Sara wist Leo makkelijk te overtuigen van de kanonnendeal.
Een provisie van 5 miljoen dollar.
Ook al kwam het van een excentrieke Irakees,
het was perfect voor de Farads om kracht te tonen.
Dus trokken we ten oorlog.
Kolonel Patricio nodigde ons uit voor de slag bij Cuito Cuanavale
om te laten zien hoe zijn leger ervoor stond
en om te onderhandelen.
We zijn er bijna.
We naderen Cuito, dus gaan we laag vliegen.
-Wat? -Laag.
Rennen.
Naar de loopgraven, snel.
Het bombardement begint over drie minuten. Kom.
Snel.
Rennen.
Naar de achterste loopgraaf.
Deze kant op.
Welkom in Cuito Cuanavale.
Verdorie.
We hebben het interval berekend.
Drie minuten.
De Zuid-Afrikanen?
Hun G5-kanonnen.
Dit is de frontlinie.
De Zuid-Afrikanen zijn daar, op twee kilometer van de oever.
Ze schieten van 20 km afstand.
Onze artillerie kan ze niet bereiken.
Dus moeten we het incasseren.
Waarom schieten ze?
We schieten voor het moreel.
Stop. Staakt het vuren.
Staakt het vuren.
Verdorie.
Eindelijk.
Kijk.
Dat is het enige wat ze laat zwijgen.
De lucht is van ons.
Zolang we benzine hebben.
We hebben niet genoeg benzine voor lange vluchten.
Dus weet je wat we doen?
We zetten piloten in vliegtuigen op de grond
en laten ze met elkaar praten
zodat het lijkt alsof ze vliegen.
Dat meen je niet.
We hebben die G5's nu nodig, vriend.
-Deze man, hè? -Ja.
Generaal Amin. Bevriend met Saddam.
Hij doet de militaire export.
Zijn neef, Habib, helpt ons.
Sinds wanneer werk je met de Irakezen?
Dat is niet belangrijk.
Wil je de kanonnen of niet?
We kunnen de deal deze week sluiten.
Het is goedkoper dan met Iran.
-Wanneer kun je ze leveren? -Twee maanden.
-Zeker weten? -Oskar en ik gaan morgen naar Irak.
Hou je het zolang vol?
Als het maar geen napalm-situatie is.
Dat is uiteindelijk goedgekomen.
Hoe kon je haar meenemen?
Niemand heeft me meegenomen. Ik ben gekomen.
Hoe is het met meneer napalm?
-Alles in orde. -Patricio.
Wat is het punt van een slag hier?
Er is hier niets dat het verdedigen waard is.
De officiële versie?
Als we winnen, is dat het einde van de apartheid.
Als we verliezen, houden de Amerikanen onze olie.
En de onofficiële versie?
Dit is een stammenoorlog die ons niet aangaat.
Welterusten.
Verdorie.
Zwaar, hè?
Maar de reis waard.
Zal ik het geld naar Habib sturen?
Rustig aan.
Er is geen haast bij.
Echt niet?
Heb je geen haast om 5 miljoen te verdienen?
Gaat alles goed tussen Oskar en jou?
Waarom vraag je dat?
Gewoon. Jullie zouden gaan samenwonen...
Ja.
Dat is uitgesteld.
Mam heeft gelijk.
León is nog klein en we hebben geen haast.
Maar Oskar heeft andere plannen, toch?
Dat is normaal.
Ik begrijp het.
Niemand wil voor altijd bij zijn schoonouders wonen.
Maar onrust is een slechte raadgever.
Het kan je de verkeerde dingen laten geloven.
Wat bedoel je?
Hij denkt misschien dat hij zelf zaken kan gaan doen.
Pap, waar heb je het over?
-Dat zou Oskar nooit doen. -Nooit?
Hij deed het met zijn oom.
Hij verliet hem voor ons.
Dat is waar.
Omdat we hem een goed aanbod deden.
Iemand kan hem een beter aanbod doen.
-Suggereer je... -Hij bedriegt ons met Mawad.
-Waarom denk je dat? -Mawad werkt met Irak.
Irak is van hem.
En nu, plotseling,
word je gebeld door een Irakees die onze contacten wil.
Je bent paranoïde.
Oskar is een goeie jongen, ambitieus, niet bang,
maar hij is net een dennenboom.
Een ontkiemende den ziet de zon en begint als een gek te groeien,
razendsnel naar boven.
Zo snel dat hij niet volwassen wordt.
En als hij 12 meter hoog is
is zijn ielige stammetje zo zwak
dat hij rot als hij nat wordt.
Weet je wat de moederboom daartegen doet?
Hem bedekken met haar takken
zodat hij langzamer groeit.
Wie is hier de moederboom?
-Jij? -Jij moet hem tegenhouden.
Want anders sleept hij je mee in zijn ondergang.
Ik zal je niet kunnen beschermen.
Je bent echt paranoïde.
Ik ken Oskar erg goed.
Nee. Ik zeg alleen dat we voorzichtig moeten zijn.
Alles wat Oskar gedaan heeft, was om de familie te helpen.
Met de napalm, met Mawad...
Dat is het probleem. Hij denkt dat hij slim is.
Juist daarom loopt hij het risico te falen.
Ik kan het wel zelf.
Nee, het is geen probleem.
Hoe ben je hier terechtgekomen?
Ik ben hier voor zaken.
-Zaken? -Ja.
In Cuito Cuanavale?
Klinkt absurd, hè?
Jongen, als je maar wist...
Weet je waarom ik hier ben?
Ik ben in Angola
omdat ik een wasmachine wil kopen voor mijn zoon, als cadeau.
En voor mijn jongste, die net arts is geworden,
wil ik een walkman kopen en misschien een paar sportschoenen.
Ben je daarom in Afrika?
Voor een jaar hier
krijg ik 3000 kwanza betaald.
Hoeveel is dat?
Zestig dollar.
11.50 uur.
Misschien ziet hij ons.
-Mawad kent deze auto. -Weet ik.
We zijn te ver weg.
Weet je dit zeker?
Of ik het zeker weet?
Ik wil niet eindigen zoals Padilla.
Als je je bedacht hebt...
Nee, ik heb me niet bedacht.
We moeten alleen precies zijn.
Dit is menens.
Ze zullen voor ons staan
en als ze achteruit willen, duurt dat 20, 30 seconden.
-Of iets minder. -Nee.
Twintig, dertig seconden.
Dat zei Padilla ook.
Wie is Padilla?
Goedemiddag.
Hoi.
Hij had een dynamietlont verkeerd gemeten.
Ik zei: 'Hiervoor heb je 80 meter nodig.'
Hij zei van niet.
Dat 60 genoeg was.
Maar wie is Padilla, verdomme?
Een collega uit de mijn.
Hij wist het ook zeker, tot hij zichzelf opblies.
-Dus Padilla was de lul. -Ja.
Enorm de lul.
Als je denkt dat ze 30 seconden nodig hebben, ga dan uit van 10.
Zegt de ingenieur.
Ik ga wel. Doe het maar alleen.
Dat was een grap.
Dit is serieus, Hugo.
Oké, best. Wat jij zegt.
Tien seconden.
Dit gaat mijn leven veranderen.
En als het misgaat?
Het gaat niet mis.
Ik heb het gezien in Praag.
Als je de oude orde wilt doorbreken,
mag je niet afwachten of bang zijn.
Je moet lef hebben.
Want dit is ons moment.
Hé.
De oorlogsveteraan is terug.
Wees blij dat je hier was.
Het was vreselijk.
Ik was niet uitgenodigd.
Het was klote.
-Geloof me. -Vast.
Waar is pap?
Dingen regelen.
Met je man?
Vertellen ze jou ook niets?
Rot op.
Mijn lief.
Dag, schat.
Hallo, mijn engel.
Wat ben je knap.
Dag, lieverd.
IRAK
Het duurt ongeveer 10 minuten.
-Waar ga je heen? -Pissen.
Is alles in orde, Leo?
Er is iets wat me dwarszit.
Ik denk er al tijden over na,
maar ik weet het niet,
-het is heel vreemd. -Wat?
Ik weet niet.
Waarom zijn we in Irak?
Om kanonnen te kopen, natuurlijk. Maar dit...
Misschien ben ik paranoïde.
Ik begrijp niet wat je bedoelt.
Ik leg het je uit.
Habib heeft toevallig een tussenpersoon nodig om kanonnen te verkopen.
En toevallig belt hij jou.
Van al zijn contacten met Angola kiest hij jou in Marbella.
In Marbella, verdorie.
En toevallig werk jij voor mij
en gek genoeg kan ik het goed vinden met de Cubanen en de Angolezen.
En met die rechtstreekse lijn van je
praat je veel met Mawad.
En objectief gezien zou deze deal goed kunnen zijn voor Mawad.
Zijn dat niet te veel bijwoorden voor je?
-Te veel bijwoorden? -Ja.
Het zou toeval kunnen zijn,
maar het kan ook zijn
dat iemand denkt dat ik achterlijk ben.
-Beschuldig je me ergens van? -Nee.
Ik zeg niet dat het jouw plan is.
-Het is wel iemands plan. -Van wie?
Van Habib? De Irakezen?
Zeg jij het maar.
Ik weet het niet.
Iemand uit Marbella
die met de Irakezen werkt,
maar niet met Cubanen en Angolezen.
Wil je dit afblazen?
Vertel me de waarheid.
Ik weet niets over Mawad.
-Je liegt. -Ik zweer het.
Sara heeft me alles verteld in Cuito.
Wat dan?
Over de deal met Mawad.
Daar weet ik niets vanaf.
Geef het gewoon toe.
Wees eerlijk en geef het toe.
We zetten door, zodat je je provisie krijgt.
Maar als je nog eens tegen me liegt...
Goed, dan gaan we naar huis.
Ik deed het voor de familie.
Pardon?
Iemand moest het oplossen voor Hugo alles erger maakte.
Je bent ziek, Leo.
Je bent stervende.
We moeten aan de toekomst denken.
Het is jouw vete met Mawad.
Die gaan wij niet erven.
Hé. Gaat het wel, meneer?
Ja.
Ja, we zijn klaar om te gaan.
Weet je wat, Oskar?
Mijn dochter heeft me niets verteld.
Maar jij nu wel.
Het duurt twee dagen om hier te komen. Het is afgelegen.
Ik zou op de boot slapen.
We kunnen voor anker gaan in een baai tot alles kalmeert.
Het wordt leuk.
Varen.
Vissen.
Hoelang denk je dat het zal duren?
Een maand.
Hoogstens twee.
Mijn pa zal een deal sluiten met de Saudi's.
En dan
komen we terug
en nemen we onze verdiende plekken in.
Zeg dat nog eens.
Onze verdiende plekken.
Je klinkt overtuigd.
Helemaal.
Dat maakt me geil.
Weet je waar ik nu zin in heb?
Vrienden.
Vrede zij met je, Habib.
Aangenaam.
Het werd tijd.
-Oskar. -Habib.
-Een biertje? -Ja, graag.
Bedankt.
Hoe was de reis?
Goed.
Ik hoop dat je minder fel bent dan je vrouw met kunst.
Bij lange na niet.
Zodra je betaalt, verzenden we ze.
Wanneer kun je het sturen?
-Dat is aan jou. -Aan mij?
Laten we dan meteen tekenen.
En Amin? Waar is generaal Amin?
-Pardon? -Ik wil hem zien.
Ik wil je oom zien.
Hij keurt dit goed,
anders waren we hier niet.
Sorry, maar jij bent niet genoeg voor me.
Leo.
-Wat doe je? -Hou je erbuiten.
We zouden de deal sluiten.
Ik bepaal wat we hier doen.
Wacht op me in de gang.
Hij is onvolwassen.
Dat is het probleem met jonge mensen.
Bedankt.
Ik wil een officiële garantie van je oom.
Waarom?
De Cubanen en Angolezen vertrouwen het niet.
En dat begrijp ik.
Jullie werken met de Zuid-Afrikanen.
-Jullie kopen hun G5's. -En?
We gaan die kanonnen tegen de Zuid-Afrikanen gebruiken.
Wie zegt dat ze niet gesaboteerd zijn?
Niemand saboteert generaal Amins deals.
Hij mag me dat zelf vertellen.
Daar heeft hij geen tijd voor.
Nou, Habib,
zeg maar wanneer hij tijd heeft.
Dit is belachelijk, we hebben een maand overlegd.
Je gaat alles verpesten.
-Dag, Habib. -Nee, wacht.
Ik bel mijn oom wel.
Maar het kan wel een week duren.
Ik heb geen haast.
Zolang er genoeg bier is.
Waar is Hugo?
Ik wacht op hem.
Onder de douche, denk ik.
Sorry.
Je hoeft niet meer op je broer te passen.
Hij doet opgefokt.
-Zo is hij. -Meer dan anders.
Sinds hij terug is uit Praag.
Vraag Oskar dan met Manuel te praten,
die twee zijn onafscheidelijk.
Dan weet je het.
Weet je waarom ze onafscheidelijk zijn?
Ze zijn goede vrienden.
Denk je dat?
Ja, het is duidelijk.
Sara, echt,
ik denk niet wat jij denkt.
-Wat denk ik? -De cocaïne.
Nee. Ik denk niet aan cocaïne.
-Nee? -Nee.
-We moeten praten. -Waarover?
Als er iets gaande is met Hugo, praat dan met hem.
Of met zijn pa.
Je bemoeit je met alles.
-Ik wil alleen maar helpen. -Natuurlijk.
Je bent Moeder Teresa.
Waar heb je het over?
Je oordeelt graag.
Je neemt jezelf als standaard en bemoeit je met alles.
Maar je gaat naar Angola en laat je zoon hier.
-Dat is anders. -Hoezo?
Je leven riskeren uit ambitie is even dom als coke snuiven
of wat je ook denkt dat Hugo doet.
-Uit ambitie? -Ja, uit ambitie.
Weet je waarom je het doet?
Waarom?
Je bent bang dat Oskar je achterlaat.
Juist. Natuurlijk.
Omdat jij altijd tweede viool speelde.
Is moeder zijn tweede viool spelen?
Voor je gezin zorgen,
-offers brengen. -Wat heb jij opgeofferd?
Je horloge?
Sara, je bent zo'n verwend nest.
Oké, ik ga.
Ik bel je als we aan land komen.
Ik hoop dat het goed gaat. Wees voorzichtig.
-Pas op jezelf. -Ja, ja.
Waar gaan jullie heen?
Ibiza, Corsica, Santorini...
We zien wel.
Waar zijn de kalasjnikovs dan voor?
Je hebt zo'n levendige fantasie, beste Sara.
Echt.
Alsjeblieft.
Ik bel je, goed?
-Fijne reis. -Dag.
Ik meen het. Hij heeft geweren bij zich.
-Om stoom af te blazen. -Wat?
Hij oefent veel. Dat zei hij.
Vind je dat goed?
Misschien doe ik mee.
De masgouf is heerlijk.
-Vis? -Ja, net gegrilde karper.
Er is ook falafel, kubbah,
lamsvlees, aubergine,
kofta... Alles.
-Allemaal voor ons? -Er is verder niemand.
Is dit niet wat vreemd?
Ze volgen protocol.
Ze zijn eraan gewend mensen te bedienen zonder ze te storen.
Ik wil sorry zeggen.
Wat de reden ook was,
ik had met je moeten praten voor ik de deal maakte.
Dat is het pijnlijkste eraan.
Wat mijn hart breekt,
is dat je mijn dochter erbij hebt gesleurd.
Het spijt me erg, Leo.
Ik dacht dat ik
-het recht had dit te doen. -Het recht?
Het recht?
Mijn vriend de advocaat zegt dat
rechten niet bestaan in families.
Want als er rechten zijn en iemand ze opeist,
dan bestaat de familie niet meer.
Wat moeten we dan, Leo?
Elkaar haten?
Of de bladzijde omslaan?
Wat doe je hier?
Zeg jij het maar.
Wat dan?
Ik weet het niet.
Hoeveel coke heb je gesnoven? Twee gram?
Vijf, dan?
Rot op, Sara.
Ik weet niet wat je van plan bent, maar doe het niet.
Ben jij dan de enige hier die plannen mag maken?
Ik meen het.
Je hebt al veel verziekt voor de familie.
Je broer heeft het recht...
Ik praat niet tegen jou.
Manuel mag zeggen wat hij wil, hij is mijn vriend.
Je vriend?
Ja, mijn vriend,
mijn bondgenoot, vertrouweling,
compagnon, alles wat jij nooit was.
En ja, hij neukt me ook, en het is fantastisch.
Oskar neukt vast niet goed,
want de laatste maanden zie je eruit alsof je erom smeekt
of iemand in de wereld je kut eens wil likken.
Ik loop niet meer achter je aan
om je kruimels op te rapen.
Ik vraag me niet meer af of pa ooit empathie voor me zal tonen.
Na alles wat ze voor je gedaan hebben.
Ze hebben helemaal niets voor me gedaan.
Maar ik ga iets voor hen doen.
Want het is mijn beurt.
Want je moet je plek in het leven zoeken. Snap je?
Het maakt niet uit hoe of waar. Je moet het lef hebben,
luister goed, het lef om je lot te aanvaarden.
Welk lot?
Me opofferen voor mijn mensen.
Maar niet als martelaar.
Dat ga ik niet doen. Het is...
-Darwinistisch. -Darwinistisch.
Ik ga een nieuw soort Farads creëren.
Sterker, beter voorbereid,
flexibeler. Snap je?
Wat ga je doen, verdomme?
Oprotten.
Ik heb je heus wel door.
Ik weet alles over je,
wat je doet, wat je gedaan hebt, wat je gaat doen.
Weet je waarom? Omdat je op mij lijkt.
Waarom denk je dan dat ik je zou verraden?
Omdat ik dat gedaan heb.
Ik heb iemand verraden die me hielp.
Die voor mij deed wat ik voor jou doe.
Hij haalde me van de straat,
gaf me een baan en mijn achternaam terug.
-Je achternaam? -Ja.
Mijn vader was Algerijns.
Hij vertrok toen ik twee was.
Hij zei tegen mijn ma: 'Dag, schat.'
We hebben hem nooit meer gezien.
Daarom kreeg ik mijn moeders naam.
Na de oorlog, als mensen genaamd Pérez al honger hadden,
stel je dan een Farad voor.
Ik had geen idee.
Daarom werd ik Virgilio González, mijn echte naam.
Virgilio Leonardo Farad González.
Dat was vast zwaar.
Ja, het was heel erg zwaar.
Mijn opa was republikeins,
dus kregen we veel te verduren.
Ik moest zien te overleven.
Ik begon dingen te verkopen. Eerst tabak,
aangelengde wijn,
toen schoenen, tarwe, gerst, benzine...
Tot ik in Málaga een Arabier ontmoette
die zei: 'Jij bent een van ons. Ik ga je helpen.'
Ik deed klusjes voor hem, eerst kleine, toen grotere.
Hij werd als een grote broer voor me.
Hij overtuigde me weer een Farad te worden,
omdat hij dacht dat dat deuren voor me zou openen.
-Was dat zo? -Jazeker.
Twee maanden daarna was ik in Algerije
en onderhandelde over mijn eerste lading wapens met het Bevrijdingsfront.
Zomaar?
Die man handelde al in wapens sinds de oorlog.
En wat deed hij?
Hij maakte me zijn partner.
Als hij de rechterhand was, was ik de linker.
Zoals jij voor mij bent.
-En toen? -Het ging me voor de wind.
Ik voelde een band met de antikolonialistische strijd,
de linkse romantiek.
Ik ontmoette Monzer in Algiers,
toen Henry, toen Khalid...
Het was de perfecte mix van zaken en idealisme.
Zij boden de ideeën en wij de wapens.
Maar mijn broeder,
die klootzak was te conservatief.
Toen hij zag dat Algerije de Sovjet-kant koos,
gebood hij me te stoppen.
Want hij verkocht wapens aan de andere zijde.
-Aan de Amerikanen. -Ja.
Ik weigerde.
-Daar was hij vast niet blij mee. -Nee.
Hij herinnerde me eraan
dat hij me alles geleerd had en me had gemaakt tot wie ik was.
Dat ik hem verraadde.
Maar vooral dat ik hem gebruikt had
om mijn eigen zaakjes te beginnen.
En hij had gelijk.
-Heb je het ooit bijgelegd? -Nooit.
Waarom niet? Is hij dood?
Hij is miljonair. Hij woont in Marbella.
Hij heet Nabil Mawad.
Mawad?
Autopech?
Loop door, mevrouw.
Hier komt hij.
Ze zijn er.
Wat doen die twee idioten daar?
We gaan.
We gaan, verdorie.
Hugo. Kom op.
Ga douchen. Ik zie je zo beneden.
-Wat gebeurt er? -Generaal Amin.
Kom, we gaan.
Een cadeau. Voor u.
Maak open.
-Luister, meneer... -Farad.
Farad.
Bent u Libanees?
Nee, dat is Farah met een H.
Ik heet Farad met een D.
Mijn vader was Algerijn.
Ik verspil mijn tijd niet graag.
Habib is mijn neef.
Ik sta garant voor zijn zaken.
Als u de G5's niet wilt...
Ik ben hier niet voor de G5's, generaal.
Ik kom u een plezier doen.
Een cadeau.
Wat voor cadeau?
De naam van een verrader met wie u al jaren samenwerkt.
Nabil Mawad.
Nabil Mawad?
Waar heeft u het over?
Ik weet dat u Mawad als vriend beschouwt,
maar welke vriend verkoopt wapens aan uw grootste vijand?
Iran.
Dat is een eindgebruikersverklaring om onderdelen van F-14's
naar Chabahar in Iran te verschepen.
Zoals u ziet is hij uitgegeven aan een van Mawads bedrijven.
Dit is nep.
U heeft vast de middelen wel om te verifiëren
of de verklaring echt is.
In 1985 en 1986
heeft Mawad bijna 40 miljoen dollar aan wapens verkocht aan Iran.
Er kan met het document geknoeid zijn.
We hebben Mawad altijd vertrouwd.
Laat me het lezen.
Waar komt dit vandaan?
-De CIA. -De CIA?
Ik ben wapenhandelaar.
Ik bedrieg mijn klanten niet graag
en ik doe geen zaken met verraders.
Als u de G5's wilt verkopen, doe ik mee,
maar hou Mawad erbuiten.
Als ze gelijk hebben en Mawad ons genaaid heeft,
stuur ik je naar het front.
Wees dankbaar dat ik je niet laat doodschieten.
Vrede zij met u.
Ik ben een klootzak.
Ben je klaar?
De auto wacht beneden.
Dus dit was je plan?
Bedankt.
Dat je het mogelijk maakte.
Zonder de kanonnen had ik Amin nooit ontmoet.
Dus je gebruikt me,
sleept me mee naar Irak om wraak te nemen op Mawad
en ik ben nog steeds een verrader.
Mevrouw.
Er staan mannen voor de deur die naar u vragen.
Ondertiteld door: MvV
Creatief supervisor Xander Purcell