Sara axiña convenceu a Leo para entrar no negocio dos canóns.
Unha comisión de case cinco millóns.
Malia que viñese dun iraquí excéntrico e bohemio,
era o que necesitaban os Farad para sacar músculo.
Así que fomos á guerra.
O coronel Patricio invitounos á batalla de Cuito Cuanavale
para entendermos a situación do exército
e negociar os detalles.
Estamos a chegar.
Estamos preto de Cuito, imos voar en rasante.
- Voar en que? - En rasante!
os FARAD
Veña!
Ás trincheiras, rápido!
En tres minutos bombardean todo, vamos!
Veña, vamos! Axiña!
Bulide!
Á trincheira do fondo!
Por aquí!
Benvidos a Cuito Cuanavale.
Hostia!
Temos o tempo calculado.
Tres minutos.
Son surafricanos?
Os canóns G5.
Estamos en primeira liña.
Os surafricanos están alí, a dous quilómetros da beira.
Tiran desde 20 quilómetros de distancia.
A nosa artillería non ten tanto alcance.
Tócanos achantar e aguantar a malleira.
Por que disparan?
Facémolo para subir a moral.
Alto o fogo! Non disparedes!
Alto o fogo!
Carallo!
Por fin.
Mira.
Iso é o único que os silencia.
O ceo é noso.
Mentres teñamos gasolina.
Non podemos manter os avións no aire moito tempo.
Sabedes que facemos?
Metemos os pilotos nos avións en terra,
falan entre eles,
e o inimigo cren que voan.
Carallo.
Necesitamos os G5, amigo.
- É este home, non? - Si.
Xeneral Amin. Íntimo de Saddam.
Corre coas exportacións militares.
O seu sobriño Habib axúdanos.
Desde cando traballas cos iraquís?
Iso tanto ten, Patricio.
Queres os canóns ou non?
Podemos pechar o trato esta semana.
E é máis barato que con Irán.
- Cando os teremos? - En dous meses.
- Seguro? - Oskar e mais eu imos mañá a Iraq.
Aguantades dous meses?
Se non pasa coma co napalm.
Á fin o do napalm saíu ben.
Como a trouxeches á guerra?
Non me trouxo ninguén, vin eu soa.
Como va o míster Napalm?
- Todo ben. - Patricio.
Para que unha batalla aquí?
Non hai cidades nin nada que mereza defenderse.
Queres a versión oficial?
Se ganamos, acábase o apartheid en Suráfrica.
E se non, os ianquis quedan co petróleo de Angola.
E a non oficial?
É unha guerra tribal na que non pintamos nada.
Ata mañá.
Hostia puta!
Custou, non?
A viaxe pagou a pena.
Dime e preparo a transferencia para Habib.
Tranquila.
Non hai présa.
Non?
Non tes présa por ganar cinco millóns?
Estades ben ti e mais Oskar?
A que vén iso?
Non o sei. Iades ir vivir xuntos...
Xa.
Aprazámolo.
Mamá ten razón.
León é pequeno e non hai présa.
Pero Oskar ten outros plans, non?
Normal.
Enténdoo.
Ninguén quere vivir toda a vida cos sogros.
Pero a ansiedade é mala conselleira.
Pode facer que pense o que non é.
Non te sigo ben.
Se cadra el pensa que xa pode montar algo el só.
Papá, que dis?
- Nunca o faría. - Nunca?
Fíxollo ao seu tío.
Deixouno para vir con nós.
Claro.
Ofrecémoslle algo caralludo.
E poden ofrecerlle algo mellor.
- Insinúas que...? - Estanos enganando con Mawad.
- Por que? - Mawad traballa cos iraquís.
É o seu territorio.
E agora, de súpeto,
chámavos un iraquí polos nosos contactos cubanos.
Papá, son paranoias.
Oskar é un bo rapaz, ambicioso, atrevido,
pero é coma o abeto.
Cando nace, ve o sol e medra coma un tolo,
para arriba sen parar.
Pero tan rápido que non madura.
E cando xa mide 12 metros,
ten un tronco de merda, débil,
que podrece coa auga.
Sabes que fai mamá abeto para evitar iso?
Cóbreo coas súas pólas
para que medre máis amodo.
Quen é mamá abeto?
- Ti? - Quen ten que paralo es ti, Sara.
Se non, cando caia, vaite arrastrar con el.
E xa non te poderei protexer.
Estás paranoico de todo.
Coñezo a Oskar moi ben.
Non, só digo que esteamos atentos, Sara.
Todo o que fixo Oskar foi axudar a nosa familia.
Co napalm, con Mawad...
Se cadra ese é o problema. Cre que é moi listo.
Confíase, e aí pode cagala.
De verdade, podo eu só.
Tranquilo, non é nada.
E como acabaches aquí?
Vin por un negocio.
- Un negocio? - Si.
A Cuito Cuanavale?
Paréceche absurdo?
Ai, fillo, se eu che contara...
Sabes que fago aquí?
Vin a Angola
para poder regalarlle ao meu fillo unha lavadora pola voda.
E ao máis pequeno, que agora é médico,
quero comprarlle un Walkman e se cadra uns tenis.
Vés ata África por iso?
Mira, por un ano aquí,
páganme 3000 kwanzas.
E iso canto é?
Sesenta dólares.
As 11:50.
E se nos ve?
- Mawad coñece este coche. - Xa.
Estamos moi lonxe.
Estás seguro?
Se estou seguro?
Non quero acabar coma Padilla.
Se te acovardas...
Non, non me acovardo.
Só digo que temos que facelo ben.
Isto é moi forte.
Van estar de fronte,
e se intentan recuar, serán 20 ou 30 segundos.
- Se cadra menos. - Non.
De 20 a 30 segundos.
Iso dicía Padilla.
Quen é Padilla?
Boa tarde.
Ola.
Boas.
Padilla mediu mal a mecha da dinamita.
Díxenlle: "Esa carga dá para 80 metros."
E el que non.
Que 60 era abondos.
Pero quen cona é Padilla?
Traballaba comigo na mina.
El estaba seguro, ata que saíu polo aire.
- Pois Padilla foi á merda. - Foi.
Á puta merda.
Se pensas que necesitan 30 segundos, pensa que lles chegan dez.
Falou o enxeñeiro.
Podo marchar e falo só.
É broma, hostia.
Isto é serio, Hugo.
Vale, o que ti digas.
Dez segundos.
Isto vainos cambiar a vida.
E se sae mal?
Non vai saír mal.
Vino claro en Praga, Manuel.
Se queres romper a vella orde,
non podes esperar sentado nin ter medo.
Tes que botarlle collóns.
Porque este é o noso momento.
Anda,
se volveu a veterana de guerra.
Alégrate de non ir.
Pasámolo fatal.
Non me invitaron.
Foi horrible.
- Creme. - Xa.
E papá?
Facendo xestións.
Co teu home?
Xa non conta contigo?
Vai á merda.
Meu amor!
Ola, meu amor!
Ola, miña vida.
Que te como!
Ola, meu amor!
Serán dez minutos.
- A onde vas? - Mexar.
Vai todo ben, Leo?
Non dou quitado algo da cabeza,
e doulle voltas e voltas,
pero non sei,
- é raro de carallo. - O que?
Non o sei.
Por que viñemos a Iraq?
Comprar canóns, si, pero todo isto...
Se cadra é unha paranoia.
Creo que non te entendo.
Voucho explicar.
Resulta que Habib necesita un intermediario para vender os canóns.
E casualmente, chámate a ti.
De todos os contactos posibles en Angola, elixe un en Marbella.
Manda carallo, en Marbella!
E mira por onde, ti traballas para min,
que, curiosamente, me levo moi ben cos cubanos e angolanos.
E ademais, co de que sexas o noso contacto,
falas moito con Mawad.
E obxectivamente, a Mawad pódelle interesar este negocio.
Non che parece que hai demasiados adverbios?
- Adverbios? - Si.
Pode ser unha coincidencia,
pero tamén pode ser
que alguén me tome por parvo.
- Acúsasme de algo? - Non.
Non digo que sexa un plan teu.
- Pero de outros si. - De quen?
De Habib? Dos iraquís?
Dimo ti.
Non sei, Leo.
Alguén de Marbella
que traballa cos iraquís,
pero non leira cos cubanos e angolanos.
Queres cancelar isto?
Dime a verdade.
Non sei nada de Mawad.
- Mentira. - Xúrocho.
A miña filla contoumo todo en Cuito.
Que che contou?
O do acordo con Mawad.
Non sei nada diso.
Recoñéceo, hostia.
Recoñéceo e fala claro.
E seguimos para que leves a comisión.
Pero se mentes outra vez...
Vale, imos para a casa.
Fíxeno pola familia.
Como dis?
Quixen arranxar todo antes de que Hugo o empeorase.
Estás enfermo, Leo.
Estás morrendo
e temos que pensar no futuro.
A lea con Mawad é túa.
Nós non imos herdala.
Eh! Está ben, señor?
Si.
Si, xa podemos marchar.
Sabes que, Oskar?
A miña filla non me contou nada.
Fixéchelo ti agora.
Lévanos dous días chegar. É unha zona illada.
Eu intentaría durmir no barco.
Podemos fondear nestas calas ata que se calme todo.
Pasarémolo ben.
Navegando,
pescando...
Canto calculas que vai durar?
Un mes.
Dous como moito.
O meu pai chegará a un acordo cos sauditas.
E logo,
volveremos
e ocuparemos o sitio que nos corresponde.
A ver, dío de novo.
O sitio que nos corresponde.
Telo moi claro.
Clarísimo.
Iso excítame.
Sabes o que me apetece agora?
Amigos!
A paz sexa contigo, Habib.
Á fin coñézote.
Xa era hora.
- Oskar. - Habib.
- Unha cervexiña? - Por favor.
Xenial, grazas.
Que tal a viaxe?
Ben.
A ver se non porfías como a túa muller pola arte.
Non teñas medo.
En canto paguedes, enviámolos.
Cando enviades os cartos?
- Iso depende de ti. - De min?
Podemos firmar agora mesmo.
E Amin? Onde está o xeneral Amin?
- Como dis? - Quero velo.
Quero ver o teu tío.
Aprobou este trato,
por iso estamos aquí.
Sen ofender, pero non me abonda contigo.
Leo.
- Que fas? - Non te metas.
Viñemos cerrar un trato.
Quen manda son eu.
Espérasme no corredor?
O meu xenro é inmaturo.
Inconvenientes da mocidade.
Grazas.
Necesito que o teu tío me dea unha garantía.
Por que?
Nin os cubanos nin os angolanos se fían.
E enténdoo.
Sodes amigos dos surafricanos.
- Comprádeslles G5. - E que?
Eses canóns ímolos usar contra Suráfrica.
Como sei que non me van sabotar?
Ninguén sabota o aprobado por Amin.
Que veña e que mo diga.
Non ten tempo, está ocupado.
Daquela, Habib,
avísame cando estea libre.
Isto é intolerable despois de mes e medio.
Ides estragalo todo.
- Abur, Habib. - Non, espera.
Chamo o meu tío.
Pero pode tardar unha semana en vir.
Non teño présa.
Mentres haxa cervexa.
E Hugo?
Estouno esperando.
Creo que vai na ducha.
Perdoa.
O teu irmán xa é maior para andalo controlando.
Parece alterado, mamá.
- Sempre foi así. - Agora máis.
Desde que veu de Praga.
Que Oskar fale con Manuel,
dille que estes non se separan.
E xa está.
Sabes por que non se separan, non?
Porque se levan ben.
Ti cres?
Creo, si, é evidente.
Sara, de verdade,
non vou entrar niso que pensas.
- Que penso? - O da cocaína.
Non, mamá, non penso na cocaína.
- Non? - Non.
- Temos que falar. - De que?
Mira, se lle pasa algo a Hugo, falo con el.
Ou co seu pai.
Sempre te metes en todo.
- Eu só quero axudar, mamá. - Claro.
Es Tareixa de Calcuta.
De que falas?
Encántache xulgar.
Poñerte como referente, solucionar a vida de todos.
Pero vas a Angola e deixas o fillo aquí.
- Son cousas distintas. - Por que?
Arriscar a vida por ambición é coma facelo pola cocaína
- ou polo que penses. - A ambición?
- As miñas? - Si, as túas ambicións.
Sabes por que o fas?
Por que?
Temes que Oskar te deixe atrás.
Claro.
Como sempre estiveches relegada.
Ser nai é estar relegada?
Coidar da familia,
- sacrificarse... - Sacrificarte como?
Regalando un reloxo?
De verdade, Sara, es unha malcriada.
Vale, eu marcho.
Cando toquemos terra chámote, mamá.
Que vos vaia ben, e coidado.
- Moito coidado. - Si, si.
A onde ides?
Eivisa, Córsega, Santorini...
Xa veremos.
E os Kalashnikovs para que son?
Tes unha imaxinación incrible, Sariña.
De verdade.
Por favor.
Chámote, vale?
- Boa viaxe. - Abur.
En serio, ten dous fusís no maleteiro.
- Quítalle o estrés. - Que dis?
Estivo practicando. Díxomo el.
E paréceche ben?
Se cadra apúntome.
O masgouf está boísimo.
- Peixe? - É coma carpa á grella.
Tamén tes faláfel, kubbah,
cordeiro, berenxena,
kofta... De todo.
- Todo para nós? - Non hai máis xente.
Isto non é algo raro?
É unha casa de protocolo.
Están afeitos a servir con discreción sen molestar.
Quero desculparme.
Os motivos non importan.
Debera falar contigo antes de pactar con Mawad.
Iso non é o que máis me doe.
O que me parte o corazón
é que arrastrases a miña filla a enganarme.
Síntoo moito, Leo.
Crinme con dereito
- a ver de solucionalo? - Con dereito?
Con dereito?
Sabes que di un amigo avogado?
Nunha familia non hai dereitos.
Porque cando os hai, cando alguén os reclama,
a familia xa non existe.
E que facemos, Leo?
Odiarnos a morte?
Ou pasamos páxina?
Que fas aquí?
Dimo ti.
Dicirche que?
Non sei.
Canta coca nifrastes? Dous gramos?
Cinco, dez?
Vai tomar polo cu.
Non sei que tes planeado, pero non o fagas.
Ti es a única que pode ter plans aquí ou que?
Falo en serio.
Xa fodiches bastante a familia.
Teu irmán ten dereito...
Non falo contigo.
Pode dicir o que lle saia do carallo porque Manuel é o meu amigo.
O teu amigo?
O meu amigo, si,
o meu cómplice, confesor,
o meu compañeiro, o que ti nunca fuches.
E si, tamén fodemos, e é a gloria.
Oskar non debe foder moi ben,
porque levas meses cunha cara de suplicar
que alguén neste mundo che coma a cona dunha vez.
Acabouse, Sara. Xa non vou detrás,
non recollo migallas nin me dobrego.
Tanto me ten se meu pai me amosa empatía.
Es un ingrato, co que fixeron por ti.
Non fixeron unha puta merda por min, Sara.
Eu si que vou facer algo por eles
porque é o que me toca.
Porque un ten que saber atopar o seu sitio, entendes?
Tanto ten como ou onde. Hai que ter collóns.
Hai que ter os collóns de aceptar o destino.
Que destino, Hugo?
Sacrificarme polos meus.
Non coma un mártir.
O que vou facer non é iso, é...
- Darwinista. - Darwinista.
Vou elevar unha nova especie de Farad.
Máis forte, máis preparada,
máis capaz de adaptarse. Entendes?
Que hostia vas facer?
Vai tomar polo cu!
Téñote moi calado.
Sei todo de ti.
O que fas, o que fixeches e o que farás.
Sabes por que? Porque es coma min.
E como pensas que te ía traizoar?
Porque é o que fixen eu.
Traizoei o tipo que me axudou.
A quen fixo por min o que eu por ti.
Sacoume da merda,
deume un traballo e devolveume o apelido.
- O apelido? - Si, o apelido.
O meu pai era alxeriano,
marchou tendo eu dous anos.
Díxolle á miña nai: "Aí quedas."
Marchou na guerra civil e nunca máis o vimos.
Medrei co apelido da miña nai.
Na posguerra, se morrían de fame os Pérez e Rodríguez,
imaxina os Farad.
Non tiña nin idea.
Convertinme en Virgilio González, que é o meu verdadeiro nome.
Virgilio Leonardo Farad González.
Debeu ser duro.
Si, foi moi duro.
Da miña nai eran republicanos,
así que tivemos que aturar moita merda.
E fíxenme buscavidas.
Chalaneei con cousas pequenas. Primeiro, tabaco,
viño adulterado,
logo zapatos, trigo, cebada, gasolina...
Ata que coñecín un árabe en Málaga
que me dixo: "Ti es dos nosos. Vouche axudar."
Púxome a facer chapuzas, mandados e cousas máis grandes.
Converteuse nun irmán maior para min.
Díxome que recuperase o apelido Farad
porque cría que me abriría moitas portas.
- E abriuchas? - Abriu, ho.
Aos dous meses estaba en Alxeria,
negociando o primeiro envío de armas coa Fronte de Liberación Nacional no 59.
Así, sen máis?
Aquel tipo traficaba desde a Segunda Guerra Mundial.
E que fixo?
Converteume na súa outra man.
Se el era a dereita, eu era a esquerda.
Coma ti para min.
- Que pasou? - Foime moi ben.
Conectei co do anticolonialismo, a loita antiimperialista,
o romanticismo da esquerda.
En Alxer coñecín a Monzer,
a Henry, logo a Khalid...
Era unha mestura perfecta de idealismo e negocio.
Eles poñían as ideas e nós as armas.
Pero este irmán meu,
o fillo de puta era moi conservador.
Cando viu que Alxeria ía cos soviéticos,
díxome que parase.
El vendíalles armas aos do outro lado.
- Aos estadounidenses. - Iso é.
Eu díxenlle que non.
- Sentaríalle mal. - Fatal.
Botoume na cara
que eu aprendera todo del e que era o que era grazas a el.
Que o traizoaba.
Pero sobre todo, que o usara
para montar o meu negocio.
E tiña razón.
- Reconciliástesvos? - Nunca.
Que pasou? Morreu?
É millionario. Vive en Marbella.
Chámase Nabil Mawad.
Mawad?
Paroulles o coche?
Apure, señora.
Velaí vén.
Xa están aí.
Que fan eses dous parvos?
Vamos!
Vamos, hostia!
Hugo! Veña, Hugo, hostia!
Dúchate. Véxote abaixo en tres minutos.
- Que pasa? - O xeneral Amin.
Veña, vamos!
Un agasallo. Para vostede.
Ábrao.
- Escoite, señor... - Farad.
Farad.
É libanés?
Non, iso é Farah, con "h".
O meu escríbese con "d".
O meu pai era alxeriano.
Non quero perder o tempo.
Habib é o meu sobriño.
Garanto as súas transaccións.
Se non quere os G5...
Non estou aquí polos G5, xeneral.
Veño facerlle un favor.
Un agasallo.
Que clase de agasallo?
O nome dun traidor co que leva anos traballando.
Nabil Mawad.
Nabil Mawad?
De que falas?
Sei que o considera un amigo,
pero que amigo lle vende armas ao seu maior inimigo?
Irán.
É un certificado de uso final para levar recambios de F-14
ao porto de Chabahar, en Irán.
Como ve, está a nome dunha das empresas de Mawad.
É falso.
Xeneral, terá medios para verificar
se isto é lexítimo ou non.
Entre 1985 e 1986,
Mawad vendeulle armas a Irán por valor de case 40 millóns de dólares.
O documento puido ser manipulado.
Sempre confiamos en Mawad.
Déixame lelo.
Onde o conseguiu?
- Da CIA. - Da CIA?
Son traficante de armas, xeneral.
Non me gusta enganar os clientes
e non fago negocios con traidores.
Se quere vender os G5, apúntome,
pero deixe fóra a Mawad.
Se teñen razón e Mawad nos enganou,
irás á guerra
ata que remate. E dá grazas que non te mate.
Adeus.
Ata outra.
Son idiota.
Estás listo?
O coche espera abaixo.
Este era o teu plan, non?
Grazas.
Polo que che toca.
Sen os canóns, nunca había acceder a Amin.
Úsasme,
fasme vir a Iraq para vingarte de Mawad,
e por riba, son un traidor.
Señora.
Uns homes preguntan por vostede.
Subtítulos: María Suárez Seijas
Supervisora creativa: Luisa Lage Garea