corpo?
Si, está así desde a voda, por Hugo.
Contoumo Leo.
Segues cabreada por iso?
É un idiota.
A familia non se escolle.
E que fago? Aguanto ata estoupar?
En Hugo non confiamos.
E por iso séntese humillado.
E se fai a terapia?
Ou deixade que se estrele só.
El cre que pode, e necesita demostralo.
Nós sabemos que non pode.
Pero peor é contradicilo e discutir con el.
Deixade que se estrele.
E que nos leve por diante?
Chámase control de danos,
e é a mellor opción.
Porque é a única.
En serio, papá? Logo do que me fixo?
Cancelalo.
Xa, xa sei que non se pode cancelar.
O que ti digas.
Si, papá, estou relaxada e gozando.
Xa, é a miña lúa de mel.
O río, a ponte de Carlos, a praza vella...
Henry? Moi ben.
Coma se fósemos fillos del. Xa sabes, coa súa crise existencial,
Gorbachev, Fidel...
Papá, téñote que deixar. Falamos mañá.
Si.
Adeus.
Vai con Hugo ao illote.
Vaia.
Acéptao, Sara.
O teu pai non quere apartalo do negocio.
É o seu fillo, aínda que sexa idiota.
Di que o necesita.
Hugo é patrón de iate.
Que pasa co illote?
É onde gardamos armas para cousas nosas.
Coma unha reserva?
Si.
Dille que me mande con Hugo.
Que dis?
Leo ten cousas máis importantes que facer.
Se hai que vixiar o teu irmán,
fágoo eu.
Hugo pódete volver tolo.
Cariño,
crieime nun orfanato.
Fáloche de tolos?
Se controlamos a Hugo, meu pai estaría agradecido.
A ver...
Moi agradecido.
Vai levar tempo.
Sería o mellor para situarnos.
Coa enfermidade, meu pai ten que ir delegando.
Resístese porque non quere que a familia rompa.
Pero se manexamos a Hugo...
Verá que somos responsables.
E que é a responsabilidade?
Liderado.
Moi ben, meu amor.
Quen dixo iso, Churchill?
Ola! Rád tě vidím!
É "alégrome de verte" en checo.
Eu tamén me alegro.
Temos media hora. Quita os zapatos e sube.
O barco liberiano sae de Polonia con 10 000 fusís
e un contedor cheo de "vodka".
Déixano no porto de Alxeciras antes de ir ata Honduras.
Vale. Vodka, non? Vale.
Logo temos que recoller as caixas no porto?
Non, tráenvolas nunha furgoneta, cargádelas
e levádelas ao illote.
Vodka. Vale.
Con cada envío a Honduras,
chegará vodka a Alxeciras
e vós levádelo ao illote.
Hugo sabe as coordenadas,
ocúpase da navegación e ti da comunicación.
- Vale. - Sabes usar a radio?
Nin idea.
Apréndoche agora.
Tranquilo, pregúntollo á tripulación.
Non hai tripulación. Só ides Hugo e mais ti.
A situación do illote só a coñece a familia.
Vale.
E as caixas de vodka?
Irán nun oco baixo a cuberta.
Baixo a cuberta.
Seguro que podes con isto?
Si, por suposto.
Todo vai saír ben.
Están aquí.
Hugo!
A furgoneta chegou.
Pois ocúpate ti.
- Que dis? - Mira,
vin como patrón, non como cargador.
Teu pai dixo...
Onde hai patrón, non manda mariñeiro, Oskar.
Se tes algún problema, chama a miña irmá.
Eh!
Oe, non sería mellor
meter todas as caixas no barco
e xa logo baixalas á bodega?
A este paso botamos aquí toda a noite.
Dígoo por ir adiantando.
Por que non vas tomar polo cu?
Papahostias.
A verdade, encantoume a colección de arte da túa muller.
Ai, si?
Sabías que comecei como bolseira no National Endowment for the Arts.
Logo é certo que o subvencionaba a CIA.
A arte tamén é competencia.
Metemos cartos e saíu o action painting,
Pollock, Kooning...
O comunismo fixo o mesmo e saíu o realismo socialista.
Eu prefiro a Pollock.
Xa o sei.
Es coma un esquerdista que bebe Dom Pérignon
porque o seu estómago é de dereitas.
O carallo, Gina.
Non me trouxeches aquí
para falar de champaña e de arte, non?
Imos subir o encargo a Nicaragua de 10 000 a 15 000 fusís.
Podes con iso?
E con 30 000 se fai falla.
Mentres non me deixes tirado.
Os iranianos débenlle oito millóns a Mawad polas pezas dos avións.
Non sei nada diso.
Non? Veña, Gina.
Irán é un país en guerra.
Ás veces teñen problemas de liquidez,
pero tranquilo, non che afecta.
Os meu non se paga con cartos iranianos?
Estalo a facer moi ben, Leo. E Nicaragua é a nosa prioridade.
Cubrirémoste pase o que pase.
O importante é que os teus barcos non paren.
Conta con iso.
Cando Monzer te propuxo a ti, tiven dúbidas.
Ai, si? Por que?
Porque para estas cousas fai falla músculo, infraestrutura.
E ti levas as operacións coma un negocio familiar.
Pódeste cabrear coa familia,
pero á fin sempre te entendes.
Non queres unha cervexa?
Veña, ho!
Aí tes o illote.
Oe, se me permites un consello,
non cometas o mesmo erro que a miña irmá.
Subestimarme.
A túa irmá non te subestima.
Cres que a coñeces ben?
Fai o mellor para a familia.
- Segundo ela. - Polo menos fai algo.
Ti á parte de insultala na voda e tocar os collóns
mentres eu baixo as caixas...
Dixen que onde hai patrón...
O carallo, Hugo.
Ao chegarmos, descargas comigo.
Ti non me dás ordes.
Pois volvemos a Marbella.
E o iate é teu.
Respondes se nos para a Garda Civil.
Non podemos volver.
Pois chama o teu pai e que che dea unha solución.
É cousa túa.
Para, para!
Veña, vamos.
Hostia!
Xa vou, cona!
Deixa de queixarte dunha puta vez.
Non podo!
Un, dous, tres!
A coller outra.
Coidado.
Vale, vale.
Si, péchao.
E esta é a primeira viaxe.
Hugo non mo pon fácil.
Dixeches que o ías controlar.
Estou niso, Leo.
"Estou niso."
Tardaremos 3 ou 4 meses
en levar a mercadoría ao illote.
- Leo. - Así...
Pídeslle ao meu home que manexe a Hugo en 24 horas.
Vós non o conseguistes en... canto?
- 25 anos. - Manexalo non.
Eu dixen axudar a Hugo.
E podo axudarlle.
Entendo ben o que fai e por que.
Pero necesito apoio.
Que apoio?
Outro home.
Diso nada.
Hugo debe entender que é complicado.
Os dous sós non van poder.
Non meterei a ninguén máis no iate.
Sería alguén de confianza.
A miña confianza redúcese á familia.
É da familia.
Da miña.
AEROPORTO DE MÁLAGA
- Que tal? - Que foi?
Como che vai?
A puta Costa do Sol.
Non odiabas Marbella?
O piso está alugado durante un ano.
Non tes que preocuparte da auga, da luz, do gas...
nin de nada.
Como ves,
está amoblado co básico, para que lle deas
un toque persoal e te sintas na casa.
Que? Que che parece?
Que marabilla.
Hugo é un neno consentido,
pero podémolo controlar.
O importante é establecer unha cadea de mando á que se adapte.
Este non é un negocio calquera.
Xa, claro.
O traballo duro queda para nós.
Mira, mentres non cree ningún problema,
como se queda no barco.
Cobrarás un millón de pesetas ao mes,
haxa operacións ou non.
Coma unha nómina?
Un anticipo dos dous primeiros meses.
Non teño conta neste banco.
Agora si.
Isto é incrible.
Enténdote ben, pasoume o mesmo.
Xa.
Se nalgún momento te sentes incómodo...
Incómodo?
Si, con todo isto.
A ti pasouche?
A verdade, non.
De momento síntome de marabilla.
Ata te perdoo por non invitarme á túa voda.
O carallo.
- Foi cousa dos Farad. - Non pasa nada, ho.
Oskar, ti es así.
Lémbraste da xente cando a necesitas.
Pero tranquilo,
encárgome eu de Hugo.
Non podo crer que sexas tan cagainas.
Non, é que non teño nin puta idea disto.
- Non é para tanto. - A ver.
E se se descontrola?
Como se vai descontrolar?
Non se descontrola, faime caso.
Miña nai, mira o mareado.
Mi madriña, Oskar. Estás ben?
Fágoche unha macela?
Que non minto. Dálle.
Eu non minto nunca! Veña.
Non, non.
-Aquí, faroles poucos. - Non, non.
Veña. Mira, a dama.
Agora veño.
- Todo ben? - Xenial.
Chegaremos ao illote deseguida.
- Perfecto. - Escoita.
De onde o sacaches?
Que?
Hostia, a Manuel.
É o meu tío.
Pois non vos parecedes nada.
Nadiña.
Xa.
Que carallo fas?
A que te refires?
Estás aquí para apoiar a miña autoridade.
E que cres que fago?
Nin puta idea.
Manuel.
Que fago?
Berrarlle e dicirlle que es a hostia?
Quero que me apoies.
É un raparigo cheo de medos e inseguridades.
Tivo unha infancia de ouro e quere demostrar...
Non tes que psicanalizalo.
El cre que todo o mundo lle quere facer dano, cona!
Non o entendes?
- Doulle o que necesita. - Ai, si?
Si, empatía.
- Complicidade. - Vexo terra!
- Terra! - Vexo terra!
- Terra! - Terra!
Terra, capitán!
O carallo.
O meu tío tiña razón.
Trouxérao a Marbella para que me sacase dun problema.
E iso estaba a facer.
Quen é o capitán? Son eu!
Capitán, aquí!
Ti ri, pero é o mellor arroz que vas comer na vida.
- Dígoche onde está. - Vasme levar ti para comprobalo.
Estás canso? A idade non perdoa.
- Non son vello. - Vello!
Mázote. Como que vello?
Vouche dar unha... Dáme un cigarro.
Aquela viaxe demostroume dúas cousas:
que, efectivamente, Hugo era un neno pedindo atención
e que para traficar con armas
non hai nada coma o poder da empatía.
Cidadáns estadounidenses,
debo falarvos dun perigo cada vez maior en América Central
que ameaza a seguridade dos Estados Unidos.
Eses meses foron de tolos.
Coma vivir nun filme de James Bond.
Había sexo, ideoloxía...
NICARAGUA, UN POBO EN LOITA!
...misións secretas.
Parecía que faciamos historia,
que poderiamos cambiala e facernos ricos.
Eu coas comisións do ximnasio.
Leo enchendo o illote de armas.
Mesmo o aiatolá Khomeini.
No fondo, o negocio non tiña límites.
Porque non só vendiamos armas e bombas,
senón algo moito máis poderoso:
futuro.
De momento necesito 80 fusís,
pero moita munición.
Conséguelo en tres semanas?
Xa non vas recuperar Xerusalén?
Confórmome cun hotel cheo de sionistas.
- Khalid... - Tranquilo.
Será en África. Sen sangue.
É só para presionar e darnos oportunidades.
Tes apoio?
Leo...
Falo de apoio político, cona.
Pois claro!
Dos meus compañeiros e de toda Palestina.
Vale.
Deixareinos na praia que che gusta.
Preto de Orán?
Invítote a un cuscús.
Non.
Agora encárganse o meu xenro e o meu fillo.
Quitácheslle a correa a Hugo?
Parece que xa medrou.
Sen tempo non foi!
Non foi sen tempo, non.
Dábame medo, non sabía que disparaba...
Foi abraiante.
- Grazas pola experiencia. - Adeus.
Míster Fonda!
Mawad.
Sodes amigos del?
Coincidimos só.
Ensinounos o fusil de francotirador, o Barrett.
- Atravesa un tanque. - É a hostia.
Moito mellor có Dragunov ruso.
Pero que pasa?
Agora levámonos ben con todos.
Chamou o teu pai.
Tócanos viaxar.
Non acabaramos co illote?
Sóache unha praia de Orán?
ALXERIA
Esperamos un veleiro?
Dixeron dúas zodiacs.
Pode ser desde terra con remolques ou por auga.
Están aquí!
Son eles?
Vaia sestiña botamos todos.
Nunca planeara que o meu tío fodese co meu cuñado, xúroo.
Se cadra debín dicir algo, paralos.
Porque esas cousas poden acabar mal, moi mal.
Pero non fixen nada, quedei calado.
5 DE OUTUBRO DO 1986
Diga.
Viches o que pasou en Nicaragua?
Como?
Chámome Eugene Hasenfus.
Si, e capturáronme onte.
Capturáronme onte.
No sur de Nicaragua.
Que pasou?
Derrubaron o avión da CIA en Nicaragua.
Colleron un tripulante e está contando todo.
Que está contando?
Que as armas da Contra lévaas a CIA desde Europa.
E xa sabes como as levan.
Hostia!
Que Kaspar pare o seguinte envío.
O barco saíu onte.
- Vai rumbo a Alxeciras. - Como?
Gina.
Teño un minuto.
Teño o cargueiro no Báltico.
Se atraca en Alxeciras, pódenmo confiscar.
Síntoo, Leo. A orde é cancelar todo.
Dixeches que me cubrirías.
Forza maior.
Pedirán explicacións no Congreso.
E teño que foderme coma Mawad cos iranianos?
Non, Mawad quedou sen nada.
Ti tes un barco con 15 000 fusís.
Véndellelos aos africanos,
palestinos, cingaleses...
Cres que podo pechar un trato en tan pouco tempo?
A iso te dedicas, non? Gaña a comisión.
- Gina... - Síntoo.
Tamén teño un día de merda.
Richard o cónsul?
É un mequetrefe.
Ninguén lle contesta,
e é capaz de pedir un 30 % de comisión.
- A Fronte Polisario. - Un papelame da hostia.
Falo co fillo de Hamid.
Necesitas permiso de España, non hai tempo.
O barco chega mañá ao Estreito.
E Monzer? Que chame a Qadafi.
Non vou chamar a Monzer.
Por que non?
Porque agora ese barco é tóxico.
Monzer tamén está nisto.
É problema noso, hostia! Non vou enlear a máis.
Henry?
Coñece a Qadafi, pode mediar.
Pero hai que dicirlle o que pasou.
Si, Henry é da familia.
Podería ser.
Ímoslle pedir a Henry que medie desde Praga?
Chámao desde unha cabina, Sara.
Este a onde vai?
Coma se vos importase.
Hugo.
A onde vas?
A onde pinte máis ca aquí.
Espera.
Estou ata o carallo de que ninguén me tome en serio!
- Enténdote. - Que hostia vas entender?
Vai ver a Mawad.
O que?
Cáeslle ben desde a voda.
É un cabrón, pero é o único que pode vender
o barco en dous días e sacar comisión.
E por que non o dixeches alí?
Non necesito que o meu pai me valore.
Xa.
De súpeto cáioche de marabilla e queres axudarme?
Bótalle collóns, Hugo.
Quéixaste de que non te toman en serio.
Pois bate na mesa
e demostra que podes dar solucións.
Ninguén espera que vaias ver a Mawad.
Podes facer iso ou nifrar cinco gramos de cocaína
e botar dous días colgado.
A min tanto me ten, Hugo.
Pero pensa un pouco.
É o mellor que podes facer pola familia?
- Que lle dixeches? - Nada.
Deixo que se estrele.
Non é o que dixo Henry en Praga?
Son Hugo.
Hugo Farad. Quería falar co señor Mawad.
A Qadafi non lle interesa.
Non digas iso, Henry.
Sospeita que a CIA está detrás. Enténdoo.
Sábese o de Nicaragua e aparece un barco sen comprador.
Teño outro comprador.
Pagan menos.
Pero ofrecen un porto no Mediterráneo.
Quen?
Iugoslavia?
Quererano para revender. Pagan medio millón.
Medio millón? Por favor!
- E medio millón en rublos. - Moi pouco.
Xa, pero éche o que hai.
Con iso non cubrimos custos.
A ver, peor é perder o barco
ou que o confisquen.
Que fas co meu fillo?
- Papá. - Cala.
Pediume axuda e voulla dar.
Podemos falar?
É un certificado de uso final
expedido polo goberno filipino.
Sei que tes un barco cheo de armas.
Con este papel, podémolo levar ata o Pacífico.
O meu cliente páganos 200 dólares por cada fusil.
Son dous millóns e medio de beneficio
a repartir entre os dous.
Que dis?
Xa está vendido.
O que?
O barco xa está vendido.
Leo...
Sei que falas cos libios.
O meu fillo informoute mal.
Prefiro afundir o barco que compartir contigo.
Estás coma unha puta cabra.
Seguramente.
Vaivos afundir a todos.
Non é o teu problema.
Vin aquí para darche unha oportunidade.
Para esquecer o pasado e empezar...
Non hai nada que empezar.
E que carallo queres?
A puta guerra?
Pecha cos iugoslavos.
Pero papá, por favor...
Leo, por Deus!
Só quería axudar!
Merda!
Só quería axudar, hostia, só axudar!
Cidadáns estadounidenses,
dixen en varias ocasións que non opinaría
sobre as sesións do Congreso no asunto Irán-Contra
ata que rematasen.
Ese momento chegou,
así que hoxe quero falar dalgunhas leccións que aprendemos.
Pero asegúrovos que non é do único que vou falar.
Tamén quero falar do futuro
e de seguir adiante, porque os asuntos da poboación están agardando.
Estes nove meses foron confusos e difíciles para o país.
Sei que tendes dúbidas
sobre o que pasou neste incidente.
Pero espero que non estea en dúbida
o meu compromiso coas investigacións.
Subtítulos: María Suárez Seijas
Supervisora creativa: Luisa Lage Garea