Raz, dwa, trzy!
Sara i ja pobraliśmy się 11 maja 1986 roku.
Ślubu cywilnego udzielił nam burmistrz Marbelli
w obecności gości z całego świata.
Było nawet CIA.
Nawet Mawad. Tak, ten sukinsyn Mawad.
Było ponad 500 osób.
Na catering, napoje i atrakcje
Faradowie wydali około 800 000 dolarów.
To był ślub roku.
Leo zapłacił za niego dzięki umowie z polowania.
Umowie Iran-Contras.
Wtedy już od czterech miesięcy wysyłał kałasznikowy do Nikaragui.
Statek pełen broni płynął z Polski,
i po postoju w porcie w Algeciras
przemierzał Atlantyk
aż do Hondurasu.
W Ameryce Środkowej
samoloty CIA zrzucały broń nad północną Nikaraguą,
na terytorium Contras.
Pięć dni później
CIA wysyłało pieniądze na szwajcarskie konto,
skąd trafiały do spółek Faradów.
I nagle
klub Candonga
z 20 klientkami
stał się najbardziej dochodowym studiem aerobiku w Europie.
Żeby zachować pozory,
zarabiałem 50 000 dolarów miesięcznie na prowizjach.
Leo zarabiał milion.
Muzyka!
Można?
Proszę.
Niech żyją!
Dostaliśmy od CIA najlepszy prezent ślubny.
Pieniądze i dobrobyt.
Nasz ślub był nie tylko sakramentem.
Był inwestycją.
Co tu robi Mawad?
Rozumiem, że zapraszasz niechcianych typów dla kontaktów,
ale Mawada?
Pieriestrojka, Khalid.
Ta, jasne.
Widziałeś, jak Reagan przytula Gorbaczowa?
Wiesz co, Leo? Chyba się starzejesz.
Może tak być.
Proszę.
Nie trzeba było.
To twoja córka.
Dziękuję.
Monzer mówi, że zapełniasz wysepkę.
Tak.
Ale tylko karabinami i amunicją.
A co? Czego potrzebujesz?
Dwustu kałasznikowów.
Kurwa. Co zamierzasz?
Odzyskać Jerozolimę?
Wszystko w swoim czasie, mon ami.
Nie narobisz bałaganu?
Spokojnie, to będzie prosta operacja.
Przerażasz mnie, Khalid.
W twoim domu jest Mawad, a boisz się mnie?
Daj spokój.
Potrzebuję trzech, czterech miesięcy, żeby zebrać towar.
Daj znać, kiedy będzie.
Nie będę sprawiał kłopotów.
Świetnie. Powiedz mi...
To był prawdziwy lew?
Zupełnie prawdziwy. Wiesz, jak się bałem?
To legalne?
Dla mojej rodziny tak.
- Za legalność. - Za legalność.
Halo!
Cześć. Witam wszystkich.
Chcę coś powiedzieć.
Cóż...
Drodzy goście...
Chcę poświęcić kilka słów mojej siostrze,
bo ją kocham.
A gdy się kogoś kocha,
trzeba mówić im prawdę.
Po pierwsze, powinniśmy świętować,
że dożyła ślubu po tym, z jakimi facetami sypiała.
Gdyby kluby nocne mogły mówić...
Byłem pewien, że umrze na AIDS.
Dobrze, że jest kobietą, nie gejem.
Podziwiam ją, jasne?
Nie.
Naprawdę ją podziwiam, bo...
To zajebista dziewczyna.
Uważa się za liberalną, lewicową feministkę, ale wariuje,
widząc butelkę Moët & Chandon.
Całe życie miała bogatych chłopaków,
a teraz poślubia sierotę.
Sierotę, do cholery.
Ja też cię kocham, tato!
Naprawdę!
Dobrze.
Masz jaja.
- Za wasz ślub. - Za ślub.
Żałuję, że mnie nie było,
ale tak to jest w geopolityce.
Może się pozmienia i przyjedziesz do Hiszpanii.
Z Gorbaczowem jest lepiej.
Jestem tu przez Fidela Castro, nie Gorbaczowa.
Mój tata ma duże nadzieje.
Związek Radziecki zbankrutował, Saro.
Wiedzą o tym nawet w KGB.
Właściwie to oni naciskają na zmiany.
Albo coś zrobią,
albo wszystko na nic.
Ale Castro żyje we własnym świecie.
Nawet jak upadnie socjalizm
i komunizm w Europie się skończy,
on nadal będzie się okopywał na Kubie.
- Nie mówią mu prawdy? - Dokładnie.
Gdy próbujemy, mówią, że jesteśmy za pierestrojką.
W każdej chwili mogą mnie zwolnić
i odesłać na Kubę.
Jeśli czegoś potrzebujesz,
cokolwiek to jest, możesz na nas liczyć.
Pycha.
Gotowi na Karlowe Wary jutro?
- Ładnie tam? - Tak.
Jeżdżę tam co jakiś czas wziąć kąpiel błotną.
Zarezerwowaliśmy zabiegi wodą siarkową.
Mam nadzieję, że pomoże mi to na samopoczucie.
Samopoczucie?
Tak, ma kiepski humor od występu Hugona na weselu.
Leo mi opowiadał.
Nadal jesteś wkurzona?
To kretyn.
Rodziny się nie wybiera.
Co mam robić? W końcu eksploduję.
W Hugona nikt nie wierzy.
W tym problem. Czuje się upokorzony.
Potrzebuje terapii.
W końcu nawali.
Myśli, że daje sobie radę i musi to udowodnić.
Wiemy, że nie potrafi.
Ale kłócenie się z nim tylko wszystko pogarsza.
Dajcie mu zawalić sprawę.
I udupić nas wszystkich?
Kontrola szkód.
To najlepsza opcja.
W zasadzie jedyna.
Naprawdę, tato? Po tym, co mi zrobił?
Odwołaj to.
Tak, wiem, że nie możesz.
Skoro tak mówisz.
Tak, odpoczywam i dobrze się bawię.
Wiem, że to miesiąc miodowy.
Rzeka, Most Karola, Stare Miasto...
Henry? Świetnie.
Jakbyśmy byli jego dziećmi. Przeżywa kryzys egzystencjalny,
Gorbaczow, Fidel...
Muszę kończyć. Pogadamy jutro, dobrze?
Tak.
Dobranoc.
Płynie z Hugonem na wysepkę.
To dobrze.
Pogódź się z tym.
Twój tata nie chce odciąć go od interesu.
To jego syn, choć jest kretynem.
Mówi, że go potrzebuje.
Ma licencję żeglarską.
Co to za wysepka?
Tam trzymamy broń na własny użytek.
Taka rezerwa?
Tak.
Niech wyśle mnie z Hugonem.
Jak to?
Leo ma ważniejsze sprawy na głowie.
Jak trzeba popilnować Hugona,
ja to zrobię.
Oszalejesz, przebywając z nim.
Kochanie.
Dorastałem w domu dziecka.
Wiem, co to szaleństwo.
Jeśli utrzymamy Hugona w ryzach, mój tata będzie wdzięczny.
Cóż...
Bardzo wdzięczny.
To trochę potrwa.
W ten sposób zdobędziemy pozycję.
Tata jest chory, będzie musiał zacząć delegować zadania.
Opiera się, bo nie chce skłócić rodziny.
Ale jak opanujemy Hugona...
Pokażemy mu, że jesteśmy odpowiedzialni.
A czym jest odpowiedzialność?
Przywództwem.
Właśnie tak, kochanie.
Kto to powiedział, Churchill?
Cześć! Rad te vidim!
To po czesku „dobrze cię widzieć”.
Ciebie też miło widzieć.
Mamy pół godziny. Zdejmij buty i wchodź.
Liberyjski statek wypływa z Polski z 10 000 karabinów
i skrzynką „wódki”.
Zostawiają ją w Algeciras i płyną dalej do Hondurasu.
Zostawiają wódkę, tak? Dobra.
Więc musimy odebrać skrzynie z portu?
Nie, przywiozą je furgonetką. Pakujemy je
i zabieramy na wyspę.
Wódka. Dobra.
Z każdą wysyłką do Hondurasu
wódka dotrze do Algeciras,
a wy dwaj zabierzecie ją na wysepkę.
Hugo zna współrzędne
i będzie żeglował. Ty zadbasz o komunikację.
- Dobrze. - Umiesz używać radia?
Nie.
Pokażę ci.
Nie martw się, najwyżej zapytam załogi.
Jakiej załogi? Będziesz tylko ty i Hugo.
Tylko rodzina zna położenie wysepki.
Jasne.
A skrzynki wódki?
Będą w skrytce pod pokładem.
Pod pokładem...
Na pewno dasz radę?
Tak. Na pewno.
Będzie dobrze.
Już są.
Hugo!
Furgonetka już jest.
To do roboty.
- Co? - Słuchaj.
Jestem tu kapitanem, nie dokerem.
Twój ojciec...
Gdy kapitan rozkazuje, marynarz nie dyskutuje.
Jak masz z tym problem, zadzwoń do Sary.
Hej!
Hej, czy nie byłoby lepiej
wnieść wszystko na pokład,
a potem znieść do ładowni?
W takim tempie będziemy tu całą noc.
Byłoby szybciej.
A może byś poszedł się jebać, co?
Dupek.
Spodobała mi się kolekcja sztuki twojej żony.
Tak?
Zaczynałam jako stażystka w Agencji Ochrony Kultury.
Czyli faktycznie była sponsorowana przez CIA.
Sztuka to też rywalizacja.
Wyłożyliśmy pieniądze i dostaliśmy malarstwo gestu,
Pollocka, Kooninga...
Komunizm zrobił to samo i dostał socrealizm.
Cóż, wolę Pollocka.
Wiem.
Jesteś jak ci lewicowcy, którzy piją Dom Pérignon,
bo mają prawicowe żołądki.
Daj spokój, Gino.
Nie wezwałaś mnie tu,
by rozmawiać o sztuce i szampanie?
Zwiększamy dostawy do Nikaragui z 10 do 15 000 karabinów.
Dasz radę?
Może być i 30 000.
O ile potem mnie nie zostawisz.
Ponoć Irańczycy są winni Mawadowi 8 milionów za części do samolotów.
Nic o tym nie wiem.
Nie wiesz? Daj spokój, Gino.
Iran to kraj w stanie wojny.
Czasami mają problemy z płynnością,
ale bez obaw, to cię nie dotyczy.
Nie płacicie mi irańskimi pieniędzmi?
Robisz świetną robotę, Leo. A Nikaragua jest naszym priorytetem.
Będziemy cię osłaniać.
Najważniejsza jest ciągłość dostaw.
Bez obaw.
Wiesz, gdy Monzer zaproponował ciebie, miałam wątpliwości.
Naprawdę? Dlaczego?
Bo te sprawy wymagają dużo siły, infrastruktury.
A ty prowadzisz biznes jak firmę rodzinną.
Wiesz, z rodziną można się kłócić,
ale zawsze da się jakoś dogadać.
Na pewno nie chcesz piwa?
No dalej.
Widzę wysepkę.
Hej, jeśli mogę ci coś poradzić,
nie popełniaj tego błędu, co Sara.
Nie lekceważ mnie.
Twoja siostra tego nie robi.
Myślisz, że dobrze ją znasz?
Robi to, co najlepsze dla rodziny.
- Według niej. - Przynajmniej coś robi.
Ty obraziłeś ją na ślubie i drapałeś się po jajach,
gdy ja latałem z towarem...
Mówiłem ci, że kapitan...
Dupa, nie kapitan.
Pomożesz mi je rozładować.
Nie będziesz mi rozkazywał.
No to wracamy do Marbelli.
A jacht jest twój, tak?
Wytłumaczysz się straży przybrzeżnej.
Nie możemy wrócić.
To zadzwoń do ojca i poproś go o rozwiązanie.
Jak chcesz.
Czekaj, stój!
Dobra, chodźmy.
Kurwa!
Już idę, do cholery!
Przestań, kurwa, jęczeć.
Nie mogę!
Raz, dwa, trzy!
Chodźmy po kolejną.
Ostrożnie.
Dobra.
Zamknij.
A to dopiero pierwsza wyprawa.
Hugo nie ułatwia sprawy.
Miałeś trzymać go w ryzach.
Pracuję nad tym.
„Pracuję nad tym”.
Przewóz towaru na wyspę
zajmie trzy, cztery miesiące.
W tym tempie...
Oskar, nowy w rodzinie, ma ogarnąć Hugona,
czego sam nie zrobiłeś przez ile?
- 25 lat. - Nie „ogarnąć”,
tylko pomóc.
I mogę mu pomóc.
Rozumiem, co i dlaczego robi.
Ale potrzebuję wsparcia.
Jakiego wsparcia?
Osoby trzeciej.
Nie ma mowy.
Musi zrozumieć, że to skomplikowane.
We dwóch nie dadzą rady.
Nie wpuszczę obcego na ten jacht.
To byłby ktoś zaufany.
Moje zaufanie ogranicza się do rodziny.
On też jest rodziną.
Moją rodziną.
LOTNISKO W MALADZE
- Jak się masz? - Jak tam?
Co słychać?
Pieprzone Costa del Sol.
Jego też nie znosisz?
Mieszkanie jest wynajęte na rok.
Nie musisz się martwić o rachunki za wodę, prąd czy gaz...
Zupełnie o nic.
Jak widzisz,
są tu podstawowe meble, więc możesz dodać coś od siebie,
by poczuć się jak w domu.
I jak? Co myślisz?
Jest pięknie.
Hugo to rozpieszczony bachor,
ale damy sobie z nim radę.
Musimy ustanowić hierarchię i zmusić go, by się dostosował.
To nie jest byle jaki biznes.
Tak, jasne.
Więc będziemy odwalać ciężką robotę.
Słuchaj, o ile nie narobi kłopotów,
może zostać na łodzi.
Zarobisz milion peset miesięcznie,
czy będzie operacja, czy nie.
Jak na etacie?
Oto pierwsze dwa miesiące z góry.
Nie mam konta w tym banku.
Już masz.
Nie mogę w to uwierzyć.
Rozumiem. Sam to przechodziłem.
No tak.
Gdybyś kiedykolwiek poczuł się niekomfortowo...
Niekomfortowo?
Tak, z tym wszystkim.
A ty się czułeś?
Nie.
Jak na razie czuję się zajebiście.
Nawet wybaczę ci to, że nie zaprosiłeś mnie na swój ślub.
Daj spokój.
- To przez Faradów. - W porządku.
Oskar, taki jesteś.
Pamiętasz o ludziach, gdy ich potrzebujesz.
Ale nie martw się.
Zajmę się Hugonem.
Nie wierzę, że taki z ciebie mięczak.
Nie mięczak. Po prostu nie mam o tym pojęcia.
- To nie takie trudne. - Pokaż mi.
A jak stracisz kontrolę?
Jak to?
Nic się nie stanie, zaufaj mi.
Mój Boże, spójrz na tego chorowitka.
Dobry Boże, Oskar. Żyjesz?
Zrobić ci herbaty?
Daj spokój, nie kłamię. Bierz.
Nigdy nie kłamię! Daj spokój.
Nie.
- Żadnego blefowania. - Nie, nie, nie.
No dalej, wciągaj.
Zaraz wracam.
- Wszystko dobrze? - Świetnie.
Niedługo będziemy na wysepce.
- Świetnie. - Hej.
Skąd ty go wziąłeś?
Co?
Cholera. Manuela.
To mój wujek.
Wcale nie jesteście do siebie podobni.
Nic a nic.
Tak.
Co ty wyprawiasz?
O co ci chodzi?
Miałeś wspierać mój autorytet.
A jak myślisz, co robię?
Nie mam, kurwa, pojęcia.
Manuel.
Co mam robić?
Krzyczeć, jaki jesteś niesamowity?
Stój po mojej stronie.
To przestraszony mały chłopiec.
Był w czepku urodzony i chce udowodnić, że...
Nie potrzebuję jego psychoanalizy.
Myśli, że wszyscy chcą go skrzywdzić, do cholery!
Nie rozumiesz?
- On potrzebuje jednego. - Czego?
Empatii.
- Towarzysza. - Widzę ląd!
- Ląd! - Ląd na horyzoncie!
- Ląd! - Wreszcie ląd!
Ląd na horyzoncie, kapitanie!
W dupę.
Mój wujek miał rację.
Przywiozłem go do Marbelli, żeby mi pomógł.
I właśnie to robił.
Kto jest kapitanem? Ja jestem!
Kapitanie, tutaj!
Śmiej się, ale to najlepszy ryż, jaki w życiu zjesz.
- Powiem ci gdzie. - Lepiej mnie tam zabierz.
Zmęczony? Wiek daje się we znaki?
- Wiek? - Staruszek!
Skopię ci tyłek. Nazywasz mnie staruszkiem?
Mógłbym cię zmiażdżyć. Daj mi fajkę.
Ta podróż udowodniła mi dwie rzeczy.
Że Hugo naprawdę był małym chłopcem pragnącym uwagi.
I że w handlu bronią
najważniejsza jest empatia.
Drodzy Amerykanie,
musimy porozmawiać o rosnącym niebezpieczeństwie
w Ameryce Środkowej, które zagraża Stanom Zjednoczonym.
To były szalone miesiące.
Żyłem jak w filmach o Bondzie.
Seks, ideologie,
NIKARAGUAŃCZYCY CIERPIĄ!
tajne misje.
Czuliśmy się, jakbyśmy tworzyli historię.
Jakbyśmy mogli ją zmieniać, przy okazji się bogacąc.
Ja, zarabiając na aerobiku.
Leo, zapełniając wysepkę bronią.
Nawet ajatollah Chomejni.
Interes nie miał granic.
Ponieważ nie sprzedawaliśmy tylko broni i bomb,
ale coś znacznie potężniejszego...
Przyszłość.
Na razie potrzebuję tylko 80 karabinów,
ale dużo amunicji.
Dasz radę w trzy tygodnie?
Już nie odbijasz Jerozolimy?
Zadowolę się hotelem pełnym syjonistów.
- Khalid... - Nie martw się.
Zrobię to w Afryce. Bez krwi.
Chodzi o zwiększenie naszych szans.
Masz wsparcie?
Leo...
Chodzi mi o wsparcie polityczne.
Oczywiście!
Mam poparcie towarzyszy i całej Palestyny.
Dobra.
Podrzucę je na plażę, którą lubisz.
Na wybrzeżu Oranu?
Zapraszam na kuskus.
Nie.
Nie, mój syn i zięć się tym teraz zajmują.
Spuściłeś Hugona ze smyczy?
Podobno dorasta.
Nareszcie.
Tak. Najwyższy czas.
Wystraszyłem się. Nie wiedziałem, że strzela jak...
To było niesamowite.
- Dziękujemy. - Do widzenia.
Pan Fonda!
Mawad.
Nowy kumpel?
Akurat tu był.
Pokazał nam karabin snajperski Barrett.
- Przestrzeli czołg. - Świetny.
Lepszy od rosyjskiego Dragunowa.
Ale w czym problem?
Teraz się dogadujemy, nie?
Dzwonił twój ojciec.
Czeka nas kurs.
Wysepka jest już pełna.
Kojarzysz plażę w Oranie?
ALGIERIA
Spodziewamy się żaglówki?
Mówili o dwóch pontonach.
Mogli to holować drogą lądową lub wodną.
Już są!
To oni?
Miło się zdrzemnąć, co?
Przysięgam, nie planowałem tego, że mój wujek będzie pukał szwagra.
Może powinienem był się odezwać, powstrzymać ich.
Takie sprawy mogą się bardzo źle skończyć.
Ale nic nie zrobiłem. Siedziałem cicho.
5 PAŹDZIERNIKA 1986
Tak?
Widziałeś Nikaraguę?
Co?
Nazywam się Eugene Hasenfus.
Tak. Wczoraj zostałem schwytany.
Zostałem schwytany wczoraj.
W południowej Nikaragui.
Co się stało?
W Nikaragui zestrzelili samolot CIA.
Złapali członka załogi i wszystko im mówi.
Co im mówi?
Że CIA dostarcza broń dla Contras z Europy.
Zgadnij jak.
Kurwa.
Dzwoń do Kaspara, wstrzymaj dostawy.
Statek odpłynął wczoraj.
- Płynie do Algeciras. - Co?
Gina.
Mam tylko minutę.
Mój statek jest na Bałtyku.
Jak dotrze do Algeciras, może go przejąć policja.
Przykro mi, Leo. Mamy wszystko odwołać.
Miałaś mnie kryć.
Siła wyższa.
Poproszą Kongres o wyjaśnienie.
To co? Mam przesrane jak Mawad w Iranie?
Nie, Mawad został z niczym.
Ty masz statek i 15 000 karabinów.
Sprzedaj je Afrykanom,
Palestyńczykom, Irlandczykom...
Myślisz, że tak szybko je sprzedam?
Nie tym się zajmujesz? Zarób prowizję.
Przykro mi.
Też mam gówniany dzień.
Richard, ten konsul?
To kłamca.
Nie odbiera telefonów,
a może zawołać 30% prowizji.
- Front Polisario. - Za dużo papierkowej roboty.
Pogadam z synem Hamida.
Nie mamy pozwolenia z Hiszpanii.
Statek jutro będzie w Cieśninie.
A Monzer? Niech dzwoni do Kadafiego.
Nie zadzwonię do Monzera.
Dlaczego nie?
Bo ten statek jest teraz toksyczny.
Ale on też w tym siedzi.
To nasz problem! Nikogo więcej w to nie wciągnę.
Henry?
Henry zna Kadafiego, załatwi to.
Ale musielibyśmy mu powiedzieć.
Tak, Henry jest częścią rodziny.
Może się udać.
Poprosisz go, żeby pośredniczył z Pragi?
Zadzwoń do Henry'ego z budki.
Dokąd on idzie?
Obchodzi cię to?
Hugo.
Dokąd idziesz?
Tam, gdzie pasuję.
Czekaj.
Mam dość tego, że nikt nie traktuje mnie poważnie!
- Rozumiem. - Gówno rozumiesz.
Jedź do Mawada.
Co?
Polubił cię na weselu.
To gnój, a tylko on sprzeda statek
w dwa dni za dobrą kasę.
Czemu im tego nie powiedziałeś?
Bo nie muszę zaimponować ojcu.
No tak.
Więc nagle mnie, kurwa, kochasz i chcesz mi pomóc?
Pokaż, że masz jaja, Hugo.
Narzekasz, że nie traktują cię poważnie.
To uderz w stół
i pokaż, że znalazłeś rozwiązanie.
Nikt się nie spodziewa, że pójdziesz do Mawada.
Możesz to zrobić lub wciągnąć pięć gramów koksu
i odlecieć na dwa dni.
Dla mnie to bez różnicy, Hugo.
Ale pomyśl.
Czy to najlepsze dla rodziny?
- Co mu powiedziałeś? - Nic.
Pozwalam mu nawalić.
Czy nie tak powiedział Henry?
Jestem Hugo.
Hugo Farad. Chcę rozmawiać z panem Mawadem.
Kadafi nie jest zainteresowany.
Nie żartuj, Henry.
Podejrzewa CIA. Trudno go winić.
Wycieka Nikaragua, pojawia się statek na sprzedaż.
Ale mam innego kupca.
Oferują mniej.
Ale mogą zapewnić port na Morzu Śródziemnym.
Kto to?
Jugosławia?
Możliwe, że chcą to odsprzedać. Zapłacą pół miliona.
Pół miliona? Proszę cię!
- I kolejne pół w rublach. - To za mało.
To nasza jedyna opcja, tato.
To nawet nie pokryje kosztów.
Cóż, utrata statku jest gorsza.
Albo zajęcie go na morzu.
Co robisz z moim synem?
- Tato. - Zamknij się.
Poprosił mnie o pomoc i jej udzielę.
Możemy porozmawiać?
To certyfikat użytkowania
wydany przez rząd filipiński.
Wiem, że masz statek pełen broni.
Z tym dokumentem możemy zabrać go na Pacyfik.
Mój klient zapłaci nam 200 dolarów za każdy karabin.
To dwa i pół miliona zysku,
którym podzielimy się po połowie.
Co ty na to?
Już go sprzedałem.
Co?
Już sprzedałem statek.
Leo...
Wiem, że rozmawiasz z Libijczykami.
Mój syn wprowadził cię w błąd.
Wolę zatopić statek, niż dzielić z tobą zysk.
Zupełnie cię popieprzyło.
Prawdopodobnie.
Wszystkich was zniszczy.
To nie twój problem.
Przyszedłem tu, by dać ci szansę.
Byśmy zaczęli od...
Nie mamy czego zaczynać.
Więc czego, do diabła, chcesz?
Zasranej wojny?
Potwierdź z Jugosławią.
Tato, proszę...
Leo, na litość boską!
Chciałem pomóc!
Kurwa!
Chciałem pomóc, do cholery. Chciałem tylko pomóc!
Drodzy Amerykanie,
wiele razy mówiłem, że nie będę komentował
ostatnich przesłuchań kongresowych w sprawie Iran-Contras
przed ich zakończeniem.
Cóż, nadszedł ten czas,
więc chcę dziś porozmawiać o tym, czego się nauczyliśmy.
Zapewniam, że to nie jedyny temat, jaki poruszę.
Chcę też pomówić o przyszłości
i tym, jakie podejmę kroki, gdyż ludzie czekają.
Ostatnie dziewięć miesięcy było dla kraju bolesne.
Wiem, że macie wątpliwości,
co tak naprawdę się stało.
Mam jednak nadzieję,
że nie wątpicie w moje zaangażowanie w śledztwa.
Napisy: Zuzanna Falkowska
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger